เกลียดนิยายเกรียน!!

หงุดหงิด + รำคาญเว้ย!!!!!!!

อ้ะๆ ผู้ใดเห็นข้างวบนแล้วอย่าเพิ่งของขึ้นค่ะ วันนี้ขอบ่นอะไรหน่อย คุยกับเพื่อนกับอาจารย์ที่ตึกเทวาลัยแล้วเห็นพ้องต้องกัน เลยจะเอามาเผยแพร่ค่ะ ว่าข้อสรุปที่ไลท์ได้จากปัจจุบันคือ

ชั้นเกลียดคนแต่งนิยายเกรียนๆ!!!

ความจริงอยากเอาแปล Hikari มาลง แต่พอดีเรียนแล้วคุยกับอาจารย์เพลินค่ะ เลยขอบ่นก่อน (ถ้าว่างเดี๋ยวจะเอาแปล Hikari มาลงให้นะคะ แล้วก็ใครก็ได้ช่วยบอกที TTwTT ถ้ากดดูตัวอย่างแล้วมันขึ้น แต่พอคลิกเสร็จแล้วขึ้นไม่หมดเนี่ย ทำไงดี ฮือออออ TTATT)

เอาล่ะ มาว่ากันต่อ คุยกับอาจารย์ประจำคณะที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็ได้ข้อสรุปออกมา ว่าปัจจุบัน
...'คนแต่งบทความเกรียนๆเยอะมาก!'...
เรื่องมันมีอยู่ว่าเรามีเรียนเรื่องจริยธรรมการเขียนค่ะ แล้วทีนี้เรียนแล้วโคตรของขึ้น ประมาณว่าพอเรียนแล้วมามองย้อนที่อินเตอร์เน็ตหรือหนังสือนิยายวัยรุ่นปัจจุบันแล้วมัน....เอิ่ม.....บอกตรงๆว่าโคตรผิดหวังค่ะ

การเขียนอะไรสักอย่างออกมา พูดน่ะง่าย การจะทำก็ง่าย แค่เปิดไมโครซอฟต์เวิร์ด แล้วก็พิมพ์ แต่สิ่งสำคัญน่ะมันไม่ใช่ตรงนั้นค่ะ สิ่งสำคัญคือต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เราสร้างขึ้น และที่สำคัญคือ ต้อง Make sense!!

พอไลท์เรียนเจออาจารย์พออย่างนี้นี่เข้าทางเลย ชั้นพูดไม่รู้กี่ล้านครั้งแล้วให้พวกนิยายเกรียนๆมันหัดคิดถึงความจริงซะบ้าง เพราะหนังสือมันเป็นดาบสองคม ถ้าคนอ่านแล้วเอาไปคิดติดหัวเป็นแบบอย่าง มันจะสร้างปัญหามากกว่าที่เราจะคิดได้ แล้วถ้าถามหน่อยว่าไอ้คนแต่งมีปัญญารับผิดชอบไหม? พนันได้เลยว่าตอบว่าไม่ ตัวอย่างเห็นกันชัดๆเลยคือไอ้พวกนิยายตบตีแย่งชิงผู้หญิงผู้ชายเนี่ย คือคุณมรึงจะหาสาระในการทำให้ได้หน่อยได้ไหม ถ้าจะวางพระเอกก็คือเออ วางให้คนที่มันเป็นคนดีแล้วนิยายรับได้ในสังคมเป็นพระเอกไปสิฟะ ไลท์เจอเข้าไปมากๆก็รำคาญนะ กี่เรื่องๆก็เอาแต่พระเอกเลวๆ ถามหน่อยว่าถ้ามันเป็นคนเลวแล้วในความจริงจะชอบลงเรอะ? โอเคถ้ามีคนบอกว่าชอบ แต่ถ้ามันกลายเป็นเทรนด์ล่ะ?? เคยคิดต่อป่ะ? ถ้าคนชอบแบบนี้หมด จะมีคนอยากเป็นคนดีไหม? เพราะถ้าเป็นคนดีก็อกหักตลอดกาลซ้ำซากน่ะสิ แล้วจะทำไปทำไม? ยิ่งเดี๋ยวนี้หนังสือนิยายเป็นล้าน หาหยิบมาอ่านก็โคตรง่าย โคตรไร้สาระ อันนี้คือเฉพาะเกี่ยวกับนิยายรักหวานแหววบ้าบอคอแตกไปตามประสานะคะ แต่ถ้าเป็นนิยายแฟนตาซีอันนั้นไม่ว่ากันค่ะ เพราะว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ในความจริงอยู่แล้ว จะโอเวอร์ขนาดไหนก็โอเค

ปกติไลท์ไม่ใช่คนเรื่องมากในการอ่านหนังสือนะคะ แค่ว่าหนังสือเล่มนั้นต้องมีดีกรีที่ไลท์รับได้ว่าต้องให้ 'แง่คิด' อะไรกับเราบ้าง ไม่ใช่อ่านจบแล้วก็จบกัน ผลาญเวลาทิ้งไปเปล่าๆ ต่อให้เป็นนิยาย ก็ควรเขียนให้มันเมคเซ้นส์หน่อย ไม่ใช่ว่าตอนแรกรักคนนี้ แต่ต่อให้มันเลวขนาดไหน ทำเราเจ็บขนาดไหนยังจะรักต่อไปอีก มันไร้สาระค่ะ ถ้าเป็นความจริงคงไม่มีผู้หญิงคนไหนรอขนาดนั้นหรอกค่ะ หรือถ้าจะรอก็รอแบบหวังลมๆแล้งๆ มนุษย์น่ะมีความหวังดีค่ะ แต่ต้องหวังในสิ่งที่อยู่ขอบเขตและประสิทธิภาพของตัวเอง ไม่ใช่เพ้อฝัน มันต่างกันนะคะ (ชักเริ่มนอกเรื่องแฮะ?? เดี๋ยวกลับๆ) อีกอย่างนึง พล็อตค่ะ อาจารย์ยังบ่นเลยว่าเดี๋ยวนี้พล็อตบทความมันวางขายแล้วเหรอ? ก็คือพล็อตซ้ำค่ะ พล็อตที่ไลท์หมายถึงนี่ไม่ใช่การดำเนินเรื่องนะคะ แต่เป็นคล้ายๆแก่นเรื่อง แม่งคล้ายกันหมดเลย ก็อปละครเกาหลีมาแทบทั้งหมด มีอะไรแหวกแนวบ้างไหมหา? ถ้าจะเอากันจริงๆ ไปศึกษานิยายสมัยก่อนซะ อย่างเพชรพระอุมานั่นน่ะ ถ้าคนแต่งหนังสือดีๆจะรุ้ว่าเรื่องนี้เขียนดีมากค่ะ อย่างเช่นหัวขโมยแห่งบารามอสที่ได้รับรางวัล พี่แรบบิทเค้าก็บอกว่าเค้าอ่านหนังสือแบบเพชรพระอุมาแล้วมันให้อะไรคิดได้เยอะ แม้ว่าจะแฟนตาซี แต่จุดที่ทำให้เราชอบอ่านคือความเหมาะสมของตรรกะการคิดของแต่ละคนค่ะ ความพยายามของมนุษย์ หรือแม้แต่การตัดสินใจของตัวละครในเรื่อง เค้าสร้างให้เหมือนกับเป็นคนจริงๆ ไม่ใช่ตัวละครสมมุติที่ตัวเองอยากให้ทำแบบนี้อ่ะ มึงจะทำไม แบบนั้นมันงี่เง่าค่ะ ถ้าเวลาว่างขนาดเขียนอะไรงี่เง่าๆออกมาให้เยาวชนอ่าน เอาเวลาไปศึกษาซะ! หนังสือไทยรางวัลซีไรต์เยอะแยะที่เป็นคล้ายๆนิยายหรือนิทาน หรือไม่ก็ไปอ่านความสุขของกะทิซะ แล้วจะได้รู้ว่าควรเขียนให้ตัวละครเป็นยังไง จุดสำคัญของบทความคือให้เราเหมือนเข้าไปเป็นคนๆนั้นค่ะ ให้ความรู้สึกและการตัดสินใจของตัวละครนั้นสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไม่ได้คิดตัวเองเลิศเลอหรืออะไรหรอกนะคะที่มาเขียนเนี่ย แต่รู้สึกว่าอยากบอกต่อ เพราะอาจารย์ก็บ่นกันเยอะค่ะ นักเขียนดีๆเดี๋ยวนี้หายากเหลือเกิน มีแต่อะไรก็ไม่รู้ อ่ะทีนี้ ขอพาดพิงนะคะ ยกตัวอย่างนิยายวาย

1. ของพี่ Nigiri แม้ว่าไลท์จะรู้สึกขัดๆพระเอกของนิยายของพี่เค้าหลายคน (เช่นอยากให้จุนคู่ฮานะ หรืออะไรเป็นต้น) แต่ไลท์ยอมรับค่ะว่าพี่นิกิริรู้วิธีและหลักการตัดสินใจของคน ตัวละครของเขาตัดสินใจอะไรไลท์คิดว่ามันสมจริง ถ้าเป็นคุณคุณก็คงทำเหมือนกัน นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ไลท์ชอบนิยายของพี่เค้า ทั้งๆที่รู้สึกเหมือนพระเอกมันควรจะเป็นคนนี้ซี่

2.ของไรท์เตอร์เรืองคลาริส อันนี้คนแต่งน่าจะเป็นรุ่นน้องไลท์นะคะ (ไม่แน่ใจเหมือนกัน.....แต่น่าจะมั้ง) เขาเขียนแฟนตาซีค่ะ แต่เป็นแฟนตาซีที่สนุกดีค่ะ เนื้อเรื่องเบาๆเหมือนนิทาน อ่านแล้วไม่เครียด เหมาะให้เยาวชนอ่านได้ค่ะ แถมคาแรกเตอร์เค้าแต่ละคนดูดีทั้งนั้น แนะนำค่ะคนนี้

3. พี่โรโรฯ แห่งซิการ์ อันนี้เยี่ยมค่ะ เบาๆสนุกไม่ซีเรียส อ่านแล้วเพลินค่ะ

แต่สำหรับไอ้นิยายรักดาษดื่นทั่วไปเนี่ย ไลท์ไม่อยากจะพูดสักเท่าไหร่ เห็นแล้วทุกทีมันคันมืออยากจะติซะเหลือเกิน แต่เดี๋ยวนี้ก็ผู้หวังดีประสงค์เลวเยอะ ดูหน้าไม่รู้ใจ [ส่วนมากก็ไอ้พวกนิยายที่ไลท์ติๆไปนั่นแหละค่ะ มักจะรับที่ไลท์เขียนไม่ได้ ถ้าเอ็งบอกรับไม่ได้ แล้วจะมาบอกว่าอยากให้คอมเม้นต์เยอะๆทำไมฟะ?? คอมเม้นต์แปลว่าความคิดเห็นนะ ไม่ใช่ข้อความให้กำลังใจ]

เอาล่ะ บ่นแค่นี้ก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวต้องไปทำฟันต่อที่เซ็นทรัล
(ปล. โรงอาหารใหม่ร้อนแฮะ ไม่เหมือนโรงอาหารเดิมที่อยู่ติดวิศวะเลย ลมเย็นดี แต่นกพืราบเยอะชิบ =o=")