เมื่อเจอคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าอย่างป้าบรีฯ

ช่างแม่งมันซฺ

พูดอย่างนี้พูดออกมาได้ไงฟะ

นกอย่าไปคิดมาก

โถ่เว้ย

ครูมันก็เป็นงี้เกือบหมดนั่นแหละ(ขอเว้นเอาไว้สำหรับอาจารย์ที่รักและเคารพยิ่งหกคนของบรี)

อะไรๆมันก็เด็กเก่ง

อะไรๆก็เอาแต่เด็กห้องคิง(คือเจ๊อยู่ห้องเจ็ดอ่านะ แล้วห้องคิงควีมัน 8 9 10น่ะ)

แต่กรณีของแกนก ในห้องคิงยังเป็นขนาดนี้

หันมามองเจ๊เลย 

เจ๊ถึงจะไม่ใช่ห้องคิง แต่ถ้าเทียบแล้วอาจจะหนักกว่า

แต่ดูซิ เจ๊ยังยิ้มแสล๋นหน้าอยู่จนทุกวันนี้ได้เลย อย่าร้องไห้ให้เปลืองน้ำตา

สู้เรามาตั้งใจเรียนดีกว่านก

อ้อ...

อีกอย่างนะ เรื่องเปรียมเทียบมันก็มีถมไป

อย่างวิชาสังคมไง เจ๊ได้เกรดสองน้องสาวเจ๊มันได้เกรดสี่

แล้วไง แคร์หรอ

คนเราน่ะเก่งไม่เท่ากัน

เก่งอะไรหรือถนัดอะไรๆก็ต่างกัน

มันอยู่ที่พรแสวงมิใช่พรสวรรค์

เพราะพรสวรรค์ที่แท้จริงมันเป็นเรื่องของฝีมือเท่านั้น

มิใช่ความรู้

แต่เราต้องควานหาความรู้ไงล่ะจ้ะหลานจ๋า

ใครจะมาพูดอะไรก็อย่าไปฟัง

อย่างห้องเค้านะครูบางคนบอกว่า

///ไอห้องเจ็ดเนี่ยมีแต่เด็กสมาธิสั้น ซ้ำชั้นยกห้องอยู่แล้วล่ะ///

นี่คือคำพูดตอนเปิดเรียนมอสามเทอมแรก

รู้ไหมเจ๊นะฉุนแค่ไหน

ก็เออซิ ห้องเจ็ดรุ่นนี้มันเป็นห้องรวมนี่หว่า(รวมเด็กเก่งและไม่เก่งนะ)

แล้วจะทำไม เด็กห้องเจ็ดมันไม่มีหัวใจรึไง

ไม่มีสมองเหมือนพวกห้องคิงรึ(ไม่ได้กระทบ แค่มองภาพออกเท่าน้าน)

ไม่ได้ช่วยกิจกรรมโรงเรียนเหมือนพวกห้องต้นๆรึ

แล้ววันนี้ ทุกวันนี้

พวกราสามทับเจ็ดต่างก็มีความสามัคคีกันมากกว่าห้องอื่นเสียอีก

แล้วคิดดูนะนก

อย่าไปแคร์อะไรมากเลย

ซักวันหนึ่งไอที่สองได้อะไรเทือกนั้นน่ะ

มันก็ลืมหรือพูดง่ายๆไม่มีใครสนใจ

เป็นเรื่องธรรมชาติดังแค่ชั่ววูบในโรงเรียน

ต่อจากนั้นถ้าเกิดอยู่ๆตกลงเหวล่ะ

ก็รังแต่จะมีคนมาสมน้ำหน้า

ดังนั้น เราเรียนเท่าที่เราได้

เราแสวงหาเท่าที่พอใจ

เราอาจจะอยากสอบได้ติดอันดับ(ที่เจ๊ไม่อยากไปแหยมซักนิด)

แต่ขอให้เราอย่าลืมความเป็นตัวของตัวเอง

เข้าใจไหม

หันมามองตรงนี้นะ

คนตรงนี้จะอยู่กับนกเสมอ

อย่าร้องไห้

อย่าเสียใจ

เพราะคนตรงนี้จะพลอยเศร้าไปด้วย(ครับป้า)

รักเสมอและเป็นห่วงตลอด

สู้เขาๆนะ

อย่ามาให้คำพูดของใครมาทำให้เราสั่นคลอน

เพราะถ้าสั่นคลอนจะเหมือนเจ๊

(ถ้าให้เล่าแล้วเอามาเปรียบเทียบกับแกคงอีกยาว)

เพราะเรื่องของนกน่ะมันน้อยนิดมากสำหรับเค้า

แล้วก็อยากจะให้นกน่ะ

เอาตัวเองมาเปรียบกับเรื่องของเรา

นกนะโชคดีขนาดไหนที่ไม่ได้เจ็บเหมือนบรี

เข้าใจนะ

รักเสมอ

อ่านคอมเม้นของป้าแล้วจะร้องไห้อีกรอบ
(มันซึ้งและเห็นภาพมากมาย)

ขอบคุณฮะป้า

เอาล่ะ ไม่ต้องไปสนใจมัน ทำงานและหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเต็มความสามารถเป็นพอ555
............................................................
กลับมาอ่าน

เอ่อ...ตูจะร้องไปหาพระแสงอะไรนี่
แล้วก็เพิ่งคิดได้ว่า

มาเขียนลงไดอารี่ คนก็รู้ห้องเราหมดนี่หว่า(มันเริ่มเครียดเรื่องแอนตี้อีกแล้ว)
แต่ผ่านไป10วินาที
แต่ถ้าไม่คุยกันเรื่องแค่นี้ก็เลิกคุย เหอะๆ

เอาน่า นังนกมันก็ยังคงบ้าๆบอๆ อยู่เหมือนเดิม

เอาเวลาไปอ่านเพิ่มเติมไทยกับคณิตศาสตร์เสริมดีกว่าเนอะ    (ไอ่นกมันอ่อน2วิชานี้มากๆๆ)

จากนี้จะไม่ร้องไห้อีกแล้วครับบบบบ(เฉพาะเรื่องนี้อ่ะนะ)
 จะตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจเรียนครับป้า สัญญาอ่ะ

ถึงตกเลขอาจารย์สมบัติทุกรอบ
แต่หนูก็จะกลับมาฝึกทำโจทย์เลขเพิ่มทุกครั้ง เอาให้มันผ่านให้ได้
มันก็ต้องมีสักรอบแหละน่าที่ผ่าน555 สู้โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มาดูเรื่องอันดับ
ไม่ได้อยากขึ้นไปบนยอดหรอกฮะ จนครูมาพูดแค่นั้นแหละ

แค่Top5 หนูก็โดนเขม็งแล้ว(เขียนถูกเปล่าฟระ)
อืม...เมื่อก่อนมันก็ไม่ได้สนใจอะไร ยังงงด้วยซ้ำว่ามันติดได้ไงหว่า

(ตอนนี้มันคงตกมาหมิ่นขอบเหวแล้วล่ะครับ)

แค่ไม่ตกห้องก็ดีแล้ว...เนอะ

ก็อย่างที่ป้าบอก...
ถ้าหนูตกเมื่อไหร่นะ
โดนซ้ำเติมเมื่อนั้นแหละ

ไหนๆมันก็ขึ้นมาอยู่แล้ว
เราก็ต้องสู้ต่อจริงไหมล่ะ ตกคือตาย(อย่างเดียว หาคนปลอบแทบไม่เจอ)
จะเอากาวทาแปะไว้เลยล่ะ คอยดู


ปล.ที่อยู่ทำนบน้ำตาของข้าน้อยมันดันแตกน่ะเหรอ
สงสัยโดนหลายเรื่องล่ะมั้งตอนนั้นอ่ะ
ทั้งสอบ ทั้งนู้นทั้งนี้ แค่มันมีคำพูดมาสะกิดต่อมน้ำตาให้มันรั่วเฉยๆ

PS. คบกับที่ใจ ไม่ใช่ชนชั้น

ปลล.

ใครว่าห้อง1ไม่เป็นมิตรกับห้องอื่น...
ข้าน้อยว่าไม่นะ
ออกจะบ้าๆบอๆ แถมยังมีเพื่อนต่างห้องที่ไม่ได้อยู่ห้องต้นๆกันด้วย(ไม่ได้กระทบอะไรนะ)

แต่ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าใกล้เพราะว่าวันๆเห็นแต่พวกเราปั่นงานและอ่านหนังสือกันใช่ไหมล่ะ
(ก็ครูสั่งไม่ดูเด็กเลยนี่หว่า สั่งวันนี้เอาพรุ่งนี้)

เข้ามาเถอะ อย่างน้อยนกคนหนึ่งละ ที่ต้อนรับ (ยกเว้นจะมาหาเรื่องกันก่อนนะ)

คิดไปแล้วมันน่าน้อยใจนะ...
 ทำดีไม่ได้รับคำชม(ครูมองว่ามันเป็นหน้าที่) ถ้าพลาดขึ้นมาล่ะก็ ด่าเละเลย(โดนประจำแหละ)
.................................................................................................

ครั้งหนึ่ง (เล่าความหลังเหมือนคนแก่อีกแล้ว)

ปิดเทอมปีที่แล้ว...

ข้าน้อยไปเรียนช่างพวกประดิษฐ์ ทำอาหาร ไม่ค่อยเครียด (ว่างๆ ไม่อยากเรียนวิชาการตามเพื่อน)

แล้วมันก็เป็นการหาเพื่อนอีกวิธีหนึ่ง และเป็นประสบการณ์นอกจากห้องเรียนกับห้องสมุดและบ้าน

ข้าน้อยก็ไปเจอรุ่นน้องประถมคนหนึ่ง เรียนครอสเดียวกับข้าน้อยเองแหละ
ตอนแรกก็คุยกันดีนะ เล่นกันไป เรียนไป สนุกดี มีความสุข เรียกว่าข้าน้อยรักและเอ็นดูน้องคนนี้มาก...

จนวันหนึ่ง หลังเลิกเรียน ก็นั่งคุยกัน
ไม่รู้ว่าอะไรมันดลใจให้มันเกิดอยากรู้ขึ้นมา

น้องถามข้าน้อยขึ้นมาอย่างสงสัยว่า

"นี่ๆพี่นก เรียนด้วยกันจนจะจบครอสแล้ว หนูยังไม่รู้เลยว่าพี่อยู่ห้องไหน พี่นกอยู่ห้องไหนเหรอ บอกหน่อยนะ
เผื่อเวลาไปเที่ยวที่โรงเรียนพี่ หนูจะได้ไปหาพี่ถูกไง"

"..." เงียบ... นั่งนึกห้องตัวเองอยู่ กำลังจะอ้าปากพูด

"บอกหน่อยดิ ไม่งั้นงอนจริงด้วย"

"ห้อง1อ่ะ"

"..." ไม่รู้ทำไมมันต้องเงียบด้วย ตอนนั้นข้าน้อยเพิ่งอยู่ปีแรก ยังไม่ค่อยประสีประสาเท่าไหร่(เขียนถูกอีกรึเปล่า-*-)

แล้วจากนั้นแปปเดียวก็พากันกลับบ้าน

วันต่อมา มันก็เริ่มหลบหน้าข้าน้อย
ถามอะไรไม่ตอบ ชวนคุยไม่คุย สอนทำอาหารให้(ตามที่มันขอไว้ตั้งนานแล้ว) ก็ไม่สน
ลุกหนีไปเฉย...

"อะไรของมันฟระ วันนี้" : (มันยังไม่รู้ตัวครับพี่น้อง)

และวันต่อมามันก็เป็นเหมือนเดิม เป็นอยู่2-3วันจนข้าน้อยมั่นใจแล้วล่ะว่าเพราะอะไร

ก็เลยเดินเข้าไปคุยกับมัน (ขอใช้นะ ไม่ว่ากันเนอะ)

" พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม "

"..." มันไม่ตอบอะไร แต่เดินตามมา

" น้อง เป็นอะไรไปรึเปล่า เดี๋ยวนี้ทำไมไม่ยอมคุยกับพี่เหมือนก่อนเลยล่ะ"

"..." เงียบไปสักพัก แล้วก็พูดออกมาว่า

"พ่อบอกว่า เด็กห้องคิง อย่าไปคบ มีแต่พวกเห็นแก่ตัว ในหัวมีแต่เรื่องเรียน ไม่เคยสนใจคนรอบข้าง"

"..." คราวนี้ ข้าน้อยเป็นฝ่ายอึ้งบ้าง

"แล้วเท่าที่อยู่ด้วยกันมา น้องเห็นว่าพี่เป็นแบบนั้นไหมล่ะ"

ส่ายหัว... "ไม่นะพี่ พี่ออกจะใจดีแถมช่วยสอนหนูตอนหนูทำตามครูไม่ทันด้วย แต่..." 
เงียบสักพักแล้วก็ก้มหน้าไม่พูดไม่จา เหมือนจะร้องไห้อีกต่างหาก

ข้าน้อยเลยเดินไปลูบหัว แล้วบอกกับมันว่า

"อยู่ห้องไหนไม่สำคัญหรอก เราคบกันที่ว่าเราไปด้วยกันได้รึเปล่าต่างหากล่ะ
ถ้านิสัยเราเข้ากันไม่ได้ เราก็ไม่มาเป็นเพื่อนกันหรอกนะ
ถามหน่อยนะน้องว่า ทำไมตอนแรกน้องถึงชอบคุยชอบเล่นกับพี่ล่ะ"

"ก็พี่ใจดี และคุยเก่ง (จริงๆน้องบอกว่าพูดมาก) เหมือนหนูเลย
แถมยังแบ่งการ์ตูนกับขนมให้   บางวันหนูร้องไห้ก็ช่วยปลอบ แถมยังช่วยสอนหนูอีก
เหมือนพี่เป็นทั้งแม่และพี่สาวหนูเลย"

"แล้วทำไมตอนนี้ไม่ยอมคุยกับพี่ล่ะ"
"...ก็..."

" อย่าไปสนใจเรื่องพวกนั้นเลย เรากับมาเป็นพี่เป็นน้อง เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเนอะ"
แล้วข้าน้อยก็ยิ้มให้ ยื่นนิ้วก้อยคืนดีให้ด้วย

มันมองครับพี่น้อง ไม่ยื่นมือมา รอยยิ้มข้าน้อยเริ่มหุบ...
แต่มันกระโดดกอดเลย (เอาเข้าไปเด็กคนนี้ ชอบทำรุ่นพี่ตกใจขวัญเสียหมด)
ขอบตามันมีน้ำตาด้วย (อ๊ากก ข้าน้อยทำเด็กร้องไห้)
แต่ข้าน้อยเห็นว่ามันยิ้มนะ (กว้างด้วย)

"หนูรักพี่นกที่สุดเลย... หนูดีใจนะที่พี่ไม่รังเกียจหนูว่าหนูเรียนไม่เก่ง"
"ใครกันแน่ละหนู...ที่รังเกียจเฮอะ"  แซวครับ

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เราไปกินหนมกันเตอะ หนูเลี้ยงเอง"
ยิ้มกว้างครับพี่น้อง(ดีใจเกินเหตุ) "ได้ๆ ไปร้านไหนล่ะ"

"ร้านไอติมป้าต้อย" จำชื่อร้าน(สมมติไป)ไม่ได้แล้ว
"ครับ ได้ครับคุณหนู เชิญครับ"
"แต่พี่จ่ายนะ ฮ่าๆๆ" 
แสบจริงๆนะเนี่ย แต่ก็ดีใจนะได้รุ่นน้องสุดเอ็นดูของข้าน้อยคืนมา

เราก็เรียนกัน จนถึงวันจบครอสนั้นแหละ
วันจบมันมาลาข้าน้อยด้วย แล้วบอกว่า "ว่างๆจะไปเยี่ยมที่โรงเรียนนะ เตรียมตังค์เลี้ยงหนมไว้ด้วย"
ยังคงนิสัยเดิม

ปัจจุบันไม่ค่อยได้ติดต่อกันแล้วฮะ เพราะอยู่ต่างอำเภอ ต่างโรงเรียน
แต่ก็ยังคงฝากความคิดถึงผ่านเพื่อนข้าน้อยที่อยู่บ้านเดียวกับมันมาอยู่

บ่นว่าคิดถึง แต่ก็ยังสบายดี แค่นี้ข้าน้อยก็ดีใจแล้ว555

จะจำน้องคนนี้ไปจนตายเลยล่ะ
...............................................................................................................
นานๆทีนะจะเจอคนที่คุยกันรู้เรื่อง

บ้างทีเขาไม่ยอมเลยนะ แอนตี้ท่าเดียว ก็ต้องทำใจ

เหอะๆ
นี่เราเขียนคอมเม้นยาวกว่าไดอารี่อีกนะเนี่ย-*- เพิ่งรู้ตัว