บทรำพึง..ของคนเดินทาง

หิมะหนาวโปรยริ้วแนวทิวเขา
สายฝนเหงาหลั่งรินบนหินแข็ง
ใบไม้หม่นหล่นร่วงไร้เรี่ยวแรง
ใจเคยแกร่งหลอมละลายหายสิ้นไป

ขอบฟ้ากว้างมองไปยังเวิ้งว้าง
มิรู้ทางสิ้นสุดลงตรงไหน
สุดสายตาเรียวรุ้งที่ยาวไกล
จะอีกนานสักเท่าไหร่จักต้องเดิน

พริ้วลมพัดพรูมาใจเหน็บหนาว
สายธารยาวแห้งหายแลตื้นเขิน
ห้วงหุบเหวลึกลับยากหยั่งเดิน
กลัวเหลือเกินกลัวใจปลิดไหวตาม

ตะวันเคลื่อนเลือนลับกับสันเขา
สุดท้ายเงาแห่งทิวาจะคล้อยข้าม
แสงราตรีเยื้องกรายไล้ติดตาม
ฟังหมู่ดาวไถ่ถามความฝันใคร

ที่ปลายฟ้าดาวร่วงลงละลิ่ว
ประกายพริ้วพุ่งพราวสกาวใส
คนเดินทางคว้างเคว้งวังเวงใจ
เพราะหวั่นไหวในราตรีที่ยาวนาน

ยินเสียงลมแว่วไหวในค่ำนี้
คะนึงถึงเพลงที่เคยขับขาน
บรรเลงแว่วแผ่วซึ้งตรึงดวงมาน
หลงเสน่ห์ชั่วกาลมิรู้เลือน

จุดมุ่งหมายแม้ไกลเกินไขว่คว้า
ใจอ่อนล้าความหวังเป็นดังเพื่อน
ยะเยือกเย็นหนาวกายคอยย้ำเตือน
มีแสงเดือนส่องสว่างทางแห่งใจ

...

อ่านแล้วชอบ...

^______^

คิดว่าเนื้อเพลงนักเดินทางของจินน์ที่โคเซฟฮัมก็คงให้อารมณ์คล้าย ๆ กลอนบทนี้

บทรำพึง..ของคนเดินทาง

ความคิดเห็น