นิมิตมาร กับการเวิ่นเว้อของข้าพเจ้า

งาน Lit/Women ส่งพรุ่งนี้ จ้ะ

กรุณา งดทำซ้ำ ดัดแปลง แก้ไข ใดๆทั้งสิ้น (เพราะมันกากมาก 555)

------

ว่าด้วยเรื่องของนิมิตมาร


นิมิตมาร คือภาพความฝันที่ปีศาจสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงมนุษย์ให้ตกอยู่ในบ่วงแห่งความปรารถนาอันว่างเปล่าไม่รู้จบสิ้น ตามท้องเรื่อง ปีศาจนั้นคือทวารัศมิ์ ผู้มีใบหน้าอัปลักษณ์ และถูกเดียดฉันท์จากสังคม ขณะเดียวกันก็ทำลายชีวิตของหญิงสาวไปมากมาย ซึ่งสิ่งสำคัญในลักษณะของทวารัศมิ์ยามเป็นวิญญาณในบ้านเก่านั้น คือ การนิมิต ทั้งตัวตนรูปงามของเขา และภาพของบ้านแสนสวยงาม ที่ปกปิดสภาพแท้จริงอันอัปลักษณ์ไว้ด้วยภาพลวงตา

ดังนั้น นิมิตมาร จึงอาจหมายถึง การหลอกลวงของบริโภคนิยม ที่ใช้สิ่งของงดงามสวยหรู และยึดรูปลักษณ์ภายนอกเป็นสำคัญ เสแสร้งว่าเป็นความดีงามสมบูรณ์แบบ เพื่อปิดบังความน่าสะพรึงกลัวและความไม่จริงในเบื้องหลัง ซึ่งมีอิทธิพลให้หญิงสาวเช่นภาขวัญถวิลหา และยินดีใช้ชีวิตในความฝันนั้นตลอดกาล มากกว่าจะดำรงอยู่กับความเป็นจริงที่ชวนผิดหวังสำหรับเธอ นอกจากนี้ยังสื่อได้ว่า บริโภคนิยมได้คร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย และ ‘นิมิตมาร’ จะไม่มีวันหายไป หากยังมีภาพภายนอกที่ดูเหมือนจะงดงามสมบูรณ์แบบเช่นนั้นอยู่

ภาขวัญ เป็นตัวละครเอกหญิงที่น่าสนใจตัวหนึ่ง ซึ่งโดดเด่นจากเรื่องอื่น เพราะเธอมีลักษณะเย่อหยิ่ง ยึดมั่นถือมั่นในรูปลักษณ์ของเธอ พร้อมกำหนดตัวเองว่าเธอจะต้องครองคู่แต่กับเศรษฐีผู้หล่อเหลาเท่านั้น เธอมีความเชื่อเหล่านี้อย่างแรงกล้า และวาดฝันตลอดเวลา จนความฝันนี้เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ชีวิตของภาขวัญยังดำเนินต่อไปในโลกของความเป็นจริง

ด้วยเหตุว่าเธอปรารถนาในสิ่งที่เป็นบริโภคนิยมสุดโต่ง และยึดถือเป็นสรณะเดียวในชีวิต นิมิตมารจึงสามารถทำงานของมันได้เต็มที่ ความงดงามสมบูรณ์แบบนั้นคือสิ่งที่เธอปรารถนา แม้ว่าเบื้องหลังจะไม่น่าอภิรมย์นักก็ตาม เช่นสิ่งที่คมกฤษณ์กระทำกับเธอยามบันดาลโทสะ แต่ภาขวัญก็ยังคงเลือกจะมองแต่ด้านที่หลอกลวงทว่าสมบูรณ์แบบอยู่นั่นเอง เมื่อความคิดของภาขวัญต่อโลกเป็นเช่นนี้ ภาพความฝันนั้นจึงมีผลกระทบต่อภาขวัญมากที่สุด เพราะมันตอบสนองความต้องการทั้งหมดในชีวิตของเธอได้ ทำให้เธอยังคงผูกพันกับภาพการหลอกลวงนั้น และสร้างมันเพื่อล่อลวงผู้อื่นต่อไปในตอนท้าย

ข้าพเจ้าเห็นด้วยกับตอนจบของเรื่อง ที่ภาขวัญรับบทบาทแทนทวารัศมิ์ที่จากไปอย่างแท้จริง และคงอยู่ที่บ้านหลังนั้น ส่วนคนอื่นล้วนแยกย้ายกันไป และไม่หวนกลับมาที่เดิมอีก

ข้าพเจ้าเห็นว่า การจบเรื่องที่ยังมีเรื่องราวนอกเหนือการรับรู้ของผู้อ่านต่อไป คือสิ่งยืนยันแนวคิดเกี่ยวกับปีศาจทุนนิยม ว่าเกิดจากทุนนิยม และจะไม่มีวันหายไป เมื่อคนหนึ่งจากไป คนใหม่ก็พร้อมจะก้าวมาแทนที่อย่างไม่ลังเล เพราะคนเหล่านั้นเชื่อว่าการมีชีวิตอยู่ท่ามกลางการหลอกลวงและความฝันเฟื่องแห่งวัตถุนั้นคือความจริงเดียวที่ควรเป็น ขณะเดียวกัน ผู้ที่ไม่ได้ยึดถือบริโภคนิยมเป็นดังชีวิต ก็จำต้องหลีกทางให้กับปีศาจนั้น เพราะไม่มีอำนาจพอจะเปลี่ยนแปลงได้ และรู้สึกเบื่อหน่ายกับสภาพหลอกลวงที่ไม่มีวันจบสิ้น