มาลิ้มรสชาติอาหารที่ต่างโลกกันเถอะ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 158,552 Views

  • 964 Comments

  • 4,041 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    468

    Overall
    158,552

ตอนที่ 67 : พ่อหนุ่มเจ้าต้องใช้ลิ้นของเจ้าตรวจสอบความผิดพลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    22 ม.ค. 61

แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

อากาศก็เริ่มเย็นขึ้น เย็นขึ้น หลังจากที่ฤดูใบไม้ผลิจากไป ฤดูหนาวก็เข้ามาทันที คนที่เดินอยู่บนท้องถนนต่างสวมชุดที่บุผ้าฝ้ายหนาๆ พวกเขาเดินมาที่ถนนในตอนเช้าไอน้ำก็ออกมาจากปากของเขาตอนที่กำลังหายใจ

 

ปัง ปัง ปัง

 

เสียงดังมาเป็นชุดจากทางเข้า บู่ฟงตื่นขึ้นมากำบังฝึกวิชามีดผ่าดาวตกในห้องครัวก็รู้สึกตกใจนิดๆ แล้วคิดว่า “ใครกันที่มาเคาะประตูในตอนนี้?”

 

บู่ฟงวางมีดที่อยู่ในมือแล้วค่อยเปิดทางเข้าร้าน คนที่สะท้อนออกมาในสายตาของเขาคือโอวหยางเสี่ยวยี่ ดวงตากลมโตใหญ่ของนางกระพริบตาเมื่อมองมาที่บู่ฟง

 

“เสี่ยวยี่? ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่แต่เช้า?” บู่ฟงถามด้วยความแปลกใจ เขาคิดว่า “ปกตินางจะมาหลังจากที่คนอ้วนจินกับเพื่อนๆกินเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?”

 

เสี่ยวยี่หายใจหอบนิดๆ นางรีบวิ่งมาที่นี่ ใบหน้าที่แสนจะบอบบางของนางเปลี่ยนเป็นสีดอกกุหลาบ ปลายจมูกของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงจากสภาพอากาศเย็นยิ่งเพิ่มความน่ารักให้กับนาง

 

“นายท่านที่น่ารังเกียจ ท่านพี่องค์ชายกำลังจะออกไปจากเมืองหลวงแล้วในวันนี้ ออกไปส่งเขาที่กำลังจากไปกันเถอะ” โอวหยางเสี่ยวยี่พูดออกมาอย่างคาดหวัง

 

บู่ฟงกำลังงง เขาดูเหมือนจะจำได้ว่าจีเฉิงเชี่ยบอกว่าจะออกไปจากเมืองหลวง เพื่อไปสู้รบกันกับนิกายนอกรีตที่ชายแดน

 

บู่ฟงจำได้ว่าจีเฉิงเชี่ยเป็นลูกค้าที่มาอุดหนุนร้ายของเขาอยู่เสมอ เขาคิดว่าอย่างน้อยเขาก็ควรที่จะออกไปส่งเขา เขาไม่ได้ปฎิเสธโอวหยางเสี่ยวยี่แต่เขาพยักหน้าแทน

 

“รอข้าด้วย” บู่ฟงพูดออกมาตาปกติแล้วหันเข้าไปในร้าน หลังจากนั้นเขาก็กระดานไม้

 

บนกระดานไม่เขียนว่า:วันนี้ไม่เปิดร้าน

 

หลังจากที่แขวนกระดานไม้ตรงที่ทางเข้าบู่ฟงก็นั่งลงลูบนุ่มเนียมไร้ที่ติของเจ้าดำน้อย เขาปิดประตูทางเข้าแล้วไปกับโอวหยางเซียวยี่

 

บู่ฟงสวมผ้าขุนสัตว์คลุมไว้ทั้งตัวและผ้าพันคอสีเทาที่พันอยู่รอบคอเพื่อป้องกันไม่ให้ลมหนาวพัดเข้ามา

 

โอวหยางเซียวยี่ไม่คิดว่าบู่ฟงจะยอมรับคำเชิญชวนของนาง ตอนแรกๆนางมาเมื่อลองใจบู่ฟง และเตรียมพร้อมเมื่อถูกเขาปฎิเสธ .......แต่ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่นางคาดหวังเอาไว้

 

ทั้งสองคนเดินไปที่ตรงทางออกซอยเซียวเสี่ยวหลงกับเซียวเหยี่ยนหยู่สองพี่น้องที่รูปงามก็ยืนอยู่ใกล้ๆ เซียวเหยี่ยนหยู่เอาผ้าคลุมหน้าเอาไว้ ทำให้ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของนางไม่อาจจะมองเห็นได้ กลิ่นอายอ่อนช้อยงดงามราวกับนางสืบเชื้อสายมาจากเทพธิดา

 

อาการบาดเจ็บของนางส่วนใหญ่ถูกรักษาแล้ว การเคลื่อนไหวธรรมดาๆไม่ได้เป็นอุปสรรคของนาง เมื่อเซียวเสี่ยวหลงบู่ฟงกับโอวหยางเสี่ยวยี่ที่อยู่ห่างไกลออกไปเขาก็เริ่มโบกมือ

 

สองพี่น้องสวมเสื้อขนสัตว์สีขาวเผยให้เห็นท่าทางที่งดงามของพวกเขา ทั้งคู่เหมือนกันกับทิวทัศน์อันบริสุทธิ์งดงามบนท้องถนน

 

“เถ้าแก่บู่ ท่านตกลงที่จะมาส่งองค์ชายด้วยเหรอ?” เซียวเสี่ยวหลงมองที่บู่ฟงอย่างแปลกใจด้วยท่าทางไม่น่าเชื่อ

 

ก่อนหน้านี้โอวหยางเสี่ยวยี่บอกว่าจะชวนบู่ฟงมาด้วย เขาคิดว่าบู่ฟงคงไม่ได้มาเพราะท่าทางที่เย็นชาของเขา แต่ความจริงที่เขามากลายเป็นการตบหน้าเขา

 

“ทำไมละ? มันน่าแปลกใจเหรอ?” บู่ฟงถามขณะที่พูดแล้วมองหน้าเซียวเสี่ยวหลง

 

เซียวเสี่ยวหลงหัวเราะทันทีแล้วไม่พูดอะไรอีก เซียวเหยี่ยนหยู่ที่ยืนอยู่ข่างๆมองไปที่บู่ฟง ไม่นานนางก็ก้มลงคำนับแล้วพูดออกมาเบาๆว่า “ขอบคุณท่านที่ช่วยข้า...”

 

บู่ฟงพยักหน้าพวกเขาทั้งสี่คนก็เริ่มเงียบ จากนั้นพวกเขาก็ออกมาไปจากซอยไปตรงที่ถนนสายหลักในเมืองหลวง

 

เช้าตรู่ลมหนาวพัดเข้ามาหนาวถึงกระดูก บู่ฟงพันผ้าพันคอแน่นรอบคอ เขามองไปข้างนอกไม่ค่อยจะมีร้านค้า เขาไม่ค่อยจะได้ออกมาจากร้านแม้ว่าจะอยู่ในเมืองหลวงเกือบสองเดือนแล้ว แต่เขาก็ไม่ค่อยจะคุ้นทางกับถนน

 

อีกด้านหนึ่งของถนนท้องฟ้าเริ่มค่อยๆสว่างคะ ร้านค้าแผงลอยก็เริ่มมาตั้งแผง พวกเขาเอามือกอดตัวเองในสายลมหนาวแล้วตะโกนเรียกลูกค้า ไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากปากของพวกเขา

 

ทั้งสองฝั่งถนนก็มีคนที่กำลังง่วงนอนแล้วอ้าปากหาวเมื่อเพื่อเปิดร้านค้า หลังจากที่ตอนกลางคืนในการพักผ่อนผ่านไป เมืองหลวงก็ค่อยๆตื่นขึ้นมาในยามเช้า

 

บู่ฟงไม่ได้ปิดบังท่าทีอยากรุ้อยากเห็นของเขา โอวหยางเสี่ยวยี่ก็แนะนำที่อยู่รอบๆตัวและสิ่งก่อสร้างที่ต่างๆให้บู่ฟงอย่างสนุกสนาน

 

“นั้นคือภันตาคารฟินิกส์อมตะ? ที่นั่นถูกเรียกว่าร้านอาหารอันดับหนึ่งในเมืองหลวง?” บู่ฟงพูดออกมาทันทีชี้ไปที่ตึกที่สวยงามมีสามชั้น

 

โอวหยางเสี่ยวยี่กับคนอื่นๆกำลังงงอยู่แล้วพยักหน้า

 

โอวหยางเสี่ยวยี่ชี้ไปตรงที่สีแดงสด “ภัตตาคารฟินิกส์อมตะ” ตรงที่ทางเข้าแล้วพูดออกอย่างน่ารัก “นายท่านที่น่ารังเกียจตัวอักษรสามตัวเขียนโดยท่านปู่ฮ่องเต้”

 

ตัวอักษรที่ฮ่องเต้เขียนสามตัวล้วนเต็มไปด้วยความหมาย การเขียนตัวอักษรของฮ่องเต้นั้นเป็นสิ่งที่โชคดีมาก โชคร้าย......ที่ระบบไม่เห็นด้วยกับฮ่องเต้ในตอนนั้น

 

เพราะเขาเองก็อยากได้ป้ายของร้านเหมือนกัน

 

“ภารกิจเร่งด่วน:โฮสต์ต้องไปลองชิมอาหารสิบสามจานในภัตตาคารฟินิกส์อมตะ ประเมินข้อดี ข้อเสียของร้านของพวกเขา แล้วชี้บกพร่องอย่างละสามจานในวันนี้”

 

(ผู้ที่ประสบความสำเร็ขต้องกำจัดด้อย เพื่อให้แข็งแกร่ง เจ้าหนุ่มเจ้าต้องไปหาข้อผิดพลาดในภัตตาคารฟินิกส์อมตะ)

 

รางวัลของภารกิจ:ความก้าวหน้าที่การฝึกฝนพลังงานที่แท้จริง การปรุงอาหารระดับสูงในภัตตาคารฟินิกซ์อมตะ

 

ในตอนนี้บู่ฟงกำลังประเมินภัตตาคารอาหารฟินิกส์อมตะเหมือนกัน น้ำเสียงจริงจังดังออกมาภายในใจของเขา ทำให้เขาต้องตกในภวังความคิด

 

เขาคิดว่า “ภารกิจเร่งด่วนอีกแล้ว? คราวนี้ข้าต้องใช้ลิ้นหาข้อผิดพลาด?”

 

“ดี...ดูเหมือนภารกิจนี้จะบอกให้เขาบอกจุดด้อย จุดแข็งโดยไม่ผิด”

 

ถึงแม้ว่าบู่ฟงจะได้รับความช่วยเหลือจากระบบ แต่การเก็บตัวอยู่ก็ไม่ช่วยทำให้เขาก้าวหน้าขึ้นมาในฐานะผู้ที่จะเป็นเทพเจ้าในการทำอาหาร

 

นอกจากนี้รางวัลของภารกิจครั้งนี้ความก้าวหน้าของการฝึกฝนร้อยละสิบของการฝึกฝนพลังงานที่แท้จริง นี่จะทำให้เขาทำให้จานใหม่ที่มีรสเลิศยิ่งขึ้น

 

หากระดับการฝึกฝนของเขาก้าวหน้าออกมาสิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็จะกลายเป็นนักรบวิญญาณระดับขั้นที่สี่ไปได้ เมื่อถึงตอนนั้นระบบก็จะเลื่อนขั้นขึ้นและสามารถปลดค่าความสามารถได้อีก

 

“นายท่านที่น่ารังเกียจ ทำไมท่านต้องเว้นระระห่างไปด้วย? พวกเราต้องรีบไม่ใช่เหรอ ไม่อยากนั้นจะไม่ทันส่งท่านพี่องค์ชาย” โอวหยางเสี่ยวยี่พูดแล้วดึงเสื้อคลุมของบู่ฟง

 

บู่ฟงเปลี่ยนความสนใจมาที่พวกเขาแล้วพยักหน้า เขามองไปที่ร้านฟินิกส์อมตะอีกครั้ง แล้วเดินตามพวกเขาไปที่ถนนหลักที่กว้างขวางเมืองหลวง

 

ไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึงที่ประตูเมือง ทั้งสองดานมีทหารตั้งแถวสวมชุดเกราะยืนอยู่ที่นั่น ท่าทางพวกเขาดูจริงจังและดูแผ่รังสีมืดหม่น

 

ด้านนอกเมืองมีกองทัพตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ ทหารเหล่านี้ล้วนเป็นขององค์ชายสาม พวกเขาปกป้ององค์ชายและออกไปรบกับเหล่านิกาย

 

จีเฉิงเชี่ยไม่ได้สวมเสื้อคลุมสีขาวที่สง่างามในวันนั้น แต่สวมชุดทหารใส่หใวกและเกราะเหล็ก หน้าตาหล่อเหลาของเขาไม่ได้ยินอย่างอ่อนโยนตามปกติ แต่เต็มไปด้วยความเข็มงวด

 

“ขอบคุณท่านมากเถ้าแก่บู่ที่มาส่งขเา ข้ารู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ” เมื่อจีเฉิงเชี่ยเห็นบู่ฟงเขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่นิดๆเหมือนกัน เขารู้สึกตกใจและอบอุ่นใจ

 

“องค์ชายท่านต้องดูแลร่างกายของท่านตอนที่ออกรบ ร่างกายของท่านสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใด จำไว้เสมอท่านยังคงเป็นองค์ชาย” เซียวเม้งพูดจาจริงจังแล้วคำนับ

 

การออกรบกับนิกายนอกรีตที่อยู่นอกชายแดนไม่ใช่เรื่องตลกมันเป็นสิ่งที่อันตรายอย่างมาก พลาดเพียงแค่ครั้งเดียวก็ทำให้กองทัพพ่ายแพ้ย่อยยับ ทุกคนที่อยู่ในนิกายนอกรีตตรงชายแดนล้วนแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด แม้ว่าทหารของอาณาจักรจะแข็งแกร่ง มังกรที่แข็งแกร่งไม่อาจจะปราบงูที่หลบซ่อนอยู่ในถ้ำได้ แม้แต่องค์ฮ่องเต้ฉางฟงไม่อาจทำลายนิกายเหล่านี้ได้และยังต้องต่อสู้กันอีกหลายปี

 

จีเฉิงเชี่ยพยักหน้าเขาขี่ม้ายูนิคอนสีดำอมน้ำตาลแล้วกุมบังเหียนเอาไว้ เขามองตรงที่พระราชวังอันยิ่งใหญ่ ในแววตาของเขาไม่ได้ฉายแว่วมีความสุขและเศ้าหมอง

 

กองทัพเคลื่อนไหวช้าๆอย่างเป็นระเบียบออกไปจากเมืองหลวง พวกเขาค่อยๆหายตัวไปกับขอบฟ้า......

 

เมื่อร่างของจีเฉิงเชี่ยหายไปโอวหยางเสี่ยวยี่ก็หันไปรอบๆ แล้วพูดกับบู่ฟงว่า “นายท่านที่น่ารังเกียจตอนนี้เราส่งท่านพี่องค์ชายไปแล้ว ตอนนี้เราจะกลับไปที่ร้านเพื่อเปิดร้านเหรอ?”

 

เซียวเหยี่ยนหยู่กับเซียวเสี่ยวหลงเดินไปตรงที่เดียวกัน หากบู่ฟงกลับไปเปิดร้านพวกเขาก็จะตามไปด้วย การที่ได้กินอาหารของบู่ฟงทุกวันช่างมีความสุข

 

แต่บู่ฟงส่ายหัวแล้วไม่แสดงท่าทางใดๆ แล้วมองไปทางภัตตาคารฟินิกส์อมตะ มุมปากของเขาก็หดตัว

 

“วันนี้ข้าจะไปลองกินอาหารที่ภัตตราคารฟินิกส์อมตะ อยากรู้ว่าอาหารที่ทำให้ร้านฟินิกส์อมตะเป็นร้านอาหารอันดับหนึ่งในเมืองหลวงมีรสชาติยังไง.......”


//สวัสดีวันจันทร์ที่ 22 พี่น้องทุกคนเป็นเช่นไรบ้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #850 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 03:51
    #850
    0
  2. #849 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 03:51
    #849
    0
  3. #848 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 03:51
    #848
    0
  4. #803 suprem-leader (@suprem-leader) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 18:14
    เอาให้เละเลยยยย
    #803
    0