#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 7 : 06 - นอร์ธเดอะฮีโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ขาวกับแดง

          มึงชอบสีอะไร

 

          เช้าที่แสนสดใสกับการนั่งรถเมล์ไปมหา'ลัย ข้อความจากพี่รหัสผมก็เด้งขึ้นมา

          พอกดเข้าไปอ่านก็ได้แต่ขมวดคิ้ว

          พี่มันถามทำไมวะ

 

Adirat Nice

พี่ถามทำไมอะ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูถามให้ตอบ ไม่ใช่ให้มาถามกูกลับ

 

          เกรี้ยวกราดสัด...

 

Adirat Nice

โหดอะ

เอาสีแดงก็ได้

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          แน่ใจ?

Adirat Nice

แน่ใจ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          คิดใหม่มั้ย

 

          เอ๊ะ! มึงจะเอายังไงเนี่ยพี่ ถ้าไม่ให้เลือกตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องมาถามมั้ย มันจะยากอะไรล่ะ โธ่

 

Adirat Nice

พี่จะเอายังไงเนี่ยพี่สมพงษ์

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          พ่อกู

 

Adirat Nice

คนเรามันจำผิดกันด้ายยย

อย่าถือสาผมเลยนะพี่ ผมยิ่งเอ๋อๆอยู่

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูไม่ถือหรอก

          รู้อยู่ว่าเอ๋อ

 

          ทำไมเหมือนโดนด่าเลยวะ

 

Adirat Nice

ดีแล้วพี่ๆ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ตกลง มึงเอาสีแดงแน่ๆใช่มั้ย ไม่เปลี่ยนแน่นะ

Adirat Nice

ใช่ๆ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เออ งั้นรอเลย

          เดี๋ยวตอนเที่ยงๆ ฝากคนเอาของไปให้

 

          ของอะไรของพี่มันอีกวะ หวังว่าครั้งนี้คงไม่เอาอะไรแปลกๆมาให้อีกนะ ยิ่งไม่เหมือนพี่รหัสคนอื่นอยู่

 

Adirat Nice

ของอะไรอะพี่

ไม่ใช่ของแปลกๆเหมือนครั้งที่แล้วใช่มั้ย

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เออหน่า

          เดี๋ยวก็เห็นเอง

 

          เดี๋ยวก็เห็นเอง

          เดี๋ยวก็เห็นเอง

          เดี๋ยวก็เห็นเอง

          ผมแม่งรู้สึกแปลกๆกับคำนี้อะ มันต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่ๆ ระดับอีพี่สมพงษ์ บริการทุกระดับประทับใจแล้ว เชื่อได้เลย ผมวางเงินสิบบาท พี่มันต้องไม่เอาของดีๆมาให้แน่ๆ

          จนถึงตอนนี้ประโยคที่พี่อีพี่สมพงษ์มันพิมพ์มา ก็ยังไม่ถูกสลัดออกจากหัว นี่ขนาดเรียนไปตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะ แต่ก็ยังเอาออกไปจากหัวไม่ได้สักที เพิ่งรู้เหมือนกันว่าไอ้คำว่าเดี๋ยวมึงก็เห็นเองมันจะน่าระแวงได้ขนาดนี้

          ไนซ์

          “...”

          ไนซ์

          “...”

          ไอ้ไนซ์!ผมสะดุ้งโหยงเพราะเสียงของออมสิน ที่อยู่ดีๆก็มาตะโกนข้างหู

          ออมสิน มึงจะตะโกนทำไมเนี่ย กูตกใจหมดเลย

          ก็เรียกตั้งนานแล้วมึงไม่ได้ยินอะ

          เหรอโทษทีๆ พอดีกูคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

          คิดอะไรของมึงวะ เห็นนั่งเหม่อตั้งแต่เมื่อเช้าละ

          เรื่องพี่รหัสกูพอพูดแบบนั้นออกไป ไอ้พวกที่เหลือที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็หันมามองเป็นตาเดียว เรื่องผมคงจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจที่สุดในกลุ่ม จะไม่ให้สนใจได้ยังไง มีที่ไหนล่ะ ซื้อของให้น้องวันแรกแม่งก็ซื้อไข่มุกมาให้เลยเนี่ย

          เครียดทำไม เขาจะจีบมึงเหรอ

          จีบพ่อง

          เล่นพ่อนะเดี๋ยวนี้อะออมสินพูดติดตลกก่อนหัวเราะออกมา

          มึงไม่เป็นกูไม่รู้หรอก

          ทำไม มันน่าเครียดยังไง

          วันนี้พี่มันจะฝากของมาให้กูอีก

          เออ น่าเครียดจริงอันนี้

          กูหวังว่ารอบนี้พี่เขาคงจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง

          เออจริงของมึงว่ะอิ๊ว ครั้งที่แล้วทึ่ง แต่ครั้งนี้ต้องทึ่งให้ได้ยิ่งกว่า

          กูร้องไห้แล้วววว พวกมึงอย่าไปคาดหวังกับพี่มัน กูก็อยากได้ของดีๆบ้าง

          น้องไนซ์คะ

          ไดอาล็อกเดิมเป๊ะๆเลย กูย้อนเวลามาปะเนี่ย ผมมองหน้าพี่สาวคนสวย คนดีคนเดิม ก่อนจะส่งยิ้มแหยๆให้

          ครับ...

          พี่รหัสน้องฝากของมาให้ค่ะ

          โป๊ะเช๊ะ...

          แล้วพี่เขาก็ยื่นถุงพลาสติกมาไว้ตรงหน้าผม ในถุงนั้นมีกล่องของขวัญขนาดไม่ใหญ่มากอยู่กล่องหนึ่ง

          นี่ค่ะ

          โห่ ไรวะ ผิดหวังโคตรเลยพี่สมพงษ์

          มันต้องพีคกว่านี้สิวะ

          สัด เขาให้ของดีๆมันก็ดีแล้วมั้ยล่ะผมรีบรับถุงนั่นมาไว้ในมือก่อนจะยิ้มจนเห็นฟันเกือบครบสามสิบสองซี่ใส่พี่เขาขอบคุณครับ

          ค่ะ ครั้งนี้พี่รหัสน้องไม่ฝากอะไรมาให้พูด แต่น่าจะอยู่ในโพสอิทนั่นนะคะ

          อ๋อ ครับ

          พี่ไปแล้วนะ

          ครับ

          บ๊ายบ่ายครับพี่คนสวยยย

          ผมมองกล่องในมืออย่างอิ่มอกอิ่มใจ ผมคงต้องมองพี่สมพงษ์เขาใหม่แล้วแหละ ครั้งแรกพี่มันอาจจะแค่แกล้งๆ แต่ครั้งนี้พี่มันอาจจะให้ด้วยใจจริงๆ

          งุ้ยยย พี่รหัสผมน่ารักกก

          เฟลว่ะ ผิดหวังในตัวพี่สมพงษ์มาก

          นั่นพ่อเขา

          ก็กูไม่รู้ชื่อเขาอะ ไม่รู้ล่ะ กูผิดหวังๆๆ

          ออมสิน ทำตัวเหมือนเด็กเกินไปแล้วนะมึงอะ เขาให้ของดีๆกูก็ดีแล้วมั้ย

          มึงแน่ใจได้ไงวะว่าของดีเป็นไอ้ไกด์ที่พูดขึ้น จนผมกับออมสินต้องมองหน้ากัน

          ใจกูกระตุกแล้ววว ที่เขาบอกสงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร

          เรื่องนี้เองก็เหมือนกัน เรายังไม่เห็นของด้านใน จะแน่ใจได้ยังไง ว่าของนั่นมันดี...

          เปิดเลยไอ้ไนซ์

          เออ รู้แล้วหน่าผมค่อยๆแกะกล่องของขวัญด้วยใจตุ๊มๆต่อมๆ

          มืออย่าสั่นสิวะ

          กูห้ามได้มั้งสัด!

          ปราการด่านสุดท้ายของกล่องของขวัญสุดมหัศจรรย์ถูกแกะออก เผยให้เห็นของที่ทำให้ผมต้องร้องเชี่ยออกมาดังๆ

          กางเกงในสีแดงแปร๊ดเลย

          กูถึงว่า ถามกูใหญ่เลยว่าชอบสีอะไร

          อีพี่สมพงษ์!!!

          พี่สมพงษ์แม่ง ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆว่ะมึงไม่ผิดหวัง แต่กูยิ้มแห้งแล้วซีอิ๊ว!

          กูขอนับถือ ไอดอลกูเลยคนนี้

          โว้ยยยยย พวกมึงก็ไปเห็นดีเห็นงามกับพี่มัน ไอ้เหี้ยกูร้องไห้แล้วววว

          ได้ของแต่ละครั้ง กูก็อยากกินขนมปกติที่ชาวบ้านชาวช่องเขากินกันบ้าง ไม่ได้อยากกินกางเกงใน!

          กูชักอยากเห็นหน้าพี่แม่งละ

          กูว่าพี่เขาต้องเป็นตัวท๊อปของรุ่นแน่ๆออมสินกับซีอิ๊วคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนที่ออมสินมันจะหันหน้ามามองผม

          ไนซ์มึงอ่านโพสอิทยัง

          ยัง

          อ่านดิรอไรไอ้นี่ก็ยุเก่งเหลือเกินนนน ผมจัดการหยิบโพสอิทที่ถูกแปะไว้เอามาอ่าน

          ลายมือสวยดีนะ แต่จะดีกว่านี้ถ้ามึงซื้อของดีๆมาให้กูบ้าง

 

          ถึง... ไอ้น้องรหัส

          ใส่แล้วก็ถ่ายให้กูดูบ้างนะ

          จาก... สมพงษ์ พ่อกูเอง

 

          สัด... เอาให้สุดเลยพี่มึง

          ไนซ์ กูไปรอข้างนอกนะ

          เออผมที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นชุด เป็นชุดของห้องเชียร์ตะโกนตอบออมสินที่ยืนรอผมอยู่ด้านนอกมานานสองนาน เพราะเห็นใจมันหรอกถึงได้ยอมให้มันไปง่ายๆ มันยืนรอผมอยู่คนเดียวสักพักใหญ่ๆแล้ว พวกไอ้นอร์ธเองก็ไม่อยู่ เพราะพอเปลี่ยนชุดเสร็จพวกมันก็ทยอยออกไปหาอะไรทำกันด้านนอก แทนที่จะมายืนรอผมให้เสียเวลาไปเปล่าๆ เวลาให้เสียเวลาไปเปล่าๆ โดยไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนรอผม

          พอจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ผมก็ค้นกระเป๋าเพื่อที่จะหาป้ายชื่อสุดเก๋ไก๋สไลด์เดอร์...

          ไม่มี ซ้ายก็ไม่มี ขวาก็ไม่มี ไม่มีสักช่องเลย

          ฮึ้ย มันไปไหนวะพึมพำกับตัวเองโดยไม่ลืมที่จะหาป้ายชื่อต่อ หาจนแทบจะเทกระเป๋าออกมาก็ยังไม่เจอ

          ฉิบหายของจริง...

          ไนซ์ มึงเสร็จยังเนี่ย ใกล้แล้วนะเว้ยออมสินกลับเข้ามาตามอีกรอบแล้ว

          แป๊บ กูหาของอยู่

          หาอะไรของมึงวะ

          ป้ายชื่อ

          มึงหาดีหรือยัง เปิดประตูดิ เดี๋ยวกูช่วยหา

          ผมจัดการเปิดประตูให้ออมสินเข้ามา ผมกับมันช่วยกันเทกระเป๋าออก หาจนแทบจะแงะกระเป๋าสตางค์ดูก็ยังไม่เจอ...

          ไม่เจอว่ะ

          ฉิบหายแน่ๆเลยว่ะ พวกพี่เขาทำโทษกูแน่เป็นสัจจะธรรมอยู่แล้ว ตั้งแต่เรียนประถมจนถึงมัธยม ในเมื่อกิจกรรมมันมีป้ายชื่อมาให้แบบนี้ ถึงสุดท้ายจะต้องเอาไปเก็บหรือเอาไปทิ้งยังไง

          แต่ระหว่างการทำกิจกรรมป้ายชื่อน่ะ สำคัญเท่าชีวิต!

          พวกมึงทำอะไรกันวะ พี่เขาเรียกแล้วนะซีอิ๊วและไอ้สองคนที่เหลือตามาสมทบ

          ไอ้ไนซ์ หาป้ายชื่อไม่เจอ

          อ้าว แล้วทำไงอะ

          ไม่รู้เนี่ย

          กูโดดได้มั้ยวะทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกจากปากของผม ซีอิ๊วกับออมสินก็แสดงสีหน้าไม่โอเคออกมา

          ถ้าพี่เขารู้มึงจะโดนนะเว้ย

          ไม่โดนหรอกหน่า มึงเชื่อกูดิ คนตั้งหลายพันคน

          แต่...

          กูจะไม่ให้มันลามไปถึงพวกมึงแน่ๆ ไม่ต้องห่วง

          กูไม่ได้กลัวเรื่องนั้น แต่กูเป็นห่วงมึงไอ้ออมสิน! ไอ้เพื่อนรัก! น้ำตากูจะแตก

          ขอบใจที่เป็นห่วงผมพูดก่อนจัดการเก็บของที่รื้อออกมาใส่กระเป๋าทีละอย่างสองอย่าง โดยมีออมสินเป็นคนช่วยเก็บด้วยพวกมึงรีบๆเข้าไปกันได้แล้ว เดี๋ยวจะโดนบ่นเอา เดี๋ยวกูเก็บของเสร็จกูก็จะหนีแล้ว

          พูดไปผมก็เก็บของที่เหลือไปด้วย แต่ทว่าระหว่างที่ผมกำลังเก็บของ ป้ายชื่อของใครบางคนก็ถูกเอามาคล้องเข้าที่คอผม

          นอร์ธ

          เอาไป

          มึงให้กูมาทำไม แล้วมึงจะใส่อะไร

          กูขี้เกียจ กูจะโดด

          ห้ะ?”ไม่ใช่แค่ผมที่แปลกใจ เพราะออมสินกับซีอิ๊วมันก็แปลกใจไม่แพ้กัน ส่วนไอ้ไกด์ก็หน้านิ่งตามสไตล์...

          อะไรวะนอร์ธ แล้วมึงจะโดดไปไหนซีอิ๊วถาม

          เออหน่า กูหาที่ไปได้ก็แล้วกัน

          แล้ว...

          เลิกสงสัยได้ละกูขี้เกียจตอบ วันนี้กูโดด จบ ไปละแล้วมันก็เดินออกไปพร้อมกับความงุนงงที่พวกผมทั้งหมดมี

          ผมเดินมานั่งประจำที่ของตัวเองที่เคยนั่งเมื่อครั้งที่แล้ว ที่นั่งข้างๆว่างเปล่า คนที่เคยนั่งข้างๆผมมันจะโดดจริงๆเหรอ

          นายๆ นายชื่ออะไรอะอยู่ดีๆคนที่นั่งอยู่อีกข้างของผมก็พูดขึ้นพร้อมสะกิดยิกๆจนผมต้องหันไปมอง เขาเป็นผู้ชาย หน้าตาก็จัดว่าน่ารักเลยแหละ เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน แถมยังพูดเพราะด้วย

          ลุคลูกคุณหนูสัดๆ

          ชื่อไนซ์

          อ้าวเหรอ แต่ป้ายนายเขียนชื่อนอร์ธนะ โกหกเราปะเนี่ยพออีกฝ่ายพูดแบบนั้นผมก็ก้มมองป้ายที่ห้อยอยู่ของตัวเอง...

          เจ้าของป้ายแม่งโดดไปไหนแล้วก็ไม่รู้

          อ๋อ มันไม่ใช่ของเราอะ ของเพื่อนเรา มันให้มากันโดนทำโทษเมื่ออีกฝ่ายพูดเพราะมาขนาดนี้ เรานายมาขนาดนั้น ถ้าผมกูมึงกลับไปก็คงจะดูเหี้ยเกินไปหน่อย

          อ๋อ ใช่ของคนตัวเล็กๆที่เคยนั่งข้างนายมั้ยด้วยความที่พวกเรานั่งกันที่เดิมเหมือนกันกับครั้งที่แล้ว มันเลยไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะรู้ว่าคนที่นั่งข้างๆผมคือใคร

          อื้อ

          โห ดีอะ ทำไมมีเพื่อนดีขนาดนี้ เอ๊ย เราลืมบอกชื่อเราเลย เราชื่อทนายนะ เรียนวิศวะโยธาว่าแล้วอีกฝ่ายก็ยกป้ายชื่อของตัวเองขึ้นมาโชว์พร้อมยิ้มจนตาหยี

          น่ารักเผื่อคนทั้งโลกแล้วมั้ง

          ยินดีที่ได้รู้จักนะ

          อื้อ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันพอแนะนำตัวเสร็จ เราก็ต่างคนต่างแยกย้ายหันกลับไปนั่งท่าเดิม เพราะพี่วินัยสายโหดมันเดินเข้ามาแล้ว

          ไนซ์

          ห้ะ

          นั่นใช่นอร์ธหรือเปล่า

          ผมมองตามนิ้วของทนายที่ชี้ไปหาคนที่เพิ่งเดินมา ขณะที่พวกเราทุกคนนั่งกันจนหมดแล้ว

          ใช่ไอ้นอร์ธจริงๆด้วย

          คนที่เพิ่งเดินมาหยุดก่อนผมนั่งมองพี่วินัยเขาสั่งให้ไอ้นอร์ธหยุดเดิน

          ฉิบหายแล้วไหนบอกจะโดดไง

          ป้ายชื่อไปไหน

          “...”

          พี่ถามว่าป้ายชื่อไปไหน!?”

          ผมเห็นท่าไม่ดี เพราะพี่วินัยไม่ได้ถามแบบปกติแล้ว พี่มันตะคอกใส่ไอ้นอร์ธด้วย ระหว่างที่ปีหนึ่งทุกคนนั่งกันเงียบกริบ คงจะมีแค่ผมคนนี้นี่แหละที่พยายามจะยกมือเพื่อแสดงตัวตน

          ไอ้นอร์ธโดนพี่เขาดุก็เพราะผมมันกำลังจะโดนทำโทษก็เป็นเพราะผม

          แต่ยังไม่ทันที่จะได้ยกมือ มือของใครบางคนก็จับเข้าที่ข้อมือผมซะก่อน

          ทนาย...

          เราว่านอร์ธคงไม่อยากให้ไนซ์แสดงตัวนะ ถ้าไนซ์บอกไป คนที่ลำบากจะไม่ได้มีแค่นอร์ธคนเดียวนะมันจะลามมาถึงไนซ์ด้วยหรือไม่นอร์ธก็อาจจะโดนหนักกว่าเดิมถ้าไนซ์พูดไปผมมองหน้าทนายสลับกับมองหน้าไอ้นอร์ธที่อยู่ไกลแสนไกล

          ผมทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆเหรอ...

          พี่ถาม ทำไมไม่ตอบ!?”

          ผมทำหายครับนอร์ธมันตอบด้วยเสียงดังฟังชัด แต่ไม่ได้ถึงขั้นแหกปากตะโกนอย่างที่รุ่นพี่หลายๆคนทำ

          ทำไมถึงทำหาย ถ้าของแค่นี้ยังรักษาไม่ได้ ไปวิ่งเพิ่มความรับผิดชอบหน่อยมั้ย!?”

          “...”

          ไปวิ่งรอบสนาม จนกว่าพี่จะบอกให้หยุด ปฏิบัติ!

          ไอ้นอร์ธไม่ได้มีปากเสียงตอบกลับแต่ออกไปวิ่งแต่โดยดี

          แล้วพี่เขาก็หันกลับมาเทศน์พวกผมเรื่องป้ายชื่อ ก่อนจะกลับมาฝึกต่อ

          แต่ระหว่างฝึก ผมก็ไม่ได้จดจ่อเรื่องที่ทำอยู่เลยสักนิด เพราะเอาแต่มองประตู

          ว่าเมื่อไหร่นอร์ธมันจะเดินกลับเข้ามา...

          มองอะไรวะ...คงเป็นเพราะถูกผมมองหน้านานเกินไปหน่อย นอร์ธมันเลยรู้ตัวและถามพร้อมขมวดคิ้ว

          มองมึงไง

          “...”

          ไหนมึงบอกจะโดด แล้วมึงกลับเข้ามาให้โดนทำโทษทำไมวะ

          ข้างนอกแม่งน่าเบื่อ ไม่รู้จะโดดไปไหน

          “...”

          กลับก่อนก็ไม่ได้ ต้องรอกลับพร้อมอิ๊วมันมันตอบหน้าตายก่อนจะหันไปกินน้ำที่พี่เขาเอามาให้มันหลังวิ่งเสร็จ

          พอพวกผมเลิก ก็รีบตรงดิ่งมาหาไอ้นอร์ธที่สนามเลย พอออกมาก็เห็นไอ้เตี้ยมันนั่งหอบเป็นหมาอยู่ข้างสนามแล้ว

          มึงนั่งรอเวลาก็ได้หนิ ไม่เห็นต้องเข้าไปให้ถูกทำโทษเลยผมมองเสื้อที่เปียกชุ่มของมัน ก็อดพูดออกไปไม่ได้

          เรื่องของกู

          ไอ้สัดดดดด มึงนี่มันกวนตีนเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

          สัด... คนก็อุตส่าห์เป็นห่วง

          “...”

          ทำไมหน้ามึงแดงจังวะ มึงวิ่งจนไม่สบายปะเนี่ย ไหนเอาหน้าผากมาดิผมกำลังจะยื่นมือไปแตะหน้าผากมันหวังว่าจะวัดอุณหภูมิ แต่มันแม่งปัดมือผมทิ้งซะก่อน

          เอ้า ทำไมไม่ยอมให้กูวัดไข้ เผื่อป่วยจะได้บอกพี่เขา

          เสือกเกรี้ยวกราดสัดตัวกู กูรู้ดีว่าสบายหรือไม่สบาย

          กวนตีนกูได้ขนาดนี้ คงไม่เป็นอะไรแล้วมั้ง เสียแรงเป็นห่วงว่ะ

          เออ ไม่ต้องมาห่วงหรอก คนแบบกูตายยาก

          เออ เชื่อผมมองป้ายที่คล้องคอตัวเองอีกครั้ง จัดการถอดมันออกก่อนจะยื่นคืนให้เจ้าของมันอะ กูคืน

          เก็บไว้เหอะ กูได้มาใหม่แล้วมันยกป้ายชื่ออันใหม่ที่ผมไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามันวางอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ขึ้นมาโชว์

          อ้าว แล้วป้ายนี่อะ

          มึงก็เก็บไว้ไงหรือจะทิ้งไปเลยก็ได้

          ไม่เอาหรอก กูไม่ทิ้ง

          “...”

          มึงวิ่งแทบตายเพื่อไอ้ป้ายนี่แต่สุดท้ายจะให้กูเอามันไปทิ้งเนี่ยนะ บ้าไปแล้วแน่ๆ กูจะเก็บอัดกรอบรูป

          หึ

          มันหึอีกแล้ววววววว

          มึงหึอะไรอีกล่ะ

          หึมึง

          หึทำไม

          หน้าโง่ดี

          สัดนอร์ธ

          ...

          ผมปล่อยให้เวลาล่วงเลย นั่งมองหน้ามันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

          นอร์ธ

          ...

          ขอบคุณนะเว้ย

          “… เออ เรื่องแค่นี้เอง



#ทิศเหนือของผม


ร้องไห้แป๊บนะ พระเอกบทเยอะแล้ว ;-;




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #85 นินิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:22

    กำลังจะบ่นอยุ่ว่าพี่นอร์ทค่าตัวแพงรึเปล่าบทน้อยเหลือเกิน 555555555555 บทพระเอกมาแร้ว หล่อมากพ่อ พี่เหนือของน้อง กลัวเค้าโดนทำโทษยอมถูกทำโทษเอง ฮือออออ ใครมันบังอาจทำโทดพี่ หนูจะไปฆ่ามัน //อีพี่สมพงษ์ อีเวน 55555555555555

    #85
    0
  2. #25 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:38
    หุยยยยยยยยย ยอมพี่นอร์ธเลยค่าาา
    #25
    0
  3. #11 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 12:50
    พี่นอร์ธพาร์ทนี้แกหล่อมากจ้าาาาา แต่อยากรู้ว่าอีพี่รหัสมันเป็นใครทำไมชอบแกล้งน้องอย่างงี้ต้องให้พี่นอร์ธจัดการ
    #11
    0
  4. #10 Linisdaisy (@ffourth) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 11:26

    แสนดีมากอยากจับหอมหัวฮืออ
    #10
    0