จนกว่าเราจะพบกัน

และแล้ว วันนี้ก็มาถึง

วันที่เราต้องลาจากโลกแห่งจิตนาการนี้ เพื่อกลับเข้าสู่โลกแห่งความจริง  โลกที่เต็มไปด้วยภาระและหน้าที่  โลกที่แม้ไม่ได้งดงาม ดังใจฝัน แต่เราก็ต้องอยู่กับมัน

2 เดือนนับจากนี้ เรา .........อันดามัน ..........จะต้องกลับไปสู่โลกแห่งความจริง    โลกที่มีใครอีกหลายคนที่กำลังรอเราอยู่  โลกที่เราต้องก้าวเข้าไป และยื่นมือไปให้เขาจับ และฉุดเขาให้ขึ้นมาจากหลุมดำแห่งความทรมาน   ภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่  ซึ่งมันใหญ่จนบางครั้ง เรานึกว่า...... คนอย่างเรานี่นะหรือ .... ที่จะมีปัญญารับผิดชอบกับหน้าที่นี้ไหว ?!

ใครบางคน บอกกับเราไว้ว่า....................

เธอคือเธอ ........ไม่มีสิ่งใดที่เธอทำไม่ได้........ ทุกสิ่งทุกอย่างหากเธอคิดจะทำ  ........... มันต้องสำเร็จ..............

ใช่.................เราคือเรา  ถ้าเราคิดที่จะทำ  ทุกอย่างต้องสำเร็จ  ดังนั้น  หน้าที่อันยิ่งใหญ่ต่อไปนี้..........เราต้องทำได้   เวลา  2 เดือนนับจากนี้ จะเป็นตัวกำหนดและวัดความสามารถของตัวเรา

 ดังนั้น  เราจึงต้องขอลาทุกท่านนับแต่วันนี้........เราจะกลับมา...เมื่อเราทำหน้าที่ของเราเสร็จสิ้น และสำเร็จอย่างงดงาม

ขอบคุณ สำหรับมิตรภาพ และความสุขที่ทุกคนร่วมกันสร้างและมอบให้เราคนนี้ ............เราจะจำมันไว้เป็นกำลังใจยามเราท้อ .....................จนกว่าเราจะพบกัน...................................................

.......................................แปลความจากข้างบน(  แปลไทยเป็นไทยอีกที ).....................................

สรุปคือ  นับจากนี้ไปอีก 2 เดือน เราต้องไปฝึกงานที่ลาดกระบัง  ไปทำหน้าที่นิสิตพยาบาลปี 4 ก่อนจะต้องระเห็จตัวเองให้จบเป็นพยาบาล (หรือพญามารกันแน่ ก็ยังไม่แน่ใจ ) อย่างเต็มภาคภูมิ   ซึ่งมันเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะหนัก  และเราเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเองว่าจะมีปัญญาเอาชีวิตรอดจากการฝึกงานครั้งนี้หรือไม่ ?

หน้าที่ของเราคือ  ขึ้นฝึกในโรงพยาบาลลาดกระบัง 1 เดือน (แอบหวั่นเล็กน้อยว่าจะมีหัวไม่พอให้พี่บนตึกเขากิน ไอด้ข่าวว่าพี่เค้าชอบกินหัวเด็กๆ นี่กะว่าถ้าเปลี่ยนspecy ได้จะเปลี่ยนไปเป็นพวกจิ้งจกอ่ะ  จะได้งอกหัวมาให้ทันที่พี่เขากิน หุหุ ^^)" และออกฝึกตามหมู่บ้านอีก 1 เดือน และ1 เดือนหลังนี่เอง ที่เราหวังว่า....เราจะได้เป็นหัวหน้ากองโจรหญิงอย่างเต็มตัว เอ้ย!!! ไม่ใช่ๆ (ลืมไปว่านี่ออกฝึกพยาบาล ไม่ใช่ออกฝึกลาดตระเวนกองโจน กำ!!)...มันเป็นการฝึกที่เราชอบมาก  การได้ออกพบปะชาวบ้าน รับรู้ปัญหา ฟังพวกเค้าระบายและร่วมแก้ปัญหาให้เขา ( แม้บางทีจะได้แค่ตามมีตามเกิด แต่เราก็เต็มที่กับสิ่งนี้นะ  แง่มๆ )....

มันน่าเหนื่อยนะ ...........พอๆกับที่มันก็น่าสนุก  ......................หากมองโลก บวกลบ 1 แน่นอนว่า....เราจะต้องรอดกลับมาอย่างแน่นอน หุหุหุ 

แล้วเราจะกลับมาพบกันอีกที  เมื่อหัวเรามี ชีวีเราอยู่ หูเรายังไม่หนวก   สักวัน เราจะกลับมาเริงร่าอีกครั้ง  !!!!

                              ....................................จนกว่าเราจะกลับมาพบกันอีกครา................................

อันดามัน  ยอมรับว่าหลายวันที่ผ่านมานี้ เราทั้งหนักและท้อจริงๆ    แต่ไม่ได้สิ ..........เราจะล้มไม่ได้   หากเราล้มแล้วคนอื่นเล่า เขาจะยืนกันอย่างไร ?    หากเราล้มแล้วใครเล่าจะยืนมือมาฉุดให้เราได้ลุกยืน ?     หลายวันที่ผ่านมา  เราพยายามที่จะอยู่กับตัวเองให้มากที่สุด  ทบทวนตัวเองให้มากที่สุด และค้นหาตัวเองให้มากที่สุดเหมือนกัน  แต่ผลที่ออกมามันกลับว่างเปล่า    เราอยู่กับตัวเอง  ทบทวนตัวเอง และค้นหาตัวเอง  ...... พบที่ไหน ?        หลายสิ่งมันเข้ามาทำให้จิตใจที่เข้มแข็งของเราต้องสั่นคลอน  ทั้งปัญหา  ภาระ  หน้าที่ และความไม่เข้าใจของใครต่อใคร   เคยถามว่า..... ทำไมต้องเป็นเรา  ทำไมเราต้องแคร์คนอื่น.............???     คำตอบของเรามีอยู่ว่า......เพราะพวกเขาคือคนที่สำคัญของเรานะสิ ..............หลายครั้งที่เราทำให้คนสำคัญของเราต้องเสียความรู้สึก  ไปกับ....อะไรหลายๆอย่างที่เราเป็น .............ผิดหรือ ที่เรายืนยันว่า เรายังคงเป็นเรา   เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองไปตามมุมมอง ของใครต่อใคร      อาจจะผิดที่เราเป็นเรา   ไม่ยอมเปลี่ยน ไม่ยอมเข้าใจ และไม่ยอมลงให้กับใคร ?    คำเดียวที่เราจะพูดก็คือ................. เราขอโทษ.............   สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำ   และมันทำให้ใครต้องเจ็บ  ต้องเสียใจ   และเสียความรู้สึก ไม่หวังการให้อภัย  แค่หวังให้ได้อ่านไดอารีในตอนนี้ก็พอ............ที่เราหวัง  คือการที่สักวัน  เราจะเป็นเราให้มากกว่านี้  เราคนที่ไม่ต้องแบกรับความรู้สึกใคร  ไม่ต้องวุ่นวายกับเรื่องราวที่มันทำให้ทุกฝ่ายต้องเสียใจ     ขอพื้นที่ใดที่หนึ่งก็ได้ ที่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้น   เรารับไม่ไหวจริงๆ  กับการที่ต้องรับรู้ แต่ไม่สามารถตอบสนอง  ใช่ว่าเราจะดี ที่รู้ .....ใช่ว่าเป็นเรื่องน่าภูมิใจ ที่มีคนมอบสิ่งดีๆให้  ................. ในความเป็นจริง เราเจ็บ    อาจจะเท่าหรือมากกว่าใครเขาเหล่านั้น           มันเจ็บมากนะ  มันทรมานมากกับการที่ได้รู้ว่าคนๆหนึ่ง ต้องโดนทำร้ายด้วยฝีมือเรา ทั้งๆที่เขาไม่มีความผิด   เขาเป็นคนดี  ดีเกินกว่าที่จะได้รับผลตอบแทนแบบนี้ ........ ใครไม่ใช่เรา ไม่มีทางรู้เด็ดขาด .............  เราต้องการให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเคยเป็น  ไม่อยากให้มันเปลี่ยนแปลงและจบลงแบบที่ต้องพรากความรู้สึกและความทรงจำดีๆไป    เราไม่อยากทำร้ายใคร  แม้กระทั่งตัวเอง  แต่ถ้าจำเป็น  เราขอทำร้ายตัวเองดีกว่าต้องให้คนสำคัญของเราโดนทำร้ายด้วยฝีมือคนอย่างเรา        เขาจะเข้าใจเรากันบ้างไหม    ว่าเราไม่อยากทำ ไม่อยากเป็น และไม่อยากให้จบอย่างนี้เลย         ขอร้อง......อย่าบังคับให้เราต้องทำร้ายใครอีกเลย  ...... เราเจ็บ........เรากลัว.........เราอยากหยุด.........พอแล้ว.......พอเสียที...........ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ของทุกคน  เราไม่อาจรับผิดชอบมันไหว และเราก็ไม่อยากทำลายโดยการวางมันลงแล้วเดินผ่านไป  ......... ความรู้สึกเหล่านั้น มันมีค่ามากกว่าที่จะถูกมองผ่าน           เราไม่เลวพอ ที่จะทำลายมันลง  แต่เราก็ดีพอที่จะรับผิดชอบความรู้สึกเหล่านั้นไหว   มันหนักเกินไป ........รู้ไหม ?     2 เดือนนับจากนี้.........เราหวังจะใช้มันเป็นยา รักษาอะไรบางอย่างให้เรา   ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลแค่ไหน  แต่เราก็ภาวนาไว้ว่า...........ขอให้เราหายเสียที............ปล.............หากใครได้อ่านบทความท่อนนี้ รู้ไว้เถิดว่า.........เราเขียนขึ้นมา เพราะเราหาทางระบายไม่ได้จริงๆ  โปรดเข้าใจ  และอย่าถาม.............2 เดือนเท่านั้น............แล้วเราจะกลับมา...............
อันดามัน