FIC GUNDAM SEED DESTINY [YOUR WOLRD MY WORLD]

ตอนที่ 1 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 ก.ย. 60

Your Word My word


[Kira Part]


ปกติแล้วผมเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัวไม่ชอบเข้าสังคอมว่ากันง่าย ๆ ก็พวกโลกส่วนตัวสูงนั่นแหละ   แต่ก่อนผมเป็นแบบนี้เลยหรือเปล่าตอบได้เลยว่าเป็นมาตั้งนานแล้ว   คนอย่างพวกผมที่ถูกจำกัดสิทธิและหน้าที่ตามระดับชั้นชนก็เป็นแบบนี้กันทุกคนนั่นแหละ   แต่ทำอะไรได้ละก็โอเมก้ามันก็เกิดมาเพื่อเป็นทาศกามเป็นตัวน่ารังเกียจ   โอเมก้าจะฮีตทุก ๆ เดือนก็หมายความว่าผมที่เป็นโอเมก้าพร้อมจะร่วมรักเช่นกัน


แต่ผมโชคดีหน่อย   ครอบครัวผมมีพ่อแม่เป็นเบต้าทั้งคู่ซึ่งบ้านเราอยู่ในกลุ่มคนมีฐานะ   และพวกท่านไม่เคยเกี่ยงเลยแม้ผมจะเกิดมาในชนชั้นต่ำที่สุดก็ตาม


“คิระ   อย่าลืมกินข้าวกินยานะลูก” เสียงของแม่เตือนผมดังมาจากประตูบ้านทำให้ผมที่งวนอยู่กับโทรศัพท์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง   ทั้งที่เป็นวันหยุดแท้ ๆ แต่ทำไมพวกท่านต้องแต่ตัวรีบออกไปข้างนอกแต่เช้านักละ


แต่แทนที่ผมจะตอบรับผมกลับถามท่านกลับ “จะไปไหนกันเหรอฮะ”


“พ่อกับแม่มีงานวิจัยต่อที่มหาลัยฯ ต้องส่งวันจันทร์นี้นะ” คุณพ่อลูบหัวผมแล้วยิ้มให้   ใช่แล้วพ่อกับแม่ผมเป็นอาจารย์ที่มหาลัยชื่อดังและผมก็เป็นนักศึกษาที่นั่น   แต่วันนี้ผมว่าไม่อยากไปไหน


ผมพยักหน้าตอบรับแล้วพวกท่านก็ออกไป   หน้าที่หลักของผมหลังจากนั้นคือการจัดการมื้อเช้าและปิดม่านล็อกประตูลงกลอนให้เรียบร้อยพร้อมทั้งเปิดระบบรักษาความปลอดภัยและระบบเตือนภัย   เนื้อจากเดือนนี้อาการฮีตของผมผ่านไปแล้วผมเลยมีเวลาทำวิจัยของผมต่อ   ไม่สิเรียกว่าทำของเล่นมากกว่า


...


โอเมก้าทุกคนที่ยังไม่มีคู่นั้นจะต้องสวมปลอดคอเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกอัลฟ่ามากัดที่คอสร้างสัญลักษณ์การมีคู่และสร้างการผูกมัด   ผมค่อนข้างสนุกเมื่อได้จับนั่นและนี่เพื่อให้ปลอกคอที่คนอย่างพวกผมใส่สามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างสบายใจ   แต่ผมขี้ลืมเวลาอาหารนี่สิตั้งแต่เช้าเข้ามาผมยังไม่ได้ย้ายตัวออกไปเพื่อหาอะไรใส่ท้องจนเวลาเลยไปถึงพระอาทิตย์ตกดิน


“คิระ   เปิดประตูให้พ่อหน่อยลูก” จอคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งในห้องทำงานฉายภาพพ่อกับแม่ที่กดกริ่งอยู่หน้าบ้าน   แต่ทำให้ผมฉงนจนต้องนิ่งไปก็เพราะผมเห็นใครอีก 2 คนแอบอยู่ย้างหลังของท่าน


“ใครอยู่ข้างหลังงั้นเหรอฮะ” ผมถามกลับทันที


คุณพ่อหลยให้ทั้งคู่ออกมายืนหน้ากล้อง   คนแรกคือเด้กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม   จัดว่าหน้าตาดีทีเดียวมีดวงตาสีมรกตสีเข้มแถมดั้งโด่งริมฝีปากเรียวหยักได้รูปสวนผิวก็ขาวอีกทั้งร่างกายที่สูงโปรงพร้อมกับผมสีน้ำเงินสั้นที่เซ็ตมาอย่างดีและไม่มีปลอดคอ อัลฟ่า ส่วนอีกคนเป็นเด็กหนุ่มเหมือนกันแต่ดูแลอายุน่าจะน้องกว่าผมและคนที่กล่าวมา   เขามีเส้นผมสีดำสั้นและฟูมาและดวงตาสีทับทิมเอ่อไม่สิโกเมนดูดันทีเดียวดังโด่งเรียวปาก... คนคนน้ต้องเป็นคนที่ปากร้ายมากแน่         ตัวสูโปรงเหมือนกันผิวสีแทนคนนี้ก็ไม่มีปลอกคอ อัลฟ่า อีกคนเหรอ


“อัลฟ่าทั้งคู่เลยนี่ฮะ” ผมเอ่ยถามเสียงเย็น   คุณพ่อคุณแม่มองหน้ากันเป็นอันรู้ว่าผมจะไม่ยอมเปิดประตูให้อัลฟ่าทั้งสองคนเข้ามาอย่างแน่นอน


“เอ่อ...” อัลฟ่าที่อายุมากกว่าเอ่ยขึ้น “พ่อแม่ของเธอเป็นโฮสของพวกเรา   เราสองคนเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มาใช้ชีวิตอยูกับครอบครัวของเธอ 1 ปี” ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องนักศึกษาแลกเปลี่ยน


“จากแพลนท์”


“ถูกต้อง   ฉันรู้ว่าเธอเป็นโอเมก้าเราแตกต่างกัน   แต่มั่นใจได้เลยว่าพวกฉันไม่มีวันทำร้ายเธอ”


ผมชั่นใจอยู่สักพักหนึ่งแล้วเงยหน้ามองที่จอ “อีก 1 นาทีประตูบ้านจะเปิด   ผมจะไปรอที่โต๊ะรับแขก”


เพียงไม่นานโซฟาที่นั่งในห้องรับแขกก็ถูกจับจองพื้นที่จครบ


“คิระ   นี่คืออัสรันส่วนนี่ก็คือชินพวกเขาจะมาอยู่กับเรานะลูก” แม่อธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น   ผมมองไปยังเจ้าของชื่อทั้งสอง   อัสรันคืนอัลฟ่าที่อายุเท่ากันกับผมซึ่งเขาเป็นคนของให้ผมเปิดประตูเอง   ส่วนอีกคนคือชินเขาน่าจะเด็กกว่าผมซักปีหรือ 2 ปีดูแล้วคงเป็นม้าที่พยศไม่น้อย “นี่คือคิระลูกชายของอาจารย์เอง” ผิดท้ายด้วยผมโอเมก้าเป็นคนเดียวในบ้าน


เราทั้ง 3 มองหน้ากันโดยไม่มีคำพูดทักทายอะไรเอ่ยออกมา   ผมได้กลิ่นอัลฟ่าทั้งสองที่ปะปนกันในอากาศทำให้ผมรู้สึกครื่นไส้   ดังนั้นผมจึงต้องหาวิธิกจากที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด “ผมจะไปจัดห้องให้นะฮะ   เสร็จแล้วจะมาเรียก” แล้วผมก็ลุกขึ้นเพื่อไปที่ชั้นสองของบ้าน


แต่คุณแม่กลับเบรกผมไว้ “ไม่ต้องหรอกลูก   แม่จัดไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” คำว่าเมื่อวานทำให้ผมหันขวับไปหาท่านทันที “คิระแม่ไม่ได้จะปิดบังนะลูก   มันกะทันหัน” เสียงของท่านอ่อนลงแล้วฉุดแขนผมไว้ดึงให้ผมนั่งลง


ผมเหม็นกลิ่นอัลฟ่า


“อย่างน้อยก็บอกผมบ้างนะฮะ   ผมจะได้เตรียมตัวถูก” ผมเอ่ยอย่างไม่ถือสาก่อนที่จะหันไปมองสองอัลฟ่าที่นิ่งเงียบมาตั้งแต่ต้น “มาอยู่ที่นี่   ที่ที่พวกคุณกับผมนั้นต่างกันมันก็ต้องมีกฎและถ้าหากพวกคุณฝ่าฝืนมันก็มีบทลงโทษไว้เช่นกัน”


สิ้นคำพูดบรรยากาศในห้องที่แย่อยู่แล้วมันก็แย่ลงไปอีกอัลฟ่าทั้งสองดูจะไม่ชอบในสิ่งที่ผมได้พูดออกไป   ชินส่งสายตาข่มขวัญมาที่ผมถ้าโอเมก้าคนอื่นคงกลัวตัวหดไปแล้ว   แต่ผมไม่ใช่เขาไม่มีผลอะไรกับผมทั้งนั้น


“ชินพอได้แล้ว   นายไม่ควรทำแบบนี้กับเจ้าบ้านนะ” อัสรันหันไปดุชิน “ไม่ต้องห่วงหรอกนะคิระ   พวกเราจะไม่สร้างปัญหาให้เธอเดือดร้อนแน่นอน” แล้วหันมายืนยันให้กับผม


“ว่างั้นผมก็วางใจฮะ   ขอต้อนรับสู่โฮสยามาโตะ 1 ปีต่อไปนี้ของให้โชคดี” เสร็จธุระผมแล้วจึงลุกออกจากโซฟาในห้องรับแขกเพื่อไปยังห้องครัว   ได้เวลามื้อเย็นแล้วสำหรับวันนี้ผมมองไปที่โต๊ะครัวซึ่งมันนมีอาหารมากมายหลายอย่างและบางอย่างก็เป็นของโปรดของผม   แต่ว่าวันนี้อารมณ์ไม่ดีไม่อยากกินอะไรให้มันหนักท้องผจึงเลือกที่จะเปิดกระปุกซีเรียวแล้วเทลงชามเล็กพร้อมกับนมจืดในตู้เย็น 1 กล่อง   ผมจะเอาขึ้นไปกินบนห้องแต่ว่า...


“ทำไมเธอไม่อยู่ทานมื้อเย็นพร้อมกันละ” อัสรันที่เข้ามาตอนไหนไม่รู้มาขวางผมไว้หน้าประตูครัว “ของที่ซื่อมาก็มีแต่ของโปรดของเธอไม่ใช่เหรอ   ไม่ทานคนซื้อมาเสียใจแย่นะ” ใครบอกว่านั่นของโปรดผมทั้งหมด


ขาของผมก้าวถอยหลับไป 1 ก้าวอัตโนมัติเพื่อเว้นระยะห่างระหว่าโอเมก้ากับอัลฟ่า   และดูเหมือนเขาจะรู้ตัวเช่นกัน “ผมอยากกิยแค่นี้”


“ซีเรี่ยวไม่ทำให้เธออิ่มหรอกนะ” อะไรของเขา   ผมไม่กินมันก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่


ผมมองเขาอย่างหัวเสียงแล้วหันกลับไปเอาของที่กลับมายัดคืนใสที่เดิม   ผมได้กลิ่นที่แสดงถึงความสบายใจเขาคนคิดว่าผมจะยอมทำตาม   คิดผิดแล้ว


ประตูที่มีอัลฟ่าน่ารำคานขวางอยู่ผมไม่เดินฝ่านก็ได้ “เฮ่   นี่เธอ...” เขาร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ   ผมเดินไปยังปีกประตูหนึ่งเพื่อหนีขึ้นไปบนห้องถึงมันจะอ้อมไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าที่ต้องเดินฝ่านอัลฟ่าตัวโต   และเขาก็ดูเหมือนจะยังไม่รู้เส้นทางในบ้านเท่าไหร่


...


[Athrun Part]


“พ่อ   ลูกไม่กินข้าวอีกแล้ว” เสียงของอาจารย์คาริด้าร้องอย่างอ่อนใจพร้อมกับนำชุดอาหารที่ถูกพลาดสติกซีนไว้อย่างดีออกมา


มื้อกลางวัน - คิระ


ชื่อเจ้าของชุดอาหารมื้อกลางวันที่ชิ่งหนีหายไปไหนไม่รู้ทำให้ผมที่เป็นต้นเรื่องได้แต่แอบตีเนียนทำไม่รู้ไม่ชี้   แต่ก็นั่นสินะอดนึกถึงหุ่นบาง ๆ ของโอเมก้าจอมพยศไม่ได้   กินข้าวเป็นแมวดมนี่เองถึงได้เตี้ยแห้งขนาดนี้


“มีอะไรหรือครับอาจารย์” ชินที่พึ่งลงมาจากข้างบนเอ่ยถามอย่างอยากรู้


“คิระไม่กินข้างอีกแล้ว   มื้อเช้าลูกกินหมดไหมพ่อ” แล้วอาจารย์คาริด้าก็หันมาถามอาจารย์ค่รุมะที่ยืมยิ้มอย่างอ่อนใจปนขบขัน   มีอะไรน่าขำขนาดนั้นเหรอครับ


“ไม่หมดหรอก   ลูกกินข้าวอย่างกับแมวดม” อาจารย์ฮารุมะแกล้งหยอกอาจารย์คาริด้า   แต่ก็ต้องหุบยิ้มไปทันทีเมื่อเห็นแววตาขู่ฆ่าของภรยาทีรัก   เป็นคู่รักที่มุ้งมิ้งดีจริว ๆ


“เดี๋ยวมือเย็นอาจารย์จะจัดเอง   พวกเธอช่วยไปตามลูกแมวลงมาทีนะ” ผมและชินมองหน้ากันสักพักเมื่อมีชนวนระเบิดถูกจุดอีก 10 วินาทีก็จะบู้ม!! แล้วพวกเราก็เละ


ไอ้ผมละไม่อยากไปตาโอเมก้าเพศชายคนนั้นสักเท่าไหร่เลย   มันแบบคุณนึกออกไหมว่าเคมีเราไม่เข้ากันมันอยู่ด้วยอันไม่ได้  ผมโหยหวน   พึ่งไปทำเขาโกรธมาเอง


“ยืนเหม่ออะไรละตามชินไปสิ” พอได้สติก็เห็นชินเดินตัวปลิวไปถึงบันไดแล้ว   เป็นผมก็ต้องตามไป   ถึงไม่อยากไปก็เถอะ


“นายรู้เหรือว่าห้องเข้าอยู่ไหน”


“ทิศเหนือสุดของชั้นสองประตูห้องสีฟ้า” มันบอกรายละเอียดมาซะครบเลย “ผมเห็นเข้าเดินเข้าไปนะ”


พอถึงหน้าห้องชินก็เคาะปรูสีฟ้าตามปกติ “คุณคิระ   ไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ”


ไม่ง่าย ๆ สั้น ๆ


“มื้อเที่ยงคุณก็ไม่กิน   อาจารย์ยามาโตะเป็นห่วงนะครับ” และชินก็ไม่ละความพยายาม   แปลก ๆ หน่อยที่วันนี้หมอนี่มันสุภาพ   ปกติ 5 นาทีก็เม้งแตกแล้ว


ไปเถอะ   ถ้าผมหิวผมก็...


ปัง!!


นั่นไง   เม้งแตกแล้ว


ประตูห้องสีห้าที่บิดพังไม่เป็นรูปหลุดออกจากวงกบประตูไปทั้งแผ่นด้วยฝ่าตี_เหล็กของชินที่ยันเข้าไปไม่ยั้งแรง   ผมยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่เงียบแล้วกวาดตามองห้องของโอเมก้าคนนี้อย่างระเอียด


ห้องที่ถูกจัดแต่งอย่างเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน   หนึ่งเตียงสำหรับคนคนเดียวโต๊ะทำงานตู้หนังสือถูกจัดไว้ชิดริมหน้าต่างซึ่งอากาศถ่ายเทได้ดีและรับบรักษาความปลอดภัยแน่หนา   และอีกฝั่งเป็นตู้เสื่อผ้าและห้องน้ำส่วนตัว   ส่วนตรงกลางเป็นเบาะนุ่มนิ้มไว้สำหรับนั่งเล่น   และมีโทรัทัศน์หน้าจอยักษ์ที่เปิดวิดิโอเกมไว้อยู่   แต่เจ้าของห้อง...


ดีดตัวไปอยู่ริมหน้าต่างเรียบร้อยแล้ว


กลิ่นหอมหวานปนเจ็บปวดที่โอเมก้าเจ้าของห้องที่ส่องกลิ่นออกมาแสดงความห่วงถิ่นต่อต้านอัลฟ่าอย่างพวกผม   ท่าทางจะเป็นโอเมก้าที่พยศหน้าดู


“ผมมารับคูนไปทานมื้อเย็นครับ” ชินย่างสามขุมลงไปหาเจ้าของห้องที่ตัวจิดผนังและส่งกลิ่นแสดงความหวงถิ่นออกมา   แต่นี่คือชินไงครับการ์ดมือดีของผม


“นาย!!” เขาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจทันทีที่ถูกหามพาดบ่า   แหมรู้สึกสะใจจัง


“ไปกินมื้อเย็นครับ   ส่วนประตูผมจะทำให้ใหม่” สุภาพบุรุษมากน้องชาย



แต่เจ้าตัวเล็กยังไม่สิ้นฤทธิ์   หมัดเล็ก ๆ  เน้าพลังล้วน ๆ ตรงเข้ามาแล้วอัดเข้าที่ห้องน้องของผมเต็ม ๆ


“อุ๊ป   โทษทีผมเล็งผิดน่าจะต่ำกว่านี้อีก”


ร้ายกาจ


แต่ทำอะไรได้ละครับ   นั่นเจ้าถิ่นนะส่วนท้องน้อยผมก็จุกสิ   โคตีจุกเลยมือคนหรือค้อนเนี่ย


ผมมองตามอย่างคาดโทษนับ1 ถึง 10 ในใจแต่ว่า... อยากวิ่งไปลากมาตีให้เข็ดเลย   มือสวย ๆ ทั้งสองข้างยกนิ้วกลางขึ้นมาแล้วส่งมาให้ผม


Fu*k


เลววววววววววววววววววววววววววววววววววว


ไอ้ตัวนิ่ง ๆ เมื่อกี้มันหายไปไหนแล้วตัวที่ห้องอยู่ตรงหน้ามันคือใคร   เห็นแบบนี้เลยอกไม่ได้คงจะต้องสนองความซนเสียหน่อยแล้ว   ให้มันรู้ว่าเป็นโอเมก้านะอย่ามาแหยมอัลฟ่าเชียวนะ


ตัวผมพุงปถึงคิระทันทีด้วยอึกใจเดียวและความมันส์จึงบังเกิด   ผมสีน้ำตาลนุ่มๆ ถูกผมยีจนยุ่งไปหมด   ทีใครทีมันครับคิระร้องโวยวสยดิ้นไปมาบนไหลของชินและผมก็ไม่หยุดครับ   จนถึงห้องครัวนั่นละผมถึงหยุด


คิระก็นิ่งไปด้วยแต่แววตายังฉายความโกรธส่งมาให้ผมอยู่ดี


“ตายแล้วคิระ   ทำไมหัวยุ่งแบบนั้นละลูก” อาจารย์คาริรีบลูกมาเอาคิระลงจากบ่าของชินทันที


“นั่นสิเสียงอะไรดังจัง”


“ถามพวกเขาเองสิครับ” เจ้าตัวตอบอย่างไม่แยแส


“ขอโทษครับอาจารย์” ชินโค้งให้ “ผมพังประตูห้องของเขาเองครับ   มื้อเย็นเสร็จแล้วผมจะซ่อมให้”


“พรุ่งนี้ก็ได้   เดี๋ยวคืนนี้ผมไปนอนที่ห้องทำงาน” เจ้าตัวแย้งแล้วเดินไปเปิดเอสซีเรี่ยงและนมมาแทนรวมกัน


“คิระ   ซีเรี่ยวไม่ให้พลังงานหรอกนะลูก” อาจาย์คาริด้าเอ่ยเสียงอ่อนและมองลูกชายอย่างเป็นห่วง “สเต็กสูตรพพิเศษของลูกอยู่นี่   มากินมะ” พร้อมกลับยกจานที่มีเนื้อสเต็กติดมันชั้นดีและซอสสูตรพิเศษ


คิระยอมวางถ้วยแล้วลงมานั่งเก้าอีแต่โดยดี   เป็นครั้งแรกที่ผมกับชินรู้สึกผ่อนคลายเมื่ออยู่ต่อหน้าคิระ   พออยู่อย่างนี่แล้วได้มองหน้าชัด ๆ คิรระจัดว่าเป็นโอเมก้าที่หน้าตาดีทีเดียว   และถ้าตัดนิสัยขวางโลกออกไปคงดีไม่น้อย


อาจเป็นเพราะว่าโอเมก้านั้นติดนิสัยขี้ระแวง   หวังว่าต่อจากนี้ไปโอเมก้าบ้านนี้จะค่อย ๆ เปิดใจรับเราทีเล็กทีละน้อยละนะ   อย่างน้อยก็ไม่อยากมีปัญหากันจนวันสุดท้าย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #5 Sakurano (@Sakurano) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 21:32

    สนุกมากเลย มาต่อเร็วๆนะ

    #5
    0
  2. #3 cagari (@cagari) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:03
    ชอบค่า รอนะคะ
    #3
    0
  3. #2 Runpnapa (@Runpnapa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:49
    ชอบๆๆๆ
    #2
    0