ร้องไห้ อีกแล้ว...

วันนี้ร้องไห้อีกแล้วล่ะ

สงสัยเพราะมันคงรู้ตัวละมั่งว่า

ต่อจากนี้ชีวิตจะไม่เหมือนเดิม

จะทำไงได้เมื่อปัญหาการรักลูกไม่เท่ากัน

กำลังย่างกายเข้ามาในชีวิตของฉันอีกแล้ว...

....................................................................................................
(พิมพ์ไปร้องไห้ไป อยู่คนเดียว)

ก็ตอนเช้าแม่เรียกให้มาช่วยดูผลสอบของน้อง

แน่ละ ตอนนี้มันไปสอบ สสวท.รอบชิงเหรียญ(เราเรียกมันว่างั้นนะ)

ตอนนี้มาดูผลสอบจุฬาภรณ์
มันได้ที่1(โควตาซะด้วย)

เออ แล้วไง (แค่นี้ร้องเรอะ)

เปล่า แต่แม่น่ะสิ

พูดออกมา ไม่เกรงใจลูกคนโตเลยว่า

"ต่อจากนี้นะ ถ้าเจ้านิกส์มันอยากได้อะไรจะซื้อให้มันหมดเลย"
"ดีใจๆ 55 ไม่รู้จะส่งมันไปไหนดี"
"ไม่แน่นะ น้องอาจจะได้เหรียญทองก็ได้นะนก"

แล้วก็วนมันอยู่3-4รอบ

ข้าน้อยไม่ดีใจสักนิด

อาการอย่างนี้มันเรียกว่าอาการน้อยใจปนอิจฉาละมั้ง

ก็แน่ละ มือวางอันดับ5ของจังหวัด จะไปสู้ มือวางอันดับ1ได้ละจริงไหม

ตอนนี้ใครๆ เวลามาทักก็จะพูดแต่เรื่องของน้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

งั้นก็ไปหามันเองเลยสิ มาหาฉันทำไม

ก็ใช่น่ะสิ เรามันแค่พวกผ่านรอบแรก ไม่ได้ไประดับประเทศเหมือนน้องสิ
ได้แค่ที่4-5ของจังหวัด แล้วไง จะไม่เห็นหัวกันแล้วใช่ไหม

......................................................................................................................................

แล้วไม่ใช่เรื่องนี้เรื่องเดียวหรอกที่ทำให้ข้าน้อยระเบิดอารมณ์(ร้องไห้)ออกมาได้ขนาดนี้หรอกนะ

ย้อนไปก่อนปิดเทอม

ครูเอาใบสมัคร สอวน.มาแจกให้

ตอนแรกก็รับมานะ

แต่ไม่ทันจะเก็บใส่กระเป๋า

ครูก็ดันพูดขึ้นมาว่า(กับพวกข้าน้อยนะ)

"พวกเธอ เอาไปก็เท่านั้นแหละ เขาคัดแค่จังหวัดละ2คน ครูหวังกับพวกอันดับ1กับ2 ส่วนพวกเธอน่ะ เอาไปเป็นตัวประกอบก็พอ
ให้โรงเรียนชายดูว่า โรงเรียนเราก็มีเด็กสนใจสมัครเหมือนกัน"

เท่านั้นแหละ

ความคิดที่จะสมัคร(ให้ความร่วมมือ)ตอนแรกก็หายไป
ตอนแรกไม่คิดไร แค่สมัครๆไป ลองทดสอบดู ก็รู้อยู่แล้วว่าโอกาสที่จะได้มันน้อยนิด แต่ก็เผื่อได้ละน่า

แต่ทำไมครูต้องพูดอย่างนี้ด้วย

ในเมื่อไม่เห็นหัวของพวกเรา มีที่1กับ2แล้ว 3 ,4 ,5 ,6 ถึง 50
ไม่มีประโยชน์เลยใช่ไหม ไม่เห็นหัวกันเลยใช่ไหม

ก็ได้ ในเมื่อไม่เชื่อในฝีมือ เราก็จะไม่สนอง ในเมื่อครูรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่ได้ จะไปให้มันเมื่อยตุ้มทำไม

ก็เลยพากันคืนใบสมัคร  รู้อยู่น่าว่าเป็นการตัดอนาคตของตัวเอง แต่ในเมื่อรู้อยู่ว่ามันแทบจะไม่ได้(แต่ก็ยังพอมีหวัง)

แต่การไม่เชื่อใจ อยากให้ไปแค่เป็นตัวประกอบล่ะก็  อย่างนี้ไม่สมัครดีกว่า

ดังนั้น เลยมีคนสมัครแค่2คน (ไอ้ที่1กับที่2นั้นแหละ)

แล้ววันสอบวันสุดท้าย ครูยังอุตส่าห์แวะมาเทศน์ (ด่านั้นแหละ)ว่า

"ทำไมเนี่ย มีห้องคิงตั้ง50คน มีคนให้ความร่วมมือแค่2คน อะไรของพวกแก รู้ไหมโรงเรียนชายจะมองเรามาว่าไง เฮอะ
รู้ไหมฝั่งนั้นน่ะ มีนักเรียนสมัครตั้ง 30 กว่าคน อะไรเนี่ย เรามีแค่2คน ไม่ได้เรื่อง !@#%#T$&%&9"

อยากด่า อยากว่า ก็ว่าไป ไม่สนแล้ว
ก็ไม่อยากสนเราก่อนเองนี้
(ไม่ใช่เล่นตัวหรอก แต่มันเหมือนน้อยใจนิดๆ เหมือนตัวเองไม่มีค่าไงไม่รู้)

แล้วรู้ไหมทำไมโรงเรียนชายถึงมีคนสมัครเยอะ

ก็เพราะเขาไม่พูดจาหว่านล้อมแบบครูนี่ เขาบอกกันว่า

"ไม่ติดไม่เป็นไร ไปลองดูก่อน เผื่อฟลุกติดไงนักเรียน ยิ่งมีคนเยอะ โอกาสก็เยอะกว่าจริงไหมนักเรียน"

นักเรียนเลยสอบกันเยอะไง เป็นใคร ใครก็อยากสอบ แถมอาจจะทำได้ดีกว่าทุกครั้งด้วย เพราะมีกำลังใจเยอะแยะนี่เอง
จริงไหม?

เคยมีคนบอกข้าน้อยไว้ว่า

จะไปเป็น1ในสายที่รัก ที่ถนัด
หรือจะเป็นรองในสายตลาดล่ะ

มันน่าคิดนะว่าไหม