[Fic Harry Potter]ทะลุมิติรัก เมื่อสาววายกลายเป็นหนุ่ม (Yaoi)

ตอนที่ 22 : ตอนที่20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    15 ก.ค. 60

    ตอนที่20
    “ปะเป็นไปไม่ได้ ก็สเนปเขา…”แฮร์รี่พึมพำออกมาอย่างตะลึง ผมไม่แปลกใจอะไรหรอกนะที่จะเห็นเขาที่นี่ ก็ผมไปดัดแปลงความทรงจำของควีเวลล์เอาไว้ว่าเขาแค่กักบริเวณผมไว้เท่านั้น ซึ่งไม่ได้คุยเรื่องของทอมกันเลยสัก แล้วถ้าถามว่าไม่กลัวว่าเศษเสี่ยววิญาณจะถูกทำลายน่ะหรอ? ก็เพราะว่าผมได้ดึงมันออกมาแล้ว ผมเก็บมันไว้ในที่ๆแม้แต่ทอมก็ไม่รู้
    “อ่าใช่ เขาเป็นคนแบบนั้น อีกอย่างไม่มีใครจะมาสนใจคนติดอ่างแบบฉันหรอก ใช่ไหมล่ะ”ควีเวลล์พูดแม้ผมจะหมั่นไส้เล็กน้อยกับท่าทางแบบนั้นแต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร 
    “แต่ตอนแข่งควิดดิชเขาจะฆ่าผมนะ”แฮร์รี่พูด
    “ฉันต่างหากล่ะที่จะฆ่าเธอ ถ้าเสื้อคลุมของสเนปไม่ติดไฟฉันคงทำสำเร็จไปแล้ว”ควีเวลล์พูด ขณะที่ทั้งสองเถียงกันไม่สนใจผมที่ตอนนี้เป็นเหมือนอากาศธาตุ ผมใช้จังหวะนี่ล่ะที่จะร่ายคาถาล่องหนใส่ตัวเองแล้วเดินไปหลบอยู่ตรงเงามืด ผมช่วยพวกเขามากเกินไปแน่ๆเลยมั้งเนี่ย แฮะๆช่วยไม่ได้นะเพราะนิสัยนี้มันแก้ไม่หายเสียที แม้แต่ทอมกับพ่อเซฟยังส่ายหัวให้เลย
    “ใช้เด็กสิ”ในขณะที่ควีเวลล์ต้องการศิลาจากในกระจกเอริเซด เสียงแหบของใครบางคนดังขึ้น อืม… ถือว่าเหมือนเจ้าตัวใช้ได้เลยนะเนี่ย
    ควีเวลล์เรียกให้แฮร์รี่เดินเข้าไปที่กระจกแล้วถามว่าเห็นอะไร สงสัยเขาคงลืมผมไปเรียบร้อยแล้วมั้งไม่เอะใจกันสักนิดเลยอ่ะ 
    “ผม… ผมจับมือกับดัมเบิ้ลดอร์ ผมรับถ้อยบ้านดีเด่นครับ”แฮร์รี่โกหกออกไป ผมรู้ว่าเขาคงจะเห็นศิลาแล้ว
    “มันโกหก” โอเคพูดได้จังหวะพอดีเป๊ะ ผมเอาโพยให้ไปอ่านหรือเปล่านะ คงจะไม่ใช่แน่ๆ
    ควีเวลล์เมื่อได้ยินดังนั้นก็ตะคอกใส่แฮร์รี่ แต่แฮร์รี่ไม่ยอมให้ศิลาแก่ควีเวลล์ เศษเสี่ยววิญาณ(ปลอม)ก็มาคุยกับแฮร์รี่เอง เศษเสี่ยววิญาณนั้นพูดได้ตามสเต็ปเดิมเป๊ะๆ สุดท้ายก็เกิดการต่อสู้ขึ้น ควีเวลล์พยายามบีบคอแฮร์รี่ แฮร์รี่คืนตัวไว้แล้วเอามือไปจับที่ใบหน้าของควีเวลล์ ควีเวลล์ร้องลั่นรีบปล่อยมือจากแฮร์รี่
    แฮร์รี่สังเกตเห็นว่ามือของควีเวลล์เริ่มกลายเป็นหินและแหลกสลายลง แฮร์รี่เอามือของเขาไปจับที่ใบหน้าของควีเวลล์อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ยอมปล่อยแม้ว่าควีเวลล์จะพยายามเอาเขาออกมากเท่าไหร่ก็ตาม ในที่สุดควีเวลล์ก็แหลกสลายเป็นผุยผงไปทั้งร่างหลงเหลือไว้เพียงเสื้อผ้าที่เขาใส่เพียงเท่านั้น
    พ่อเซฟวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เขาตกใจเมื่อเห็นสภาพของแฮร์รี่ที่มีร่องรอยบาดแผลอยู่ตามร่างกาย เขารีบพาแฮร์รี่ออกไปรักษาอย่างเร่งรีบ ผมมองตามพวกเขาไปจนพวกเขาหายลับไปจากสายตา ผมรีบกลับเข้าห้องนอนของตัวเองทันที ผมคิดว่าหลังจากแฮร์รี่นึกถึงผมได้ เขาต้องถามหาผมอย่างแน่นอน แต่เขาคงต้องคิดไปก่อนล่ะนะว่ามีคนปลอมตัวมาเป็นผมไปอยู่กับพวกเขาน่ะ เมื่อถึงห้องผมก็รีบเขานอนทันที
    ตอนเช้าเดรโกมาบ่นกับผมว่าทำไมเขาถึงยังรู้สึกง่วงแปลกๆทั้งที่เขาก็นอนแต่หัวค่ำ ผมได้แต่ฉีกยิ้มบางๆแล้วไม่ได้พูดอะไร หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ พ่อเซฟก็เดินมาเรียกผมให้ไปที่ห้องพยาบาล ผมรู้ว่าเขาเรียกผมไปเพราะอะไร ผมเดินตามพ่อไปอย่างเงียบๆและสง่างามตามแบบฉบับของสลิธีรินจนมาถึงที่ห้องพยาบาล ภายในมีทั้งแฮร์รี่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่ววโดยมีรอนและเฮอร์ไมโอนี่อยู่ข้างๆ ส่วยมาดามพรอมฟรีย์กำลังดูอาการของเขาอยู่ และดัมเบิ้ลดอร์กำลังยืนมองอยู่ ผมแอบสังเกตดัมเบิ้ลดอร์เล็กน้อย แม้เขาจะยิ้มให้ผมอย่างอบอุ่นแต่แววตาเขากลับไม่ใช่แบบนั้น ยังไม่ทันที่ผมจะอ่านความหมายของแววตาดัมเบิ้ลดอร์ได้ พ่อเซฟก็พูดขึ้นเสียก่อน
    “จะถามอะไรก็เชิญ”พ่อพูกเสียงเรียบ
    “อ่า นั้นสินะ คุณสเนปคนลูก เมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหนงั้นหรือ?”ดัมเบิ้ลดอร์ถามผม
    “ผมอยู่ที่ห้องนอนในหอครับ”ผมพูดด้วยน้ำเสียงปกติไม่เผยพิรุธใดๆออกมา
    “แต่ตอนนั้นนายก็ไปกับเราด้วยนะ”รอนพูดขึ้น เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่พยักหน้าเห็นด้วย ดัมเบิ้ลดอร์หันมามองที่ผมอย่างแปลกใจเล็กน้อย
    “ขอโทษนะวิสลีย์ที่ฉันไม่ได้ไปกับนายอย่างที่นายพูดน่ะ”ผมว่า พวกเขามองผมอย่างแปลกใจที่ผมพูดไปแบบนั้น ขอโทษนะแต่ฉันต้องทำ
    “เอาล่ะ คุณสเนปคุณออกไปได้”ดัมเบิ้ลดอร์ว่า ผมพยักหน้าแล้วเดินออกมาจากห้องทันทีที่ประตูปิดลงผมก็ยืนค้ำประตูเพื่อฟังการสนทนากันภายในห้อง
     “ผมคิดว่าอาจจะมีคนปลอมตัวเป็นเขาแล้วไปกับคุณพอตเตอร์”
    “มันอาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้นะสเนป”
    “ลูกผมไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหก”
    “เขาอาจจะกลัวถูกหักคะแนนก็ได้นะ”
    “ผมไม่เชื่อ พอตเตอร์อาจจะใส่ความลูกของผมก็ได้ หรอไม่ก็มีคนปลอมตัวมาเป็นเขา อาร์เนลไม่เคยทำผิดกฎ เขาเป็นเด็กดี”
    “เฮ้อ ถ้าคุณว่าอย่างนั้นผมจะลองเชื่อคุณดู”
    มีเสียงคนกำลังเดินมาที่ประตูทำให้ผมรีบพาตัวเองออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ผมทบทวนข้อความในการสนทนาเมื่อครู่ มันไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์เลยสักนิด แต่ก็ดีหน่อยที่พวกเขาไม่สงสัยผม ผมคิดว่าดัมเบิ้ลดอร์ดูจะจับผิดผมแปลกๆนะ ผมคงต้องสืบเรื่องนี้ในช่วงปิดเทอมเสียแล้วสิ
    “ปีสองเป็นห้องแห่งความลับงั้นสินะ บาซิลิสอยากเจอจัง”


----มุมบ่นของwriter----
    มาอีกตอนแล้ววว จากตอนที่แล้วนะค่ะ ที่หนูเนลเอาตัวเองไปเอี่ยวด้วยเพราะส่วนหนึ่งคืออยากมาดูเหตุการณ์ด้วยตาของตัวเองค่ะ และถ้าหายตัวมาก็ยังมีโอกาสที่จะถูกจับได้เพราะมันยังมีเสียงอยู่เหมือนเดิม จะใช้คาถาเก็บเสียงมันก็ต้องใช้อยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่ง จะเดินเพื่อให้มันเงียบก็ไม่ได้เพราะมีโอกาสที่จะตามไม่ทันค่ะ เพราะฉะนั้นสู้ไปโต้งๆเลยจะดีกว่าแล้วค่ะเนียนหลบออกมาเอาค่ะ หากไม่พอใจก็ไม่เป็นไรค่ะ ไรท์ไม่ว่าอะไรหรอก เพราะเวลาไรท์ไปอ่านของคนอื่นบางครั้งไรท์ก็รู้สึกขัดใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเอกทำแบบนี้ ต้องทำแบบนี้สิเหมือนกันค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

320 ความคิดเห็น

  1. #285 com23476 (@com23476) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 13:52

    ไม่แปลกหรอกลูกที่เขาจะสงสัย ไม่แปลกหรอกลูกที่เขาจะสงสัย เป็นเราเราก็สงสัย โคตรมีพิรุธ เลย

    #285
    0
  2. #268 milkgy (@muk13115) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:13
    หึหึ ลูกผมเป็นคนดี ไม่เคยทำผิดกฎ ~~~
    #268
    0
  3. #105 ชิโระ โทโย (@junuzuz11) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 17:04
    รอค๊าาาาาาาาา~~~~~
    #105
    0
  4. #104 K. D. M (@KamjiraMoosiri) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 16:45
    รออยุ่นะ
    #104
    0
  5. วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 15:30
    รออัพต่อน้าาาไรท์สู้ๆ
    #102
    0
  6. #101 pichada1912 (@pichada1912) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 12:59
    หนุกกกก รอนร้าไรท์
    #101
    0