แบบฝึกเขียนฉบับพิลึกพิลั่น

27 ม.ค. 52

เนื่องด้วยช่วงนี้เห็นว่า เราใช้นิยมสรรพนาม (หรือวิเศษณ์ หว่า ?) ที่ว่าไว้ในเกริ่นเรื่อง เยอะเกินไปแล้ว

จึงเกิดแบบฝึกบ้า ๆ นี้ขึ้นมา เป็นแบบฝึกที่ห้ามใช้คำที่ว่า ดังจะเห็นได้จาก หน้านี้ จะมีแต่ "นี้" ที่บอกความใกล้ตัวแทน

ต่อไปก็คือ เขียนเรื่อย ๆ เขียนอะไรก็ได้ ด้วยความเซ็งที่ตัดเล็บตัวเองไม่ดี ปล่อยให้เล็บขบจนเจ็บนิ้ว

จะให้พิมพ์งานหรือแต่งนิยายก็รำคาญ ก็เลยได้แต่งพิมพ์บ่นอยู่นี่ (บ่นว่าเจ็บแล้วยังจะพิมพ์ต่อไปเพื่อ ?)

จะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นก็ไม่รู้จะทำอะไร เพราะทำไปแล้วจะรู้สึกด้อยคุณค่าในทันที เมื่อไม่มีอารมณ์จะเขียนนิยาย ก็ของให้ได้อัพสกิลการเขียนบ้างเถอะน่า

ว่าไปแล้ว คำต้องห้ามที่ว่า ก็ไม่ได้ถูกนำมาใช้ในสำนวนลักษณะนี้นัก หากจะให้วิเคราะห์สำนวนที่มี ก็คงแบ่งเป็นแบบ บ้าบอตามสมัยนิยม ที่จะมีคำทับศัพท์จะภาษาแสลงปนอยู่ด้วย กับสำนวนแบบกึ่งทางการที่ใช้เขียนนิยาย ซึ่งจะมีการเชื่อมประโยค คำ และความ ในลักษณะของเรา ที่ใช้คำต้องห้ามบ่อย ส่วนอีกสำนวนคือสำนวนทางการ ที่ไม่เคยนำมาเขียนในไดอารี่เลย ยกเว้นจะหยิบงานมาแปะน่ะนะ จำไม่ได้ด้วยว่าเคยเปล่า

ช่วงนี้รู้สึกความคิดเราจะไม่ปะติดปะต่อ หรือมันอาจจะไม่เคยปะติดปะต่อกันตั้งแต่ต้นอยู่แล้วก็ได้ เพียงแต่เราเพิ่งรู้สึก

บางทีก็แทนตัวเองว่า "เรา" ตามอารมณ์ที่เป็นในโลกปัจจุบัน บางทีก็แทนตัวเองว่า "ข้าพเจ้า" เมื่อเริ่มอินให้ไปในโลกฝัน หรือความคิดอันยกระดับสูงขึ้น เมื่อไม่นานมานี้มี "ข้า" เฉย ๆ ด้วย เพราะอยากให้มันสั้น ฟังง่าย และเข้าถึงคนอ่านได้มากกว่าเดิมมั้ง

ที่ไม่ค่อยใช้คือ "ฉัน" แต่ก็เคยใช้อยู่บ้าง คงเพราะพอใช้คำนี้แล้วจะรู้สึกจดจ่อกับตัวเองเกินไป เขียนแล้วเหมือนยัดเยียดเรื่องของตัวเองให้คนอื่นอ่านละมั้ง ทั้งที่คล้าย ๆ "เรา" แท้ ๆ แต่ "เรา" นั้นให้ความรู้สึกเป็นส่วนรวมมากกว่า ดึงคนอ่านเข้ามาร่วมด้วยได้ ทำนอง "พวกเรา" แบบย่อ ๆ นั่นเอง

เสียง "นั่น" นี่ก็คล้าย ๆ คำต้องห้ามเหมือนกันนะ ถ้าห้ามเพิ่มคงลำบากเหมือนกันแฮะ

อาการที่นิ้วเริ่มดีขึ้นแล้วล่ะ ไว้ค่อยว่ากันใหม่ละกัน ฉบับนี้ขอพอเท่านี้ก่อน

เขียนไดอารีไม่ตรงวัน ด้วยความบ้าที่ขึ้น ๆ ลง ๆ อีกแล้วสิเรา...

แย่จริง ๆ

แบบฝึกเขียนฉบับพิลึกพิลั่น

ความคิดเห็น