พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 12 : [ภาคกำเนิดจอมสลัด] ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 336 ครั้ง
    29 ม.ค. 61

11


โมลิค่อย ๆ เดินเข้ามาหารันมะอย่างระแวดระวัง ดวงตากลมโตมองดูชายหนุ่มอย่างห่วงกังวล ปนดีใจ

        ผัวะ ผัวะ !

เทพนัทซ่าตบศีรษะตี๋น้อยร้อยล้านกับบิ๊กเปาคนละทีเพื่อเรียกสติ

           “จ้องซะยังกะจะแดกเลยนะเอ็ง ไอ้แย้หางขอด”

เฟิร์สหันมาว่าเพื่อนรัก บิ๊กเปายกมือขึ้นจัดแว่นให้เข้าที่ ก้มหน้าลงหัวเราะแหะ ๆ

           “แฟนพี่เหรอครับ พี่รัน”

เทพนัทซ่าถามรันมะยิ้ม ๆ

           “เปล่าหรอก น้องพี่เอง”

โมลิเดินเข้ามาถึงก็ไล่สายตามองสี่หนุ่มทีละคน ตี๋น้อยร้อยล้านกับบิ๊กเปาก้มหน้าหลบตาจนรันมะยังหลุดหัวเราะออกมา

           “น้องสาวพี่เอง ชื่อโมลิ เอ้า โม ขอบคุณพี่ ๆ เขาหน่อย อุตส่าห์ช่วยเรา”

โมลิยิ้มกว้าง ตี๋น้อยร้อยล้านถึงกับหน้าแดงส่วนบิ๊กเปายืนน้ำตาซึม

           “ผมชื่อเทพนัทซ่าครับ เรียกว่านัทเฉย ๆ ก็ได้ นั่นเจ้าเฟิร์ส ส่วนเจ้าแว่นชื่อบิ๊กเปาหรือเปา แล้วก็เจ้าอ้วนนั่นชื่อตี๋ ตี๋น้อยร้อยล้าน  เฮ้ยเปา นี่ถึงกับร้องไห้เลยเหรอวะ”

หนุ่มแว่นส่ายหน้า ใช้มือผลักตี๋น้อยร้อยล้านที่ยืนตัวแข็งอยู่

           “เอ็งจะเหยียบตีนข้าอีกนานไหม ไอ้อ้วน ตูเจ็บนะเฟ้ย ไอ้คางคกยักษ์หน้าเหลี่ยม”

ตี๋น้อยร้อยล้านได้สติก้มลงมองก่อนจะยกขาออกจากเท้าเพื่อนแล้วหันไปขอโทษ เด็กหนุ่มสูดปากด้วยความเจ็บ

           “ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนมากเลยนะคะ ที่ช่วยเหลือ”

        “ไม่เป็นไรครับ ยังไงพระเอกอย่างผมก็ไม่มีทางปล่อยให้นางเอกอย่างน้องโมลิเป็นอะไรหรอกครับ”

บิ๊กเปาเอ่ย วางมาดราวกับพระเอกหนังอินเดียตอนกำลังจะสารภาพรัก เทพนัทซ่าเห็นแล้วก็อดขัดเพื่อนไม่ได้

        “แหม ได้ทีละจีบใหญ่เลยนะเอ็ง ระวังเถอะ เดี๋ยวพี่รันจะเอาดาบทะลวงไส้เอ็งเหมือนไอ้หมูพวกนั้น”

        เทพนัทซ่าเห็นแล้วก็อดขัดเพื่อนไม่ได้ รันมะมองดูทั้งสี่คนที่ทะเลาะกันเหมือนเด็ก ๆ แต่ก็พอจะดูออกได้ทันทีว่าวัยรุ่นกลุ่มนี้เป็นเพื่อนสนิทกันจริง ๆ หลังจากนั้นสี่หนุ่มก็รับรันมะเข้ารวมกลุ่มเพื่อเก็บระดับ

           “น้องโมลิจะไม่เข้ากลุ่มเหรอครับ”

เฟิร์สที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้น เพราะหลังจากส่งข้อความเชิญแล้ว โมลิไม่ตอบกลับมา

           “อ่อ…คือโมเค้าไม่ได้เป็นผู้เล่นอย่างเรา เธอเป็นภูติกึ่งวิญญาณ เป็นคู่หูของพี่”

รันมะตัดสินใจบอกความจริง

           “คู่หู โห พี่ไปได้มาจากไหนเนี่ย”

เทพนัทซ่าถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เขาเองก็ศึกษาเกมนี้มาพอสมควร พอจะรู้ว่าคู่หูนั้นแตกต่างจากสัตว์เลี้ยงตรงที่มักเป็นเผ่าพันธุ์ที่ชาญฉลาดและคล้ายมนุษย์นั้นไม่ได้จะหากันได้ง่าย ๆ โอกาสที่จะได้นั้น มีน้อยมากพอ ๆ กับภูตติดตามเลยทีเดียว

           “ความลับน่ะ เอาไว้ทีหลังเดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง”

ระหว่างที่ทั้งหมดกำลังเก็บระดับกันอย่างสนุกสนาน รันมะสังเกตเห็นว่าทั้งสี่คนนั้น แม้จะมีทักษะพิเศษ แต่สำหรับทักษะพื้นฐานแล้ว เรื่องการเคลื่อนไหวและการจู่โจมยังไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่นัก อาศัยวิธีการสนับสนุนผลัดเปลี่ยนกันโจมตีเพื่อรอดีเลย์ของทักษะพิเศษ ต่างจากเขาที่ไม่มีทักษะพิเศษเลย ทั้งหมดเป็นความสามารถส่วนตัวล้วน ๆ แม้จะไม่สามารถจัดการกับสัตว์อสูรได้เร็วนัก แต่ก็สามารถสู้คนเดียวได้อย่างน่าดู ระหว่างนั้นรันมะก็สอบถามข้อมูลเกมต่าง ๆ ที่เขายังไม่รู้จากเทพนัทซ่า หนุ่มหัวเกรียนนับว่ามีความรู้เกี่ยวกับเกมนี้พอตัวเลยทีเดียว เทพนัทซ่าบอกเขาว่าทักษะพิเศษนั้นจะเรียนได้จาก NPC ต่าง ๆ ในเมือง และยังสามารถคิดทักษะพิเศษได้ด้วยตัวเองอีกด้วย

        ทางด้านรันมะเองก็เริ่มสอนวิธีการก้าวเท้า การวางเท้าในตำแหน่งสำหรับจู่โจมหรือหลบหลีกให้กับทั้งสี่คน  พื้นฐานวิชาเหล่านี้มาจากมวยไทยโบราณผสมผสานกับวิชาดาบที่ตนเองได้ร่ำเรียนฝึกฝนจนชำนาญ ซึ่งเขานำมาประยุกต์รวมกันจนเกิดเป็นวิชาก้าวเท้าที่สมบูรณ์แบบ

           “พี่รัน ในชีวิตจริงนี่พี่เรียนวิชาต่อสู้อะไรมาบ้างครับ”

เฟิร์สถามขณะกำลังพยายามก้าวเท้าเลียนแบบรันมะที่ก้าวให้ดูเป็นตัวอย่าง

           “อย่างแรกที่เรียนเลยก็มวยไทยโบราณสายไหนก็ไม่รู้เพราะตกทอดกันมาจากในตระกูลทางแม่ นี่เรียนมาตั้งแต่เด็ก วิชาดาบก็เหมือนกัน ที่บ้านพี่มีตำราโบราณ แม่พี่เป็นคนสอนให้ทั้งสองวิชา พอโตมาหน่อยก็เรียนยิมนาสติกกับยูโด อย่างอื่นก็พอมีบ้าง”

รันมะหมายถึงวิชาดาบอาทมาฎที่เคยเรียนเมื่อตอนศึกษาอยู่ที่โรงเรียนนายร้อย แต่ก็เรียนมาแค่วิชาพื้นฐาน ซึ่งเขานำมารวมเข้ากับวิชาดาบของแม่ ความจริงเขายังเคยผ่านการอบรมหลักสูตรการต่อสู้ด้วยมือเปล่าแบบแฮนด์ทูแฮนด์คอมแบทและวิชาป้องกันตัวในระยะประชิดแบบยูยิตสึ เพียงแต่เขาไม่พูดถึงเพราะไม่เห็นประโยชน์ที่ต้องบอกไป

           “โห ก็ยังว่าอยู่ทำไมพี่เก่งจัง พวกผมไม่เคยเรียนอะไรมาสักอย่าง อ้อ…เคยรวมกลุ่มกันหัดเต้นบีบอยกับฟรีรันนิ่งอยู่พักหนึ่งก็เลิก”

เทพนัทซ่าว่าพลางอัดพลังลงในดาบฟันเข้าใส่สัตว์อสูรวัวแดง ไฟจากดาบที่ฟันลงไปเผาบริเวณบาดแผลของมันส่งกลิ่นไหม้คลุ้งไปหมด ทางด้านโมลิที่ยืนอยู่ห่างจากกลุ่มไปทางด้านหลังก็คอยรบกวนด้วยธนูหรือไม่ก็ยิงเปิดการโจมตีจากระยะไกล เด็กสาวยิงได้แม่นพอสมควรเลยทีเดียว บางครั้งในระยะสามสิบก้าว เธอสามารถเล็งยิงให้ลูกธนูปักเข้าที่ดวงตาสัตว์อสูรอย่างแม่นยำ

        หลังจากเก็บระดับกันได้นานพอสมควร รันมะชวนสี่หนุ่มเดินเข้าไปในป่าโปร่งที่อยู่ถัดจากทุ่งโล่งไป เพื่อหาที่พักเนื่องจากเห็นว่าเย็นมากแล้ว โดยให้เหตุผลที่ไม่นอนในเมืองว่าไม่ได้บรรยากาศของธรรมชาติ ทั้งสี่ไม่มีใครคัดค้าน เวลานี้เฟิร์สกับบิ๊กเปาระดับเพิ่มเป็นสิบแปด ตี๋น้อยร้อยล้านสิบเจ็ด ส่วนเทพนัทซ่าเพิ่มเป็นสิบเก้า รันมะที่มีโมลิช่วยหารค่าประสบการณ์ก็เพิ่มขึ้นอีกหกระดับ  จากสี่เป็นสิบ

        ทั้งหมดเลือกที่พักได้ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซ้ายมือมีหมู่หินเป็นกำแพงธรรมชาติ ด้านหน้าเป็นลำธารขนาดใหญ่ เฟิร์สบอกว่ามันไหลมาจากทะเลสาบที่อยู่ถัดไปทางเหนือ

           “พี่รัน เดี๋ยวผมกับไอ้ตี๋ไปตกปลานะพี่ ตรงหัวโค้งนั่นเห็นปลาชุมเลย”

บิ๊กเปาร้องตะโกนบอกรันมะ ทั้งสองคนตี๋น้อยร้อยล้านกับบิ๊กเปาหลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าโมลิเป็นภูติกึ่งวิญญาณก็ลดอาการบ้าจีบสาวลง

        รันมะเวลานี้กำลังก่อไฟเตรียมย่างเนื้อสมเสร็จที่นำใส่ถังเก็บเนื้อสัตว์มาด้วย หลังจากไฟลุกติดฟืนจนกลายเป็นถ่านดีแล้วเขาก็นำเนื้อสมเสร็จมาแล่เป็นแผ่นบาง ๆ ทาเกลือที่ซื้อมาจากโรงเตี๊ยมสามมังกรตอนที่เข้าไปทานอาหารเช้า แล้วจึงเอาขึ้นวางบนตะแกรงสำหรับย่างเนื้อของตี๋น้อยร้อยล้าน

           “พี่มีน้ำจิ้มเหรอครับ หรือกินอย่างนี้เลย”

รันมะยิ้มล้วงกระปุกเล็ก ๆ ขึ้นมายื่นให้เฟิร์สที่เข้ามาช่วยย่าง เด็กหนุ่มรับไปเปิดดมดู

           “ท่าจะอร่อย พี่ทำเองเหรอครับ”

           “เปล่า ขอแบ่งมาจากโรงเตี๊ยมในเมืองน่ะ”

ชายหนุ่มกล่าวปนหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเฟิร์ส

           “ไว้เดี๋ยววันหลังพี่จะทำให้กิน น้ำจิ้มสูตรพี่นี่อร่อยที่สุดแล้ว”

โมลิที่นั่งคอยกลับเนื้อย่างอยู่หันมามองรันมะ

           “จริง ๆ นะ พี่รันรับปากแล้วนะคะ อยากเห็นน้ำจิ้มสูตรพี่รันซะแล้วสิ มันจะกินได้เปล่าน๊า”

เสียงแจ๋ว ๆ จากเด็กสาว รันมะหันไปสับมะเหงกกลางหน้าผากเธอเบา ๆ ริมฝีปากแย้มออกอย่างเอ็นดู

           “กินได้ไม่ได้เดี๋ยวก็รู้”

บิ๊กเปากับตี๋น้อยร้อยล้านหลังจากหายไปประมาณครึ่งชั่วโมงก็กลับมา สองคนหิ้วปลาลำธารมาด้วยคนละพวงใหญ่ ค่ำคืนนั้น ทั้งหมดนั่งล้อมกองไฟกินเนื้อสมเสร็จย่างกับปลาเผาหมกโคลนกันอย่างเอร็ดอร่อย รันมะก็เริ่มต้นเล่าที่มาของโมลิให้กับสี่หนุ่มฟัง

           “ที่แท้ก็พี่นี่เอง ที่เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์”

ตี๋น้อยร้อยล้านเอ่ยขึ้นหลังจากฟังเรื่องที่รันมะเล่าจบลง

           “ต้องบอกว่า เป็นเพราะโชคของพี่ กับความที่ไม่กลัวผีนะเนี่ย ถึงทำภารกิจสำเร็จ”

เทพนัทซ่าว่าพลางนั่งแคะตาปลาดูดกินอย่างเสียดาย เฟิร์สขอดูแหวนมายารัตติกาลของรันมะซึ่งชายหนุ่มก็ยื่นมือไปให้ดู

           “ตัวแหวนก็ดูธรรมดา ๆ นะพี่ แต่ความสามารถนี่สุดยอดเลย ควบคุมสัตว์อสูรได้ กับบวกค่าพลังสิบเปอร์เซ็นต์ ของผมก็สุ่มได้แหวนจากกล่องปริศนาเหมือนกัน”

เฟิร์สพูดพลางยื่นแหวนลมกรดที่สวมอยู่นิ้วมือของตนเองให้กับรันมะดู แหวนทรงกลม หัวแหวนมีลูกแก้วลูกเล็ก ๆ พลังงานสีเขียวลอยฉวัดเฉวียงอยู่ภายใน

           “เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับพี่ ส่วนใหญ่จะสุ่มได้เงินเหมือกับพี่นี่แหละ ไอ้สามคนนี้ได้เงินกันทั้งนั้น มีผมนี่แหละโชคดีหน่อยได้แหวนลมกรดมา”

ทั้งหมดนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่พักใหญ่ก่อนแยกย้ายกันไปนอนโดยรันมะนำสเปรย์กันสัตว์อสูรออกมาฉีดไปรอบ ๆ เขตที่พักก่อนนอน ชายหนุ่มให้โมลิเข้าไปนอนในเต็นท์ส่วนตัวเขาเองปูถุงนอนนอนอยู่ด้านนอก โดยให้เหตุผลกับเธอว่ามันไม่เหมาะสมที่หญิงชายจะนอนเต็นท์เดียวกัน แต่ความจริงแล้วเป็นเพราะความเคยชินส่วนตัวที่ยามเข้าป่าแล้วเขาจะไม่นอนในเต็นท์ ยกเว้นถ้าฝนตกก็จะใช้ผ้าใบขึงกันฝนเท่านั้น

        คืนนั้น รันมะนอนหลับไปพร้อม ๆ กับความฝันอันยุ่งเหยิง ในฝันเขานำเรื่องราวในชีวิตจริงกับเรื่องราวในเกมมาผสมกันจนวุ่นวายไปหมด สุดท้ายเขาก็ฝันว่าตนถูกระเบิดแต่ไม่ตายและกลายเป็นซอมบี้เที่ยวไล่กัดผู้คนในเมืองอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เทพเจ้าซูสโกรธมากจนต้องส่งหนุมานลงมาปราบ ดูเหมือนว่าก่อนที่เขาในร่างซอมบี้จะถูกหนุมานฆ่าตาย เขาเห็นเรืองฤทธิ์อยู่แวบ ๆ เรืองฤทธิ์ส่งยิ้มให้เขาก่อนจะกลายเป็นพยาบาลสาวที่เขาเจอครั้งแรกในโรงพยาบาล เธอชี้หน้าเขาแล้วด่าว่าทำให้พี่ชายเธอเสียชีวิต (เมื่อไหร่หนุมานจะฆ่าเสียที)

รันมะสะดุ้งตื่น เขานั่งมึนงงอยู่ครู่ใหญ่ก็สลัดศีรษะไล่ความฝันเหล่านั้นออกไป

‘ฝันอะไรวะเนี่ย ไร้สาระจริง ๆ เฮอะ มีอย่างที่ไหนเทพเจ้าซูสโกรธแล้วส่งหนุมานมา ไอ้เกมนี่มันก็เหลือเกินจริง ๆ ฝันได้อีกด้วยแฮะ สงสัยจะเป็นฝันซ้อนฝัน’

ชายหนุ่มเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ พอเห็นว่าเพิ่งจะตีสามเขาก็ลุกขึ้นนั่งมองไปรอบ ๆ ประสาทสัมผัสที่เคยชินกับความเป็นตายบอกกับตัวเองว่าเหมือนกับมีอะไรบางอย่างอยู่รอบ ๆ ที่พัก เสียงกิ่งไม้ลั่นเบา ๆ ดังห่างออกไปทางด้านหลัง อดีตนายทหารรบพิเศษผู้เคยผ่านการรบแบบกองโจรในป่ามาแล้วทิ้งตัวราบลงกับพื้น เงี่ยหูเสียงฝีเท้ากระทบกิ่งไม้ใบไม้แห้งเป็นจังหวะเบา ๆ มันเบามากเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่เขาก็รู้ได้ทันทีจากประสบการณ์ว่าเป็นเสียงฝีเท้าคน             

รันมะควานมือไปทางหัวนอนหยิบเหล้าโรงที่วางไว้ออกมาเปิดจุกดื่มไปเสียสองอึกจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดทั้งตัว จากนั้นก็ค่อย ๆ ย่องออกไปจากที่พักตามเสียงที่ได้ยินทันที ประสาทสัมผัสเปิดเต็มที่ เมื่อเดินมาถึงบริเวณก้อนหินใหญ่ห่างออกมาจากที่พักประมาณห้าสิบก้าว สายตาคมกริบก็สังเกตเห็นรอยเท้าหนึ่งบนพื้นดินอย่างชัดเจน รองเท้าแบบมีส้นกดลึกลงไปในพื้นดินแสดงว่าคน ๆ นั้นยืนอยู่บริเวณนี้นานพอสมควร เขาหันกลับมองเข้าไปยังที่พัก จากมุมนี้สามารถสังเกตเห็นบริเวณที่พักได้อย่างชัดเจน

        อดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษค่อย ๆ สาวรอยสะกดตามไปอย่างระมัดระวัง ระหว่างนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

           ‘ผู้เล่นรันมะ เรียนรู้ทักษะสะกดรอย ระดับหนึ่ง’

ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเสียงรายงานของระบบจบลงก็ออกเดินย่องตามรอยเท้าลึกลับนั้นไป  หลังจากที่ตามรอยเท้าคู่นั้นไปนานพอสมควร รันมะก็สังเกตเห็นแสงไฟวับแวมแลบออกมาจากซุ้มต้นไม้ด้านหน้า บริเวณนั้นเป็นที่ราบลึกลงไป เสียงคุยดังเล็ดลอดออกมาตามลม เขาค่อย ๆ คืบคลานเข้าไปจนใกล้พอสมควร เบื้องหน้าคือพุ่มใบไม้ที่ย้อยลงมา รันมะใช้มือค่อย ๆ แหวกมันออกอย่างระมัดระวัง

        สิ่งที่อยู่ในลานกว้างตรงหน้าคือเต็นท์ขนาดใหญ่ อีกทางด้านหนึ่ง เงาคนสามคนกำลังพูดคุยกันเบา ๆ อยู่หน้าเต็นท์

           “ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ผู้เล่นระดับต่ำกลุ่มหนึ่ง กางเต็นท์นอนอยู่กลางป่าน่ะครับคุณหนู”

เป็นเสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น  รันมะเดาว่าน่าจะเป็นชายคนนี้เองที่ไปแอบดูพวกเขา อีกเงาเป็นร่างโปร่งสันทัดมองเห็นผมที่ยาวสยายและสัดส่วนโค้งเว้าของร่างกายชัดเจน ดูแล้วน่าจะเป็นผู้หญิงยืนอยู่ตรงหน้าประตูเต็นท์

           “นายแน่ใจนะ ว่าไม่มีอะไร”

เสียงหวานใสแบบผู้หญิงชัดเจนดังออกมาจากร่างเงานั้น

           “ครับ คงเป็นผู้เล่นมือใหม่ที่มาเก็บระดับกัน แล้วก็กางเต็นท์นอนในป่าน่ะครับ”

เสียงชายคนเดิมรายงาน

           “เหรอ ไม่มีอะไร ดูเหมือนนายจะดูมาผิดนะ เคน เพราะอะไรนั่นน่ะ มันอยู่ข้างหลังนายโน่น”

รันมะสะดุ้งเฮือก กลิ้งตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณของผู้ที่เจนจัดในการต่อสู้เสี่ยงตาย เสียงฟุ่บดังขึ้นข้าง ๆ ตรงจุดที่เขาอยู่เมื่อสักครู่นี้ เงาวัตถุสีเงินพุ่งวาบลงมาจากด้านบน

           “เฮ้ย”


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 336 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5356 tr69 (@tr69) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:27
    ขอบคุณครับ
    #5356
    0
  2. #5146 Chaos 1St (@model05052547) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 16:11
    555 ฝันอะไรเนี่ย กลายเป็นซอมบี้ไล่กัดคน ว่าแต่ซูสกับหนุมานนี่เคยเจอกันแล้วเหรอ?
    #5146
    0
  3. #4341 N'pangKrub\^_^/ (@papangbaza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 19:58
    ผมว่าตรงที่บอกระดับควรใช้ตัวเลขนะคับ
    #4341
    0
  4. #4293 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 09:25
    สนุกดีนะ
    #4293
    0
  5. #3933 MarkOTAKU (@mark013) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:53
    4*100 เลยผู้กอง
    #3933
    0
  6. #3655 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 15:38

    ขอบคุณมาก
    #3655
    0
  7. #3241 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 22:53
    ฮาอีตรง โดนหมูรุมนี่ละ เหอๆๆ
    #3241
    0
  8. #2987 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 23:26
    แหม..ก็เป็นถึงผู้กอง ในชีวิตจริงฝีมือไม่ใช่กระจอกอะนะ แค่โดนหมูรุมเอง ชิวๆ 55
    #2987
    0
  9. วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 21:48
    สนุกคับ ^ ^
    #2858
    0
  10. #2772 ้heisai09 (@heisai09) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 22:43
    หนุกหนานๆ
    #2772
    0
  11. #2720 อยากรู้หรอ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 23:27
    ผู้เล่นรันม่า ได้รับการเลื่อนระดับ สอง

    ผู้เล่นรันม่า ได้รับการเลื่อนระดับ สาม

    ผู้เล่นรันม่า ได้รับการเลื่อนระดับ สี่

    ผู้เล่นรันม่า ได้รับการเลื่อนระดับ ห้า เปลี่ยนเป็น

    ผู้เล่นรันม่า ได้รับการเลื่อนระดับ 2 ,3..........5

    จะดีกว่านะ เพราะว่ามันลายตามากกกกกกกกกกกก
    #2720
    0
  12. #2243 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 14:31
    ถ้ารู้ว่าน้องโมลิเหมือนก่อนสภาพยังไงล่ะก็ได้วิ่งหนีป่าราบเเน่ๆ
    #2243
    0
  13. #1983 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 16:14
    เป็นไงละ วิญญาญสาวน่ารักชิมิ
    #1983
    0
  14. #1712 Saknarong Benjama (@kol3ol2o) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 04:09
    วันที่แล้วยังหน้าเละอยุ่เลยวันนี้น่ารักซะแล้ว
    #1712
    0
  15. #1402 Wibbie (@wibbie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:14
     
    เมื่อสังเกตุเห็นการ > เมื่อสังเกตเห็นการ
    กลับไปรอที่เมืองเลยได้ก็ยิ่งดี > กลับไปรอที่เมืองได้เลยก็ยิ่งดี
    ส่วนเด็กสาวก็วิ่งเลยไปซักยี่สิบเมตร > ส่วนเด็กสาวก็วิ่งเลยไปสักยี่สิบเมตร
    หมูป่าอีกสามตัวเวลานี้ตั้งหลักได้ > หมูป่าอีกสามตัวที่เวลานี้ตั้งหลักได้แล้ว
    และดำลังพุ่งตรง > และกำลังพุ่งตรง
    เมื่อชนผิดมันก็หยุดวิ่ง > ?????
    ชนเข้ากับเพื่อนมันอย่างจัง > ชนเข้ากับเพื่อนของมันอย่างจัง
     
    ใช้ดาบไทยอีกครั้งจนดาบหักไม่ได้ทักษะหรือครับ? สงสัยเป็นลูกนอกคอก ก็เลยไม่ได้ทักษะสินะ กระซิกๆ
     
    ตามองง้าวในมือเขาด้วย > ตามองง้าวในมือของเขาด้วย
    แปบเดียวก็จัดการพวกมันได้หมด > แป๊บเดียวก็จัดการพวกมันได้หมด
    #1402
    0
  16. #1118 TheMosquito (@themosquito) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 02:32
    คุณ ความคิดเห็น 10 คุณ piwut เค้าเรียงคำเข้าใจยากหน่ะครับ จริงๆเค้าจะบอกว่า หน้ารัก ต้อง พิมพ์แก้เป็น น่ารัก 
    #1118
    0
  17. #1105 White_Smile (@smilyjoy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 10:28
    คห. 9 หน้าตาน่ารัก ถูกแล้วค่ะ 
    #1105
    0
  18. #1037 piwut (@piwut) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2556 / 22:17
    หน้าตาน่ารัก แก้คำผิด หน้ารัก
    #1037
    0
  19. #969 alone of zero (@tanapurt) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 14:44
    "ใครหว่า"
    #969
    0
  20. #827 Pickky :)) (@manyempty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 22:04
    พี่รันเทพโดยพื้นฐานค่ะ อิอิ น้องโมลิเป็นนางฟ้า 555
    #827
    0
  21. #583 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 14:00
    ผีมากว่ามั้ง
    #583
    0
  22. #511 manima (@seriallicense) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 10:37
    ดาบหักกแล้ว ทำไงดี
    #511
    0
  23. #174 สายลมพลิ้ว (@palmzawa1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2555 / 18:24
    พระนางมักเจอกันแบบนี้นะเออ
    #174
    0
  24. #120 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2555 / 20:20

    นุกดี  สู้ๆ

    #120
    0
  25. #34 ตัวหนอนสายรุ้ง (@4ymmbik) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2555 / 16:09

    นางเอก จริงอ่ะ ไม่รู้แต่ที่รู้ๆสาวรายนี้ไม่ธรรมดา ...อาจจะโหดล่ะนะ อิอิ
    สู้ๆค่ะ

    #34
    0