เบื่อ

เบื่อ ขี้เกียจ ไม่อยากทำอะไรเลยว่ะ
อารมณ์ ความรู้สึกกลับเข้ามาสู่โหมดเดิมๆ แบบนี้อีกแล้ว
ไม่รู้เป็นความโชคร้ายทางด้านเคมีหรือความโง่ทางด้านการไม่รู้จักปรับตัว ที่มีผลให้ตัวเองไม่สามารถคิดอะไรทีดีๆ มีความมานะ พยายามที่จะทำอะไรต่างๆ ให้ดีขึ้น
วันๆ ก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความคิดตัวเอง คิดอะไรมากมายที่ทำให้ตัวเองเกิดความรู้สึกแย่ๆ
อะไรเป็นเหตุผลที่ผลักดันให้คนๆ หนึ่งเกิดความคิดที่ทรมานสำหรับเขา หรือบางครั้งอาจเป็นภัยสำหรับผู้อื่น
แต่คิดว่า สิ่งที่แย่กว่าระหว่างสองสิ่งข้างต้น คือ ความคิดที่ทรมานตัวเอง บางที คนที่คิดไม่ดี แต่ถ้ามันไม่ได้ทำให้เขาทุกข์ ก็อาจจะดีกว่าคิดอะไรดีๆ แล้วทำให้ตัวเองทุกข์?
วันๆ ได้แต่หมกอยู่กับความคิดของตัวเอง จนคิดว่าขาดทักษะที่เหมาะสมกับวัยในการเข้าหาสังคม
เบื่อและหมดหวังกับการใช้ชีวิตบ่อยครั้ง
แต่ก็ยังหวังสูง ชอบเพ้อฝันอะไรโน่นนี่มากมาย
พอไม่เป็นไปตามที่หวัง หรือเปลี่ยนใจ ท้อ ยกเลิกกลางคัน ก็กลับมาเสียใจ ร้องไห้ฟูมฟายอีก
อะไรเป็นตัวกำหนดให้ตัวเองมีความคิดและทัศนคติแบบนี้
ต้องทำอะไร ยังไง เพื่อปรับตัวเองให้มีความสุขได้อย่างแท้จริงและยั่งยืน
ไม่รู้ว่าการที่โลกเรามันเปลี่ยนแปลงไปมาก มีแนวคิดที่แตกต่างผุดขึ้นมากมาย ความเชื่อ ความถูก ความผิด ได้รับการพิจารณาใหม่ว่าเป็นเรื่องที่ต่างคนควรให้ความเคารพซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ไปยัดเยียด หรือตัดสินคนอื่นที่คิดต่างจากตนว่าผิด มันได้ทำให้ตัวเองเหมือนไม่มีหลักอะไรยืดซักอย่าง มันเปลียนแปลงไปเสมอเลย ความคิดเนี่ย แล้วจะทำอย่างไร
ไม่มีความแน่ใจ มั่นคง ในสิ่งที่กำลังทำอยู่ และสิ่งที่จะทำต่อไป หาได้น้อยครั้งมากที่สามารถทำตามที่วางแผนไว้ได้สำเร็จ อ่อนแอชิบเป๋ง แต่จะทำยังไง ต้องทำยังไง
ไม่แน่ใจอย่างมากว่าจะทำยังไงดี จิตใจมันมุ่งแต่ชอบคิดไปในทางที่แย่ หรือว่าพื้นฐานทางด้านจิตใจตัวเองมันแย่มาก?
แต่ก็ยังคงฝันสูงต่อไป กลัว แต่ก็ยังปล่อยไม่เป็น แล้วก็ไม่ได้เริ่มอะไรจริงจังที่จะทำมันให้เป็นจริงด้วย พอถึงที่สุดแล้ว เมื่อไม่สำเร็จ ก็คงต้อง "ปลง"
พิจารณาตัวเองเมื่อคืน (ซึ่งเป็นอีกคืนที่ทรมานกับการนอนไม่หลับ) คิดว่า ตัวเองคงเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบฝังลึก อะไรที่ไม่ใช่เรื่องกู ไม่เฉียดกับกู ไม่เคยผ่านเข้ามาในความรู้สึก ก็อย่าหวังว่าตัวเองจะให้ความสนใจจริงจัง เขียนอะไรแต่ละที ก็มีแต่เรื่องตัวเองนี่ล่ะ เรื่องแบบอื่นก็โง่ เขียนไม่เป็น
ความจริง เวลาเขียนก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองด้วยซ้ำ หลายครั้งที่เขียน พูด ออกมาโดยไม่รู้ว่าต้องการจะสื่ออะไร มีปัญหาทางด้านการสื่อสารหรือเปล่าว้า
หรือสมองจะแย่มากถึงมากที่สุด ความจำห่วยจริงๆ ไม่แน่ใจว่าไอคิวกับอีคิวเนี่ยมันเกี่ยวหรือส่งผลต่อกันมากน้อยแค่ไหน แต่ที่รู้สึกได้แน่ๆ คือ ตอนนี้ มันแย่พอกัน
ไร้เพื่อน ชอบอยู่คนเดียว คิดมาก เป็นแบบนี้ต่อไป จะบ้าไหมเนี่ย
ยิ่งเขียนก็ยิ่งรู้สึกสับสน
เป็นเพราะทำการบ้านไม่ได้ ไม่อยากทำ เบื่อที่จะคิด จะทำ จะอ่าน แล้วก็เลยไม่อยากทำ แย่จริงๆ ไม่สามารถบังคับใจตัวเองให้ทำในสิ่งที่ควรทำให้ได้ ทั้งที่มันจะส่งพรุ่งนี้อยู่แล้ว กูล่ะเหนื่อยกับตัวเอง

เบื่อ

ความคิดเห็น