เบื่อ (ภาคสอง)

งี้แหละน้า อารมณ์
เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา กระทบอะไรหน่อย เดี๋ยวก็เปลี่ยน
ตอนนี้ จากเบื่อมาก ก็เริ่มลดลงบ้าง ไม่รู้มันเปลี่ยนไปได้ไงเหมือนกัน
ก็ยังคงตั้งคำถาม กังขากับความรู้สึกตัวเองอยู่ดี
ไม่รู้ว่า ความเป็นเด็ก ผู้ใหญ่ จะมีผลต่อการรู้จักจัดการกับความรู้สึกตัวเองมากน้อยแค่ไหน
แต่ถ้าเอาตามระเบียบที่สังคมวางไว้ คงจะเป็น ผู้ใหญ่ควรระมัดระวังและควบคุมความรู้สึกตัวเองให้ได้ตามวุฒิภาวะที่เพิ่มขึ้น มากขึ้น
หรือว่า ตอนนี้ตัวเองอยู่ในช่วง " not a girl, not yet a women" เหมือนกับเพลงที่เจ๊บริทนี่ร้องไว้
เคยคิด และสังเกตตัวเองอยู่บ่อยๆ คิดว่าเราอาจมีพัฒนาการทางด้านบุคลิก (ถ้าใช้คำถูก) ที่ช้ากว่าคนอื่นๆ ทั่วไป ดังนั้น เป็นไปได้ว่า อาจต้องรอให้เวลาผ่านไปอีกซักหน่อย จึงจะสามารถปรับความคิด ชีวิตได้ แต่ไม่รู้มันจะช้าไปหรือเปล่านะกว่าที่จะปรับได้

ตอนนี้ชักเริ่มเบื่อ เปลี่ยนไปเรื่องอื่นบ้างดีกว่า

มีหลายนิสัยที่อยากปรับอยากแก้ แต่ก็ทำไม่ได้ซักที
เคยรู้สึก เป็นกันไหม หรือเป็นกันมากน้อย บ่อยแค่ไหน กับความรู้สึกที่ไม่อยากทำอะไรที่วางแผนล่วงหน้าไว้แล้ว มันเหมือนกับว่าสิ่งที่เราวางแผนมันเป็นกฏ แล้วเราก็รู้สึกว่าต้องแหก อะไรที่ควรทำ เราควรไม่ทำมัน สุดท้ายจิตใจด้านมืดก็ชนะ แต่แล้วก็ต้องมารู้สึกเสียใจกับสิงที่ทำไป เพราะพอทำแล้ว จิตใจด้านดีมันจะปรากฏตัว และหลอกหลอนว่าเราทำผิด เราทำผิด แล้วก็เสียใจ นี่ถ้าจิตใจด้านมืดมันคงอยู่ตลอดก็คงดีสินะ จะได้ไม่ต้องมารู้สึกเสียใจ แล้วก็เซ็งกับตัวเองอยู่เสมอ ตอนนี้ การกระทำแบบนี้กำลังระบาดกับตัวเอง นิสัยชอบแหกกฏตัวเองกำลังระบาด เป็นนิสัยเด็กๆ รึป่าวว้า หรือว่า ผิดปกติ หรือมันก็แค่ นิสัยแย่ๆ ของคนไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวคนหนึ่ง

ตอนนี้ใกล้เวลาที่ต้องไปทำอะไรบางอย่างแล้ว แต่ไม่พร้อมว่ะ ไม่ไปแล้วนะ อยากจะแหกแผนตัวเองอีกแล้ว ไม่หรอก ความจริง แค่ขี้เกียจว่ะ

อยู่ๆ ก็คิดถึงงานวันเกิดในสมัยเด็กขึ้นมา คิดถึงเค้กที่พ่อแม่ซื้อให้ตอนนั้นว่ะ อาจเป็นอารมณ์อาลัยอาวรณ์อดีตหรือคิดถึงบ้านที่ผุดขึ้นมา เพราะตอนนี้รู้สึกไม่มีใคร (Dorm Alone จริงๆ)
นึกถึงคนทีี่บ้านหรืออดีตที่เคยผ่านแล้ว ก็ทำให้นึกถึงสิ่งที่เคยคิดๆ มาเสมอเกี่ยวกับที่บ้าน
เคยคิดอะไรที่ไม่ดีๆ หลายครั้ง โทษคนโน้นคนนี้ที่ทำให้ตัวเองต้องเป็นแบบนี้ในปัจจุบัน แต่ที่เจ็บปวดกว่า คือ เรื่องในอนาคต ที่คิดว่าตัวเองอยากออกไปบินไปหาประสบการณ์นอกบ้าน รักและยังคงคิดถึง แต่ก็ต้องออกไปเพื่อตัวเอง เพื่อจะเติบโตและทำตามที่ตัวเองอยากทำ ช่างมันเหอะ ตอนนี้ พักไว้ก่อนแล้วกัน มันเป็นเรื่องของอนาคต มันเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ขนาดอารมณ์เมื่อครู่ ผ่านไปไม่กี่นาที ก็เปลี่ยนซะแล้ว มนุษย์นี่วุ่นวายจริงว่ะ ซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริงๆ

มาที่ประเด็นอีกอันที่อัดอั้นมาเป็นชาติแล้วดีกว่า เป็นติดตัวมานานและหลอกหลอนนานจริงๆ คือ ความอิจฉา ที่ยังคงฝังแน่นแล้วก็ส่งผลต่อการผลิตความรู้สึกไม่ดีๆ ออกมาอยู่เสมอ วิธีแก้อาการนี้ให้ได้ผลชะงัด ทำอย่างไรถึงจะดีนักแล วิธีที่คิดว่า อยู่กันไปไม่กี่ปี เดี๋ยวมนุษย์ก็ตายแยกย้ายกันไป จะมัวมาอิจฉากันอยู่ไย อันนี้ไม่ได้ผล ปรับอยู่หลายครั้งแล้วนะ หรือว่ามันจะเป็นนิสัยแย่ที่บางคนไม่สามารถกำจัดออกไปได้ ความจริงอาจจะเว่อไปก็ได้ที่จะกำจัดบางนิสัยออกไปโดยสิ้นเชิง หากเพียงต้องการไม่ให้มันมาทำร้ายความรู้สึกตัวเองไปมากมายก็พอ

อารมณ์เซ็งเริ่มกลับมาอีกแล้ว หรือว่าเป็นเพราะไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน ร่างกายไม่ได้รับสารอาหารไปหล่อเลี้ยงเพียงพอ ทำให้อารมณ์แปรปรวน มาคิดๆ ดู ก็เป็นไปได้นะ บางทีคนเราก็โง่มองข้ามในเรื่องง่ายไ ไปเหมือนกัน

ณ ตอนนี้ ขอภาวนาให้ตัวเองมีกำลังอยากจะใช้ชีวิตต่อไปให้ได้อย่างมีความสุข มีกะจิตกะใจที่จะต่อสู้กับเรื่องต่างๆ ที่เข้ามาท้าทายหรือบั่นทอนจิตใจ อธิษฐานให้ตัวเองมุ่งคิดแต่เฉพาะเรื่องดีๆ สุดท้ายก็คงเป็นคำเดิมๆ คำนี้แหละ "สู้ๆ"

เบื่อ (ภาคสอง)

ความคิดเห็น