warmmer
ดู Blog ทั้งหมด

Thinking of Memory

เขียนโดย warmmer
     สวัสดีเพือนๆที่หลงเข้ามาอีกครั้ง บล็อกนี้จะเป็นคอนเซปเรื่องการรอคอย วอร์มคิดอยู่หลายวันว่าจะเขียนยังไงไม่ให้น่าเบื่อดี จนวันนี้ก็พอจะจับประเด็นได้ เลยคิดว่าเน้นชีวิตจริงกับสิ่งที่ต้องเผชิญแล้วกัน หวังว่ามันจะตรงใจคนอ่านบ้าง ชีวิตเด็กแอดฯของแต่ละคนจะเหมือนกันไหม เนื้อหาอาจจะมีมึงกูบ้าง แต่มันก็เป็นสิ่งที่เราต้องเจอ มาแชร์ความรู้สึกของเด็กมอหกกัน

.....Let's go


ถึงกล้องจะพัง แต่เมมโมรี่ยังอยู่

     ตั้งแต่วันแรกที่ได้เป็นเด็กมอหกจนถึงวันนี้ที่กลายเป็นศิษย์เก่าไปแล้ว มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย บางสิ่งก็เหมือนที่คิดไว้ แต่หลายสิ่งก็ยิ่งกว่าที่คิด ตอนนี้ได้แต่นั่งคิดถึงโรงเรียน ชีวิตมอปลายมันเจ๋งโคตรๆไปเลย พอจบแล้วรู้สึกว่ามันสนุกดีนะ ตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน รถติดโคตร ไปกินข้าวแข่งกับเพลงมาร์ชราชบพิธที่เปิดเตือนให้เดินไปเข้าแถว นั่งคุยกับเพื่อนตอนเข้าแถวไม่ค่อยได้ฟังครูพูดเลย มีโดดแถวบ้างอะไรบ้าง บางทีก็ตื่นสายจนถึงโรงเรียนเก้าโมงสิบโมง อันนี้นานๆทีนะครับ ก็เรามันบ้านไกลนี่หว่า




ผมอยากมาโรงเรียน

     คิดถึงวิชาเลขมากๆ อาจารย์สอนไปบ่นไปสนุกดี อาจารย์มอหกดูตั้งใจสอนและใจดีกันทุกคน เลขนี่เขียนกระดานตลอด แสดงให้เขียนถึงความไม่ขี้เกียจมากๆ แต่บางทีก็นะ โจทย์เยอะไป เลขที่อื่นสอนยังไงกันบ้าง ที่นี่เน้นสอนในคาบและแจกชีทให้ทำตลอดเลย ฟังไม่ฟังก็ได้ จดไม่จดก็ได้ ขอแค่เข้าใจ ชอบการเรียนแบบนี้ ใครตั้งใจก็จะได้ไปเต็มๆ ประเด็นคือทำไมต้องสอบแสดงวิธีทำด้วย แถมอาจารย์ก็หักคะแนนโหดจัง ลืมขีดเส้น ลืมวงเล็บ ฯลฯ ก็หักหมดเลย บางทีเขียนเยอะก็โดนหักซะงั้น ท่องเอาไว้ไม่มั่นใจอย่าเขียนเหอๆๆ อาจารย์บอกว่าเข้ามหาลัยไปจะยิ่งกว่านี้ วิชาส่วนใหญ่เลยเน้นผู้เรียนเป็นหลัก จริงๆมันก็ดีนะ แต่ตอนนี้ผมอยู่ ม.ปลายนะครับอาจารย์  T T

     ม.5 เรียนเลขกับอ.ทรงวิทย์ สุวรรณธาดา อาจารย์คณิตศาสตร์คนแรกของประเทศที่ได้ C9 *0* สอนในหนังสือตัวเองผ่านพาวเวอร์พ้อย ชอบเล่นมุกฮาๆในคาบเรียน ดีใจที่ได้เรียนกับอาจารย์ดังๆ แต่ไม่รู้ทำไมกับรู้สึกชอบการสอนบนกระดานมากกว่าอีก.. รัก อ.กิตยา




Friendship is not a big thing, it's a million of little things.

     วิชาเลขกับวิทย์เหมือนมีมนต์ขลัง หลังห้องหลับกันตลอดๆๆ บางทียากไปก็สงสารพวกมันนะ เล่นดอทเอกันจนลืมวันลืมคืน ถามว่าสอบตกจะมาเรียนทำไม ก็เพราะที่โรงเรียนมันมีเพื่อนนี่แหละครับ

     ในห้องวอร์มนั้นมีเพื่อนๆมากมาย แต่ที่มากมายก็ไม่ใช่ว่าจะตั้งใจเรียนกันทั้งหมด ห้องคิงแต่มีหลายกลุ่มมาก ทั้งเด็กเรียน เด็กเคร่ง กวนติง ปัญญาอ่อน มันทำให้บรรยากาศในห้องเรียนไม่น่าเบื่อเลย ใครถนัดด้านไหนมีอะไรก็ช่วยกัน เล่าๆอยู่ก็คิดถึงพวกมันนะเนี่ย ต่อจากนี้ก็คงต้องแยกย้ายไปตามทางตามฝัน ได้แต่หวังให้พวกมันเจอเพื่อนดีดี...




ชีวิตที่มีสีสัน

     จะว่าไป ม.6 ที่ราชบพิธก็ชิลเหมือนกันนะ ถึงจะเรียนยากงานเยอะพวกเราก็ชิลกันได้ เคยโดดเรียนกันไหม ส่วนใหญ่โดดวิชาอะไรกันบ้าง ห้องวอร์มนั้นไม่พ้นวิชาพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ ชื่อวิชาดูหรูจัง แต่ฝรั่งสอนอะไรก็ไม่รู้ พูดอะไรผมไม่เข้าใจ 555 จริงๆมันก็พอจะฟังออกแหละแต่ก็แกล้งเขาสนุกๆไปอย่างงั้น ไม่รู้วิชานี้คิดว่าเราอยู่ ป.6 รึป่าว ทำไมสอนอะไรเด็กจัง เราเลยตัดสินใจเลือกที่จะไปเตะบอล ซึ่งก็ไม่คิดว่าจะมาโผล่ในโอเน็ต = = ถามว่าเด็กเรียนจะไปด้วยไหม ตอบได้เลยว่าไม่ แต่บางทีห้องเราก็สามัคคีนะ เพราะมอหกงานเยอะแล้วไหนจะสอบอีก บางวันเลยโดดมันทั้งห้องเลย น้องๆที่เข้ามาอ่านคิดก่อนทำนะ มันเป็นสิ่งไม่ดี แต่ก็เป็นอีกหนึ่งความทรงจำดีดีที่อยากเก็บไว้...



วันที่ทุกคนถูกถาม

     เฮ้ย แกทแพทเท่าไหร่วะ? เป็นวันที่ฮือฮามากหลังจากตาค้างคาคอมไปเมื่อคืน ถามมานี่มึงแคร์ความรู้สึกกูไหม 555 บางทีก็นะ ต่างคนต่างอารมณ์ เป็นไปตามสัดส่วนคะแนน คนเยอะก็ยิ้มมีความสุขไป คนน้อยก็ต้องยอมรับสภาพ บางคนรู้งานไปสอบสาธิตจุฬาฯ คะแนนออกมาเยอะกว่าคนนั่งอ่านนั่งทำโจทย์อีก เหอะๆ แล้วมันจะวัดความถนัดตัวเองได้ไหมเนี่ย คะแนนเป็นเพียงตัวเลขเพื่อนๆ ตั้งใจเต็มที่แล้วก็แฮปปี้กับมันเถอะ เครียดไปก็เท่านั้น สำคัญที่ใจ ความฉลาดคนเรามันมีหลายด้าน ใช้ในทางที่ถูก รับรองรุ่ง



สับสนวุ่นวาย



มึงจะเข้าคณะไรวะ? ที่ไหนอะ?
คณะนี้จริงดิ? เฮ้ย โหดว่ะ?
มึงว่าคะแนนมึงจะถึงป่าววะ?
แพทรอบนี้จัดเต็มป่ะเนี่ย?
ซุ่มนี่หว่า เรียนพิเศษที่ไหนวะ?
ไอนั่นติดแล้วนะเว้ย เฮ้ยไอนี่ก็ติดแล้วนะมึง
แม่งเจ๋งว่ะ!
ตอนนี้มีสอบตรงที่ไหนบ้างป่าววะ?
7วิชาคือไรอะ?
กูว่าจะเข้าวิศวะว่ะ อะไรก็ได้ขอแค่เป็นวิศวะ
อยากเป็นหมออออ ถ้าไม่ได้อ่ะ? เภสัชก็ยังดี
กูติดที่นี่ว่ะ แต่ความฝันกูคือที่นี่อะ กูจะเอาดีป่าววะ?
ขอแค่กูติดอ่ะ ที่ไหนก็เอาและตอนนี้
เกรดกูกากมาก
แอดกลางไม่ไหวละกู
ภาคพิเศษดิ อินเตอร์ก็ดีนะมึง 
เชื่อมโยงเต็มป่ะ?
รอแอดป่าววะ? 
ถ้าไม่ได้คณะนี้อ่ะ มึงจะเข้าคณะอะไร?
แอดไม่ติดทำไงวะ?
ไปเรียนรามฯกับกูไหม?
แกทดีนิเทศแล้วกู
มนุษย์จบมาทำงานอะไรวะ?
มึงชอบคอมทำไมไม่เรียนคอมอ่ะ?
วิศวะอะไรจะรุ่งวะ?
รุ่นเราจบมาแม่งอาเซียนพอดี
คะแนนถึงมหาลัยในฝัน แต่คณะไม่ค่อยใช่ จะเอาดีป่าววะ
 
แล้วตอนนี้ล่ะ เลือกแบบไหนดี

??????????




ถึงวันบอกลา

     ม.๖ ปีนี้ได้ไปทัศนศึกษาตอนปิดเทอม เพราะน้ำท่วมช่วงนั้นหยุดไปเวลาเรียนไม่พอ ถึงจะไปแค่อยุธยา เคยไปมาแล้ว แต่ก็สนุกที่ได้ไปกับเพื่อน ปัจฉิมที่โรงเรียนมันมาก กินโต๊ะจีนแล้วก็ร้องเพลงกัน วอร์มแทบไม่ได้กินเลยเพราะต้องไปเป็นพิธีกร มีจับฉลาก ถ่ายรูป เขียนเสื้อกัน ได้ของที่ระลึกเยอะเลย ทั้งเหรียญ ร.๕ เนคไทรุ่น เสื้อรุ่น รูปหมู่ เสร็จแล้วก็มีบูมกัน สนุกมากวันนั้น เหมือนเป็นวันส่งท้าย บอกเป็นนัยๆว่าต่อไปนี้คงไม่ได้เจอกันแบบยกแก๊งบ่อยๆแล้ว โชคดีเว่ยเพื่อน
    
     เคยถามเพื่อนว่างานพรอมคือไรวะ ละ ร.ร. เราไม่มีหรอ เพื่อนมันก็บอกมาว่าคืออะไร พร้อมกับบอกว่าโรงเรียนเราก็มีพระที่วัดให้พรแล้วไง ดีกว่างานหรูๆเป็นไหนๆ
 
 
 
"ผมรักราชบพิธ สิ่งที่ผิดผมไม่ทำ"

รักโรงเรียนนี้






.....................................................



ตอนนี้ถึงเวลาต้องเลือกแล้ว...
จะเทให้หัวใจ หรือใช้สมอง ก็เอาที่มันลงตัวกับชีวิตที่สุดแล้วกันนะครับ
ตอนนี้เรามีโอกาสเลือกได้เยอะมากๆ ก็อยากให้คว้าสิ่งที่ดีที่สุดก่อน
เอาที่สบายใจ อย่าหวั่นไหวถ้าใจต้องการ
ใกล้เข้ามาแล้ว สนามรบนี้ วางแผนกันดีดีนะ
ต้องเชื่อว่าตัวเองทำได้ อีก 4 หรือ 6 ปีข้างหน้าถ้าขยันมันต้องสำเร็จแน่นอน
เชื่อว่าทุกคนมีความฉลาดอยู่ในตัว


 
Dare to Dream

    

ความคิดเห็น

nasthekeeneyed
nasthekeeneyed 17 เม.ย. 55 / 12:47
 เทออออเขียนได้แจ๋วอีกแล้วอ่าTTซึ้งง>>วิชาคณิดเหมือนจานเค้าเลย ลืมขีดเส้นหักคะแนนลืมนี่นิดนี่หน่อยหักตลอดอ่า555 ภาษาอังกฤดเรียนกับจานต่างชาดนี่ก้พอกัน5555ซึ้งงงง
seinam
seinam 17 เม.ย. 55 / 20:25

สุดยอด!!น้ำตาไหลเลย

ความคิดเห็นที่ 3
วอร์มดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกันรู้จักกันนะ T^T
mjviento
mjviento 17 เม.ย. 55 / 20:57
ฮืออออ
เราซึ้งใจมาก T^T ที่ได้เกิดมาเป็นเพื่อนกะนาย...วอร์ม//กอดคอ

นายเขียนจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ
ความคิดเห็นที่ 5
555555555 5 :D
เจอกันงานวันครูของทุกปีเว้ย คิดถึงโทรมาบอกเดี๋ยวบินกลับมาจากเชียงใหม่ให้ :P ฮิฮิ้วว รักมืงจ้าวอร์ม จ้วบบบ >3<
bobuziie
bobuziie 17 เม.ย. 55 / 21:27
 อักษรเหอะวอร์ม นักเขียน รุ่งงงง 
ความคิดเห็นที่ 7
โอ้ะไิเหม่ง5555
ความคิดเห็นที่ 8
เขียนดีจังเลยค่ะ ชีวิตม.ปลายครบรสเลยเนอะ ยิ่งม.6ยิ่งเป็นอะไรที่วุ่นวายแล้วก็กังวลเอามากๆ แต่ก็ยังมีความสนุก มีความทรงจำที่ดีอยู่เยอะแยะมากมายเลย ยังไงก็เอาใจช่วยนะคะ ^^
ความคิดเห็นที่ 9
สมกับนักเขียนเรียงความได้รางวัลพระราชทานจริงๆ :D
ความคิดเห็นที่ 10
ชอบงานประพันธ์นายวอร์มบล็อกนี้สุดๆไปเล้ย*0*
ความคิดเห็นที่ 11
วอร์ม เขียนแจ่มมาก เอาไป พัน ไลท์เลย 555555 เข้ามหาลัยได้แล้ว อย่าลืมแต่งชุดกลับมาโรงเรียนวันไหว้ครูนะ โชคดีๆๆ
ความคิดเห็นที่ 12
เขียนดีมากๆๆเลย
warmmer
warmmer 18 เม.ย. 55 / 10:04
ขอบคุณมากๆ ทุกความคิดเห็นเลย ^^
ความคิดเห็นที่ 14
อ่านแล้วก็คิดถึงเพื่อนๆ... คิดถึงคาบเรียนสนุกๆ คิดถึงอาจาร์ยเคยสอน ให้เราส่งงานนั่นนี่ ตลอดเวลา ... มีเพื่อนเตือนให้ส่งงาน คอยถามว่าที่โน้นที่นี่เปิดรับสมัครบ้างหรือยัง แต่เหล่าานี่คงไม่มีอีกแล้ว .. พอคะแนนออกเหมือนที่วอร์มบอกจริงๆ555. ค้างไปเลย แทบนิ่ง ก็ดีใจที่ได้รู้จักวอร์ม จาก JPC7 อิอิ ต่อนี้ก็ทำตามความฝันของตัวเองแยกไปคนละทาง โชคดีเน้อกัปตัน ^^
ความคิดเห็นที่ 15
เก่งเสมอเลยนร้าวอร์ม ^^
ความคิดเห็นที่ 16
เราชอบบล็อกนี้มาก เพราะมันคือความทรงจำของเด็กม.6 ที่คล้ายๆกันและ \'กัปตันนักเขียน\' ก็ถ่ายทอดมันออกมาได้ดีมากอีกแล้ว ^^
อ่านแล้ว ยิ้มไปซึ้งไปเลยทีเดียว ><\'
tukiop
tukiop 18 เม.ย. 55 / 17:16

ชอบตรงที่เป็นๆประโยคซึ่งมันเกิดขึ้นจริงๆๆๆมากๆๆๆๆ

อารมณ์นี้เลยยยย

โชคดีนะวอร์ม สู้สู้ :D

ความคิดเห็นที่ 18
คนนี้เพื่อนผมคับ 555555555
ความคิดเห็นที่ 19
มันโดนมากกกกอ่ะ ><! กัปตัน
gernumbreegarden
gernumbreegarden 18 เม.ย. 55 / 22:43
 เจ๋งอ่ะเธอ
เรียบเรียงเก่งมาก
แต่ถามจริง อ.ทรงวิทย์นี่เลิฟเค้าจริงชิมิ
^ ^
1 2 >