เฮ้อ ปรากฎว่ามันก็ไม่กลับมาอยู่ห้องเรา ( อ่านได้จากตอนที่แล้ว ) เราก็เออไม่ได้ว่าไร (มันบอกว่าสายเราม่ค่อยได้เรียน เราว่ามันก็จริง แต่ล่ะวันว่างๆ )
แต่ก็ดีกับมันแล้ว ความสัมพันก็เป็นเพื่อนกัน ดีกว่าเป็นศรัตรูกัน แต่มันก็ยัง มึนเหมือนเดิม
เดียวนี้อะไรก็เยื่อไปหมด ไม่รู้จะทำอะไร ไอ้นู้นหายไอ้นี่หายกูล่ะเบื่อเด้
เซ็งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
การงานก็ไม่ค่อยจะทำ เครียดหลายเรื่อง
อะไรๆ ก็ไม่เริ่มต้นสักที เบื่อชีวิต
มันไม่แบบ ซาบซ่าเลยว่ะ
เรียนก็ได้อยู่วิชาเดียว อังกฤษ แต่ก็ไม่ได้เก่งไรมากมายหรอก
ถูกตั้งความหวังไว้สูงทำไม่ได้เนี้ย โครตเครียดเลยเนอะ
แถมยังโดนดูถูกเนี่ย มันแบบ เฮ้อ
แบบนี้แหละ มนุษย์เราก็ต้องดิ้นรนกันไปเนอะ แต่ละวันมันน่าเบื่อเมื่อไหร่จะพ้นจากตรงนี้สักที หรือนี่คือบททดสอบของใครบางคน
แล้วกรูก็คงตกตามเคย
ความคิดเห็น
อย่าเครียดให้มากนะคะ
PS. ความรักไม่เคยทำร้ายใคร เราเองต่างหากที่ทำร้ายตัวเองและคนที่เรารัก