หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,690 Views

  • 969 Comments

  • 6,085 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,333

    Overall
    99,690

ตอนที่ 11 : l ฉากสิบเอ็ด l Pran l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสิบเอ็ด l
Pran l talk




“นะ” 

“ไม่” 

“นะะ” 

“กูบอกว่าไม่” 

“ปราณณณ” 

ผมดึงแขนตัวเองออกจากมืออีกฝ่ายที่กำลังจับเขย่าไปมาเหมือนเด็กสามขวบร้องขอเลโก้จากพ่อแม่กลางห้างในวันหยุด 

“ต่อให้มึงลงไปดิ้นตอนนี้ ก็ไม่” 

“งก” 

“งกห่าอะไร ไปอาบน้ำ” 

“ก็อาบไง…” ณภัทรทำเสียงอ้อนที่ท้ายเสียง ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม “อาบด้วยกัน” 

ป้าบ! 

“โอ๊ย! ตีกูทำไมอะ” 

“เล่นไม่เลิก” 

“มือหนักฉิบหาย เมียใครวะ…” 

“พูดให้มันดีๆ เดี๋ยวคราวนี้ฟาดปาก” 

“มือหนักแล้วยังดุอีก” 

“ไปอาบน้ำ!” 

พอผมขมวดคิ้วยืนกระดิกเท้าเตรียมอุ่นเครื่องจะยันให้จริงๆ ณภัทรที่ยืนเกาะแกะอ้อนจะให้อาบน้ำด้วยมาร่วมยี่สิบนาทีก็ยกมือยอมแพ้แล้วถอยหลังไปทางห้องน้ำ  

“ไม่อาบจริงอะ อ๊ะ! ไม่กวนแล้วๆ ” 

ปึง! 

ยังไม่วายหันมาถามอีกรอบ ให้เอื้อมมือไปคว้าหนังสือบนชั้นมาทำท่าจะปาใส่ เห็นท่าไม่ดีก็รีบเปิดประตูหนีเข้าห้องน้ำเลยนะ! ไอ้กากนี่!! 
 




“ปราณ” 

“อะไรอีก” 

“ไม่นอนเหรอ” 

“นอนก่อนเลย” ผมตอบอีกฝ่ายไป ไม่ได้เงยหน้าสบตา จดจ่ออยู่กับงานตัวเองตั้งแต่อาบน้ำเสร็จ  

“พรุ่งนี้ค่อยทำสิ นี่เราเพิ่งดีกันนะ” 

“แล้วมันทำไม ดีกันแล้วกูเรียนจบเลยหรือไง งานที่มีก็ยังเหมือนเดิม” 

“มึงแม่งเย็นชา” 

ผมโคลงหัวไม่สนใจอาการงุ้งงิ้งไร้สาระของคนตรงนั้นแล้วก้มหน้าก้มตาวางแปลนต่อไป 
แต่สุดท้ายสมาธิก็ถูกดึงเพราะโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใกล้ๆ มือสั่น ชื่อไวยกรณ์โชว์เด่นเต็มหน้าจอ 
ผมแอบชำเลืองมองณภัทรที่เลิกงอแงกดมือถือเล่นไปแล้วเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวแล้วกดรับสาย 

“ว่าไงมึง” 

[มึงเป็นไงบ้างปราณ?!] 

“กู…” 

[ไอ้เชี่ยนั่นมันมาทำอะไร มันทำอะไรมึงไหม แล้วมึงเป็นอะไรหรือเปล่า] 

“เดี๋ยวๆ มึงใจเย็น ฟังกูก่อน” 

ผมหัวเราะนิดๆ กับเสียงกระวนกระวายของปลายสาย มันสูดลมหายใจเข้าลึกจนผมได้ยิน 

[ตกลงมันมาทำไม] 

“ก็ไม่มีอะไร มันก็แค่…” ผมพูดไปก็กลอกตาไปมา พยายามคิดหาเรื่องอะไรก็ได้มาเป็นเหตุผล “แค่เรื่องวันที่ทะเลาะกันล่าสุดอะ ที่มันต่อยมึงหนักๆ วันนี้มันมาขอโทษที่ทำเกินไป” 

ตึง! 

เสียงทุบโต๊ะดังลั่น ผมสะดุ้ง หันไปเจอณภัทรขมวดคิ้วแน่น ฉิบ… 

[อย่างมันเนี่ยนะ ตอนเจอกันยังจะต่อยกูอยู่เลย] 

“เออน่า ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง กูก็บอกมึงอยู่ว่าไม่อยากมีเรื่องอีก เราก็จะเรียนจบอยู่แล้วนะไว ไม่อยากให้รุ่นน้องมันเลิกต่อยเลิกตีกันเหรอ” 

[ก็ถ้าไอ้พวกนั้นมันไม่แกว่งปากหาตีนกูก่อน] 

“มึงสัญญาแล้วว่าจะใจเย็นขึ้น” 

[เออ กูรู้น่า…] 

“เฮ้ย!” 

[เฮ้ย เป็นไรวะ?!] 

ผมแทบเอามือปิดปากตัวเองเมื่อเผลอตะโกนลั่นเพราะตกใจ ก็อยู่ๆ แม่ง ก็มาพิเรนท์นั่งซ้อนหลัง
แถมยังสอดมือเข้ามากอดเอวผมไว้แน่นอีก พยายามจะถองศอกใส่ท้องอีกฝ่ายแต่ก็โดนรัดตัวไว้จนขยับไม่ได้ 
อีกทั้งกลัวคนในสายจะรู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว เลยไม่กล้าโวยวาย 

“ปะ…เปล่า” 

[แล้ววันนี้มึงโอเคแน่นะ มึงแปลกๆ อะ ไม่ปกติเลยว่ะ] 

“กูไม่เป็นไร มึงไม่ต้องห่วง” 

[แล้วนี่มึงได้ทำงานต่อไหม] 

จุ๊บ 

เฮือก! 

สะดุ้งจนตัวโยน เมื่อริมฝีปากอุ่นๆ กดลงมาที่หลังคอ 

[ปราณ?] 

“กู กูกำลังทำอยู่ว่ะ เดี๋ยวกูวางก่อนนะ ยังไงพรุ่งนี้เจอกันไว” 

[เออๆ โอเค มึงไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เจอกันพรุ่งนี้] 

พอวางสายปุ๊บ ผมก็เตรียมจะซัดไอ้คนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ แต่มือปลาหมึกนี่ก็ยังไม่คลายแรงรัด 

“ปล่อยกูเลย!” 

“ไม่ปล่อย กูจะลงโทษที่มึงบอกไอ้ควายนั่นไปว่ากูมาขอโทษที่กระทืบมัน” 

“เชี่ยภัทร มันใช่เรื่องไหม ปล่อย!”  

“ไม่ปล่อย” 

“กูบอกให้ปล่อย!” 

“ไม่ปล่อย ปล่อยก็โดนต่อยดิ” 

“ไอ้ภัทร!” 

“ชู่ววว เสียงดัง เดี๋ยวข้างห้องได้ยิน” 

ผมจิ๊ปาก สะบัดหัวรำคาญใส่ไอ้เสียงชู่ข้างๆ หู “ข้างห้องก็น้องมึงนั่นแหละ!” 

“นั่นสิ อยากให้ภารู้เหรอว่ากูกำลังจะปล้ำมึง” 

“ปล้ำเชี่ยอะไรเล่า! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้” 

“ไม่ปล่อย” 

“มึงจะปล่อยไม่ปล่อย” 

“ไม่ปล่อยยย” 

“หรือมึงอยากออกไปนอนนอกห้อง” 

“เดี๋ยวนี้เลยจ้ะ” 

มันคลายวงแขนนออกจากตัวผม และเด้งหนีออกไปทันทีที่ผมหลุดจากพันธนาการ เลยได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันชี้หน้าเอาเรื่อง 

“อย่าลามปามนะไอ้ภัทร” 

“ลามปามอะไร กอดแฟนผิดตรงไหน” 

ผมหยิบคัตเตอร์ข้างๆ มาถือไว้ในมือ หรี่ตาลงมองอีกฝ่ายนิ่ง จนคนที่ยังปากดีอยู่เมื่อครู่ยิ้มแหยส่งให้ 
นี่ขนาดยังผ่านไปไม่ถึงวันลายแม่งก็ออกขนาดนี้แล้ว ไอ้นิสัยขี้กะล่อนมือเร็วหน้าไม่อายนี่ไม่น้อยหน้าใครเลย 

“ไปห่างๆ เลยมึงอะ เดี๋ยวฟันหน้าให้” 

“กูอยากนอนกับมึงอะ” 

“กูจะทำงาน” 

“กูช่วยก็ได้” 

“คิดว่ากูลืมความพินาศของโมเดลคราวก่อนไปแล้วหรือไง” 

แค่คิดภาพมันมาช่วยวางโซนวางแปลนผมก็แทบเป็นไมเกรน คนอย่างณภัทรคงเอาอ่างจากุชชีมาวางกลางโรงแรม
โดยไม่สนใจงานระบบหรือซ่อมบำรุง แล้วพรีเซนท์กิจกรรมสาวสวยในชุดว่ายน้ำบิกินี่เสิร์ฟค็อกเทลให้ลูกค้าเป็นสเปเชียลเซอร์วิส 

“อย่าผูกใจเจ็บซี่” 

“ไปนอน” 

“ไล่จนกูน้อยใจแล้วนะ” 

“อย่าเพ้อเจ้อ” 

“ไม่มีน้องหอมกูนอนไม่หลับ มีแต่กลิ่นมึงเนี่ยจะแทนได้ เพราะงั้นมึงต้องไปนอนให้กูกอดแทน” 

“ตอนมึงลืมตุ๊กตาเน่านั่นไว้ห้องกูก็เห็นนอนได้นี่” 

“นอนหลับที่ไหน” 

“เลิกพูดมากแล้วไปนอนได้แล้ว จะทำงาน” 

“งั้นกูนั่งรอมึงตรงนี้” 

ผมเหลือบตามอง เด็กโข่งขยับไปนั่งบนโซฟาเอาหมอนวางบนตักแสร้งหยิบโทรศัพท์มากด แต่ปากเบะ ทำหน้าตาแบบถูกขัดใจ  

นี่มึงอายุเท่าไหร่แล้ว? 

ถอนหายใจทิ้งท้าย ทำเป็นไม่เห็นอีกฝ่ายที่กำลังเรียกร้องความสนใจอยู่ในสายตา หยิบดินสอเริ่มทำงานต่อ 
หลุดยิ้มเล็กน้อยเมื่อเสียงฟึดฟัดดังขึ้นเป็นระยะจากด้านหลังเหมือนจะบอกให้รู้ว่ายังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ 

“ฮ้าวว” 

ผมเม้มปากกลั้นยิ้ม นี่ได้ยินเสียงหาวเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว มองนาฬิกาบอกเวลาใกล้จะตีสองเข้าไปทุกที 
ไม่รู้จะดื้ออะไรขนาดนี้ ปกติก็นอนก่อนได้ ทำไมวันนี้ถึงได้ทำตัวยากนักนะ แบบนี้เมื่อไหร่งานผมจะเสร็จ 

“เฮ้อ…” พ่นลมหายใจออกปากแรงๆ ดันโต๊ะญี่ปุ่นออกห่างตัวแล้วบิดขี้เกียจ หันไปขมวดคิ้วมองคนที่นั่งตาแดงฝืนความง่วงอยู่ที่โซฟาตัวเดิม “เอ้า จะนอนก็ลุก” 

“…” 

“ยังมาทำหน้าบึ้งใส่กูอีก ไม่นอนใช่ไหม ไม่นอนกูทำต่อนะ” 

“มึงแม่ง” 

“อะไร” 

“กูนั่งรอเป็นชั่วโมง เรียกกูแค่ครั้งเดียวเอง ง้อกูหน่อย” 

“อย่ามาเล่นตัว ลุกขึ้น” 

ยังทำเมินใส่กูอีก เอาใจยากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ 

“มึงจะนอนไม่นอน ถ้ายังไม่ลุกไม่ต้องกอดกูนะคืนนี้” 

“นอน!” 

พูดยังไม่ทันจบดีไอ้คนที่เมื่อกี้ยังนั่งกระแดะงอนอยู่ก็ลุกพรวดยิ้มระรื่นกระดิกหางเข้ามาหา…ไอ้บ้ากามเอ๊ย! 

 


ใครจะรู้ว่าคนอย่างณภัทรบทจะงอแงก็งี่เง่าไม่ยอมเลิก หลายวันมานี้มันไม่ได้ออกไปกินเหล้าเมายาตามร้านอย่างเคยแล้ว 
แต่นั่งทำตัวน่ารำคาญเกาะติดผมหนึบเอาไม่ออกอยู่ที่ห้องทุกคืน ชะลอความคืบหน้าของงานผมไปไม่น้อย 
เดี๋ยวก็เรียกเดี๋ยวก็สะกิด มาเจ๊าะแจ๊ะจนผมหงุดหงิด โดนดุปุ๊บก็นิ่งได้พักเดียว ไม่นานก็กลับมาวุ่นวายใหม่ 

“อ้าว พี่ปราณ” 

ผมเปิดประตูออกมาเจอนปภากำลังสะพายกระเป๋าเดินออกจากห้องพอดี 

“วันนี้เรียนบ่ายเหรอภา” 

“ใช่ค่ะ แล้วพี่ปราณล่ะ ทำไมป่านนี้ยังใส่ชุดอยู่บ้านอยู่อีกเนี่ย” 

“อ๋อเปล่า วันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาสบ่ายน่ะ” อธิบายไป มือก็ล็อคประตูห้อง “พี่ไปตรวจงานมาตั้งแต่เช้าแล้ว เพิ่งกลับได้แป๊บเดียวเอง” 

“อ๋อค่ะ พี่ภัทรไม่ได้รบกวนพี่ปราณมากใช่ไหมคะ” 

ผมส่ายหน้า “ก็ไม่ได้มากกว่าที่ผ่านมา” 

น้องหัวเราะให้กับคำพูดผม “แล้วพี่ปราณจะไปไหนคะเนี่ย” 

“จะลงไปเซเว่นข้างล่างน่ะ เดี๋ยวเดินไปพร้อมภาเลย” 

ระหว่างลงลิฟท์ผมก็ชวนเธอคุยไปเรื่อย ทั้งเรื่องเรียนเรื่องเพื่อนจนวนมาเรื่องพี่ชายของเธออีกรอบ 

“นี่ภายังโล่งใจไม่หายเลยที่พี่ปราณยอมยกโทษให้พี่ภัทรแล้ว ตอนกลับมาเอาตุ๊กตาที่ห้องนะ ยิ้มแก้มแทบปริ” 

“ถ้าไม่ใช่เพราะภา พี่ไม่ยอมกลับไปเป็นเพื่อนมันแล้วนะ” 

“พี่ปราณก็ เดี๋ยวรายนั้นได้ยินก็งอแงอีก” 

ผมเอื้อมมือไปยีหัวภา เป็นจังหวะเดียวกับที่ห้องโดยสารเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่าง 
เมื่อประตูเหล็กเปิดออกคนข้างๆ ก็หันมาบอกลาผม เราเดินไปแยกกันหน้าประตู มองส่งน้องเสร็จก็เดินเข้าเซเว่นไปซื้อของเข้าห้อง  

นมข้นหมดไปตั้งแต่เมื่อวานซืน ไม่รู้จะชอบอะไรขนาดนั้นเผลอแป๊บเดียวหมดตลอด พอไม่มีกินก็บ่นงุ้งงิ้งน่ารำคาญ 
ผมกวาดเอามาม่ากับโจ๊กซองใส่ตะกร้าที่หยิบติดมาตอนเดินเข้าร้าน เปิดตู้แช่ด้านในหยิบเอาน้ำผลไม้ไปเก็บไว้ให้ภัทร 
กับคว้าเอากาแฟมาสามกระป๋องสำหรับตัวเอง เพราะจากที่ตรวจแปลนเมื่อเช้าแล้วคืนนี้คงต้องอยู่ดึก 

ใช้เวลากับการเก็บของเข้าตู้เย็นพักนึงก็เริ่มกวาดถูห้อง ทำความสะอาดล่าสุดก็ตั้งแต่พุธที่แล้ว 
มัวแต่เอาเวลาไปทะเลาะกับไอ้ภัทรนั่นแหละห้องถึงได้สกปรกแบบนี้ ผมไล่ทำความสะอาดตั้งแต่ด้านนอกเข้าไปในห้องนอน 
พอจะดึงผ้าปูเตียงให้ตึงก็ไปสะดุดตาที่ตุ๊กตากระต่ายสกปรกสีเน่าๆ ของณภัทร
ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งหยิบปลายหูดำๆ ของมันขึ้นมาแล้วทำหน้าแหยง ที่เอาจมูกไปซุกอยู่ทุกวันได้ยังไงวะเนี่ย 

ทั้งน้ำลายทั้งฝุ่นทั้งแบคทีเรีย โอ๊ย ผื่นจะขึ้น! 

มองแล้วสุดท้ายก็ทนไม่ไหว หนีบหูมันไปที่ห้องน้ำคว้าเอากะละมังใบเล็กติดเข้าไปด้วย มองหน้ากระต่ายเน่าแล้วก็ส่ายหัว 

“อาบน้ำหน่อยเหอะมึงน่ะ ไม่ต้องสกปรกให้ได้พ่อนักหรอก” 
 



“กลับมาแล้ววว” 

ผมชะงักมือที่กำลังใช้ไม้หนีบผ้าคีบหูกระต่ายสองข้างที่ขาวสะอาดขึ้นกว่าเดิมโขเพื่อผึ่งลมให้แห้งเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากทางประตู 

“ทำไรอยู่”  ณภัทรถามเสียงร่าเริง โผล่หน้าออกมาที่ระเบียง “ซื้อของมาทำสุกี้ด้วยนะ จำได้ว่าห้องมึงมีหม้อสุกี้ มึงทำ…ปราณ!” 

“เฮ้ย! ตะโกนอะไรเนี่ย” ผมปล่อยมือจากตุ๊กตาเมื่อจัดการหนีบเสร็จแล้ว เสียงอีกฝ่ายทำเอาตกใจจนเกือบปัดมันตกระเบียง 

“มึงเอาน้องหอมมาซักทำไม!” 

“ก็มันดำแล้ว สกปรกก็ต้องซักสิวะ เล่นเอามากอดบนเตียงกูทุกวัน” 

“ตั้งแต่ซื้อมากูยังไม่เคยซักเลยนะเว้ย! เป็นสิบปีแล้วอะ ทำไมมึงทำกับกูงี้!!” 

“ไอ้เชี่ย! สิบปีไม่ซัก มึงจะเพาะแบคทีเรียขายหรือไง โอ๊ย นี่ถ้ากูรู้นะมึงอย่าหวังจะเอามาแตะปลายเตียงกูเลย” 

“ปราณ!” เด็กชายณภัทรตะโกนไม่พอใจ ทำท่าหงุดหงิดแต่ไม่รู้จะระบายออกยังไง “กลิ่นมันไม่เหมือนเดิมแน่ๆ กูไม่ยอมนะเว้ย แม่ง!” 

“อย่าไร้สาระ กูแค่ซัก ไม่ทิ้งขยะก็ดีเท่าไหร่แล้ว” 

“ไม่รู้อะ กูงอนมึงแล้ว” พูดจบก็ปึงปังเดินเข้าห้อง ทิ้งตัวลงแรงๆ ที่โซฟา 

ผมเดินตามเข้ามาปิดประตูระเบียงแล้วถอนหายใจกับอาการงี่เง่าของอีกฝ่าย แค่ตุ๊กตาสกปรกตัวเดียวจะสะดิ้งขนาดนี้เพื่อ 

“แล้วไหน จะกินสุกี้เหรอ” 

“…” 

“ภัทร” 

“…” 

ณภัทรนั่งหน้าบึ้ง คอแข็งมองตรงไปข้างหน้า อาการเหมือนเด็กประถมไม่ยอมกินผัก นี่จะเอาแบบนี้ใช่ไหม 

“มึงจะไม่คุยกับกูใช่ไหม ตามใจนะ” 

“ปราณ!” 

“อะไรอีก” 

“มึงแม่งใจร้ายกับกูเกินไปแล้วนะ” 

“ใจร้ายอะไรของมึง ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต” 

“มาหอมแก้มกูง้อเลย” 

“เอาตีนกูแทนไหม” 

“มึงผิดนะเว้ย!” 

“กูทำให้น้องหอมของมึงสะอาดสมชื่อเรียกนี่ผิดตรงไหน” 

“กูไม่ชินกลิ่น!” 

“กลิ่นเน่าๆ แบบนั้นเลิกชินได้ก็ดี ถ้าไม่เกรงใจเจ้าของห้อง ก็เห็นใจคนนอนด้วยอย่างกูบ้าง” 

คราวนี้คนตรงนั้นก็ปากคว่ำลุกขึ้นเดินกระแทกเท้าเข้ามาใกล้ เสียงดังจนกลัวใจว่าห้องข้างล่างจะแช่งเอา 

“อะไร” ยื่นหน้ามาทำไม 

“หอมกูเลย” 

“มึงเป็นบ้าเหรอ” 

“ไม่รู้แหละ” อีกฝ่ายตีหน้าเครียด ขยับหันแก้มยื่นเข้ามาใกล้ “หอมง้อกูเลย สองข้างด้วย” 

หึ 

ผมแค่นหัวเราะ ในขณะที่อีกคนหลับตาพริ้มเตรียมรอรับสัมผัสในจินตนาการ 

เพี๊ยะ! 

“โอ๊ย!” 

คนโดนตบสะดุ้งโหยง ดีดตัวออกห่างยกมือกุมแก้มแล้วทำหน้ายุ่ง  

“กูให้หอมนะปราณ!” มันโวย “มึงตบหน้ากูเลยเหรอ” 

“เลิกงี่เง่าได้แล้ว เดี๋ยวจะทำสุกี้ให้กิน” 

“เจ็บจริงๆ นะเว้ย” 

“กูตีเบาๆ อย่ามาสำออย เคยหัวแตกหนักกว่านี้ไม่เห็นโอดโอย” 

“อันนั้นเมียไม่ได้ทำนี่หว่า” 

“ไอ้ภัทร” 

ผมเรียกชื่อมันเสียงนิ่ง ตวัดตามองบ่งบอกให้รู้ว่ากำลังอารมณ์เสียแล้ว เลิกเล่นเดี๋ยวนี้ 
พอถูกปรามด้วยสายตาอีกฝ่ายก็บ่นงุบงิบอยู่คนเดียว ผมเลิกสนใจมันแล้วเดินไปค้นหม้อสุกี้ที่เก็บไว้ในตู้ออกมาล้างทำความสะอาด 
เอาผักที่ณภัทรซื้อมาล้างและใส่จาน ส่วนเนื้อสัตว์ก็เอาหั่นให้พอดีคำเตรียมไว้ 
ขั้นตอนทั้งหมดผมเป็นคนทำเองคนเดียวเงียบๆ โดยปราศจากความช่วยเหลือจากว่าที่วิศวกรที่ยังนั่งกุมแก้มทำตัวโยเยอยู่ที่หน้าทีวี 

“เอ้า มากินได้แล้ว” กว่าจะปรุงน้ำซุปเสร็จ รายการสอนทำอาหารประจำช่วงเย็นก็จบพอดี ณภัทรหันมามองผม มีอาการเหมือนยังไม่หายงี่เง่า แต่ก็ยอมเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ แต่โดยดี 

“ไปเรียกภามากินด้วยไหม เผื่อน้องจะกลับห้องแล้ว” 

“ไม่เอา จะกินกับมึงสองคน” 

“กับน้องยังหวงของกินนะมึงอะ” 

“ไม่ได้หวงของกิน แต่หวงเวลาที่จะอยู่กับมึงสองคนต่างหาก” 

ผมเม้มปากแน่น ขมวดคิ้วจนเป็นปม โยนผักใส่หม้อแล้วปิดฝาโดยไม่พูดอะไร 

 


หลังมื้ออาหารผมชิงเข้าไปอาบน้ำก่อนเพราะขี้เกียจทะเลาะกับณภัทรที่เอาแต่กระแซะจะชวนอาบด้วยตลอด 
รู้ว่าไม่ได้จริงจัง เหมือนพูดไว้ก่อน ได้ก็ดีไม่ได้ก็ไม่เป็นไรอย่างน้อยขอให้ได้ลอง แต่บ่อยเข้าก็รำคาญ 
พอผมอาบเสร็จไอ้คนที่งี่เง่าทุกวันก็หมดเรื่องงอแงได้แต่หัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินเข้าไปอาบต่อ 
คงไม่พอใจมาตั้งแต่เรื่องน้องเน่าที่ตอนนี้สะอาดเอี่ยมอ่องหอมน้ำยาซักผ้าอยู่บนเตียงนั่นแหละ 

สะอาดกันครบแล้วผมก็มานั่งทำงานต่อ เพียงแต่คืนนี้ยอมมันหน่อยก็ตรงขนของทุกอย่างมาทำบนเตียง 
เพราะถ้าอีกฝ่ายง่วงก็หลับไปก่อน จะได้ไม่มานั่งเฝ้าเป็นเงา แล้วหาวเป็นร้อยรอบให้ผมรู้สึกพะวักพะวง 

“เอาขาหน้ามึงออกไปเลย” 

ผมตีมือลงที่แขนของอีกฝ่าย เมื่อมันขยับเข้ามาใกล้แล้วพาดลงที่เอว ตอนนี้ผมนั่งพิงหัวเตียง 
เอาหมอนมาวางไว้ที่หน้าขาแล้วเอาโน๊ตบุ๊ควางทับ โดยมีอีกคนนอนหนุนหมอนกอดตุ๊กตาอยู่ข้างกาย 

“กอดนิดเดียวอย่างกน่า” 

“รำคาญ นอนไป” 

“ไม่เอาาา” 

ผมกำลังจะอ้าปากด่า โทรศัพท์ของตัวปัญหาที่วางไว้ข้างหมอนก็ดังขึ้น 
มันกลิ้งตัวไปหยิบมาดูหน้าจอก่อนกดรับ แล้วพาดแขนลงที่เดิมให้ต้องกลอกตาเป็นเลขแปดไทย 

“ว่าไง เออ กูงดเที่ยว” 

ผมเหลือบตามองคนที่คุยโทรศัพท์แล้วขยับๆ หัวเข้ามาใกล้ 

“กูจะอยู่กับแฟน เออ เรื่องของกูน่า แค่นี้นะ จะนอนกอดแฟนกู เออไอ้สัด ยุ่งจริง” 

พูดไปก็หัวเราะไปก่อนจะวางสาย โยนโทรศัพท์ไปด้านหลังลวกๆ 
ก่อนจะฉวยโอกาสที่ผมไม่ทันได้ระวังยกหัวมาวางลงที่ตัก หันมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คและเนียนชวนคุย 

“ทำงานอะไรอยู่” 

“มึงไม่ต้องมาเนียนเลย เอาหัวออกไป กูจะทำงาน” 

“ก็ทำไปสิ ไม่ได้กวนเลยนะ” 

“ที่มึงทำอยู่นี่เรียกไม่กวนเหรอ ลุก!” 

“ไม่เอาอะ กลิ่นน้องหอมแปลกไปกูไม่ชิน อยากดมกลิ่นมึง” 

พูดจบก็หันหัวมาซุกท้องผม มือก็ขยับกอดหลังและล้วงเข้ามาจากชายเสื้อ
วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวเหนือขอบกางเกงผมก็สะดุ้งเฮือกแล้วตีเข้าที่ไหล่มันเต็มแรง 

“โอ๊ย! ปราณ เจ็บนะเว้ย!!” 

“สมน้ำหน้า เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง ถ้ามึงยังไม่อยู่นิ่งๆ กูจะออกไปทำข้างนอกแล้วนะ!” 

“แค่นี้ก็ไม่ได้ อะไรวะ” 

มันบ่นอะไรของมันอยู่คนเดียวได้ยินไม่ถนัด มือก็ลูบไหล่ตัวเองป้อยๆ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วยอมขยับตัวออกไป 
แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผมมองมันตาเขียว ขมวดคิ้วเป็นเชิงปรามและทำท่าจะเก็บของออกไปนั่งข้างนอกอย่างที่ขู่ไว้ 

แค่นั้นไอ้คนฉวยโอกาสก็ไม่กล้าขยับมาใกล้เหมือนเมื่อครู่อีก ผมถอนหายใจให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละคืนของมัน 

ถึงสถานะบางอย่างจะต่างออกไป แต่มันก็ยังเหมือนเดิม…เพิ่มเติมคือมือไวขึ้น! 
 







Tbc...



เอาน้ำตาลอ้อยมาฝากค่ะ ฮรี่ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #898 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:58
    ภัทรโคตรอ้อน นิสัยก็เหมือนเด็ก ๆ แต่กะคงเป็นแค่กะปราณ 5555555555555 น่ารักก แต่หวาน ๆ แบบนี้มีเรื่องทุกที
    #898
    0
  2. #890 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:25
    โอ้ยแม่ มือไวเด้อภัทร 555
    #890
    0
  3. #873 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:50
    เหมือนจะแฮปปี้ แต่เดี๋ยวต้องมีอะไรตามมาแน่เลยแง
    #873
    0
  4. #812 blastocyst (@blastocyst) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 19:31
    ดีแล้วปราน เล่นตัวไว้ 555
    #812
    0
  5. #757 reallyeun (@thebestkub) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 09:26
    ปรานใจแข็งมาก
    #757
    0
  6. #744 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:05
    ภัทรดูขี้อ้อนมาก มือก็ไวด้วยนะ แหมมม ปวดหัวแทนปราณ55555
    #744
    0
  7. #736 DekD.com (@maleeACC) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 16:16

    จะอ้อน จะตื้อ ก็ทำไปเถอะ น่ารักอ่ะ

    แต่ให้เวลาทำใจก็ดีเหมือนกันนะ 555++

    #736
    0
  8. #705 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:09
    ภัทรงุ้งงิ้งเหลือเกินนนน55555 อีกคนก็ดุเว่อ
    #705
    0
  9. #676 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:01
    มือไว้เจงงงง ให้นุ้งปราณหวงตัวเยอะๆเลยหมั่นไส้ภัทร!
    #676
    0
  10. #612 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:36
    น่ารัก น่ารักมากๆเลย
    #612
    0
  11. #566 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 02:22
    นี่ภัทรรับตำแหน่งคนกลัวเมียไปเลยค่า 5555555 นอกจากปราณจะไม่ค่อยง้อแล้ว เวลางอน งี้เง่าที่เสียไปก็เหมือนจะไม่มีประโยชน์เลยด้วยซ้ำ แต่ปราณนี่สะอาดจริง มาซักตุ๊กตงตุ๊กตาของพ่อ แหมมม น่ารักมากเว่อร์ รับรู้ถึงความใส่ใจภัทรมาก
    #566
    0
  12. #473 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:00
    นะ นี่มัน พ่อบ้านใจกล้าาา 555555
    #473
    0
  13. #194 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 14:07
    โอ้ยมีความอ้อนงอแง น่ารักงุ้งงิ้งมุ้งมิ้งติดแฟนขนาด ส่วนปราณน่ะ จริงๆ แล้วรู้ใช่มั้ยว่าซักน้องเน่าแล้วจะผิดกลิ่น ภัทรจะได้มาดมปราณคนเดียวชิมิ อิอิ
    #194
    0
  14. #144 Thedrm. (@dreamdarknight) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 18:54
    55555 ภัทรขี้อ้อนนน อ๊ากกกก
    #144
    0
  15. #113 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 22:12
    โอ้ยทำไมมุ้งมิ้งได้ขนาดนี้คะน้องภัทร555555555555555 ปราณก็ดุจังเลย ภัทรกลายเป็นคนกลัวเมียไปแล้วนะเนี้ย55555555 #โดนปราณต่อย
    #113
    0
  16. #80 whverbena (@pearllady) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:13
    โอ๊ยยยย อะไรจะหวานปานนั้น ภัทรนี่กะล่อนไม่เบานะเนี่ย เป็นแฟนกันไม่พ้นวันขออาบน้ำด้วยกันซะแล้ว555
    #80
    0
  17. #79 nan_elfsuju (@nan_elfsuju) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 14:25
    ภัทรน่ารักกกกก
    #79
    0
  18. #78 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 12:43
    นี่แฟนหรือลูกกกก ทำไมงอแงวอแวขนาดนี้ นี่แววกลัวเมียมาแต่ไกลเลยนะภัทร ยอมเค้าทุกอย่าง5555555555
    #78
    0
  19. #76 deepss_ (@neallie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 11:23
    บ้าบอ อะไรจะง๊องแง๊งแถมทำตัวเนียนขนาดนั้นนนนนนนนน
    #76
    0
  20. #75 ไฉไลใสๆค่ะ (@saisignsine) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 07:12
    หมั่นไส้ภัทรมาก555555
    #75
    0
  21. #74 coldplay1 (@baby-hottest) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:04
    น่ารักจังเล้ยยยย นังภัทรนี่นะ 55555
    #74
    0
  22. #73 idocheeze (@cheezedrink) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:02
    ภัทรชอบอ้อนปราณทำไม เราหวงปราณนะ
    #73
    0
  23. #72 MnXD (@primal) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 00:43
    ชอบ น่ารัก คู่นี้ รออ่านต่อ
    #72
    0