เด็กเมืองกึ่งชนบท

ง่วงนอนนนนนนนนนนนนนนน แต่ยังนอนไม่ได้ การบ้านยังไม่เสร็จจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ

ชีวิตโผ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ง่วงนอนแล้วหงุดหงิดเฟ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เอาเสาร์อาทิตย์ของหมอกมานะ!!!!!!!!!! การใช้ชีวิตแบบไม่ได้หยุดเสาร์อาทิตย์มันช่างสุดยอดดดดดดดดดดดดด

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เขียนบล็อกเล่นคลายเครียดดีกว่า

หมอกเป็นเด็กในเมือง แต่กึ่งชนบท คือมีบ้านอยู่แถบชนบทด้วย ความทรงจำสมัยโลดเล่นอยู่ในเถือกสวนไร่นายังจำได้ดี...

เพราะเป็นเด็กเมืองไง พอต้องเล่นกับเด็กนอกเมือง ความเป็นเด็กเมืองทำให้เราทำหลาย ๆ อย่างแบบกล้า ๆ กลัว ๆ เด็กนอกเมืองเขาขำนะที่เราทำไม่ได้ และหมอกก็ชื่นชมเขามาตลอด

แต่ก็รู้สึกดีที่ตัวเองได้สัมผัสอะไรที่แตกต่างจากเด็กเมืองแท้ ๆ อย่างน้อยก็ได้ทำในสิ่งที่หลาย ๆ คนไม่เคยทำ

ที่สวนเคยปลูกข้าวโพดขาว ปลูกยาวทั้งแถวเลย! ต้นข้าวโพดสูงเหนือหัวหมอกไปอีก! เวลาเดินผ่านเข้าไปใบข้าวโพดจะเสียดสีรอบตัวดังแสก ๆ เล่นเอากลัวเลยล่ะ 555555555+

พอข้าวโพดออกฝัก เพื่อนที่เขาอยู่สวนก็บอกว่าแอบขโมยหักเอาไปปิ้งกินกันเถอะ

หักมาได้ฝักหนึ่ง แปลกนะ ทั้งที่ทั้งสวนมีแต่ข้าวโพดขาว กลับมีฝักนี้ที่เป็นข้าวโพดสีเหลือง

เพื่อนในสวนแบะใบที่หุ้มฝักข้าวโพดให้ดู บอกว่านี่แหละกินได้แล้ว มีน้ำนมข้าวโพดออกมาด้วย น้ำนมข้าวโพดสมชื่อจริง ๆ ขาวเหมือนน้ำนมเลย

ยังไม่ทันออกจากสวน พวกผู้ใหญ่ก็มา พวกเรากลัวความผิดที่ขโมยข้าวโพดเลยโยนทิ้งลงพงหญ้าข้างทาง! ทิ้งแล้วไม่ได้ทิ้งเลยนะ พอพวกผู้ใหญ่เดินกลับไปเพื่อนก็ค้นพงหญ้าแล้วหยิบข้าวโพดกลับมา

หมอกไม่กล้ากิน! เราถูกสอนไม่ให้กินของตกพื้น เพื่อนก็บอกว่าโธ่! ล้างเอาก็กินได้แล้ว! แล้วเขาก็เอาไปล้าง

อุปกรณ์ปิ้งข้าวโพดหาจากแถวใต้ถุนบ้านร้างที่ไม่มีคนอยู่นานแล้ว ได้กะละมังผุ ๆ หนึ่งใบ หมอก น้องกับเพื่อนในสวนช่วยกันรวบรวมใบไม้ เพื่อนยังเด็ก เด็กเหมือนเรา แต่ดูรู้มากกว่าเรา บอกให้หาใบไม้แห้ง ๆ เดี๋ยวจุดไฟไม่ติด

แอบขโมยไม้ขีดจากในครัวของป้ามา เด็ก 4 คนรวมหัวกันจุดไฟ! แต่โยนไม้ขีดลงไปกี่ที ๆ ใบไม้แห้งก็ไม่ยอมติดไฟ จนไม้ขีดหมดหนึ่งกล่อง ต้องช่วยกันออกเงินซื้อกล่องใหม่

สุดท้ายต้องเอากระดาษหนังสือพิมพ์มาสุม

ได้ไฟกองน้อย ๆ ใต้กะละมังผุ เพื่อนจัดการผิงข้าวโพดไว้เหนือเปลวไฟ ไม่ร้อนหรอก เพราะกองไฟมันน้อยจริง ๆ

สักพัก ข้าวโพดสีเหลืองดำปี๋เลย! ทุกคนต่างคิดในใจว่า ไหม้ซะแล้ว! เพื่อนหยุดปิ้ง หมอกบอกว่ากินไม่ได้หรอก ดำปี๋เลย เพื่อนบอกไม่ไหม้ ดูสิ แค่ควันจับ แล้วเอาเสื้อเช็ดเขม่าสีดำออก ข้าวโพดกลับมาเป็นสีเหลือง

เพื่อนแกะข้าวโพด ยัดเยียดให้หมอกกับน้องช่วยกันกิน เพื่อนก็กิน หมอกกับน้องก็กิน

แต่เด็กสวนแยกออกข้าวโพดเม็ดไหนยังไม่สุก หมอกกับน้องแยกไม่ออก ก็กินเข้าไป ไม่รู้ไหนสุกไหนดิบ กินมันเข้าไปทุกเม็ด 5555555555+

เออเนอะความแตกต่าง... ในการกินข้าวโพดวันนั้นเด็กเมืองกลายเป็นเด็กใสซื่อไร้เดียงสาไปเลย ทั้งที่รู้จักคอมพิวเตอร์ รู้จักเอ็มพีสาม แต่กลับแยกข้าวโพดสุกดิบไม่เป็น เรื่องนี้เด็กสวนเก่งกว่า 5555555+

ดังนั้น หมอกถึงได้รัก รักทั้งชีวิตในเมืองที่สะดวกสบาย รักทั้งชีวิตในชนบทที่ผจญภัยและเรียบง่าย

ชอบนั่งฟังเสียงกอไผ่สีกันดังเอี๊ยดอ๊าดยามต้องลม...เสียงดังมากจนเหมือนจะหักโค่นลงมา...

ชอบเล่นกระโดดเชือกอยู่ใต้ต้นมะขามต้นเบ้อเริ่ม!

ชอบนั่งเล่นริมแม่น้ำ เฝ้ามองคนกระโดดน้ำลงมาจากต้นไม้ เสียงดังตู้ม!

ทุกอย่างสนุก ...สนุกอยู่บนความมีสีสัน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลง...

เพื่อนในสวน ย้ายมาอยู่ในเมืองเสียแล้ว เขาบอกไม่ชอบชีวิตในสวนเสียแล้ว

เพื่อนของหมอก บอกหมอกว่าเรียนจบแล้วจะไม่กลับต่างจังหวัด เพราะไม่ชอบที่มันไม่มีสีสัน เขาเบื่อ

อ้าว...ทิ้งความหลังไปอยู่เมืองกันหมดซะแล้ว...

บ้านในสวนก็เปลี่ยนแปลง พื้นปูนมีเยอะกว่าพื้นดิน ต้นไม้ที่เคยขึ้นมากมายบนพื้นย้ายไปอยู่ในกระถาง ทำไมล่ะ? ทำไม?

ปลาตะเพียนที่เคยว่ายจนแน่นขนัด แทบเหยียบมันเวลาเดินลงน้ำก็หายไป? หายไปไหน?

กาลเวลาเปลี่ยน...คนเปลี่ยน...สถานที่เปลี่ยน...

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยน...

นั่นคือภาพในความทรงจำของหมอก...

และความรู้สึกรัก...รักธรรมชาติเหลือเกิน รักที่จะมอง และปรารถนาไม่ให้ถูกทำลาย

ทุกวันนี้เวลาไปโรงเรียน รถจะขับผ่านนาข้าว...

ต้นข้าวบางช่วงยังเป็นใบเรียวเขียวสดเหมือนต้นหญ้า ในขณะที่บางช่วงเริ่มออกรวงสีเหลืองโน้มหนักแทบติดผืนดิน...

หมอกมอง...มองแล้วมองอีก...

ฮะๆๆ...เหมือนคนบ้าเลยเนอะ

ถ้ามีคนถามว่ามองอะไร หมอกก็จะบอกว่ามองต้นข้าว

แต่ถ้าถามว่ามองต้นข้าวไปเพื่ออะไร?

หมอกตอบไม่ได้หรอก

ของบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบนี่ เนอะ 555+