ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 57 : หนีออกจากคุกกลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60

     ซานซ่าเมื่อโดนดาบจ่อเข้าที่คอของตัวเองก็ได้แต่ต้องยินยอมตามเบนจามินไปเท่านั้น เบนจามินค้นตัวปีเตอร์พลันกับพวงกุญแจเวทย์มนต์ แต่มีเวทย์ผนึกไว้อยู่ สำหรับเบนจามินแล้วการแก้ผนึกบนพวงกุญแจนี่ง่ายกว่าการแก้เวทย์มนต์ที่ตราบนกรงขังเยอะ เบนจามินเอานิ้วล้วงเข้าไปที่ผนึกกุญแจเวทย์มนต์ทันที 
     ปกติแล้วการร่ายสมการเพื่อปลดผนึกไม่จำเป็นต้องสัมผัสกับผนึกโดยตรง เพราะมันอันตรายมาก อาจมีประจุเวทย์มนต์ที่ทำร้ายเอาได้หากเกิดทำผิดพลาด แม้แต่คนที่รู้วิธีแก้สมการของผนึกดียังไม่กล้าทำแบบเบนจามิน พวกเขาจะมีอุปกรณ์ที่ทำจากไม้แกนเดลเพื่อถ่ายทอดสมการในการแก้ผนึกต่างหาก

     ถึงแม้ว่าเบนจามินจะเชี่ยวชาญเวทย์มนต์ระดับสูง แต่เบนจามินก็ไม่รู้ว่าสมการเวทย์มนต์ที่ผนึกเป็นเช่นไร นิ้วของเบนจามินคว้านหาผนึกไปทั่ว "สมการอนุพันธ์สามชั้นงั้นเหรอ" เบนจามินยิ้มขึ้นเมื่อรู้ถึงโจทย์ของผนึกเวทย์มนต์ สำหรับวิธีแก้นั้นเบนจามินใช้เวลาแค่ห้าวินาทีก็แก้ได้สำเร็จ เมื่อเบนจามินถอนนิ้วออกจากผนึกก็พบว่านิ้วของตัวเองเหลือแต่กระดูผุๆสีขาวเท่านั้น ประจุเวทย์มนต์ยังคงกัดก่อนบนนิ้วของเบนจามินอยู่รอบๆ

     เบนจามินติ้วนิ้วนั้นออกทันที เบนจามินสบัดมือสองสามครั้ง นิ้วที่ขาดไปก็งอกกลับมาเหมือนเดิม ซานซ่ามองด้วยความตื่นตะลึง "ชายคนนี้เป็นปีศาจหรือยังไงกัน" ซานซ่าครุ่นคิดขึ้น เบนจามินพลันล๊อคแขนซานซ่าและเดินไปยังห้องที่คุมขังโรแลนอยู่

     ระหว่างทางที่ซานซ่าและเบนจามินเดินไปยังห้องที่คุมขังโรแลน ทหารหลายสิบคนก็ถูกเบนจามินลอบสังหารอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครรู้ตัวเลยแม้แต่คนเดียว พลังเวทย์มนต์ไม่รั่วไหลเลยแม้แต่น้อย แม้แต่สี่องครักษณ์อย่างกรีฟรีตก็ตรวจจับไม่ได้ เพราะเบนจามินไม่ได้ใช้เวทย์มนต์แม้แต่บทเดียว

     ทหารสองคนกำลังยืนเฝ้าโรแลนอยู่อย่างไม่วางตา นักโทษคนนี้มีค่ามากเพราะเป็นเบาะแสที่จะสาวไปถึงผู้นำกบฎได้  เบนจามินพลันโผล่ขึ้นด้านหลังของทหารคนหนึ่งอย่างเงียบเชียบ มือของเบนจามินปอดปากของทหารคนั้นและเอามืออีกข้างที่ถือมีดเฉือดคอจนหลอดลมขาดสะบั้น ซานซ่าเมื่อเห็นเบนจามินฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมแทบจนทนมองไม่ได้ เบนจามินพลันย่องไปด้านหลังของทหารอีกคนหนึ่ง ซานซ่านั้นแทบจะตระโกนบอกให้ทหารคนนั้นวิ่งหนีไป แต่เมื่อมองไปทางคุกก็เห็นโจรกอลัชทั้งห้าและโรแลนกำลังมองเบนจามินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ซานซ่าจึงได้แต่ปิดปากของตัวเองอย่างเงียบๆ

     "ตุบบ!!" หัวของทหารชั้นผู้น้อยพลันตกลงพื้นพร้อมๆกับร่างไร้หัวที่ฟุบลงกับพื้นเช่นกัน เบนจามินเดินไปไขประตูเวทย์มนต์ออกอย่าง่ายดาย "เอาละ ยื่นมือมา" เบนจามินเอ่ยกับโรแลนและโจรกอลัชทั้งห้า

     "ข้านึกว่าเจ้าตายไปแล้ว" โจรกอลัชคนหนึ่งเอ่ยอย่างมึนงง "เผ่าพันธ์อาโกเนียนนี่มีพลังในการฟื้นจากความตายคืนด้วยงั้นเหรอ" เบนจามินไม่ได้ตอบโจรที่ไม่รู้ความคนนั้นแต่อย่างใด ดาบในมือของเบนจามินฟันลงบนกุญแจเหล็กเวทย์มนต์ที่คล้องแขนนักโทษออกจนขาดกระเด็น "เคร้งงง"

     โจรกอลัชมองอย่างตื่นตะลึง "ข้าไม่คิดเลยว่าเผ่าพันธ์อาโกเนียนจะทรงพลังขนาดนี้ พลังกายของเจ้าเทียบได้กับอ๊อคเลยนะเนี้ย หรือว่าดาบนั้นเป็นดาบวิเศษกันแน่" แน่นอนว่าทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ล้วนตื่นตกใจ ถึงแม้จะมีอาวุธเวทย์ระดับสูงก็ตาม แต่การฟันอุปกรณ์พันธนาการขั้นกลางขาดในครั้งเดียวนี่ยังไงมันก็ดูน่าเหลือเชื่ออยู่ดี

     โรแลนมองมาทางเบนจามินแล้วพูดว่า "เจ้าต้องการอะไร?" เบนจามินมองไปที่ดวงตาของโรแลนแล้วพูดว่า "ข้าต้องการไปพบผู้นำของเรา ข้าอยากให้เจ้าพาข้าไป" โรแลนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เหตุใดเจ้าถึงต้องการพบนางขนาดนั้น"
     "นั้นเป็นความลับของข้าและนาง รีบไปเถอะ เราไม่มีเวลาคุยแล้ว" เบนจามินพลันเร่งตัดกุญแจมือของโรแลนอย่างรวดเร็ว เบนจามินสามารถรับรู้ได้ถึงทหารที่กำลังลงมาตรวจตราอีกนับสิบคน หนึ่งในนั้นมีคนที่มีพลังถึงระดับเจ็ดดาวอยู่ด้วย 

     เบนจามินจับมือของซานซ่าแล้ววิ่งไปยังทางออกทันที ทุกคนวิ่งตามเบนจามินไปอย่างรวดเร็ว "เจ้ารู้ทางออกงั้นเหรอ?" โรแลนถามเบนจามินอย่างหวั่นใจ เบนจามินยิ้มและพูดว่า "ข้ารู้ดีเลยแหละ" เมื่อก่อนในส่วนจินตภาพเบนจามินจับนักโทษนับมาถ้วนมาขังตายไว้ในคุกแห่งนี้ เบนจามินเข้าออกบ่อยจนเรียกได้ว่ารู้แทบทุกซอกทุกมุม เบนจามินพลันได้ยินเสียงร่ายเวลามนต์ขึ้นจากด้านหลังไกลออกไปสิบเมตร

     "ระวัง"  เบนจามินรีบเตือนและพุ่งเข้าไปปกป้องโรแลนทันที เพราะถ้าหากโรแลนตายไป เบนจามินอาจไม่ได้เจอเซซิเลียอีกตลอดกาลเลยก็ได้ 
     "เคร้งงๆๆ" เบนจามินสะบัดดาบปัดสิ่งที่พุ่งโจมตีมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเบนจามินเห็นสิ่งที่ปัดทิ้งลงไปก็ตื่นตกใจขึ้น "เมล็ดพืชระเบิด!! ทุกคนหมอบ"

     "ตูมมมๆๆ"  เมล็ดพืชที่ส่งมานั้นมีสามชนิด อันแรกเป็นเมล็ดพืชที่มีธาตุซีเซียมอยู่ภายใน เมื่อเมล็ดอันนี้ได้รับน้ำ มันจะระเบิดแบบเมล็ดเปาะแปะ(เมล็ดต้อยติ่ง) แต่รุนแรงกว่ามาก(เหมือนโซเดียมที่โดนน้ำแล้วระเบิดขึ้น แต่ซีเซียมรุนแรงกว่าโซเดียมมากกว่าหลายเท่า) เมล็ดที่สองเป็นเมล็ดระเบิดควัน มันต้องรอให้เมล็ดแรกทำงานก่อนมันถึงจะส่งผล ส่วนเมล็ดที่สามเป็นแมงมุม เมล็ดที่สามนี่จึงเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด การใช้เวลาที่มีอย่างละเอียดอ่อนได้ขนาดนี้บ่งบอกถึงความเก่งกาจของผู้ร่ายเวทย์เป็นอย่างดี

     ควันฝุ่งไปทั่วบริเวณทางเดิน โจรกอลัช เบนจามิน โรแลนและซานซ่าติดอยู่ในใยอันเหนียวแน่นทันที โรแลนแค้นเปลวเพลิงขึ้นจากฝ่ามือเพื่อเผาใยพวกนี้ เมื่อใยโดนความร้อนมันพลันหัวตัวอย่างรวดเร็ว ทางด้านเบนจามินก็พยายามใช้แรงฉีกใยเหล่านั้นออก แต่ว่าแทบไม่มีผลเลย เพราะมันติดกับเนื้อหนังแน่นมาก ใยเหล่านี้ยังเกี่ยวพันไปโดนซานซ่าด้วย หากเบนจามินใช้แรงดึงมากไป เนื้อหนังของซานซ่าก็อาจจะถูกดึงหลุดออกมาด้วย

     "ให้ตายเถอะ" เบนจามินพูดอย่างหัวเสียแล้วจุดไฟขึ้นจากปลายนิ้ว เปลวเพลิงไร้สีพุ่งขึ้นจากมาแวบหนึ่งแล้วก็ดับไป "เฮ้อ!" เบนจามินถอนหายใจและมองไปทางทหารนับสิบที่พุ่งเข้ามา

     " จับพวกนักโทษให้หมด พวกมันกล้าฆ่าคนของเรา" นายกองของเหล่าทหารออกคำสั่งอย่างโกรธแค้น นายกองผู้นี้เป็นคนใช้เวทย์เมล็ดพืชเข้าโจมตีกลุ่มของเบนจามินนั้นเอง เขารู้ว่ามันอยู่ได้ไม่นานนัก แต่ก็พอถ่วงเลาให้พวกเขาเข้าไปจับตัวไปไวขึ้นอยู่บ้าง เมื่อนายทหารคนนั้นวิ่งไปประจันหน้ากับเบนจามินไปเพียงสามเมตร ทั้งสองก็พลันแสดงสีหน้าตื่นตะลึงขึ้น

     "มิคาเอลงั้นเหรอ" เบนจามินโพล่งขึ้นอย่างตกใจ ทางด้านมิคาเอลเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน "เบน..จามิน" มิคาเอลเอ่ยขึ้นเบาๆอย่างลืมตัว
     "ย๊ากกก" เหล่าทหารพุ่งเลยมิคาเอลที่ยืนนิ่งไปโจมตีเบนจามินอย่างรวดเร็ว 

     "แคร้งงง" เสียงดาบกระทบกัน โรแลนพลันเอาดาบที่เก็บได้จากศพทหารมารับไว้ให้เบนจามิน มิเช่นนั้นเบนจามินคงโดนดาบแทงทะลุตัวเป็นแน่ "มันทำอะไรอยู่ รีบๆคลายมันออกได้แล้ว" โรแลนเอ่ยขึ้นและเข้าต่อสู้กับทหารระดับสามดาวหลายคนที่รุมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

     วิชาเวทย์ไฟ เป็นเวทย์พื้นฐานสามัญที่ใครๆก็ใช้ได้ เพราะมันเป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ทุกคนจึงฝึกกันจนสามารถใช้ได้กันหมด โจรกอลัชและซานซ่าก็หลุดออกจากใยแมงมุมแล้ว แต่เบนจามินยังติดอยู่ด้านในนั้น

     เบนจามินยิ้มให้แก่โรแลนแล้วพูดว่า "สงสัยเจ้าลืมไปแล้วสินะ ว่าแกนเวทย์ข้าพิการนะ ฮ่าๆๆ" โรแลนรับดาบอีกสามดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว "บ้าชิบ ข้าลืมไป" โรแลนแค่นเสียงออกอย่างหัวเสีย
     โจรกอลัชพลันยื่นมือมาจุดไฟใส่ใยแมงมุมที่เบนจามินติดอยู่ เบนจามินมองหน้าโจรกอลัชคนนั้นอย่างงงๆ จริงๆทางออกอยู่ตรงหน้าแล้ว แทนที่โจรกอลัชทั้งห้าจะรีบวิ่งหนีไป พวกมันกลับมาช่วยเบนจามินและจับดาบออกมาฟันไปทางเหล่าทหาร
     โจรกอลัชมองมาที่เบนจามินแล้วพูดว่า "ข้าขอร้องเจ้าละ ช่วยพานางหนีไปจากไอ้พวกชั่วนี่ด้วย" เบนจามินงงันวูบก่อนยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "เจ้าเองก็เป็นโจรยังมีหน้าไปด่าคนอื่นว่าชั่วอีกนะ" 

     ขณะที่โรแลนกำลังจะไม่ไหวแล้ว เหล่าโจรกอลัชก็พลันเข้าไปช่วยโรแลนออกจากวงล้อมมาได้ แต่ผลก็คือโจรกอลัชเหล่านั้นต้องเข้าไปติดกับการต่อสู้แทน

     เบนจามินและโรแลนจับตัวประกันซานซ่าหนีออกจากคุกกลางได้สำเร็จ จริงๆแล้วเหล่าทหารพวกนั้นไม่ใช่คู่มือของเบนจามินเลยแม้แต่น้อย แต่ที่เบนจามินจำเป็นต้องรีบหนีออกมาเพราะกรีฟรีตรับรู้ได้ถึงพลังเวทย์มนต์จากการต่อสู้ครั้งเมื่อสักครู่แล้ว

     "ฉัวะ!!" ทหารแทงดาบใส่คอหอยของโจรกอลัช นี่เป็นศพสุดท้ายแล้ว พวกโจรกอลัชถ่วงเวลาได้ไม่นานเท่าไหร่เพราะถูกทหารหลายสิบคนรุมโจมตี แค่ปะทะดาบกับทหารแบบหนึ่งต่อสองก็ลำบากแล้ว ยังต้องคอยหลบเวทย์มนต์จากนักเวทญ์ด้านหลังอีก

     การต่อสู้ภายในคุกจบลงด้วยความตายของโจรกอลัชทั้งห้า แต่นักโทษที่สำคัญที่สุดอย่างโรแลนก็หนีออกไปแล้ว ทหารคนหนึ่งเดินไปหามิคาเอลแล้วพูดว่า "ท่านเป็นอะไรหรือไม่ ได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นเหรอ?" เนื่องจากในตอนนี้สีหน้าของมิคาเอลนั้นไม่สู้ดีนัก

     "ข้าไม่เป็นไร" มิคาเอลยิ้มกลบเกลื่อน ย้อนกลับไปตอนต่อสู้กัน ขณะที่มิคาเอลกำลังจะใช้เวทย์พันธนาการกับเหล่านักโทษ มิคาเอลก็ได้ยินคำที่เบนจามินพูดกับโรแลนเข้าพอดี "สงสัยเจ้าลืมไปแล้วสินะ ว่าแกนเวทย์ข้าพิการนะ ฮ่าๆ"
     มิคาเอลกลืนน้ำลายตัวเองและมิอาจใช้เวทย์มนต์ออกไปได้ สมการบางส่วนที่ร่ายไม่เสร็จส่งผลย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองจนบาดเจ็บภายใน มิคาเอลนึกถึงเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อน ณ ที่ถ้ำก๊อบลินเขตป่าสนแดง มิคาเอลไม่มีวันลืมใบหน้าของรุ่นน้องที่ชื่อเบนจามินได้ลงเลย

     มิคาเอลพลันเช็ดเลือดออกจากมุมปากแล้วเดินไปตรวจดูคนที่ได้รับบาดเจ็บ ทหารในกองของมิคาเอลตายไปเกือบครึ่งในวันนี้ มันทำให้มิคาเอลเจ็บปวดในหัวใจพอสมควร ทหารเหล่าเคยฝึกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกันมาหลายเดือน จะบอกว่าไม่ผูกพันก็ไม่ได้

     ทางด้านกลุ่มของเบนจามินนั้นวิ่งไปจนเกือบถึงหน้าประตูเมืองแล้ว แต่จู่ๆก็มีลมรุนแรงไล่มาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
     "ฟึบบ!!" โซ่สี่เส้นพลันพุ่งขึ้นมามัดขาของทั้งสามคนไว้อย่างรวดเร็ว เบนจามินรับรู้ได้ทันทีว่ากรีฟรีตมาถึงแล้ว โรแลนหันไปมองด้านหลังก็เจอกับกรีฟรีต อัศวินโต๊ะกลมแลนเซอร์ โททาลัชและกลุ่มทหารอีกหลาบร้อยคนที่มีระดับห้าดาวขึ้นไป

     "จบสิ้นแล้วสินะ" โรแลนแค่นเสียงออกมาอย่างเจ็บใจ เบนจามินพลันจับตัวซานซ่าเข้ามาไว้ในอ้อมอกและเอาดาบจ่อไปที่คอของเธออย่างรวดเร็ว
     กรีฟรีตมองมาที่เบนจามินแล้วพูดว่า "ข้านึกแล้วว่าแกต้องไม่ธรรมดา แกเป็นนิจจาจากทวีปอาชาเรียสินะ" เบนจามินยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "ยังไงก็ช่าง ปล่อยพวกข้าไปแล้วข้าจะไม่ฆ่านังนี่ ยัยนี้เป็นฮิลเลอร์ระดับสูง กองทัพเวลาเกิดสงครามนั้นฮิลเลอร์มีค่ามากยิ่งกว่าทหารทั้งกอง เจ้าเองก็รู้ดีว่าเวลาขาดฮิลเลอร์ไปมันเป็นยังไง"

     "ท่านครับเองยังไงดี" แลนเซอร์เอ่ยถามกรีฟรีตอย่างกังวล เพราะเป็นจริงอย่างที่เบนจามินพูดจริงๆ กรีฟรีตส่ายหน้าเบาๆแล้วพูดขึ้นว่า "น่าเสียดาย" 

     กรีฟรีตชี้นิ้วไปทางเบนจามินที่เอาตัวซานซ่ามาบังไว้อย่างรวดเร็ว เบนจามินพลันตื่นตะลึงขึ้น
     "ฟ้าววว!!" ดัชนีวชิรวิทย์ธาตุลมพุ่งไปหาเบนจามินและซานซ่าอย่างรวดเร็ว นี่เป็นเวทย์ระดับกลางที่เบนจามินเคยสอนให้แก่เซซิเลียที่ว่าเรื่องความถี่ธรรมชาติ แต่สำหรับธาตุลมแล้วความรุนแรงอาจไม่มากเท่าไหร่นัก แต่ความเร็วต่างหากคือสิ่งที่น่ากลัว

     "บัดซบบ!!" เบนจามินผลักซานซ่าลงไปกองกับพื้น ดัชนีลมเฉี่ยวร่างกายของซานซ่าไปนิดเดียว เบนจามินในตอนนี้ถูกดัชนีลมที่หมุนเป็นเกลียวปั่นทะลุหน้าอกจนกลายเป็นรูโบ๋เห็นไปถึงด้านหลัง

     โรแลนมองเบนจามินด้วยความตื่นตะลึง ซานซ่าเงยขึ้นไปมองที่เบนจามิน แม้ว่าในสายตาของซานซ่ามองว่าเบนจามินนั้นเป็นคนเลวก็ตาม แต่ครั้งนี้เบนจามินกลับช่วยนางเอาไว้ ทุกคนคิดว่าเบนจามินตายแน่นอน กรีฟรตลดลือลงและมองไปที่โรแลนอย่างไม่กระพริบตา
     "ฮ่าๆๆ ข้ามองเจ้าผิดไปจริงๆกรีฟรีต ที่แท้เจ้าเองก็ไม่ต่างไปจากข้าเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย" มิคาดจู่ๆเบนจามินก็หัวเราะดังลั่นท่ามกลางตกใจของคนอื่น
     ใบหน้ากรีฟรีตในยามนี้ราวกับคนเจอผี "ปะ..เป็นไปได้ไง" เบนจามินมองไปที่กรีฟรีตแล้วพูด "ข้าชอบใบหน้าในตอนนี้ของเจ้านะ ก็เหมือนกันกับเมื่อยี่สิบปีก่อนนั้นแหละ"

     "จะ..เจ้าคือ.." กรีฟรีตร้องขึ้นด้วยความตกใจ เบนจามินไม่ได้สนใจอาการตกใจของกรีฟรีตแต่อย่างใด เบนจามินพลันเอามือไปพยุงซานซ่าขึ้นมาข้างลำตัวแล้วหันไปพูดกับโรแลนว่า "จับให้แน่นๆนะ"
     "จับอะไร วะ..เหวอออ!!" โรแลนพลันตื่นตะลึงเมื่อมีเงาร่างสีดำร่างพุ่งเข้าไปงับร่างของโรแลนอย่างรวดเร็ว

     เหล่าทหารของกรีฟรีตเองก็มองอย่างตื่นตะลึง เมื่อจู่ๆก็มีสุนัขสีดำร่างใหญ่พุ่งมาจากไหนก็ไม่รู้วิ่งเข้าใส่เบนจามินและโรแลนอย่างรวดเร็ว กรงเล็บมันคมกริมจนตัดโซ่ตรวนดึงดาราของแลนเซอร์ได้อย่างง่ายดาย สุนัขตัวนั้นคาบโรแลนไปโดยมีเบนจามินและซานซ่าเกาะหลังมันติดไปอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก!!

     พวกทหารล้วนยืนตะลึงจนอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เคยเจอสัตว์อสูรที่รวดเร็วขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ขณะที่ทุกคนกำลังยืนนิ่งด้วยความตื่นตกใจ กรีฟรีตเป็นคนที่มีสติกลับคืนมาเร็วที่สุดพลันตระโกนออกคำสั่งเสียงดังลั่นว่า

     "รีบตามพวกมันไปเร็วเข้า!!"

---------------------------------------------------------------------------------------

     หยุดเที่ยวปีใหม่วันหนึ่งนะครับ ขอโทษด้วยT-T  (Happy new year ครับ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #290 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 12:03
    นับวันยิ่งผีขึ้นเรื่อยๆ ฮ่าๆๆๆ
    #290
    0
  2. #273 joker198 (@joker198) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:16
    หนอนน้องพระเอกกรูขาดไปแล้ว จะใช้อะไรไปทำลูก 5555+ เป็นซอมบี้ไปแล้ว
    #273
    0
  3. #268 amm4747 (@amm4747) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:38
    พระเอกมันทำตัวเป็นผีเกินไปไหม ตอนนี้เป็นห่วงว่านางเอกจะรับพระเอกได้ไหม555
    #268
    0
  4. #267 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:52
    โรแรงโดงคาบไปเลี้ยว
    #267
    0
  5. #266 T-e-r-n-G (@068797033) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 22:58
    แฺฮปปี้นิวเยียร์ครับ
    #266
    0
  6. วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 22:01
    ม้ายเอาไรท์คือทาสของรีดเดอร์ทั่งหลายที่ไม่ไปเค้าดาว
    #265
    0