BooM!!!FamilYครอบครัวมหาภัย

ตอนที่ 1 : ครอบครัวธรรมดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

"แฮ่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ " เสียงของกลุ่มคนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างสุดชีวิต โดยมีคนจำนวนหนึ่งได้รับบาดเจ็บจนเพื่อนๆ ต้องแบกเพื่อวิ่งหนี ทำให้ดูเหมือนสิ่งที่ตามมาด้านหลังใกล้จะถึงตัวพวกเขา หญิงสาวผู้วิ่งอยู่หลังสุดเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงหยุดวิ่งและชักดาบออกมาเตรียมต่อสู้แล้วพูดออกไปว่า


"ทุกคนหนีไปถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเราตายหมดแน่!!!! " หญิงสาวคนนั้นพูดออกมาเสียงดัง ด้วยความห้าวหาญเพราะจนตรอก เจ้าตัวกัดฟันแน่นก่อนจะตั้งท่าเตรียมโจมตีหมูป่าตัวเท่าตึกสามชั้น มีร่างกายสีดำเงาวาวเหมือนกับเกราะเหล็กอันแข็งแกร่ง ด้านหน้ามีเขาเหมือนนอแรดขั้นกลางดวงตาแดงก่ำแสนน่ากลัว มันกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงและรุนแรง


"ไม่นะหัวหน้า!!! " คนที่วิ่งไปก่อนหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าตกใจ ด้วยความโกลาหลและเกิดขึ้นเร็วทำให้พวกเขาต้องตัดสินใจวิ่งต่อไป แต่ทว่าหมูป่าขนาดใหญ่กลับหยุดและปลายนอแรดก็เรืองแสงเหมือนสายฟ้าออกมา


เปรี๊ยงงงงงง!!!! เสียงสายฟ้าออกมาจากนอแรด แต่ทว่ามันอ้อมตัวของหัวหน้าไปโดนลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง ตัวหัวหน้าเมื่อเห็นดังนั้นก็มองตามก็พบว่า


"อ๊ากกกกก!!!!! " เสียงร้องของคนกำลังวิ่งหนีสุดชีวิต ร่างกายของพวกเขาไหม้เกรียมทันทีจนเป็นสีดำ หัวหน้าที่เตรียมใจจะสละชีวิตช่วยลูกน้องก็ช็อกดวงตาเบิกกว้าง ตอนนี้แววตาของหญิงสาวไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอีกต่อไป เนื่องจากสติของเธอได้หลุดลอยไปเพราะความสูญเสียอย่างกะทันหัน


"ฟึฟึฟึฟึ" เสียงหัวเราะของหมูป่าเมื่อหญิงสาวหันไปมองก็พบรอยยิ้มของมัน ซึ่งกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำให้หัวหน้าสาวโกรธจนสุดขีด


"ไอ้ชั่วเอ๊ย!!!!! " หัวหน้าสาวร้องเสียงดังแล้วง้างดาบเตรียมโจมตี ตัวดาบก็มีไฟพุ่งออกมาหลายสิบเมตร แถมมันยังร้อนกว่าสามร้อยองศา แต่ในขณะกำลังจะฟัน หมูป่ากลับยืนนิ่งเตรียมรับการโจมตีด้วยรอยยิ้ม จู่ๆก็มีร่างของใครบางคนร่วงลงมาตรงกลาง


เพล๊ง!!! เขาปัดดาบไฟความร้อนสูงด้วยมือเปล่า เขาเป็นชายสูงประมาณ 190 เซนติเมตร มีผมสีดำเหยียดตรง ดวงตาสีดำคมเข้ม ใส่เสื้อยืดสีเทากางเกงขายาวสีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาวดำ หัวหน้าสาวที่เห็นดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่ชายปริศนาจะพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆขึ้นมาว่า


"นี้ๆ หมูป่าตัวนี้ขอนะ"


"เอ๊ะ!!! " หัวหน้าสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉากต่อมาก็คือชายหนุ่มสะบัดมือไปทางหมูป่าโดยไม่ได้มองมันแม้แต่น้อย จากนั้นตัวของมันก็ขาดครึ่งเลือดกระเซ็น พื้นที่ด้านหลังได้รับผลกระทบจากลมที่เกิดเพราะสะบัดมือจนต้นไม้ล้มระนาว พื้นกลายเป็นคลองยาว


"อะ อ่าาาาาาา!!!! " หัวหน้าสาวอึ้งอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างแทบจะออกจากเบ้าตา เพราะว่าหมูป่าที่ตายไปคือ สัตว์ประหลาดระดับ SS มีชื่อว่ากากุณสายฟ้าแห่งความชั่วร้าย ถึงภายนอกจะดูเหมือนหมูตัวโตโง่ๆ แต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและมันยังฉลาดพอที่จะเล่นสนุกกับความรู้สึกของคน ความสามารถของมันคือเกราะหนาซึ่งปัจจุบันยังไม่มีอะไรมาฆ่ามันได้ แถมยังพุ่งชนได้แรงบวกกับมีสายฟ้าออกมาจากปลายนอแรดอีก


"ฮ่าๆ ๆ ๆ เธอทำหน้าตลกจัง เออนั่นมันเพื่อนของเธอเหรอ ฮืมมมดูเหมือนจะนอนตากแดดกันมาใช่ไหม ผิวคล้ำเชียว แล้วก็ตรงนี้แดดแรงไม่ควรอาบแดดนะ" ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร แต่ว่าอีกฝ่ายกลับมาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ


"อย่ามาล้อเล่นกันนะ เพื่อนของฉันตายต่อหน้านายยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอ!!!! " หัวหน้าสาวด่าทอชายคนนั้นทันที เพราะเธอโกรธจนลืมความกลัวและความตกใจไปชั่วครู่


"ใจเย็นสิครับ แค่แดดเผานิดหน่อยไม่ตายหรอก แค่สาดน้ำนี้ไปก็หายแล้ว" พูดจบชายคนนั้นก็สายน้ำใส่เหล่าผู้คนที่ตายไปแล้วทันที จากซากศพดำเป็นเถ้าถ่านก็กลายเป็นสภาพปกติเหมือนคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่พวกเขาก็ยังคงไม่ตื่นขึ้นมา เมื่อหัวหน้าสาวเห็นดังนั้นก็ร้องไห้แล้ววิ่งไปดูลูกน้องของเธอทันที


"เอ๊ะ!! จริงด้วยพวกเขายังไม่ตาย ฮือ-----" เมื่อพบว่าลูกน้องของตนยังไม่ตายก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง ซึ่งชายคนนั้นก็ยืนเอียงคอทำหน้างงแล้วถามหญิงสาวไปว่า


"ก็แค่ผิวคล้ำเพราะแดดต้องร้องไห้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ท่าทางเธอจะเป็นห่วงเพื่อนมากเลยสินะฮ่ะๆ ๆ ๆ " ชายคนนั้นพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะแห้ง ก่อนที่หัวหน้าสาวจะก้มหัวขอบคุณ


"ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตพวกเรา บุญคุณนี้จะไม่ลืมไปชั่วชีวิต"


"เงยหน้าเถอะ ผมก็แค่ช่วยทำให้ผิวกลับมาเหมือนเดิมด้วยน้ำยาของภรรยาฉันเท่านั้นเอง แล้วก็ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอโทษ เนื่องจากไปแย่งอาหารเย็นของเธอเข้าซะแล้ว ฮ่ะๆ ๆ ๆ " ชายคนนั้นพูดอย่างถ่อมตัวมั้งนะ แล้วก็หัวเราะแห้งเนื่องจากคิดว่าไปแย่งอาหารเย็นของคนอื่น จนหัวหน้าสาวเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองอย่างไม่เข้าใจ


"น้ำอะไรเหรอคะ? " หัวหน้าสาวถามด้วยความสงสัย ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ยื่นถุงน้ำที่สาดให้ดู เมื่อเธอได้เห็นก็ถึงกับตกใจตาเบิกกว้าง


"เอ๋!!!!!!!!!! นะๆ นี่มันหรือว่า น้ำอมฤตที่ตำนานกล่าวว่าสามารถชุบชีวิตคนได้"


น้ำอมฤต ไม่มีระดับในการวัดความหายาก เนื่องจากมันเป็นเพียงตำนานที่เชื่อกันว่าคือเรื่องแต่งขึ้นมาไม่มีอยู่จริง แต่ว่าตามตำนานดันบันทึกลักษณะของมันได้ตรง


"ห่ะ!!? อะไรของเธอก็แค่น้ำธรรมดาที่ช่วยทำความสะอาดร่างกายเองนะ" ด้วยคำพูดของชายหนุ่มทำเอาหัวหน้าสาวอึ้งอ้าปากค้าง


"เป็นไรไปเหรอ เฮ้ๆ ๆ ๆ " ชายหนุ่มที่เห็นหญิงสาวนิ่งไปก็เข้ามาใกล้ๆ แล้วใช้มือปัดไปมาตรงหน้าเพื่อพิสูจน์ว่าหญิงสาวยังมีสติอยู่ไหม ก่อนที่เจ้าตัวจะตั้งสติขึ้นมาได้แล้วตอบไปด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เนื่องจากไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ในใจก็คิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ ถ้าพูดอะไรผิดหรือไม่เข้าหูไปละก็ตายแน่ๆ


"มะๆ ไม่เป็นไรค่ะ" หัวหน้าสาวพูดด้วยท่าทางประหม่า


"อืมก็ดีแล้ว ว่าแต่นี่ก็จะเย็นเดี๋ยวก็มืดค่ำ พวกเธอมาพักที่บ้านของฉันไหม? " ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร แต่ว่าอีกฝ่ายกลับคิดว่า 'เสียตัวแน่ค๊าาาา!! เขาต้องเอาฉันไปทำอะไรมิดีมิร้าย หรือจะจับขังแล้วบังคับให้ทำเรื่องอย่างว่า ไม่น๊าาาาา!! ถึงฉันจะเป็นนักผจญภัยระดับเอส (S) แต่จะให้มาขัดขืนคนแบบนี้ไม่ไหวหรอกค๊าาาาา!!! '


"โอ๊ะ!!! ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะ ผมชื่อว่ากากอนแล้วคุณล่ะ"


"เออ......ดิฉันชื่อว่ารุนินค่ะ" หัวหน้าสาวยังคงพูดด้วยความประหม่า แล้วทั้งหมดก็ถูกแบกกลับบ้านทั้งหมูป่า รวมทั้งนักผจญภัยทั้งหมดด้วยเวทมนตร์ลอยตัว



ทางด้านหนึ่ง ณ กระท่อมเล็กกลางป่าเขามีหญิงสาวสุดสวยกำลังนั่งมองกระจกด้วยรอยยิ้มพลางพูดคนเดียวด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนว่า


"แหม่คุณเนี่ยไม่ว่าตอนไหนก็ดูเท่เท๊ อ๊ายยยย!! " หญิงสาวคนนี้กำลังนั่งมองชายหนุ่มซึ่งได้ทำการช่วยหญิงสาวจากกระจก จากนั้นก็กลับมาทำหน้าเข้มแล้วพูดว่า


"ฮืม....ช่วยหญิงสาวสินะ อย่าให้รู้นะว่านอกใจฉัน" เธอพูดด้วยท่าทางน่ากลัวให้ได้มากที่สุด แต่ด้วยใบหน้าอันงดงามราวนางฟ้า ผมสีขาวสวยเปร่งประกาย มันกลับดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว




ทางด้านหนึ่ง ณ พื้นที่เต็มไปด้วยลาวาไม่มีสิ่งมีชีวิตไหนอาศัยอยู่เลย


"เฮ้!! ไอ้น้ำสีส้มนี่อุ่นจัง อร่อยหรือเปล่าน่า!? " เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลหน้าตาเหมือนคนง่วงตลอดเวลา กำลังหยิบลาวาขึ้นมากินด้วยความสงสัย จนในปากเรืองแสงสีส้มและก็มีควันกับไอน้ำออกมาจากปาก


"หว่า!!ไม่อร่อยเลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไร้อารมณ์แล้วคายลาวาออกมา ซึ่งมันกลายเป็นหินสีดำไปแล้ว


"แหม่พี่ค่ะ ลาวามันจะไปอร่อยได้ยังไงล่ะ มันมีไว้ลงไปอาบเหมือนบ่อน้ำพุร้อนต่างหาก" เสียงของเด็กสาวแหลมดังขึ้นมา เมื่อตัวของพี่ชายหันไปมองก็พบกับน้องสาวมีสีขาวเงางามหน้าตาน่ารัก กำลังแก้ผ้านั่งแช่อยู่ในลาวาอย่างสบายใจ


"จริงเหรอเพิ่งรู้เลยนะ งั้นพี่อาบด้วยสิ" พูดจบเด็กหนุ่มก็กระโจนลงบ่อลาวาซึ่งก็คือบ่อน้ำพุร้อนสำหรับพวกเขา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #11 KeyRT (@renargi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 01:40
    ขอดองสัก10ตอนจะมาอ่านนะครับ ติตามมาตั้งแต่ทินโดละ สู้ๆครับ
    #11
    0
  2. #8 Zoubutsushu (@rika21545) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:31
    ครอบครัวแสนปกติ555
    #8
    0
  3. #7 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 19:28
    ครองครัวธรรมดาครับ
    #7
    0
  4. #5 Dark Lolicon (@deamzsss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 18:39
    คงไม่เอา-พวกนี้ไปรวมกับแก็งนั้นนะ555
    #5
    0
  5. #3 Sittidet2018 (@Sittidet2018) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 17:25
    ปกติจิงๆเลย
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    ปกติก็บ้าแล้วโว้ยยยยยยยยยยยย
    #3
    0
  6. #2 natthayadangsod1 (@natthayadangsod1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 17:25
    ก็ครอบครัวธรรมดาๆนิ แปลกตรงไหน
    #2
    0
  7. #1 nikomsrifong (@nikomsrifong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 16:44
    ก็ปกติดีนิ
    #1
    0