เรียนรู้ชีวิตที่หมู่บ้านกุงกุ๊ก(kungkuk) ประเทศอินโดนีเซีย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    13

ตอนที่ 1 : 9/03/2019

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

9/03/2019
 พวกเรานักศึกษา โปรเเกรม In-country  ทั้ง18 คน  ออกเดินทางจากหอพัก ที่เมืองมาลัง ประเทศอินโดนีเซีย เวลา09:00 น. 

  การเดินทางไปเมืองบาตู ซึ่งเป็นที่ที่พวกเราจะได้เจอกับ ครอบครัวเเละพ่อเเม่คนใหม่ ใช้เวลาในการเดินทาง2 ชั่วโมง 
  การเดินทางครั้งนี้ ใช้รถตู้ 2 คัน (คันใหญ่ สามารถยืนได้เลยทีเดียว ) 

 เราเดินทางเข้าสู่เมืองบาตูโดยใช้เวลาเเค่ไม่นาน เเต่เกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญขึ้น เมื่อรถตู้คันเเรกไม่รอเราค่ะคุณขาาา คุณลุงคนขับคนนี้เเกก็เหมือนจะไม่ค่อยชินทาง พาพวกเราหลงสองรอบ หลงตรงไหนไม่หลง หลงเเบบหลงขึ้นเขา เเล้วไม่มีที่กลับรถ พวกเราประมาณ9ชีวิต ที่ก่อนหน้านี้ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้นที่จะต้องเจอครอบครัวใหม่ ต้องถูกทิ้งให้อยู่ที่บาตู ต้องอยู่กับครอบครัวใหม่เเบบบ้านหลังละ1คน กลัวมันหมดทุกอย่าง เเต่พอมาเจอเหตุการณ์นี้ ทุกคนลืมความกลัวก่อนหน้าไปจนหมด เพราะมาโฟกัสกับเหตุการณ์ตรงหน้า คือลุงคนขับต้องถอยรถลงเขาอ่ะค่ะคุณขาาาาาา 

เเต่พวกเราก็รอดมาได้!!!

เเละได้มาพบกับ พ่อๆเเม่ๆ ที่นั่งรออยู่ที่จุดรวมพล เป็นเหมือนศาลาหลังใหญ่หลังหนึ่ง มีลานโล่งข้างหน้า มองเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม คือตรงนี้คือพื้นที่บนเนินเขา มองลงไปจะเห็นบ้านเรือนผู้คน เห็นเรือกสวนไร่นา เเละเห็นเขาลูกอื่นๆ  สวยงามมาก  (อ้อ ลืมบอกไป ตรงข้างบนที่คุณลุงคนขับ พาพวกเราไปหลงนั้น เห็นวิวสวยกว่าข้างล่างอีกค่าาา ก็นะ การหลงทางครั้งนี้ก็มีข้อดีอยู่เนอะ)

หลังจากพบปะพูดคุยกับพ่อๆเเม่ๆพอสมควรเเล้ว ปักกาตุด (Pak Gatut ) ซึ่งเป็นอาจารย์ ที่ทุกๆคนเคารพนับถือกันมาก ในBIPA ( ซึ่งบีป้าก็เหมือนกับองค์กรหนึ่งที่เป็นการสอนภาษาอินโดนีเซียให้กับคนต่างชาติ ซึ่งปักเขาเป็นหัวหน้าบีป้า) ปักกาตุด อ่านรายชื่อของพวกเรา เเละ บอกให้เรารู้ว่าเราจะได้อยู่กับครอบครัวไหน 

เเสนหวานได้อยู่กับใครน่ะเหรอคะ  

เเป่ววว พ่อเค้าเป็นใครก็ไม่รู้ เหมือนที่บ้านจะมีปัญหาอะไรสักอย่าง ทำให้เขายังมารับเราไม่ได้ ปักเลยให้เเสนหวานไปอยู่บ้านเพื่อนที่ชื่อเฟินก่อน ซึ่งก็คือ บ้านของบาปักซูวีโต (Bapak Suwito)  ซึ่งก็ไม่เเน่ใจว่าปักวิโตเเกเป็นหัวหน้าโครงการ หรือเป็นผู้ใหญ่บ้าน เเต่พวกเรามักเรียกติดปากว่าลุงผู้ใหญ่บ้าน  

ตอนที่ต้องไปอยู่บ้านปักวิโต ก็คิดว่าจะเป็นอารมณ์เเบบ ไปเล่นบ้านเพื่อน เเล้วรอพ่อมารับตอนเย็นไรงี้ ม่ายยยยยยย ทำไปทำมาลุงผู้ใหญ่บ้านบอกว่า "เป็นไรไหม ถ้าจะต้องอยู่นี่ นอนห้องเดียวกับเฟินอ่ะ เป็นไรป่าว ที่บ้านน่าจะมีปัญหาอะไรสักอย่าง อยู่นี่เเหล่ะ อยู่ไปตลอด" 

อ่าจาาาาาา ฉันกลายเป็นลูกผู้ใหญ่บ้านไปอีกคนเเว้ว  ไม่สิ เป็นลูกเลี้ยงผู้ใหญ่บ้าน 55555

ลุงผู้ใหญ่บ้านถึงกลายเป็นพ่อของพวกเราไปเเล้วนั่นเองงงงงง

วันเเรกที่มาอยู่ที่นี่ ยังไม่มีกิจกรรมอะไร พ่อให้ทุกคนพักผ่อนก่อน พวกเราเอาของไปเก็บในห้อง พักผ่อนเล็กน้อย จากนั้นออกไปเดินเล่นกันรอบๆบริเวณหมู่บ้านกับพวกเพื่อนๆ ครอบครัวของพวกเราทั้ง18 คนนั้นอยู่ใกล้ๆกัน บางบ้านก็เป็นญาติพี่น้องกัน 

หลังจากเดินเล่นเสร็จ ต่างคนก็เเยกย้ายกันกลับบ้าน เเสนหวาน เเละเฟิน เดินกลับบ้านไป ก็เจอเเม่ เเม่ถามว่าจะอาบน้ำเลยไหม ด้วยความที่รับรู้ถึงความเย็นยะเยือกของน้ำที่เมืองบาตูนี้ ทำให้พวกเรารีบต่อคิวอาบน้ำกันทันที (คนที่นี่จะอาบน้ำบ่าย ไม่อาบค่ำ 5-6 โมงเย็น ก็ถือว่าช้าเเล้ว) เมื่ออาบน้ำเสร็จ เเม่ก็ยกกับข้าวไปตั้งใว้บนบ้านเเล้ว เเม่บอกว่า กินข้าวเลย พวกเราก็น้อมรับ เเละกินอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับเเม่ ไม่เเน่ใจเหมือนกันว่าพ่อไปไหน  หลังจากทานข้าวเสร็จ เหมือนเเม่จะเเย่งจานไปล้างเอง เเต่ไม่ๆๆๆๆ  เเม่ห้ามเเตะจานเลย เดี๋ยวพวกหนูล้างเอง เก็บเอง เเย่งกันตั้งนานกว่าเเม่จะยอม เเละหลังจากล้างจานเสร็จ พวกเราก็นั่งคุยกับเเม่ที่โซฟาหน้าห้อง คุยกันหลายๆเรื่อง เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง มโนไปเองบ้าง เเต่ก็สนุกดี เเม่ถามเราบ้าง เราถามเเม่บ้าง คุยไปคุยมา พ่อก็เข้าบ้านมา เเล้วมานั่งคุยด้วยกัน บางคำถามพ่อก็ถามซ้ำที่เเม่ถามไปเเล้ว ทำให้เเม่เป็นคนตอบคำถามเหล่านั้นเอง555 น่ารักจัง

คืนเเรกเป็นไปได้ด้วยดี นอนเร็วกว่าปกติ เเละนอนสบายดี เเต่หนาวมากกก

ปล.ไหว้พระก่อนนอนด้วยจ้า เเละขอเป็นภาษาอืนโดด้วยเช่นกัน ว่าขอมาอาศัยอยู่ที่นี่นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น