15-minute-writing

15-minute-writing คืออะไร ?

15-minute-writing คือชื่อเรียกรวม ๆ ของแบบฝึกเขียนของเรา ที่ได้แนวคิดมาจากบทความ Writing Craft: ศาสตร์แห่งการเขียน ของพี่ปัน

วิธีการฝึกนี้ก็คือ เราต้องกำหนดว่า จะเขียนเรื่องอะไรก็ได้ขึ้นมา ในเวลา 15 นาที หรือนานกว่านั้น เขียนตลอด ปลดปล่อยความคิดที่มีอยู่ให้หมด ไม่จำเป็นต้องเป็นนิยาย เป็นบันทึก เรื่องไร้สาระบ้าบออะไรก็ได้ที่เรานึกอยากเขียน ไม่ต้องคำนึงว่ามันจะออกมาเป็นอย่างไร จะใช้สันธานซ้ำ คำเชื่อมซ้อนอย่างไรก็ได้ ไม่ต้องสละสลวยบรรจง เนื้อความที่ออกมาก็เป็นอย่างที่เห็นอยู่นี่... อ่านได้เรื่อย ๆ แต่เหมือนไม่มีการจัดรูปแบบกลั่นกรองมาก่อน

บางเรื่องใน [15] (ขอเรียกย่อ ๆ) ก็เป็นเรื่องส่วนตัว ไร้สาระ ไม่มีคุณค่าสำหรับคนทั่วไป จึงไม่สมควรเอามาเปิดเผยต่อสาธารณาชน เป็นแค่การฝึกอย่างหนึ่ง

บางเรื่องเราก็คิดว่าดี น่าจะเอาใส่ไว้ใน Diary นี้ แบ่งปันให้คนอื่นได้อ่านบ้าง แม้ส่วนใหญ่จะเป็นความคิดเห็นของเราเองล้วน ๆ แต่นี่ก็คือ Diary ไม่ใช่หรือ ? ดังนั้นก็ถือซะว่า เขียนความคิดขึ้นมาให้อ่านก็ละกัน

แม้จะชื่อ 15-minute-writing แต่โดยมากแล้ว เวลาเราเขียนก็มักจะกินเวลาเกินกว่า 15 นาที บางทีปาเข้าไปเป็นชั่วโมงโดยซ้ำ เราเพิ่งรู้ตัวว่าเรามีเรื่องมากมายที่เขียนได้ เล่าได้ ระบายออกมาได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีใครรับฟัง แค่ได้เขียนออกมา ก็ทำให้รู้สึกดี เข้าใจตัวเองมากขึ้นแล้ว

หัวข้อที่เขียนใน [15] ก็แล้วจะนึกออก แล้วแต่ไอเดียที่ปริ้งขึ้นมาในเวลาที่เขียน เราคิดว่าเราคงเขียนไปได้เรื่อย ๆ เพราะตอนนี้แม้แต่เรื่องในอดีตยังเล่าไม่หมดเลย เรื่องปัจจุบันที่มีเข้ามา ความคิดต่าง ๆ วนเวียนอยู่มากมาย แต่ก็พยายามจะเขียนให้ต่อเนื่องกัน เช่น วันก่อนว่าหัวข้อนี้ไว้ ยังไม่จบทุกประเด็นที่อยากเขียน แต่ขี้เกียจ หมดอารมณ์เขียนเสียแล้ว ก็พักไว้ก่อน วันต่อมาค่อยเขียนต่อ

ดูอย่างวันนี้สิ แค่เขียนอธิบายตัว [15] เอง (ให้คนอื่นเข้าใจ) ก็เขียนซะยาวยืดแล้ว...

การฝึกเขียนลักษณะนี้จะช่วยให้ค้นพบรูปแบบการเขียนของตัวเราด้วย จากที่เขียนมา... (ก็ไม่กี่วันหรอก แต่ปริมาณก็เยอะพอควร) เราก็พบว่า เราเป็นคนชอบเขียนบรรยายและอธิบาย จะมีการซ้ำคำเพื่อเน้นความหมาย และยกตัวอย่างประกอบค่อยข้างมาก ก็คงเป็นพวกกำลังตามหาตัวเอง พยายามทำความเข้าใจความรู้สึกตัวเองอยู่นั่นเอง ส่วนประเภทของการเขียนที่เหมาะสม... ก็ไม่รู้สิ ต้องดูกันต่อไป

ใครอยากลองฝึกเขียนแบบนี้บ้างก็ลองดูได้ เสียเวลาในแต่ละวันเล็กน้อยเท่านั้น รายละเอียดเพิ่มเติมหาได้จากบทควมของพี่ปัน (อยู่ในแฟนพันธุ์แท้อยู่แล้ว) ลองเข้าไปดูเอาเองนะ เป็นบทความที่ดีมาก

สรุปแล้วเราคิดว่าถ้ายังจะให้เราเขียนต่อไปอีก มันจะออกนอกเรื่องไปเข้าเรื่องบทความของพี่ปันแล้ว ดังนั้นก็เอาไว้เท่านี้ละกัน ไว้คราวหน้าถ้ามีเรื่องจาก [15] จะมาบันทึกลงใน Diary อีก จะขึ้นต้นหัวข้อว่า [15] : ตามด้วยชื่อเรื่องที่เขียนถึงละกัน

เท่านี้แหละ