#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 5 : 04 - สมพงษ์พ่อกูเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    14 ส.ค. 62

          ไอ้ไนซ์ มึงเสร็จยังเนี่ย

          แป๊บนึงๆ จะเสร็จแล้ว

          รอนานแล้วนะเว้ย

          เออ ก็รีบอยู่นี่ไง

          ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของผมเริ่มปั่นป่วนขึ้นเรื่อยๆ กิจกรรมโน่นนี่นั่นเริ่มประเดประดังเข้ามา

          วันนี้ก็มีมาเพิ่มอีกหนึ่ง... ห้องเชียร์สุดมหัศจรรย์

          ทักไปให้พี่ปีสามรับเป็นน้องก็ยังทักไปไม่ครบ นี่ก็มีกิจกรรมใหม่เพิ่มมาอีกแล้ว เออดี ตายเป็นตายงานนี้ เอาให้หัวหมุนกันไปเลย

          ผมจัดการใส่เสื้อเชียร์ที่พี่ๆเขาแจกมาให้กับป้ายชื่อสุดกิ๊บเก๋ยูเรก้าที่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะแจกมาทำไม ในเมื่อสุดท้ายมันก็ต้องเก็บลงกล่องหรือไม่ก็ต้องทิ้งไปอยู่ดี...

          พอดูว่าตัวเองแต่งตัวเรียบร้อยแล้วผมถึงได้เปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอกับพวกออมสินมัน

          นานจังวะ กว่าจะเสร็จ

          เออหน่า ก็เสร็จแล้วนี่ไง

          เก็บของดีหรือเปล่า ทำอะไรหล่นไว้มั้ย เช็คหรือยังเป็นซีอิ๊วที่ทักขึ้นหลังจากที่ผมตอบออมสินไปแบบนั้น เอาจริงๆ ทุกวันนี้ผมแทบจะเรียกซีอิ๊วว่าพ่อคนที่สองแล้ว เพราะดูแลดีเหลือเกิน ตั้งแต่เรื่องช่วยดูห้องเรียนตอนผมหาทางไปห้องเรียนไม่เจอไปจนถึงเรื่องอาหารการกิน

          อีกนิดคงลามไปถึงเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมแน่ๆ

          เก็บดี เรียบร้อย เชื่อใจได้!”ผมมองสมาชิกในกลุ่มของตัวเอง จนสังเกตเห็นว่ามีใครคนใดคนหนึ่งหายไปแล้วไอ้ไกด์ไปไหน

          อ๋อ มีสาวมาตามให้มันไปช่วยเปลี่ยนเสื้อตั้งแต่มึงเดินเข้าไปอะออมสินมันว่า

          ว้อท!? กูไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย อะไรยังไง ทำไม เพราะว่าใคร

          เว่อร์แล้วออมสิน ผู้หญิงที่ไหนจะแรงเบอร์นั้นวะ

          มึงอย่าดูถูก เดินมานี่นะนมแทบจะชนหน้าพวกกู แถมยังพูดกับไอ้ไกด์เสียงอ่อยๆอีกว่า ไกด์ขา ไปช่วยหยีเปลี่ยนเสื้อหน่อยสิคะ เปลี่ยนคนเดียวดูท่าจะไม่ไหว... แบบนี้เลยนอกจากจะพูดเสียงเล็กแล้ว ออมสินมันยังทำท่าทางที่ผมก็ไม่รู้ว่าจะขำหรือขนลุกดี

          บ้า มึงพูดเกินไปเปล่า นี่ในมหาลัยนะเว้ย แล้วอีกอย่างก็ใกล้เวลาเข้าห้องเชียร์แล้วด้วย

          มึงนั่นแหละ ไม่รู้เรื่องอะไร ถามผู้ร่วมเหตุการณ์ก็ได้ มันสองคนก็เห็น

          ผมหันไปหาซีอิ๊วกับไอ้นอร์ธ

          เออ กูยืนยัน ที่ออมสินพูดมันไม่ได้เว่อร์

          อะไรกันวะเนี่ยยย คนเรามันอยู่ปีหนึ่งแล้วสามารถแซ่บไฟลุกได้ขนาดนี้เลยเหรอ

          นั่นไงมันมาโน่นละผมมองตามนิ้วออมสินที่ชี้ไปหาไอ้ไกด์

          โอเค หลักฐานมัดตัวแน่นหนา คอแดงเถือกมาขนาดนั้น กูเชื่อมึงแล้วออมสิน

          เป็นไงพ่อ ห้องเชียร์ก็แค่คำขู่ถูกปะ

          ไกด์มันยักไหล่ไม่สนใจอะไร แขวนป้ายชื่อและเดินนำพวกผมไปหน้าตาเฉย

          ผมว่าชีวิตนี้ผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ...

          เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น

          ไม่ชอบอะไรก็จะเจอแบบนั้น

          ปวดหัวกับอะไรก็จะได้มันมาอยู่ใกล้ๆให้ปวดหัวแบบคูณสอง!

          หอประชุมก็กว้าง คนก็มีตั้งหลายพันคน ทำไมผมถูกจับมานั่งกับมันได้วะ...

          มองหน้ากูทำไม

          ทำไมกูต้องได้นั่งข้างมึงด้วยวะ

          มันเลือกได้มั้ง ก็พี่เขาจัดมาแบบนี้

          กูไม่อยากนั่งกับมึง!”

          มึงก็ไปบอกพี่เขาดิ มาบอกอะไรกู

          โว้ยยย

          น้องๆตรงนั้นหยุดคุยได้แล้วค่ะ!”

          เสียงของพี่สต๊าฟที่ยืนอยู่ข้างๆแถวตะโกนบอก จนผมที่กำลังจะอ้าปากเถียงไอ้นอร์ธต้องหุบปากของตัวเองและทำได้เพียงแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่มันเท่านั้น

          กิจกรรมเชียร์จะถูกจัดขึ้นที่หอประชุมแห่งนี้ คณะอื่นๆอาจจะไปใช้สถานที่ร่วมกัน แต่กับวิศวะมันไม่ใช่ครับ

          ฉายเดี่ยวเลยคณะผมน่ะ

          ห้องเชียร์จะเริ่มตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงสองทุ่มของทุกๆวัน โดยจะเว้นวันศุกร์ไว้วันหนึ่ง

          คงหยุดให้เผื่อใครที่คิดจะกลับบ้านในวันหยุดล่ะมั้ง... แต่ถึงจะเว้นวันศุกร์ไว้ให้วันหนึ่ง มันก็ยังเยอะอยู่ดีอะในความคิดของผม็ยังเยอะอยดเดดดแกดกเ151514651165465411664684646           กดกมอมกดเอ อมท เพราะห้องเชียร์ก็ปาไปตั้งสี่วันแถมระยะเวลาที่ใช้จัดกิจกรรมต่อวันยังเยอะอีกต่างหาก

          เบียบเชียร์!”

          เชี่ย! ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้นอะ ใจผมนี่ตกไปอยู่ตาตุ่มเลยตอนพี่หน้าโหดๆที่เพิ่งเดินเข้ามาตะโกนออกมาแบบนั้น ปีหนึ่งทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง

          ผมเองก็งงเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าอีหยังมันคือเบียบเชียร์...

          พี่สั่งอะไร ทำไมไม่ทำตาม!”

          กูจะรู้มั้ยล่ะพี่ เบียบเชียร์คืออะไรกูยังไม่รู้เลย

          พี่สั่งให้ทำอะไร!”

          ก็พี่มึงยังไม่ได้สอนนน จะให้กูทำอะไรล่ะครับพี่ รำฉุยฉายหรือไง

          จะหาเรื่องกันตั้งแต่วันแรกเลยใช่มั้ย!”

          สเตร็ปซิลต้องเข้าแล้วนะ ตะโกนจนกระเดือกแทบหลุดออกมาแล้วนะนั่นน่ะ

          แล้วก็มีพี่สต๊าฟคนหนึ่งเดินเข้าไปหาพี่หน้าโหดที่ใส่ชุดวิศวะแบบฟูลออปชั่นยืนตามระเบียบพักอยู่ด้วยท่าทางเกรงขาม เขาสองคนกระซิบคุยกันครู่หนึ่งก่อนที่พี่หน้าโหดจะหันกลับมาทำหน้าที่ต่อ

          ปีสองที่รับผิดชอบหน้าที่สอนน้องอยู่ไหน!”

          ภายในห้องประชุมเงียบกริบ มองกันซ้ายทีขวาที ไอ้ที่มองน่ะไม่ใช่พวกพี่ปีสองนะครับ แต่เป็นปีหนึ่งอย่างพวกผมที่อยากรู้อยากเห็นจนตัวสั่นว่าเขาจะทำอะไร

          พี่ถามว่าปีสองที่รับผิดชอบหน้าที่นี้อยู่ไหน!”

          อยู่นี่ค่ะแล้วพี่ตัวเล็กน่ารัก ผมหน้าม้า โคตรคาวาอิก็ยกมือขึ้น

          ทำไมถึงไม่สอนน้อง

          “…”

          พี่ถามว่าทำไมถึงไม่สอนน้อง!”

          ขอโทษค่ะพี่ คือพวกหนูลืมกันจริงๆค่ะ พวกเรามัวแต่จัดแถวให้น้องกันอยู่

          ลืมเหรอ เหตุผลง่ายดีนี่ ถ้าพี่บอกว่าในหอประชุมนี้มีระเบิด ให้น้องไปบอกทุกคนให้หนี แต่น้องดันลืม มันจะเกิดอะไรขึ้น

          ลามไปนั่น...

          ขอโทษค่ะพี่ คราวหลังพวกหนูจะไม่ลืมอีกแล้ว

          ไปวิ่ง

          คะ?

          ปีสองทุกคนที่รับผิดชอบหน้าที่นี้ไปวิ่งรอบสนามให้หมด ปฏิบัติ!”

          แล้วพวกพี่ๆที่ผมคาดว่าน่าจะเป็นปีสองก็ทยอยลุกและวิ่งเหยาะๆกำลังจะออกไปนอกหอประชุม

          นับให้พี่ได้ยินด้วย!”

          ค่ะ!”

          บ้าบอ ใครมันจะได้ยินวะ หอประชุมกับสนามไม่ได้อยู่ใกล้กันเลยนะ ตะโกนให้คอแทบแตกก็คงได้ยินเหมือนเสียงแมลงหวี่บินข้างหูหรือไม่ก็อาจจะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ

          โธ่... พวกพี่ปีสองที่น่าสงสารของผม

          ไนซ์ มึงไม่กินเหรอวะ...

          คำถามของออมสินทำให้ผมก้มมองกล่องข้าวที่บรรจุข้าวกับเศษซากใบกะเพราพร้อมวิญญาณของหมูในดงถั่วฝักยาว

          ถ้าจะให้มาแค่นี้ ให้กูแดกข้าวเปล่าเหอะพี่...

          ไม่อะ กูไม่ค่อยหิวผมตอบ

          งั้นกูขอได้ปะ

          มึงหิวถูกมั้ยออมสิน?

          เออดิ นี่ก็จะสองทุ่มแล้วนะเว้ย กูยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย

          พูดซะน่าสงสารเลย อะ เอาไปผมยื่นกล่องข้าวของตัวเองออมสิน

          แต้งกิ้วมากเลยเพื่อน

          หลังจากทำกิจกรรมต่างๆนานาเสร็จแล้ว พี่ๆเขาก็เอาข้าวมาแจกคนละกล่องพร้อมกับน้ำคนละแก้ว แต่ผมไม่มีอารมณ์กินเลยสักนิด อยากกลับห้องขั้นสุด อยากซุกตัวใต้ผ้าห่ม อยากนอนเล่นเกม อยากทำทุกๆอย่าง อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่มานั่งรอแบบนี้

          แต่ที่พวกผมต้องติดแหง็ก ยังลุกไปไหนไม่ได้ต้องมานั่งล้อมวงกินข้าวกันแบบนี้ ก็เพราะพี่ๆสต๊าฟเขาบอกว่าให้รับกล่องข้าวมาก่อนแล้วมานั่งกินรอกันไป เดี๋ยวเขาจะมีอะไรมาประกาศ

          อยากกลับห้องแล้วโว้ยยย

          น้องๆคะ หันมาทางนี้หน่อยค่ะ

          เสียงของใครบางคนที่ระดับความดังเบาของเสียงไม่เท่ากันเรียกความสนใจของพวกผมได้เป็นอย่างดี

          ผมหันไปมองพี่สต๊าฟหน้าตาน่ารักถือโทรโข่งเพื่อที่จะมาป่าวประกาศอะไรสักอย่าง

          ต่อไปเป็นการจับสายรหัสนะคะ

          ทันทีที่พี่เขาพูดแบบนั้น เสียงร้องเฮด้วยความดีใจก็ดังขึ้น ดีใจจริงๆอันนี้ สาธุบุญ ขอให้บุญบารมีที่ลูกเคยได้ก่อ จงนำพาพี่รหัสสวยๆมาให้ด้วยเถิด สาธุ

          กูเตรียมไหว้พระรอเลย ขอพี่รหัสสวยๆแซ่บๆออมสินมันว่า

          เกินไปมั้ยออมสิน พี่รหัสนะไม่ใช่เมีย มึงจะเอาไปทำไมสวยๆแซ่บๆซีอิ๊วพูด

          ไม่ได้หรอกอิ๊ว เผื่อว่าวันหนึ่งเราจะเป็นสายรหัสครอบครัว กูผัวเขาเมีย

          จัญไรไอ้ไกด์มันว่าบ้าง

          จ้า ศีลธรรมล้นเหลือนะมึงอะ พูดอะไรเกรงใจรอยที่คอบ้างพ่อ

          เรื่องของกูผมได้แต่ส่ายหัวให้กับการเถียงกันไปมาของเพื่อนๆในกลุ่ม

          พี่คนสวยคนนั้นเขายิ้มก่อนจะพูดต่อ

          และแน่นอนค่ะ น้องๆไม่ต้องมาเสียเวลาจับสายรหัสทีละคนแล้วนะคะ เพราะรหัสมันรันมาอยู่แล้ว

          อ้าว... แบบนี้มึงไม่ต้องเรียกจับสายรหัสก็ได้มั้งครับพี่

          เสียงโห่ด้วยความผิดหวังดังระงมจนพวกพี่ๆเขาต้องปรามไม่ให้เสียงดังไปมากกว่านี้

          ใจเย็นๆค่ะ มันเป็นแบบนี้มาทุกปีเนอะ อะๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลา เราทุกคนก็จะได้กลับบ้านไปพักผ่อนกันสักที มาค่ะ เดี๋ยวจะเรียกตามชื่อนะคะ พอถึงชื่อใครก็ลุกขึ้นมาเอาชื่อสายของตัวเองเลยนะคะ รอฟังชื่อตัวเองดีๆน้า

          พี่คนสวยพูดจัดการทุกอย่างจนเสร็จสรรพ

          หมดกัน ฝันสลายภายในสองนาที เฮ้อ อดิรัตน์เศร้าครับ

          สมพงษ์พ่อกูเอง

          กูถามจริง

          กูถามจริงงงง

          กูถามจริงงงงงงงงง

          ผมมองกระดาษในมือของตัวเอง ที่พี่เขาฉีกจากใบรายชื่อมาให้...

          นี่มันชื่อสายรหัสผมเหรอวะ... ทำไมสิ้นคิดขนาดนี้อะ

          มึงว่า Sweetie sunshine คือใคร

          มึงไม่ต้องมาสงสัยเลยออมสิน หน้าที่สงสัยอะให้เป็นของกูดีกว่า Nightmare ชื่อโคตรลึกลับเลย

          บทสนทนาของออมสินกับซีอิ๊วดังขึ้นระหว่างที่พวกเรากำลังเดินออกจากหอประชุมพร้อมกับดาษคนละใบในมือ เนี่ย ดูดิ ชื่อสายรหัสมันสองคนโคตรจะดูดีเลย ภาษาอังกฤษแบบเท่ๆคูลๆ

          ของผมอะไร ไทยจ๋าเลย

          มึงสามคนได้อะไรเป็นออมสินที่หันมาถาม ไกด์มันมองกระดาษในมือตัวเองก่อนจะตอบ

          “Begin007”

          ของกูอ่านว่าอะไรก็ไม่รู้ว่ะ เอ็น ไอ พีนอร์ธมันยื่นกระดาษมาให้ออมสิน ทันทีที่มันเห็นมันก็ตาโตทันที

          ปิ่น ปิ่นแน่ๆของมึงอะไอ้นอร์ธ

          มึงเอาอะไรมามั่นใจวะเป็นไกด์ที่ถาม

          ก็แฟนเก่ากูตั้งชื่อไลน์แบบนี้

          ไอ้ห่านี่ อย่าเอาแฟนเก่าตัวเองมาเป็นตัววัดได้มั้ยล่ะ...

          แหะ แต่มึงเชื่อกูเถอะไอ้นอร์ธ ชื่อปิ่นแน่ๆ ผู้หญิงชัวร์!”ออมสินมันหันกลับไปหาไอ้นอร์ธ นอร์ธมันส่ายหัวก่อนจะหยิบกระดาษกลับมาเก็บลงในกระเป๋ากางเกง

          แล้วของมึงได้รหัสอะไรวะไนซ์ซีอิ๊วเป็นคนถามและมองมาทางผม ออมสินมันหยุดพูดและหันมามองหน้าผมเหมือนอยากรู้คำตอบ

          แหม พอเป็นเรื่องชาวบ้านนี่หันควับเลยนะมึง

          ไม่ต้องอยากรู้ก็ได้มั้ง…”

          อะไรวะไนซ์ เพื่อนปะเนี่ย พวกกูก็บอกกันไปหมดแล้วเหลือมึงคนเดียว ทำไม ชื่อพี่มึงมีอะไร มันดีมากจนไม่อยากให้พวกกูรู้เลยเหรอ

          ไอ้สัดดด มึงก็พูดได้ดิ ชื่อพวกมึงไม่น่าอายเหมือนกูไง

          เร็วๆบอกมา

          ชื่อสายรหัสกูไม่เท่เหมือนพวกมึงอะ

          โอ๊ยยย เรื่องแค่นี้ ไหนๆ ชื่ออะไร มึงลองพูดมาสิ เดี๋ยวกูตัดสินให้ว่าเท่หรือไม่เท่

          ห้ามขำนะเว้ย

          เออ ไม่ขำ

          อายฉิบหายเลย... ไม่อยากบอกเลยเอาจริงๆ ทั้งกลุ่มได้ชื่อภาษาอังกฤษหมด ยกเว้นผมคนเดียว...

          สมพงษ์พ่อกูเอง

          ห้ะ!?”คำว่าห้ะตามมาด้วยเสียงหัวเราะของออมสินมัน

          ไหนมึงบอกจะไม่หัวเราะไงสัด!

          นี่ประโยคบอกเล่าหรือชื่อของพี่รหัสมึง

          ไหนมึงบอกจะไม่หัวเราะไง

          โทษๆ แต่มันอดไม่ได้ว่ะออมสินยังคงหัวเราะไม่หยุด

          ไอ้ออมสิน! ไอ้คนผิดคำสัญญา!

          กูว่าเท่ดีออก ไม่เหมือนใครดีซีอิ๊วว่า

          มึงไม่ต้องพูดให้กูสบายใจก็ได้นะ เมื่อกี้กูเห็นมึงแอบหัวเราะ

          อ้าว เห็นเหรอแล้วซีอิ๊วมันก็หัวเราะออกมาอย่างไม่เก็บ

          ไม่น่าบอกพวกมึงเลยงว่ะแม่งผมพูดอย่างอารมณ์เสีย ตอนนี้ทำได้มากที่สุดก็แค่หน้างอแค่นั้นแหละ

          แหม อย่างอนเลยมึง เดี๋ยวกูยกให้มึงเป็นหัวหน้ากลุ่มเลย

          ออมสิน กูไม่ใช่เด็กประถมนะ

          สมองมึงก็เหมือนอยู่นะ

          สัด สมองแบบกูกับแบบมึงมันก็แบบเดียวกันนั่นแหละ

          แทนที่มันจะโกรธ ออมสินมันกลับหัวเราะหนักกว่าเดิม แถมยังล้อชื่อสายรหัสผมไม่หยุดอีกด้วย

          พวกมึงเราทุกคนหันไปหาซีอิ๊วที่ยืนมองมือถือตัวเองอยู่พวกมึงมาดูนี่ดิ

          อะไรวะ...

          พี่รหัสทักไลน์มา... นี่ไงซีอิ๊วมันยื่นมือถือมาให้พวกผมดู สิ่งที่โชว์หลาอยู่บนหน้าจอคือ ไลน์ของผู้ใช้ที่ใช้ชื่อว่า Nightmare ทักมาด้วยข้อความสั้นๆว่า

 

          Nightmare

          สวัสดีค่ะน้องรหัส

 

          ส่วนรูปโปรไฟล์เป็นรูปอะไรก็ไม่รู้ดำๆ ผมเห็นมันไม่ชัดเพราะมันเล็กนิดเดียว

          สวัสดีค่ะนี่ก็น่าจะเป็นผู้หญิงสินะ...

          เขาเอาไลน์มึงมาจากไหนวะออมสินเงยหน้าถาม

          อาจจะเป็นตอนที่พี่เขาให้พวกเรากรอกพวกช่องทางการติดต่อก็ได้ กูว่าน่าจะตอนนั้นซีอิ๊วตอบก่อนจะมองมือถือตัวเองอีกครั้งกูขอตอบเขาแป๊บ

          แต่ของกูเขาทักไอจีมาว่ะเป็นไกด์ที่พูดขึ้นพร้อมยื่นมือถือมาให้พวกผมดูอีกคน ของไกด์มันเป็นยูสเซอร์เนมอินสตาแกรมที่ชื่อว่า Begin007 ทักมาด้วยถ้อยคำที่แสนจะสดใสกับอีโมตีค่อนหนึ่งตัว

 

          Begin007

          สวัสดีค่าน้องไกด์

          ʕ≧ᴥ≦ʔ

 

          คนนี้ก็น่าจะผู้หญิงสินะ...

          ยิ่งรู้แบบนี้ใจยิ่งหายครับ เพราะชื่อสายรหัสผมน่ะมันน่ากลัวซะยิ่งกว่าอะไร

          สมพงษ์อะ... สมพงษ์พ่อกูเอง

          ผู้หญิงที่ไหนจะตั้งชื่อแบบนี้เป็นชื่อสายตัวเองตอบก่อนนน

          ของกูก็เหมือนจะทักมาว่ะ... เฮ้ยๆๆ ผู้หญิงแน่ๆ สติ๊กเกอร์น่ารัก ออร่าความดีงามทะลุผ่านตัวหนังสือออมสินที่เพิ่งดูมือถือตัวเองกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

          เอาล่ะ... เหลือแค่พี่รหัสผมกับไอ้นอร์ธมันสินะ ผมมองหน้ามัน มันมองหน้าผม

          แล้วผู้โชคดีคนนั้นก็คือออ

          ติ๊ง!

          พี่รหัสทักกูมา

          ไอ้นอร์ธครับ...

          นอกจากมึงจะตั้งชื่อสายได้โคตรสิ้นคิดแล้วมึงยังจะเทกูด้วยเหรอวะพี่

          ของมึงทักมายังไนซ์ออมสินถาม

          ยัง คงยังไม่ว่างมั้งขอดึงดราม่าแป๊บ ชีวิตกูมันจะรันทดไปถึงไหน มีพี่รหัส พี่รหัสก็เท

          ไอ้เอ๋อผมหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างไอ้นอร์ธ

          “…”

          กูเรียก ได้ยินมั้ยเนี่ยรอบนี้มันใช้เท้าสะกิดขาผม โคตรจะมีมารยาทเลยสัด!

          อะไร มึงจะกวนประสาทอะไรกูอีกล่ะ

          เปล่า กูไม่ได้จะกวนประสาท แต่พี่รหัสกูบอกว่าพี่รหัสมึงฝากเขามาบอกกับมึงว่า อย่าเพิ่งรีบคุย ขอกูกลับไปเติมเน็ตก่อน เน็ตกูหมด

          กูถามจริง พี่รหัสกูบอกแบบนี้จริงดิ...

          มึงหลอกกูปะเนี่ย

          กูไม่ได้หลอก

          ไหนเอามาดูดิผมรีบคว้าเอามือถือในมือของไอ้นอร์ธมาดู

 

          NIP

          อยู่กลุ่มเดียวกับน้องไนซ์ใช่มั้ย น้องไนซ์ไข่สวรรค์อะ พี่เคยเห็นเราไปไหนมาไหนด้วย

North

ใช่ครับ

          NIP

          อื้อ งั้นพี่ฝากบอกหน่อยว่า พี่สมพงษ์พ่อกูเองอะ ฝากมาบอกว่า

          อย่าเพิ่งรีบคุย ขอกูกลับไปเติมเน็ตก่อน เน็ตกูหมด

          เอาแบบนี้เป๊ะๆเลยนะมันบอก

 

          โอเค ไอ้นอร์ธมันไม่ได้หลอก...

          กูว่าพี่รหัสมึงต้องไม่ธรรมดาแน่ๆว่ะไนซ์

          พี่รหัสพวกกูสู้ไม่ได้เลยสักคนเป็นออมสินกับซีอิ๊วที่ยื่นหน้ามาดูข้อความในมือถือเหมือนกันพูดขึ้น จะเถียงพวกมันก็ไม่กล้า เพราะหลักฐานมันคาตาขนาดนี้

          เออ... กูก็คิดแบบพวกมึงเหมือนกัน พี่รหัสกูต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ



#ทิศเหนือของผม


เปลี่ยนชื่อเรื่องได้มั้ย เป็น Nice Diary

อีน้องมันเวิ่นเว้อเพ้อเจ้อของมันอยู่คนเดียวเนี่ย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #83 นินิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:48

    น้องไนซ์ นีออนลูกกกก เอ็นดูวววว 5555555555555555 ทำไมมันน่ารัก หึ ใครจะเปนพี่รหัสน้องไนซ์เนี่ย

    #83
    0
  2. #23 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:23
    โอยยยยยยย ไม่ไหวแล้ววว ไนซ์น่าสงสารรรร 5555555
    #23
    0
  3. #7 Solien (@Solien) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 23:30

    โว้ยยยยย พี่รหัสเป็นใครว้าา อ่านไปขำน้องไป
    #7
    1
    • #7-1 Augustismine (@Augustismine) (จากตอนที่ 5)
      14 สิงหาคม 2562 / 23:32
      ดีใจที่ชอบนะคะ แงงง ;-;
      #7-1
  4. #5 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:31
    คำใบ้พี่รหัสของอิน้องนี่อ่านแล้วรู้สึกเจ็บแทนนิดๆ55555เหมือนด่าพ่อตัวเอง
    #5
    1
    • #5-1 Augustismine (@Augustismine) (จากตอนที่ 5)
      14 สิงหาคม 2562 / 21:37
      อุแงงง เตรียมยกบายศรีขอขมา ;-;
      #5-1