#Student Number#

ตอนที่ 11 : การเสียสละอันยิ่งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 เม.ย. 51

                   เอโนโมโต้และยูมิรีบวิ่งออกไปดูจนลืมทุกอย่างหมดสิ้น ภาพที่เห็นเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวไม่มีวันลืมไปจนวันตายได้ ฟูมิชิสะถูกรั้วลูกศรแหลมแทงร่างจากหลังขึ้นข้างบน ร่างปราศจากลมหายใจนอนแน่นิ่งตาค้างอยู่บนรั้วนั่น เลือดไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายพื้นบริเวณนั้นโชกไปด้วยเลือดสีแดงสด รั้วนี้เป็นรั้วของบ้านสไตล์ยุโรปข้างๆพิพิธภัณฑ์รวบรวมสิ่งของจากภูเขา

 

                   เสียงกรีดร้องเมื่อครู่เป็นใครไม่ได้นอกจากเอมม่า เธอวิ่งออกมาจากประตูกระจกอัตโนมัติ

 

                   พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง เอโนโมโต้ถามเอมม่า ไม่เพียงคนเดียวที่มาที่นี่ แต่เป็นเพื่อนๆทุกคน

 

                   ยะ...อยู่ที่นั่นน่าเบื่อจะตาย พวกเรานึกว่าเธอออกมาเที่ยว ก็เลย... เอมม่าขวัญเสียพอดู

 

                   ทุกคนกำลังอยู่ในอันตรายรู้ตัวมั้ย

 

                   อะไรกัน เพ้อเจ้ออีกแล้วนะ ไคแทรกออกมา

 

                   นายไม่รู้เรื่องอย่าพูดเลยไค เอโนโมโต้พูดอย่างดุเดือด

 

                   เพียงแค่คำเดียวหลุดจากปากเอโนโมโต้ไคถึงกับโมโหจะชกหน้าเอโนโมโต้ แต่โชคดีที่คนอื่นๆห้ามปรามไว้

 

                   แล้วเขาตกมาได้ยังไง เอโนโมโต้กระชากคอเสื้อรีดคั้นคำตอบจากเอมม่า

 

                   ฉะ...ฉันไม่รู้ เขาออกไปชมวิว เราอยู่ในอาคาร แล้ว... เอมม่าร้องไห้ฟูมฟาย เริ่มพูดจาไม่เป็นภาษา

 

                   พอเถอะ ยูมิเข้ามาห้ามเอโนโมโต้

 

                   เกิดอะไรขึ้นครับ พวกคุณ ยามหน้าพิพิธภัณฑ์รูปร่างท้วมวิ่งออกมา

 

                   ช่วยแจ้งตำรวจด้วยค่ะ มีคนตาย ยูมิตะโกนบอกก่อนชายคนนั้นวิ่งมา

 

                   ยามคนดังกล่าวหยิบโทรศัพท์มือถือทันที เอโนโมโต้และเพื่อนๆหมดธุระแล้วจึงต่างคนต่างกลับโรงแรมด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันไป

 

                   ทำไม...ทำไมต้องออกมาด้วย เอโนโมโต้รำพึงในใจ มันช่างเร็ว...เร็วเหลือเกิน...ตั้งตัวไม่ทัน...ทำยังไงดี

 

                   นี่เอโนโมโต้ อายะมิ ผู้หญิงหน้าตาดูเด็กกว่าอายุจริงเดินเข้ามาจากประตูห้องของเอโนโมโต้ ฉันว่าเธอ... มีเหตุผลต่อเรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่าง อายะดูท่าทางเขินอาย เธอเข้ามาหาเอโนโมโต้ซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ฉันเลย... เรียกทุกคนให้อยู่ในห้องรับแขก รอให้เธอเล่าเรื่องทุกอย่างให้เข้าใจ เร็วหน่อยนะ อายะพูดจบแล้วรีบออกไปนอกห้อง

 

                   เป็นอะไรของเค้านะ ยูมิสวนทางกับอายะเดินเข้ามาหาเอโนโมโต้ นั่นเขาบอกอะไรเธอ...เออทุกคนรอเธออยู่แน่ะ

 

                   อื้อ กำลังจะลงไปพอดี เอโนโมโต้ลุกขึ้น ละจากความเศร้าสร้อย สู่ความเข้าใจของเพื่อนๆ

 

                   ปึ่ง ! “ ไร้สาระ ! ไคตบโต๊ะทรงเตี้ย

 

                   เอโนโมโต้ถลึงตามองไค เพียงแค่เล่าถึงตอนที่เห็นนิมิตล่วงหน้าเท่านั้นไคก็ไม่เห็นด้วยแล้ว

 

                   เล่าต่อเลยจ๊ะ อายะหน้าแดง

 

                   อือ... ทุกคนสังเกตรึเปล่า ว่าการที่เพื่อนๆของเราตายนั้น เป็นไปตามตัวเลขที่ของห้องเรา

 

                   ฉันก็เคยสังเกตนะแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ มิโยโกะ สาวใส่แว่นดูมีความรู้พูดขึ้น

 

                   ทุกคนดูนี่นะ เราเขียนเลขที่เรียงอยู่ล่างสุดของกระดาษแผ่นนี้แล้ว เอโนโมโต้ยื่นกระดาษรายชื่อของทุกคนให้ชุนส่งต่อๆกันดู ที่ขอบล่างของกระดาษมีเลขที่เขียนเรียงกัน ผู้ตายแล้วจะถูกขีดฆ่าสีแดง

 

                   ไครับกระดาษเป็นคนที่สองฉีกทิ้งเสียงดังทันที ดูท่าเขาหวาดๆเมื่อได้ยินหรืออ่านคำพวกนี้

 

                   ไม่เป็นไรเรามีอีกแผ่น จะฉีกก็ได้นะมีอีกเยอะ เอโนโมโต้หยิบกระดาษออกจากเป้ซึ่งวางพิงผนังไว้

 

                   อย่างนี้ แสดงว่าฉันเป็นคนสุดท้ายละสิ มิโยโกะอ่านพลางพูด

 

                   ใช่ แต่อย่าเพิ่งวางใจ นั่นเป็นความเห็นของเรา มันฆ่าพวกเราได้เร็วมาก เอโนโมโต้เดินวนไปมา

 

                   งั้น... นามิก็คงเป็น...รายต่อไปสินะ อายะกลืนน้ำลาย

 

                   ใช่

 

                   แล้ว... นามิอยู่ไหนล่ะ

 

                   นามิกำลังปิดประตูห้องซาวน่าสิ่งที่เธอชอบทำมากที่สุด เป็นที่เงียบมากห่างไกลจากความวุ่นวายในตัวโรงแรม นามิเลี้ยวขวาเดินเลียบกำแพง พนักงานตรวจความเรียบร้อยเดินมาส่องหน้าต่างตรงประตู หารู้ไม่ว่านามิอยู่ในห้องจึงลงกลอนประตู นามิไม่รู้ไม่ชี้ก้มลงเปิดสวิตซ์เครื่องควบคุมห้องซาวน่า แต่มันไม่ติด ปัง ! นามิเตะ เนื่องจากสวิตซ์ต้องต่อแบบอนุกรม เมื่อขาดจากวงจรแล้ว มันจึงไม่ติด แต่สายไฟเปลือยสายหนึ่งมันหล่นลงมาแตะอีกสายหนึ่งไฟมันจึงติด

 

                   ลัลล้า ~ ” นามินั่งลงขยับขาเป็นช่วงๆ ผ่านไปแล้ว 5 นาที

 

                   เปรี๊ยะ ! สายไฟลัดวงจรทำให้เกิดเสียงเล็กๆ อุณหภูมิค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละนิด ขณะนั้นคือ 40 องศา

 

                   นามิรู้ตัวจึงเดินไปปิดสวิตซ์ แต่สวิตซ์ไม่ได้ต่อกับวงจรอีกแล้ว นามิวิ่งไปเปิดประตู ปรากฏว่าประตูมันถูกลงกลอน กรี๊ดดดด !!! ” นามิกรีดร้อง เรียกขอความช่วยเหลือ ไม่มีคนผ่านมาเลยเนื่องจากเป็นพื้นที่ห่างไกลจากทุกคนในโรงแรม นามิวิ่งไปกดสวิตซ์ซ้ำแล้วซ้ำอีก ช่วยด้วย !!! ” น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมา นามิทั้งทุบทั้งแตะเครื่องควบคุมความร้อน มันไม่มีประโยชน์เพียงแต่จะทำให้มันร้อนขึ้นเรื่อยๆ ไอน้ำค่อยๆพวยพุ่งออกมาจากร่องไม้เนื้อหอม ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง อากาศค่อยๆน้อยลง ตัวของนามิเริ่มเป็นสีชมพู เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ นามิกรีดร้องอย่างโหยหวน

 

                   เอโนโมโต้วิ่งออกมาจากห้อง คนอื่นๆก็ตามมาด้วย แต่ละคนต่างวิ่งตามเอโนโมโต้

 

                   นี่นายคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่เอโนโมโต้ ไคฉุดเอโนโมโต้ไว้

 

                   มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะไค เอโนโมโต้สลัดมือแล้วเดินต่ออย่างรวดเร็ว ไคทำท่าจะเถียงตอบ

 

                   กรี๊ดดดด !!! ” เสียงกรีดร้องดังมาจากสุดทางเดินของทางขวา เอโนโมโต้ไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้มีไอน้ำลอดออกมาตามซอกประตู

 

                   ปึง ! มือสีแดงฉานผิวหนังแตกระแหงราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ตบกระจกตรงประตู ค่อยๆลูบลงช้าๆอย่างอ่อนแรง เลือดเหนียวข้นไหลไปตามทางมือนั้น เอโนโมโต้แตะลูกบิดประตูแต่มันร้อนมาก เขาคว้าแจกันใบใหญ่ข้างประตูทุบกระจกจนแตก เครื่องควบคุมความร้อนด้วยไฟฟ้าค่อยๆดับวูบ หมอกไอน้ำสีขาวค่อยๆแหวกออก เผยให้เห็นร่างบนพื้นของนามิเป็นสีแดง มีตุ่มบวมตามแขนขา ส่งเสียงไหม้เกรียม ลมหายใจโรยริน ตามีเส้นเลือดแตกระแหง แววตาสีขุ่นสั่นระริกจ้องมองไปทางเอโนโมโต้ ก่อนจะสิ้นใจด้วยความทรมาน เอโนโมโต้มาช้าไปก้าวหนึ่ง ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เอโนโมโต้อย่างตกตะลึง

 

                   งั้นที่เธอพูดก็เป็นเรื่องจริงสิ อายะตกใจ ขนาดคนอย่างไคยังตัวแข็งทื่อ

 

                   ชะ...ใช่ เอโนโมโต้นิ่งเหมือนถูกมนต์สะกด

 

                   แสดงว่า...รายต่อไปก็คงเป็น...เธอ อายะเริ่มน้ำตาคลอ ฉันรู้ว่าเธอควรทำยังไง

 

                   เอโนโมโต้หันมาอย่างอึ้งตะลึงงัน

 

                   อายะร้องไห้ ฉะ...ฉันชอบเธอมานานแล้วนะ อายะหลับตาลงอย่างแผ่วเบา หยดน้ำอุ่นๆไหลลงมาตามแก้ม เธอคู่ควรที่จะอยู่ ไม่ใช่ฉัน...อย่ายอมแพ้นะ

 

                   มะ...หมายความว่าอะไร

 

                   ถ้าฉันตาย...มันก็จะข้ามเธอไป...ฝากเพื่อนของเราด้วยนะ อายะกระซิบที่หูซ้ายเอโนโมโต้ เธอหอมแก้มเอโนโมโต้แล้วก็รีบวิ่งไป

 

                   ยะ...อย่านะ เอโนโมโต้วิ่งตามอายะ เธอหายไปแล้ว...

 

                   เคล้ง ! เสียงกระจกแตกดังมาจากห้องรับแขกของโรงแรม

 

                   เอโนโมโต้รีบวิ่งตามเสียงนั้นโดยมีคนอื่นๆตามหลัง กระจกใส่ดาบในห้องนั้นถูกทุบจนแตก อัก... อายะพ่นเลือดออกมาเลอะเสื่อตาตามิเป็นทาง เธอเดินเซไปเซมาโดยมือกำดาบญี่ปุ่นตรงท้องไว้ เลือดไหลไปตามทางที่เธอเดิน อายะใช้มือขวาแตะที่ท้องเอโนโมโต้แล้วล้มลงตรงนั้น เธอทิ้งคราบน้ำตาไว้ที่ใบหน้าของเอโนโมโต้และฝากรอยเลือดบนเสื้อของเอโนโมโต้

 

                   เอโนโมโต้คุกเข่าลงช้าๆ มองดูศพของผู้เสียสละชีวิตเพื่อเขา เอโนโมโต้ร้องไห้โฮ เขาเอื้อมมือจะไปดึงดาบบนท้องของอายะ

 

                   ยะ...อย่านะเอโนโมโต้ ยูมิคุกเข่าข้างๆเอโนโมโต้แล้วคว้ามือเอโนโมโต้ไว้ก่อนเขาจะดึงดาบ ยูมิสะอื้นแล้วกอดเอโนโมโต้ไว้ เพื่อนที่เห็นภาพนั้นต่างร้องไห้ด้วยความเสียใจ

 

                   เอโนโมโต้ลุกขึ้นแล้วร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

 

                   แกต้องการอะไร !!! ยูกิ ซาดาโกะ !!! ”

127 ความคิดเห็น