[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 968,303 Views

  • 10,176 Comments

  • 29,956 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    9,744

    Overall
    968,303

ตอนที่ 23 : บทที่ 23 : น้องข้า ใครก็ห้ามแตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 445 ครั้ง
    1 พ.ย. 59


**** ตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าทำไมพิมไม่ครบ 100 สักที!!! มาเเบบนิดน้อยเลื่อนสองที อ้าว หมดเเล้ว คือพูดกันตามตรงเลยนะคะ เเขนขวาของพิมมีปัญหาเเละมันต้องใช้เวลารักษานาน ทำให้เลยพิมพ์คอมนานๆไม่ได้ คือจะสามารถพิมพ์ได้เเค่ 2-3 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น เกินลิมิตชั่วโมงเเล้วร่างกายจะไม่ไหว ขอให้เข้าใจตรงนี้กันหน่อยนะคะ 

แต่พิมก็พยายามเเต่งทุกวันนะคะไม่อยากห่างหายนานกลัวทุกคนคิดถึงใคร่อยากจะเผาบ้านคนเขียน 555555 ก็เลยต้องขออนุญาตอัพเเบบมาทีละเล็กทีละน้อยนะคะ เเต่จบชัวร์ค่ะ เอาหัวสามหมาเป็นประกัน  (จบเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน สองปีเนาะ 55555 )

***  อ่านขำๆหัวเราะกันเเล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยนะ T^T จะได้มีกำลังใจปั่นต่อทุกวัน มาทุกวัน (เม้นหน่อยนะ กราบค่ะกราบ สักนิดให้รู้ว่าชอบไม่ชอบกันจะได้ปรับปรุงนะคะ มุกไม่ฮาจะได้เเก้ไขค่ะ อยากให้ทุกคนยิ้มได้ T0T) เรื่องนี้มันยาวมากและมากกกก หลากอารมณ์มากกก มากกก ต้องตามให้ทันนนน

คำเตือน : อย่าบ้าตามทุกคนในเรื่องนะคะ 55555

ปล.เราเป็นนิยายตลกจริงจริ๊งงงง ตลกคลายเครียดค่ะไม่เครียดกันเนอะ ไม่เครียดจริ๊งจริงง (เครียดกะปมอ่ะค่ะ!)


--------------------------------------------------------------------------


บทที่ 23 : น้องข้า ใครก็ห้ามแตะ


 


                “ ลากตัวพวกมันมา ”


                สิ้นเสียงคำสั่งชายชุดดำคล้ายจะเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวประมาณสี่คนกรูเข้ามาจับตัวผมกับไว้วินแล้วลากไปยังทางลานจอดรถมืดๆของโรงพยาบาลข้างหน้าผมก็คือผู้ชายตัวสูงที่จำหน้าได้ขึ้นใจว่ามันเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนบริษัทและยังออกงานสังคมบ่อยเสียยิ่งกว่าดารานักแสดงอีก แต่ก็ไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นพี่ชายของไอ้เหี้ยประสาทซี


                “ ปล่อยสิว่ะ!


                ผมสบถอย่างเหลืออดเพราะแรงที่บีบข้อมือมันหนักหน่วงแล้วไพล่หลังไว้มันยิ่งทำให้ขยับตัวหนียากแล้วเข่าผมมันก็เริ่มแสดงอาการเจ็บปวดมากขึ้นคิดว่าถ้าถลกขากางเกงขึ้นมาดูไม้พ้นว่ามันต้องช้ำ


                ไอ้วินเองใช่จะไม่พยายามสะบัดตัวออกแต่การ์ดของมันตัวใหญ่เกินไปแถมพวกนี้ก็ถูกฝึกมาอย่างดีรับการต่อสู้ได้ทุกแขนงแน่ๆ แต่คิดว่าผมจะกลัวรึไง!


                “ มึงจะพากูไปไหน!


                โซ่หยุดเดินแล้วหันมายิ้มสวยให้ผม “ คุณธารา คุณควรให้เกียรติผมนะครับ ผมอายุมากกว่าคุณเกือบสิบปีเลยนะ ”


                ค่อนยิ้มแล้วถ่มน้ำลายลงพื้น “ แล้วที่มึงทำอยู่คือให้เกียรติกูเหรอ ” เหลือบเหล่ตาไปยังผู้ชายบึกบึนการ์ดของมันที่ขนาบข้างล็อคตัวผมไว้อย่างหงุดหงิด


                “ เข้าใจย้อนนะครับ ฉลาดสมเป็นหลานของหมอนั่นจริงๆ ” โซ่หัวเราะเบาๆแล้วค่อยประคองซีให้ยืนข้างๆไม่ว่าพูดน้ำเสียงอ่อนโยน “ ยืนไหวมั้ยครับ ทนหน่อยนะ เจ็บหน้ามากรึเปล่า ใครต่อยครับ ”


                กูอยากจะอ้วกจริงๆ


                ซีทำหน้าทำตาจะร้องไห้กำเสื้อสูทหรูแน่นแล้วชี้นิ้วมาทางผมอย่างหวาดๆ “ เขา... ต่อยซี ซียังไม่ได้ทำอะไรเลย ”


                “ อ้อเหรอ!! ” ผมสวนทันควันก่อนจะได้รับหมัดหนักเข้าเต็มหน้า


                ผัวะ!


                “ ผมคุยกับน้องผมอยู่ กรุณอย่าเสียมารยาทครับ ” โซ่ยิ้มแล้วมองหน้าผมที่สะบัดไปด้านข้างก่อนจะหันกลับมาพร้อมมุมปากที่มีเลือดซึมอีกครั้ง ห่วงอย่างเดียว วันนี้กูจะแดกข้าวได้มั้บ ปากแตกยับเลย


                “ คนที่ต่อยน้องมึง คือกู!! ” วินแทบจะพุ่งมาขย้ำคออีกฝ่ายแต่โดนชายชุดดำหรือการ์ดได้รับสัญญาณจากผู้เป็นนายก็ซัดเข่าเข้าท้องของมันทันทีแทบไม่มีเสียงร้องแต่โดนขนาดนั้นก็แทบจะไม่มีแรงลุกแล้ว


                ผมมองร่างไอ้วินที่ค่อยๆคุกเข่ากับพื้นมือพยายามยันพื้นไม่ให้ล้ม... “ ทำแบบนี้คิดว่าไม่โจ้งแจ้งไปหน่อยเหรอคุณโซ่ อ่อก!


                โซ่ส่ายหน้า “ จริงๆมันก็แค่เรื่องเด็กๆ แต่เผอิญคนที่พวกคุณทำร้ายดันเป็นน้องชายที่ผมรักมาก ไม่ว่าจะเป็นลูกคู่ค้าหุ้นส่วนมีผลประโยชน์ยังไง น้องผมต้องมาก่อนครับคุณวิน ” มันว่าก่อนจะโยกหัวซ๊อย่างเอ็นดู


                “ พี่โซ่ อย่าทำพี่วินนะ พี่วินเขาเป็นคนรักของน้อง ” คนตัวเล็กเกาะแขนพี่แล้วอ้อนๆ ก่อนจะเบะปากชี้มาที่กูอีก “ แต่มัน มัน ฮือ มันแย่งพี่วินจากไปผม เหมือนที่พี่ฝุ่นทิ้งผมไปหาไอ้ลม ฮึก ”


                ผมนั่นโคตรจะทึ่งกับการปั้นเรื่องที่โคตรจะเกินจริงสุดๆและเข้าข้างตัวเองสุดๆ


                “ มึงมาต่อยกับกูมั้ย พูดเหี้ยอะไรไม่ดูความจริง อุ๊บ! ” ไม่ทันได้พูดต่อไอ้พี่ชายแสนดีปีศาจในคราบเทวดาก็ซัดเอาหน้าผมเป็นเชิงให้หุบปาก


                โซ่ส่ายหน้าแล้วกอดปลอบน้อง “ ดูเหมือนทุกอย่างมันจะเป็นเพราะนายสินะ ซีครับไม่เอา ไม่ร้อง พี่จัดการให้แล้วนะ ”


                “ ปล่อยสิว่ะ! มาตัวๆสิว่ะไอ้อ่อน!! ” ผมตะคอกใส่อย่างฟิวส์ขาดก่อนที่โซ่มันจะพยักหน้าดันซีให้ห่างลูกน้องมันก็ปล่อยตัวผม ทันทีที่เป็นอิสระผมก็พุ่งกระโจนใส่รัวหมัดทันที


                แต่อีกฝ่ายดูช่ำชองไม่น้อยหลบและปัดมือผมออกอย่างสบายๆยิ่งทำให้ผมเลือดขึ้นหน้าจนเผลอวาดขาฟาดเข้าก้านคออีกคนเต็มๆ


                “ พี่โซ่! ” ซีร้องอย่างตกใจตัวสั่น จะก้าวไปหาพี่แต่คนพี่ก็โบกมือไม่ให้เข้ามา ผมเห็นมันกระตุกยิ้มเช็ดเลือดที่มุมปากเบาๆและมองหน้าผมด้วยความวาวโรจน์


                มุมปากแตกๆยกยิ้มพอใจในสภาพคุณชายแสนจะดีแค่เปลือกยกมือขึ้นชูนิ้วกลางให้อย่างหยาบคาย ก่อนมันจะพุ่งมาใส่ตัวผม ข่มความเจ็บที่เข่าแล้วเบี่ยงหลบ แลกหมัดกันแทบลืมหายใจ


                ผัวะ!! ตั้บ!!


                ผมล้มไปกับพื้นแต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นก็โดนรองเท้าหนังเงาวับเหยียบกระแทกลงบนอก ตรึงไว้กับพื้น เงยหน้ามองคนเหนือหัวที่ใบหน้าบอบช้ำไปเยอะ นับๆแล้วมันโดนผมอัดไปไม่ต่ำกว่าสิบหมัดหรอก อย่าคิดว่ากระจอก กูยกพวกตีมาตั้งแต่มัธยม ชื่อเสียงเรื่องเตะต่อยตีฟาดฟันไม่ได้น้อยหน้าไอ้สามหมาบ้านั่นหรอก


                แล้วที่ล้มก็เพราะโดนถีบเข้าที่เข่าจุดเดิมที่ไอ้ซีมันถีบ ผมทรงตัวไม่อยู่ก็เลยล้มคว่ำไป...


                ก่อนที่เท้ามันจะกระทืบลงบนอกผม ร่างของคนเหนือหัวก็ปลิวไปกระแทกกำแพงด้านข้างอย่างรวดเร็ว...


                “ มึงกล้าดียังไงมาแตะต้องน้องกู!!


               เสียงเหี้ยมของพี่คนโตอย่างไอ้ลมตวาดไม่ไว้หน้าก่อนจะเดินเข้าไปยันโครมลูกน้องของโซ่ที่ล็อกตัวไอ้วินไว้อย่างโมโห “ ผัวน้องกู เพื่อนผัวกู กูมีสิทธิ์กระทืบคนเดียว!


                ก่อนจะเตะเสยหน้าลูกน้องการ์ดคนโตล้มคว่ำไปอย่างง่ายดาย...


                “ มึงทำบ้าอะไร!! เป็นบ้าอะไรต้องมาลงกับน้องกู!! ” ลมกระโดดเข้าไปคว้าคอเสื้อคุณชายแสนดีที่กำลังมึนงงได้ที่จากการหัวโขกกำแพง


                โซ่เลิกคิ้วแล้วยิ้ม “ ก็อย่างที่เห็นครับคุณวายุ สั่งสอนเด็กนิดหน่อยเอง น้องคุณมันทำร้ายน้องผมก่อน ” จากนั้นก็ซัดหมัดหนักๆเข้าหน้าลมอย่างแรง “ และคุณก็ควรสุภาพกับคนอายุมากกว่าด้วยก็ดีนะครับ หรือป่าเถื่อนทั้งตระกูล ”


                “ ไอ้เหี้ยโซ่! มึงอย่ามาลามปามครอบครัวกู!! ” ผมกับลมแทบจะประสานเสียงกัน ผมพยายามลุกขึ้นแต่ลุกไม่ขึ้นล้มไปนั่งอย่างหมดสภาพก่อนที่คนที่ผมลืมไปชั่วขณะอย่างไอ้วินคลานมาโอบตัวผมไว้อย่างทะนุถนอม


                “ มันจะมากไปแล้ว ” ผมได้ยินเสียงมันพึมพำด้วยความโกรธแต่สภาพมันตอนนี้ก็เละพอๆกับผมพาให้ใจมันบีบรัดอย่างหนักหน่วง “ มึงเจ็บพอแล้ว พอแล้ว ”


                “ มึงตั้งสติสิว่ะ กูไม่เป็นไร! ” ผมว่าสติมันน่าจะหลุดแล้ว รีบเขย่าตัวมันเรียกสติให้เข้าร่าง


                “ กูขอโทษ กูปกป้องมึงไม่ได้ ” มันใช่เวลามาดราม่ามั้ยไอ้เหี้ย


                ด้วยความทนไม่ไหวเผลอศอกเข้าแก้มมันเรียกสติ วินหน้าหันเบิกตาโตคล้ายจะมีสติคิดมาบ้าง “ หายบ้ายัง ” ถามอย่างหงุดหงิดก่อนจะรู้สึกเจ็บหนังหัวอย่างแรง


                “ มึงออกมาจากพี่วินของกูเดี๋ยวนี้! ” ไอ้ตัวปัญหาหลักมันเล่นทีเผลอเข้ามากระชากกลุ่มผมที่ตอนนี้คิดแล้วกูไม่น่าไว้ยาวเลย ถ้าโดนดึงแบบนี้กูไปไถเกรียนตัดสกินเฮดแล้ว


                “ ซี ปล่อย!! ” วินตะคอกแล้วตะปบข้อมมือเล็กพยายามบีบมือมันแต่มึงลืมไปรึเปล่ามันกำผมกูอยู่ครับ ซียิ้มบูดเบี้ยวแล้วยิ่งกระชากหัวผมหนักขึ้น หันหน้าไปส่งซิกให้ลูกน้องลากตัวไอ้วินออกไป


                “ ไอ้หมาลอบกัด!


                เสียงหัวเราะอย่างชอบใจ “ มันก็ยังดีกว่าทำตัวเป็นหมาขี้แพ้! ” หนังหัวกูจะหลุดแล้ว โอ๊ย!


                “ ไอ้ซี! มึงปล่อยผมน้องกูเดี๋ยวนี้!!


                สุรเสียงโหดไม่แพ้กันของพี่น้องผม ใบหน้าไอ้ดินเต็มไปด้วยเหงื่อข้างหลังมันก็มีไอ้ไฟวิ่งหอบตามมา ให้เดาคือมันแยกกันหาตัวผมแล้วก็มาเจอในสภาพกำลังเละกันได้ที่ ไอ้ดินไม่รีรออะไรทั้งนั้นวิ่งตรงมากระชากผมซีบ้างเอาซะมันหน้าหงายไปตามแรงแต่มึงลืมไปมันไอ้เหี้ยมันยึดผมกูแน่นเนี้ย ผมก็ล้มไปตามแรงดึงด้วย น้ำตาเล็ดจริงๆ


                “ ไอ้ดิน มึงดูสิ มันดึงผมกูไม่ปล่อยเนี้ย!! แกะมือมันก่อน!  ” ผมตวาดลั่นด้วยความเจ็บจี๊ดไปทั่วหัว ดินเหมือนเพิ่งรู้ตัวก็สับข้อมือเล็กอย่างไม่ปราณี เรียนหมอมาก็รู้จักเส้นแทบทุกเส้นในร่างกายกระแทกยังไงให้ชาจนขยับไม่ได้ และมันก็ทำได้จริงๆ


                ซีร้องด้วยความเจ็บร้าวมือค่อยๆปล่อยผมยุ่งเหยิงของผมออกไปนั่งกุมมือที่สั่นๆขยับไม่ได้ของตัวเอง เสียงร้องเรียกความสนใจจากพี่ชายของมันให้ละมือจากการปะทะของไอ้ลม เพราะหันมาสนใจน้องรักเลยโดนตีนไอ้ลมฟาดเข้าหน้าเปรี้ยงล้มหน้าหงายเลย


                หันไปทางไอ้วินก็เจอไอ้ไฟกระทืบซัดบรรดาลูกน้องทั้งหมดอย่างไม่ลืมหูลืมตา


                แต่ไม่ถึงเสี้ยววิโซ่ก็พลิกตัวหลบตีนพี่ผมแล้วตรงมาผลักไอ้ดินไปห่างน้องตัวเอง นัยน์ตาคมยิ่งวาวลุกไหม้จ้องมองดินอย่างแค้นเคือง


                “ มึง! ไอ้โซ่!! ” ดินจ้องหน้าตรงๆแล้วเม้มปากแน่น “ ไม่คิดว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้ รนหาตีนจริงๆ ”


                ส่งเสียงหัวเราะหึ “ เพิ่งรู้ว่าว่าที่หมอไม่รู้จักมารยาท พูดสุภาพกับคนอายุมากกว่าหน่อยสิครับ ”


                “ สำหรับคนบ้านมึง กูไม่ต้องรักษามารยาท ” เบ้ปากแล้วหัวเราะหึ “ พาน้องตอแหลของมึงไปให้พ้นสายตาพวกกูซะ ก่อนจะได้นอนไอซียูเล่น ”

          

              สีหน้าของสามบ้าเปลี่ยนเป็นดุดันขยับคอจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นบีบมือกันเพื่อคลายกล้ามเนื้อ เเค่มองก็รู้เเล้วว่าหลังจากนี้คือชี้เป็นชี้ตายเเละพวกมันจะไม่สนใครจะเป็นจะตาย โซ่มองเลยไปดูลูกน้องที่นั่งนอนหมอบอย่างเครียดๆเเล้วมองน้องตัวเอง


                " ถ้ามึงฉลาด มึงควรรีบพาน้องมึงกลับไป " ไฟชี้นำเเต่สีหน้ากลับกระหายอยากต่อยหน้าคนเหลือเกิน มึงๆ มึงเรียนทนายนะ กูยังไม่อยากให้มึงกลายเป็นจำเลย


                “ พี่โซ่ พี่อย่าไปยอมนะ มันทำร้ายน้อง ” เสียงงอแงคล้ายเด็กส่งเสียงแทรกแล้วเอาใบหน้าเปรอะน้ำตาช้อนมองพี่ตัวเอง “ มันดึงผมน้อง มันทำร้ายน้อง พี่ต้องจัดการมัน จัดการมัน!!


                “ ไอ้เด็กตอแหล! ” ดินก็ปากรนหาที่ " ปากดีขนาดนี้มาต่อยกันเลยดีกว่า อย่ามาหลบหลังพี่ ผู้ชายซะเปล่า ไม่กล้ารึไงวะ! "


                “ พี่โซ่ พี่ต้องฆ่ามัน! พี่ต้องทำร้ายมัน!! ” ซีคล้ายจะคลุ้มคลั่งไปแล้วไม่ได้ยินคำท้าทายสักนิด ยิ่งพี่นิ่งคนน้องก็ยิ่งเขย่ากระชาก " ไม่รักน้องเหรอ ทำตามที่น้องบอกสิ ทำ!! " 


                โซ่นิ่งไปนิดเมื่อเจอท่าทีแปลกๆของซี เงียบไปก่อนจะหันมาซัดหน้าว่าที่หมอปากหมาโดยไม่ทันตั้งตัวแล้วตัวเองก็รีบช้อนตัวน้องตัวเองขึ้นแล้วเดินหนีดื้อๆ


                “ พี่โซ่ พี่โซ่ ฆ่ามันสิ ฆ่ามัน!! พี่โซ่ไม่รักซีเหรอ พี่โซ่ ปล่อย!!


                เสียงโหวกเหวกโวยวายของน้องมันดังลั่นไปทั่วลานจอดรถ แต่โซ่ไม่สนรีบจ้ำอ้าวก้าวเร็วมากขึ้น เจ้าลูกน้องที่หน้าเละปากแตกหัวแตกก็ลากสังขารตามเจ้านายไปรีบเปิดรถคนหรูให้ โซ่ยัดซีเข้ารถไปแล้วกอดไว้แน่นแม้ว่าซีจะตบตีอีกฝ่ายไม่หยุด


                พวกผมมองการกระทำนั้นอย่างตกตะลึง บทมันจะมามันก็มากระทืบ บทมันจะไปก็ไปง่ายๆ เอาซะตามไม่ทัน


                ทุกคนมองหน้ากันแล้วพูดออกมาอย่างช้าๆ...


                “ สรุป...ซีมันบ้าจริงๆใช่มั้ย ”


                มีเรื่องกับคนปกติก็แย่แล้ว


                แล้วนี่...มีเรื่องกับคนบ้า เห็นที ประตูนรกเริ่มจะเปิดรับพวกผมแล้วสิ




**ต่อตรงนี้นะจ้าา




          

            เราห้าคนต่างนิ่งเงียบปล่อยให้มรสุมพัดผ่านไปปล่อยให้ได้รับเสียงหอบแฮ่กๆยกมือขึ้นปาดเหงื่อปาดหน้ากันอย่างหมดแรงโดยเฉพาะไอ้ลมที่ออกแรงซัดเต็มเหนี่ยว

พี่คนโตหันไปทางน้องคนรองแล้วแยกเขี้ยวขบกราม “ ไหนมึงสืบประวัติมาว่ามันไม่เคยเรียนป้องกันตัว กูซัดงัดแทบทุกเม็ดหลบได้ไม่พอสวนกลับมาง่ายๆอีก ”

ดินแสยะยิ้ม “ มึงมันกากเองมากกว่า ” พลางลูบๆคลำข้อมือตัวเอง “ หมาลอบกัดชัดๆ แม่งเอ๊ย ”

“ มึงสองตัวมัวแต่กัดกันอยู่ได้ ดูพี่กูดิ พังกว่าเดิมอีก ” ไฟแหวใส่ปรายตามองไอ้วินที่เข้ามาดูผมโดยมีพวกมันยืนอยู่รอบๆ

“ พี่มึงก็น้องรักกูปะ อย่าพิ่งมาหาเรื่องไอ้ไฟ ” ดินปรามยันอกไอ้ลมไว้ไม่ให้พุ่งใส่น้อง “ มึงไปโทรหาผัวมึงไป ปานนี้รอมึงแห้งตายแล้วมั้ง ”

ลมสะดุ้งเหมือนเพิ่งนึกได้ก็รีบหาโทรศัพท์กดยิกๆหน้าตึงแล้วตวัดสายตาก่นด่าไอ้ดินอยู่ลึก ลมยกโทรศัพท์ต่อสายหาคนรักแล้วไม่วายแขวะน้อง

“ แล้วเมียมึงล่ะ ปานนี้ไม่รอแห้งอยู่คณะมึงเหรอ ”

ดินส่ายหน้ายกมือขึ้นลูบแขน “ อย่ามาพูดอะไรสยองๆได้มั้ย ใครเมีย กูไม่มี!

“ ไอ้พี่ปายนอนโรงพยาบาลอยู่ข้างห้องไอ้เทียน ” แทรกเสียงนิ่งก่อนไอ้คนบอกไม่มีเมียจะหันควับมาจ้องตาแทบถลน

“ ว่าไงนะ!! ใครเข้าโรงพยาบาล ไอ้คนบ้ามันเป็นไร มันตายแล้วเหรอ!

ทุกคนทำหน้าเมื่อยใส่ว่าที่หมอทันทีปากบอกไม่แต่อาการมึงจัดเต็มมาก หมุนเท้าเตรียมเข้าโรงพยาบาลทันที

น้องเล็กก็ไม่วายส่งเสียงไล่หลัง “ ไหนบอกไม่มีเมียไงวะ กลืนน้ำลายตัวเองนี่หว่า ”

และเสียงตอกหน้าไม่แพ้กัน “ บอกตัวเองเถอะ แอบแดกน้องเขา ระวังตีนพี่เขาด้วยแล้วกัน เหอะ ”

ไฟได้ยินก็สะดุ้งหันไปสบตากับวินทันทีมันก็มองจ้องไม่หลบตาก่อนจะละสายตามาดูผม

“ มึงเจ็บมากเปล่า ”

เสียงทุ้มถามผมที่ยังนั่งกุมหัวลูบเข่าตัวเองไปด้วย หวังว่ากระดูกคงไม่ได้เคลื่อนไม่ได้หักนะ แต่หนักสุดน่าจะเป็นหัวผมที่ลูบไปลูบมาก็เริ่มมึงผมร่องติดมือมานิดๆ

ผมปากหนัก  ไม่เท่าไหร่แต่ซี๊ดดังมากเพราะมืออุ่นแปะลงแล้วลูบปลอบเบาๆ “ ลุกไหวมั้ย ”

“ ไหว แค่นี้เอง ” ผมว่าเสียงเข้มกัดฟันแล้วพยุงตัวขึ้นโดยมีไอ้วินคอยประคองเอาแขนข้างหนึ่งเกี่ยวคอไว้ส่วนอีกข้างไอ้ไฟก็เดินมาช่วยประคอง

“ ทำแผลมั้ยพี่ ” ไฟถามอย่างเป็นห่วง ข้างหลังเป็นไอ้ลมเดินหน้าเถื่อนคุยโทรศัพท์เสียงอ่อย ดูก็รู้ว่าคุยกับผัว

ส่ายหน้า “ ขี้เกียจ เรียกพยาบาลขึ้นไปทำแผลห้องไอ้เทียนแล้วกัน วันนี้กูนอนเฝ้ามัน ”

“ ไฟนอนด้วย! ” เหมือนหางผุดออกมาทันที ผมพยักหน้ารับรู้ในใจคิดอย่างดีใจเพราะมีคนช่วยกูตัดโมแล้ว หึๆ

เหลือกันอยู่สี่คนอย่าถามหาพี่คนรองเพราะปานนี้คงวิ่งไปหาเมียตัวเองที่โคตรจะเจ็บหนักใกล้ตาย(แค่ถลอก) ถ้าแม่เห็นลูกสะใภ้คนนี้แม่จะลมจับมั้ยวะ

คิดในใจเงียบๆมองตัวเลขของลิฟต์ที่เคลื่อนไปอย่างช้าๆ...

“ เดี๋ยวกลับไปเอาชุด เดี๋ยวมาช่วยทำงาน ” วินขยิบตาให้เหมือนมันรู้แกวๆว่าผมไม่นอนชัวร์ “ กระทิงแดงหรือเอ็มร้อย? ”

“ สองอย่าง แวะซื้อหมูปิ้งข้าวเหนียวมาด้วย ”

วินสะบัดหน้ามามอง “ หมูปิ้งสองทุ่มเนี้ยนะ!

“ เออ ก็กูอยาก ” ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ หาไม่ก็แล่เนื้อตัวเองมาย่างให้กูแดกแล้วกัน ”

“ จะหาเรื่องกินเค้าเหรอตะเอง แหมๆ ” วินมันพลิกลิ้นไวมากจับมุกจับคำมาเล่นได้ตลอดจนผมอยากจะยกขาถีบแต่ก็มีคนถีบให้

“ กินตีนกูก่อนไอ้วิน ” ลมว่าแล้วพ่นลมหายใจเซ็งแซ่กลอกตามองเพดานลิฟต์อย่างสงบอารมณ์ นันย์ตาคมกวาดมองแล้วแสยะยิ้ม

“ ไอ้ฝุ่นงอนสิท่า ” วินจีบปากจีบคอว่า

“ หุบปาก! ” หน้าขาวขึ้นสีนิดเป็นครั้งแรก

“ สมน้ำหน้า ไอ้ฝุ่นมันงอนแล้วงอนยาว ไม่ฟัง ไม่พูดไม่คุยเป็นอาทิตย์ หน้าก็อย่าหวังจะได้เจอ ” วินพูดด้วยเสียงสะใจเทียบกับหน้าไอ้ลมที่ซีดเซียวหดเล็กลงไปอีกกลืนน้ำลายแทบจะไม่ลงคอ

ละล่ำลำลักถามอย่างอายๆ “ มีวิธีง้อมั้ยวะ...ไอ้น้องเขย ” เลื่อนตำแหน่งสมานฉันท์ทันที จนกูอยากจะถีบ ไม่เรียกว่าหลงผัวจะให้เรียกอะไร

“ มี ” พยักหน้ายิ้มร้าย “ แต่ผมไม่บอกครับ ”

พอดีกับลิฟต์ที่เปิดออกมันก็พาผมประคองออกจากลิฟต์ไม่สนเสียงด่าตะโกนไล่หลังมาอย่างอารมณ์เสีย ไอ้ไฟก็หัวเราะร่าอย่างพอใจเป็นที่สุดแล้วยกนิ้วให้ไอ้วิน

“ เจ๋ง ” ไฟชม

วินยักไหล่ “ ของมันแน่ ” เงียบไปก่อนจะกดเสียงต่ำ “ อย่ายุ่งกับไอ้เวียร์ให้มาก ”

“ สั่งเหรอ เหอะ ทำตามก็ควายแล้ว ”

 ไฟบ่นหน้าตายก่อนจะเปิดประตูห้องออกก็ไร้เงาของไอ้ไผ่สงสัยจะไปหาอะไรกินข้างล่างมั้ง เราสี่หน่อพากันเดินผ่านโซนห้องนั่งเล่นเพื่อมาดูอาการไอ้เทียนแล้วก็ต้องตาค้างกันไปเป็นระเบียบเมื่อมีคนใส่สูทถือชามข้าวต้มยกชามขึ้นเป่าเบาๆแล้วป้อนให้กับคนป่วยที่นอนเป็นผักเป็นปาก ไอ้เทียนอ้าปากรับแล้วอมยิ้มก่อนจะค่อยๆเคี้ยวอย่างช้าๆมองคนป้อนไปด้วย...

พวกผมยืนค้างเติ่งกับภาพที่เห็นส่วนวินที่ไม่รู้จักว่าคนบนเตียงคือใครก็ได้แต่กะพริบตามองอย่างพิจารณา ผมเหลือบมองหน้าไอ้ไฟก็ตาแทบหลุดออกจากเบ้า มองไอ้ลมก็ยกกุมขมับตีอกชกหัวพลางบ่นว่าตาฝาดบ้างฝันอยู่บ้าง

แต่ภาพตรงหน้ามันชัดยิ่งกว่าเอชดีซะอีก ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากมองอากัปกิริยาต่างๆของผู้ใหญ่ใส่สูทนั่งป้อนข้าวให้อย่างทะนุถนอมก่อนจะยกแก้วที่มีหลอดบริการถึงปากคนป่วยคนเจ็บจนแทบไม่ต้องสั่ง แค่นั้นไม่พอใบหน้านิ่งค่อยๆคลายบรรยากาศเย็นชาทิ้ง เขาหันหน้ามาทางพวกผมแล้วย่นคิ้วน้อยๆ แต่พวกผมแทบจะลงไปดิ้นเสียสติ


“ อาชิน!!!


อาของเขา กะ กับไอ้เทียน

เขาเป็นอะไรก๊านนนนนนนนนนนน!!



************ต่อตรงนี้************

 

ยืนตะลึงอึ้งทึ่งกันเป็นแถวแต่สีหน้าคนโดนเรียกกลับนิ่งย่นคิ้วมองดูสภาพผมด้วยนัยน์ตาเรียวที่จ้องมาราวกับจะทะลุพาให้อกสั่นขวัญผวาไม่น้อย

“ ไปเล่นซนมาเกินไปแล้วมั้งน้ำอุ่น ” เสียงเฮี้ยบทำเอาผมสะดุ้งเผลอขยับตัวไปหลบหลังไอ้วินอย่างเผลอตัว เวลาโดนดุผมมักหลบหลังพี่ๆน้องๆตัวเองแต่คราวนี้กลับหลบอยู่ที่แผ่นหลังกว้างที่เฝ้ามองมาตลอด “ ถ้าจำไม่ผิด คนกลางของคุณไกรสรสินะเรา ”

“ ครับ ” วินตอบรับอย่างสุภาพแล้วยกมือไหว้ไปซื่อ “ คุณรู้จักพ่อผมเหรอครับ ”

“ ในวงการธุรกิจเราก็ต้องรู้จักคนให้กว้างขวางเข้าใจมั้ย ” ตอบคำถามก็เหมือนไม่ตอบตามฉบับหนุ่มใหญ่ขาใหญ่รองประธานบริษัทแล้วยังถือหุ้นอีกสารพัด

วินยิ้มเก้อไม่รู้จะทำหน้ายังไงเพราะอาชินเป็นคนที่รับมือได้ยากโคตร...

“ พี่ชิน เทียนหิวน้ำ ”

พี่!?!

อาชินของพวกผมละสายตาจากการพิจารณาวินไปหยิบแก้วน้ำมาจ่อปากเล็กของคนบนเตียง จนไฟอดไม่ได้ที่จะร้องถาม

“ นี่มันเรื่องอะไรกันอา ” เออ นั่นสิ

เสียงนิ่ง “ เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ายุ่ง ”

“ แต่เด็กที่อาว่า คือ เพื่อนของผม และผมกำลังรู้สึกว่าโคแก่กินหญ้าอ่อนไปมั้ยครับ ” ผมแสยะยิ้มจ้องอาอย่างไม่เกรงกลัว ด้วยอายุของอาชินก็ถือว่ายังน้อยเพราะเป็นลูกหลงของคุณยายเลยอายุอยู่ที่ยี่สิบปลายใกล้สามสิบ

ส่วนไปเทียนมันก็สิบเก้าเท่าผม... แบบนี้ไม่กินเด็กไปรึไง!!

“ กินเด็กมันเป็นอมตะ ” พูดด้วยรอยยิ้มสยองก่อนจะหันไปมองหน้าหลานอีกคน “ ใช่มั้ยลม เด็กมันนุ่มลิ้นหวานคอดี ”

“ เลอะเทอะแล้วอา! ” ลมหูแดงเถือกตาถลนกลบเกลื่อน “ ผมจะฟ้องแม่เรื่องอากับไอ้เทียน!

“ เชิญ ” อาของเขาไม่ยี่หร่ะเท่าไหร่ก่อนจะประคองยกมือซ้ายอย่างระวังเพราะเป็นข้างที่หักต้องเข้าเฝือกของไอ้เทียนขึ้นมาแสงหลอดไฟนีออนกระทบแยงเข้าตาทันทีเมื่อเห็นแหวนเงินเกลี้ยงเกลาอยู่บนนิ้วนางของเพื่อน “ หมั้นกันนานแล้ว ”

“ นะ นี่ อา ” พวกผมอ้าปากพะงาบ ไอ้ไฟกลอกตาขึ้นบนแล้วทิ้งตัวล้มตึงไปกับพื้นอย่างตะลึงจัด

รอยยิ้มที่โคตรเย็นยะเยือก “ รอเจ้าเทียนเรียนจบ ” ก่อนจะก้มหน้าจูบเบาๆบนแหวน “ ค่อยบินไปแต่งงานที่ฝรั่งเศส เจ้าลมสนใจไปพร้อมอามั้ยกับไอ้เด็กหน้าละอ่อนนั้น ”

พระเจ้า!! นี่มันถึงขั้นไหนกันแล้ววะ แต่งงาน!!?

กูต้องการยาดม!

“ ตะ แต่งงานบ้าอะไร ใครหน้าละอ่อน! แต่ๆ แต่ อากับไอ้เหี้ยเทียนเนี่ยนะ อา อาสายตาดีรึเปล่า มันไม่ใช่คนปกตินะ ” ลมละล่ำละลักพูดเพื่ออาของเขาจะกลับลำ แต่ดูแล้วเหมือนจะไม่ทัน

“ แปลกสิดี ” คนเป็นผู้ใหญ่ว่า “ ถึงพิเศษไม่เหมือนใคร ”

คำหวานถูกหยิบยื่นให้เด็กหน้าแดงน้อยๆ ไอ้ลมจ้องไปได้สองวิก่อนจะล้มหน้าคว่ำไปตามระเบียบ ส่วนผมทิ้งน้ำหนักไปทางไอ้วิน

“ มึงพากูไปหายาดมแดกหน่อย ” ไม่ต้องดมแล้ว แดกเลย

วินทำหน้าไม่ถูกได้แต่ก้มหัวให้อาชินก่อนจะประคองผมที่คล้ายจะเป็นลม โดนกระทืบมาไม่ยักจะตาย แต่เรื่องช็อกขนาดนี้กูขอเป็นลมเป็นแล้งหน่อยเถอะ แถมไอ้เพื่อนตัวดีก็เก็บซะเงียบ ไม่มายื่นการ์ดแต่งงานให้กูก่อนวันงานแต่งเลยล่ะ แหม่!!

“ วันนี้สรุปจะนอนไหน ” เสียงทุ้มถามความเห็น

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยตอบ “ กลับห้องคณะ ”

“ งั้นแวะหออาบน้ำก่อน ” วินเสนอความคิด

ก็ได้แต่พยักหน้าไปก่อนจะยื่นโทรศัพท์มันโทรหาไอ้ไผ่ก็สืบทราบว่ามันหนีกลับไปทำงานที่ห้องคณะแล้วส่วนไอ้คิมก็นั่งเขียนรายงานข้างๆมัน มีการหัวเราะอีกแซวว่าเจอของเด็ดอึ้งมาสิท่าเลยต้องระเห็จมาทำงานต่อ

กระแทกเสียงด่าไปหน่อยก่อนจะตัดสายโยนโทรศัพท์คืนให้เจ้าของ

“ เออมึง อย่าลืมหมูปิ้งกู ” ผมร้องขณะขึ้นคร่อมมอไซด์มันเสร็จสรรพ

“ คร้าบ รู้แล้วคร้าบ ” เสียงนอบน้อมว่ามาก่อนจะส่ายหน้า

นึกได้ “ แล้วข้าวผัดกลางวันกูอ่ะ ”

“ โยนให้หมาแดกไปแล้ว ” วินตอบเสียงเขียวลมหายใจฮึดฮัด มึงฮึดฮัดเป็นคนเดียวรึไง

ป้าบ!

“ มึงกล้าเอาข้าวกูไปให้หมาเหรอ ไอ้เวร!

“ ก็เมียไม่อยู่แล้วจะเก็บให้ใครแดกละครับ! ” วินตะโกนแข่งกับลมที่พัดผ่านตัวไป

ผมทุบกลางหลัง “ มึงก็แดกสิว่ะ ซื้อมาเสียของมั้ย ซื้อข้าวผัดกุ้งให้หมาแดก อินอินยังไม่ได้กินหรูขนาดนี้เลยมึง!

ใส่เป็นชุดเพราะเวียร์บอกว่าไอ้วินให้อินอินกินแต่อาหารเม็ดกับนมเท่านั้น แล้วไอ้หมาตัวไหนข้างทางตรงไหนมาบังอาจแดกข้าวกู ข้าวผัดกุ้งเชียวนะ กุ้งนะกุ้ง!!

“ กลับไปกูเอากุ้งมังกรให้อินอินเลยเอ้า!! ” มันประชดกลับ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นเสียงแหบพร่า “ แล้วน้องอุ่น สนใจกินมังกรของพี่บ้างมั้ยครับ ”

“ ไอ้เวร!!

“ เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวได้สอยเสาไฟฟ้าหรอก! ” มันร้องห้ามมือผมที่กำลังจะบีบคอมัน “ ยังไม่ได้สอยตูดน้อง เพราะงั้นพี่ยังตายไม่ได้ ”

“ ไอ้วิน มึงอยากรถล้มมากใช่มั้ย!! ” ผมกรีดร้องออกมาแทบจะอกแตกเพราะความหื่นกามของมันที่นับวันจะมากขึ้นจนผมเริ่มหวั่นใจ

หวั่นใจจะปล้ำมันก่อนมันจะปล้ำผมนี่แหละ!!

ยิ่งหมกมุ่นกับงานก็ไม่มีเวลาได้ปลดปล่อยเท่าไหร่ แล้วทำไมวันนี้กูเกิดเปลี่ยวขึ้นมาวะ สงสัยโดนตีนมาจนสมองสะเทือน ผมสะบัดหัวไล่ความคิดเหี้ยๆออกไปแต่แม่งก็เผลอคิดไปแล้วแถมยังเลียปากด้วยความอยากอีก...

หลังจากที่ด่ามันไปก็เงียบตลอดทางก่อนที่มันจะหยุดจอดรถหน้าร้านข้าวที่เรียงเป็บแถวยาว มันลงไปซื้อหมูปิ้งตามที่สั่งก่อนจะเดินกลับมาโยนใส่ให้ผมรับ

“ กล้าโยนเหรอสัด ”

“ เออ ” วินบ่น “ ให้กูงอนบ้างเถอะ วันนี้มึงผิดหลายกระทงนะอุ่น ”

ผมเกี่ยวคอมันแล้วกระซิบข้างหู “ อยากได้ของชดเชยมั้ยละ รีบกลับห้องสิ ” ก่อนจะกัดหูมันเบาๆพลางเป่าลมร้อนใส่ให้อีกฝ่ายตาวาววับกระโดดคร่อมรถบึ่งกลับหอไวยิ่งกว่าจรวด

“ พูดแล้ว อย่าคืนคำนะ เด็กน้อย ”

ผมที่กำลังแทะหมูปิ้งอยู่ก็ฉีกยิ้มลึกลับ “ เด็กน้อยเหรอ ระวังเด็กจะกินผู้ใหญ่นะ ” หยอดกลับไปยิ่งได้ยินเสียงขบกรามแน่นของคนข้างหน้าทำให้ผมอารมณ์ดีไม่น้อยแล้วจัดการยัดหมูปิ้งลงท้องในขณะที่ซ้อนมอไซด์ลมโต้หน้าเป็นพักๆก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคการกินนัก

จนมาถึงหอวินแทบจะอุ้มผมเหาะขึ้นห้องอยู่รอมร่อแต่ดีที่ยันมันออกทัน “ เก็บหางหน่อยพ่อคุณ ”

ผมบ่นแล้วเดินนำมันขึ้นห้องแต่เพราะปวดเข่าเลยมีเซๆบ้าง... แต่ก็ไม่ได้หนักเท่าไหร่

“ อุ่น เดี๋ยวกูวิ่งไปดูไอ้ฟรานก่อน ไม่รู้มันกลับมายัง ” วินทำเสียงเครียดก่อนจะวิ่งขึ้นไปชั้นของมันส่วนผมก็ลากสังขารไปห้องตัวเองแล้วเดินหาน้ำกินเป็นอันดับแรก หมูปิ้งเจ็ดไม้เอาซะมันปากเลยคอแห้งยิ่งกว่าต้นไม้ใกล้ตาย

จะว่าไปไอ้ฟรานเนี่ย น่าจะเสร็จแฝดไปแล้วมั้งซื่อเซ่อโลกสวยเป็นทุ่งลาเวนเดอร์ขนาดนั้น เตือนไม่ฟังเองก็ช่วยไม่ได้ ซื่อขนาดนั้นเอาไอ้พวกบ้าเซ็กส์อย่างพวกมันไม่อยู่หรอก

รู้กิตติศัพท์ความร้ายกาจของพี่ตัวเองดีเลยเป็นห่วงคนดีๆที่จะกลายเป็นเหยื่อ แต่ถ้าเหยื่อยินดีจะเดินเข้าไปหลุมพรางเองอันนี้ก็ซวยเองโง่เอง

เขาก็ได้แต่ภาวนาให้ไอ้สองบ้านั่นหลงไอ้ฟรานจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วตกม้าตายกราบเมียเช้าเย็นจริงๆ อยากเห็นเสือสิ้นลายชะมัด คิดเพลินๆก็ได้ยินเสียงเปิดประตู...

“ ฟรานไม่อยู่ ” เสียงเข้มจนเหมือนจะระเบิดอารมณ์ “ ปิดเครื่องอีก บ้าเอ๊ย!

“ อือ ” ครางรับแล้วเดินไปตบไหล่มัน “ อย่าเครียด เพื่อนมึงไม่ใช่เด็กแล้ว ”

“ มันน่าห่วงกว่าเด็กห้าขวบอีก!

เออ อันนี้ก็จริง

ผมยักไหล่ประมาณว่าไม่ใช่เรื่องของกู สองเท้าเดินไปหาชุดหาผ้าขนหนูเตรียมอาบน้ำก็หันมาเจอไอ้วินที่กำลังต่อสายหาใครก็ไม่รู้

“ เคส ปล่อยคลิป ” มันว่าเสียงเข้ม “ อย่าลืมเอาคลิปที่กูตัดต่อหลายมุมไปให้คนต่างคณะลงด้วย ”

ผมพิงประตูมองดูรอยยิ้มร้ายกาจนิ่งมันสั่งเพื่อนเป็นสเตปเหมือนวางแผนมาอย่างดีและอ่านเกมส์ออกอย่างน่ากลัว เป็นผู้ชายที่น่ากลัวเกินไปจริงๆคนคนนี้

“ ตอนแรกจะยืดลมหายใจมัน แต่พอดีมีเรื่องนิดหน่อย ปล่อยวันนี้เลย ” รอยยิ้มยิ่งร้ายขึ้นจนผมเริ่มชอบใจในรอยยิ้มนั่นมันดูดึงดูดชะมัด “ ขอบใจมากเพื่อน ”

“ พรุ่งนี้สนุกแน่ หึ ”

ก่อนจะบอกลากันนิดหน่อยก่อนมันจะเดินมาคลี่ยิ้มสวยซื่อให้ผมต่างจากรอยยิ้มร้ายๆเมื่อครู่

“ จะอาบน้ำเหรอจ๊ะเมียจ๋า ”

“ กูจะซักผ้ามั้ง ” ค้อนขวับแล้วปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาเยินๆทีละเม็ด “ ก็เห็นอยู่ว่ากูจะอาบน้ำ ”

ตาเป็นประกายด้วยความหวัง “ แล้วต้องการคนถูหลังมั้ยจ๊ะ ”

“ วันอื่น...ไม่ ” ผมตอบแล้วยิ้มพรายให้คนตรงหน้า


“ แต่วันนี้ให้เป็นกรณีพิเศษแล้วกัน ”

 


************

ไม่พูดพร่ำทำเพลงครับ

ฉาก Cut คร้าบ


ลงอยู่ในบล็อก blogger เน้อ คลังใสใสของเดือนพราย

ไม่เเปะลิ้งเดี๋ยวโดนเเบน เเฮ่

หาไม่เจอไปตามหาที่ TW : @Phraipimmy_ นะจ้า


*****************




 


หลังจากถีบส่งผัวเวรหื่นกามไปได้ผมก็หันมาทุบกำแพงด้วยความอับอายและเขินบรรลัย มือยกขึ้นแตะคราบอารมณ์ของไอ้วินที่มันทิ้งเหลือไว้บนตัวผมอย่างเหม่อปาดไล้คราบเหนียวขึ้นมาก่อนจะส่งเข้าปากไม่รู้ตัว ปลายลิ้นไล้เลียไปตามก้านนิ้วพลางนึกถึงอะไรที่ใหญ่กว่า...


คราวนี้ จะดูดให้ไม่เหลือคราบเลย...


คิดดังๆในใจแล้วสะดุ้งเมื่อเผลอเปิดความรู้สึกมากไปจนกลัวตัวเอง แววตาแย้มยิ้มคราแรกเปลี่ยนเป็นหม่นหมองเมื่อนึกถึงข้อความสุดท้ายที่ฝังอยู่ในหัวเมื่อไม่กี่ปีก่อน...


 


...อย่ามาให้เห็นหน้าอีก อย่าส่งรูปบ้าๆมาอีก ฉันไม่ได้ชอบนาย...


 


ผมกุมหน้าอย่างสับสนข้อความที่เป็นแผลใหญ่ตั้งแต่นั้นมาแต่ผมก็ไม่ได้ตัดใจจากมันสักนิด วันนั้นเพื่อนคนหนึ่งเดินเอามาให้พร้อมบอกเป็นของไอ้วิน ผมก็แสร้งเมินๆหลบไปหาที่เงียบๆอ่านจดหมายก่อนจะปากระดาษทิ้งอย่างขยะแขยงและเจ็บร้าวไปทั่วทั้งอก จำได้ดีเลยว่าร้องไห้อยู่หลังโรงเรียนโดดไปหลายคาบจนเย็นนั้นแหละหนีกลับบ้านก่อนราชรถจากบ้านจะมารับ


พอมาเรียนที่นี่...ใช่ ผมตามมันมาอีกนั่นแหละ


ผมทำอะไรไม่ถูกที่จู่ๆมันก็เข้ามาทั้งที่ในตอนนั้นหลังจากเตะบอลมันแสดงออกชัดเจนว่าดีใจที่เจอผม ตอนนั้นทั้งมึนทั้งงงทั้งดีใจจนแสดงออกได้ติดๆขัดๆ แล้วไหนท่าทีมันที่ไม่ได้แสดงออกเลยว่ารังเกียจผม ผมจำได้ว่ามีคนบอกไอ้วินมันแอบชอบเด็กผู้ชายที่เป็นคู่อริผม ตอนนั้นนอนซมกอดหมอนไปเป็นวัน


ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นละครฉากใหญ่ของไอ้หมาบ้าสามตัว... ผมค่อนยิ้มให้กับผนังกำแพงแล้วมองมันด้วยไฟที่สุมอก หลังจากโทรไปข่มขู่พี่ศิลาเพื่อนตายของไอ้ลมพ่วงตำแหน่งพี่ข้างบ้านผมด้วยซึ่งตอนนี้มันไปเรียนต่อที่เยอรมันแถมเอาความลับใหญ่ไปเก็บงำไว้อีก นี่ถ้าไม่ขู่ว่าจะไปเผาโมเดลรถในห้องนอนมัน มันก็แทบจะไม่เปิดปากเล่าแถมยังแจ้งรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดมาหมดเปลือก... ต้นคิดคือไอ้ดิน ผู้มีสมองดีเลิศแต่เสือกใช้ในทางผิด ต่อมาก็ไอ้ลมจัดการวางหมาก จ่ายหนักให้เพื่อนในห้องผมก็มี ส่วนไอ้ไฟก็มักชวนผมไปนู่นไปนี่แต่แต่ละทีโคตรจะบังเอิญเจอไอ้วินคุยกับผู้หญิงหน้าชื่นไม่ก็ผู้ชายที่ผมเป็นศัตรูด้วย


ปล่อยให้เป็นควายมาตลอด มันสนุกมากมั้ยที่ทำให้ผมเดินตามเกมส์แผนที่มันวางไว้ แล้วไหนจะแฝดนรกที่คอยแนะนำหาทางช่วยเหลือแม้จะตัวจะอยู่มหาลัยหรือต่างโรงเรียนก็ตาม


ผมขอเวลาอีกหน่อยแล้วผมจะบอกมัน... ความรู้สึกทั้งหมดที่เก็บมาตลอดห้าปี


“ ทำอะไร ” ผมถามเสียงเขียวซึ่งในตอนนี้ผมกำลังสวมใส่ชุดนอนลายโดเรมอนพร้อมด้วยรองเท้าสลิปเปอร์หัวโดเรมอนเข้ากับชุด ไม่ลืมที่จะวาดหนวดสามเส้นกับจมูกแดงๆ


มองคนที่นั่งจมอยู่หน้ากะละมังตรงระเบียง ไอ้วินมันคงกลับไปอาบน้ำมันมาแล้วมั้งถึงได้ใส่แค่เสื้อกล้ามกับกางเกงบอลสีส้มจี๊ดบางๆดูสบาย ไม่ให้เกียรติความหล่อบนหนังหน้าเลยมึง


คนโดนเรียกหันมาฉีกยิ้ม “ ซักผ้าไงจ้ะเมียจ๋า ” อารมณ์ดีเชียวนะมึง ผมถูจมูกแก้ความรู้สึกเก้อเขินแล้วทำเสียงเข้ม “ นี่ไงซักกางเกงในให้เมียไง ดูสิยังเปื้อนน้ำ...โอ๊ย!


“ บรรยายหาทวดมึงเหรอ! ” เอาขวดน้ำเปล่าที่หมดเกลี้ยงฟาดกลางกะโหลกไปที “ ซักเสร็จยัง ให้ไว กูจะไปทำงานที่คณะ ”


“ จะเสร็จแล้วคร้าบ ” เสียงอ่อนเสียงหวานดวงตาเชื่องจนน่าหมั่นไส้ ผมพิงประตูมองดูผู้ชายตัวโตหน้าตาโคตรหล่อกำลังนั่งซักกางเกงในให้ผมโคตรเป็นสภาพที่โคตรจะไม่เข้ากันสักนิด


ก็สมควร มึงทำเปื้อนมึงก็ต้องซัก หน้าที่ผัวอยู่แล้ว


ต่อไปในอนาคตผมจะยังจิกหัวมันใช้อีกมั้ยวะ... แล้วทำไมผมต้องมาคงมาคิดอนาคตด้วยเนี่ย!


มองเพลินจนกระทั่งใบหน้าหล่อแทบจะเข้ามากระแทกหน้า “ เสร็จแล้ว ไปเลยมั้ย ”


“ อะ อืม ” ผมเกาคออย่างประหม่ารอยยิ้มสยองๆแล้วเดินไปหยิบเป้หยิบงาน มองดูไอ้วินที่ถือหมอนถือผ้าห่มติดมือมาด้วยก็ฉงนใจ


วินยิ้มหวานพลางหนีบหมอนไว้ขณะล็อกห้องให้ผมราวกับมันคือเจ้าของห้องซะเอง “ ไปนอนเฝ้าเมีย ผิดเหรอ ”


“ ใครให้มึงนอน มึงต้องช่วยกูตัดโม ”


ผมออกคำสั่งไอ้วินก็พยักหน้ารับรู้ส่งๆแล้วพากันเดินลงหอเตรียมไปคณะถาปัตย์ที่มีซอมบี้ไม่หลับไม่นอนเดินให้ทั่ว พอการปรากฏตัวผมมาไอ้น้องรหัสเวรๆก็พุ่งหลาวมาจากทิศไหนไม่รู้ว่าร่ำไห้


“ พี่ ผมโดนซ่อมอ่ะ โฮ!! ต้องทำโมใหม่อ่ะ ฮืออ ” กางเกงเรมอนเปียกชุ่มน้ำตามันหมดแหละ


ด้วยความเป็นพี่ที่ดีก็ต้องปลอบใจน้อง...


“ สมน้ำหน้า มึงมันกาก สมองเอาแต่คิดอะไรอยู่ห่ะ ครีเอทแหวกแนวเป็นมั้ย งานซ้ำๆซากๆ ก็เบื่อแล้ว ไปลอกคนอื่นมาเปล่าวะมึง ” ถามเรื่อยเปื่อยแต่คนโดนสะอึกไปเลย มันเงียบ ผมเงียบ


ก่อนจะ...


“ ไอ้พีชไอ้น้องเวร มึงไปลอกงานคนอื่นเหรอ!! ” สายรหัสผมไม่เคยต้องด่างพร้อยด้วยเรื่องก๊อปงานชาวบ้าน ถ้าไอ้พี่ไทม์รู้มีเฮ ยิ่งเฮียนัทรู้นะมีทื๊บ ตอนนี้ก็ได้ข่าวว่ากำลังทำโปรเจคใหญ่ปิดท้ายก่อนรับปริญญาอยู่ สภาพคงไม่ต่างจากโจรแน่ๆ


“ ใครลอกงานใครนะ? ” เสียงแหบแห้งปานทรายขาดการโดนน้ำมาสามชาติพร้อมการปรากฏตัวของ...


“ ผี!!


สามเสียงประสานขึ้นพร้อมถอยกรูหนีตัวอะไรสักอย่างก็ไม่รู้ผมฟูยาวหยิกเหมือนไม่ได้สระมาสองปีแถมหน้าก็มีแต่หนวดเคราเฟิ้มมาเลยบวกการแต่งตัวที่เอ่อ... เสื้อนักศึกษาสีขาวที่กลายเป็นสีน้ำตาลกางเกงสแลคก็เต็มไปด้วยสีไปด้วยกาวสารพัด


“ ผีบ้านมึงสิว่ะไอ้อุ่นไอ้พีช ” คนโทรมเปรียบได้ใกล้เคียงผีเกาหัวอย่างอารมณ์เสีย “ กูนัทเว้ย ทำเป็นจำกูไม่ได้ ”


“ เฮีย! ทำไมสภาพหนักขนาดนี้วะ ” ผมร้องถามอย่างตกใจไม่คาดคิดว่าจะไม่ออกจากถ้ำขนาดนี้ “ นี่อยู่คณะมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ”


“ จำไม่ได้ ” สายตามึนได้อีก “ วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ววะ ตอนนี้กี่โมง ”


เอาซะอยากจะล้มไปดิ้นตายกับเฮียแสนประเสริฐ มือผมผลักไอ้พีชไปหาเฮียแกแล้วบอกเสียงเรียบ “ มีอะจะถามก็ถามมัน ผมมีงาน ลาครับเฮีย ”


“ เฮ้ยๆ เดี๋ยวสิว่ะ มึงจะรีบไปไหน คุยกับกูก๊อนน ” เฮียนัทรีบเอามือสากๆจับต้นแขนผมทันทีและก็ได้ยินเสียงเพี๊ยะตามมา มือสากเป็นปูนผละออกเหมือนโดนไฟช็อต


เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเข้มขรึมพร้อมแขนยาวๆที่กางออกให้ผมห่างจากมนุษย์หลงยุค


“ ขอโทษทีครับ คนนี้ผมหวง อย่าจับมาก ผมหึง ”


“ อู้ววว ” เสียงแซวเป่าปากจากไอ้เด็กติดซ่อมดังมาเสริมให้ผมเริ่มหน้าแดงๆ แต่คนที่โดนปัดมือไปก็ได้แต่เอ๋อมองคนตีมือตัวเองอย่างไม่เข้าใจ


“ นี่ใครวะ ไม่เคยเห็นหน้า ”


ไอ้เด็กพีชเข้าไปกระแซะกระซิบ “ เฮียไม่รู้อะไรซะแล้ว นี่ผัวพี่อุ่น!


“ ห๊ะ!!! ” เบิกตาโพล่งตาลีตาเหลือกมองผมสลับกับไอ้วิน “ นี่กูมุดถ้ำแค่ไม่กี่วัน... ” ผมว่าเป็นเดือน “ น้องกูมีผัวไปแล้ว ทั้งที่มันอยู่แค่ปีสอง!! แล้วกูจะจบอยู่แล้ว ไอ้สัด ทำไมกูยังโสดดดดดดด ไอ้พีชชช พากูไปหาเหล้าขาวด่วนนน ”


มองตามไปอย่างเป็นห่วงแล้วค่อยเสหน้าเหลือบดูไอ้วินจากนั้นไหวไหล่ประมาณว่าก็งี้แหละ ประสาททั้งสายรหัส ผมเดินไปตามทางของคณะจนมาถึงห้องตัวเองผลักเข้าไปก็เจอเพื่อนสองตัวกำลังนั่งทาสีกระดาษอยู่


“ ไม่มาเช้าเลยมึง ” คิมว่าจิกกัดแล้วชี้ไปที่นาฬิกาห้องบ่งบอกว่าดีหนึ่งแล้ว


“ วันนี้ส่งรายงานเล่มของจารย์พงษ์ มึงเสร็จกันยัง ” ผมไม่ตอบเปลี่ยนถามคำถามแทน วางเป้ลงแล้วหยิบรายงานบางเฉียบขึ้นมา


“ ไอ้เหี้ย กูยังไม่เสร็จ! ” ไผ่ร้องลั่นโยนมีดคัตเตอร์ในมือทิ้งแทบจะในทันที “ ส่งกี่โมง!


“ หกโมงตรง ห้องล็อค หกโมงห้านาที ” ว่าหน้าตายมองเพื่อนตัวเล็กน้อยซีดลุกพรวดหากระดาษรายงานกันเลยทีเดียว “ เหลืออีกแค่สี่ห้าชั่วโมงเองว่ะ จะเขียนทันเหรอ ”


“ หุบปากไปเลยไอ้เพื่อนเวร ” ด่ากูซะงั้น


คิมยิ้มระรื่น “ กูเสร็จแล้ว ” ซ้ำเติมเพื่อนอีก แล้ววางไม้ในมือลงทาสีจนเกือบหมดรอให้แห้ง


“ เหลือตัดโมอีกไม่เยอะ มึงนั่งตัดไปไอ้อุ่น กูไปหาข้าวต้มแดกก่อน ไม่ไหวแล้ว ” เพื่อนตัวสูงสะบัดอุปกรณ์ในมือทิ้งอย่างขยาดลุกอย่างเร็วคว้ากุญแจรถแล้วพุ่งออกจากห้องไปเลย


พยักหน้ารับก่อนจะเดินไปดูแผ่นกระดาษแผ่นไม้ที่ยังวาดไม่เสร็จดี ผมกวักมือเรียกให้ไอ้วินไปตัดโมที่ค้าง ส่วนตัวเองก็นั่งร่างแบบร่างส่วนประกอบเพิ่มเติม


ผมนั่งทำงานไปสักพักก็เริ่มตึงๆเจ็บแผลที่เย็บมาจนต้องกุมหัวไว้แล้วนั่งร่างงานต่อในท่าที่โคตรฟุบเมื่อไหร่ก็ไม่รู้


“ เจ็บเหรอ ” เสียงทุ้มเจือความห่วงใยดังมาก่อนที่มันจะค่อยๆดึงหัวผมขึ้นมาดูแผล พิจารณาอยู่ครู่ก็ถอนหายใจแล้วหยิบกล่องยาออกมาจากกระเป๋าตัวเอง “ แผลก็โดนน้ำด้วย จะเป็นไรมั้ยวะ ผมก็ยังไม่แห้งเดี๋ยวก็ไม่สบาย ”


“ ขี้บ่นว่ะ ” ผมว่าเบาๆพลางให้มันใช้สำลีซับแผลผมที่มันเปียกมีเลือดติดออกมาด้วย หน้ากูจะเน่ามั้ยวะ ชักจะหวั่นใจ


วินตั้งหน้าตั้งตาทายาให้ทั่วหน้าอย่างเบามือ “ ไม่บ่นเมียแล้วจะไปบ่นหมาที่ไหน ”


“ แค่กๆๆ!! โอ๊ย กระดาษรายงานหมดอะไรตอนนี้ ไปหาซื้อดีกว่า!!


ก้างขวางคอมักรู้ว่าตัวเองควรหลบฉากก็หอบกระเป๋าเครื่องเขียนหอบสมุดรายงานเล่มหนาที่ดูยังไงก็เหลือร้อยสิบแผ่น ไผ่เดินสะบัดหน้าสะบัดตูดออกจากห้องไปจนห้องเหลือแค่ผมกับมันและงานพร้อมขยะอีกเป็นภูเขา


โรแมนติกสัดๆเลยบรรยากาศ


“ ระวังอย่าโดนน้ำอีก ” มันเตือน ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูผ้าเล็กมาวางแหมะบนหัวเปียกๆแล้วเช็ดให้เบาๆ


ผมเคลิ้มไปกับสัมผัสนุ่มนวลรู้สึกอาการปวดแผลจะหายไปไม่น้อย “ เชื่อมือกู กูไม่อาบน้ำอีกหลายวัน ”


เป็นไง ทีนี้แผลผมก็ไม่โดนน้ำแล้ว ฉลาดมั้ย


วินหัวเราะอย่างเอ็นดูแล้วเช็ดผมให้ต่ออย่างเงียบๆ ปล่อยให้บรรยากาศสบายๆลอยคลุ้งในห้องโดยที่ไม่จำเป็นต้องพูดกัน


แค่เสียงในอกเต้นไปพร้อมกัน...มันก็โอแล้ว


 






 


ยามเช้าที่แสนจะสดใสของใครหลายคนแต่อาจจะเป็นเช้าที่แสนโหดร้ายของใครบางคนทันทีก้าวเท้าลงจากรถหรู ร่างเล็กเดินเข้าตึกคณะเหมือนเช่นทุกวันแต่ก็เริ่มได้รับสายตาแปลกจากรอบตัว เพราะมื้อเช้ายังไม่ตกถึงท้องเดินต้องเดินเลยไปทางโรงอาหารก่อน


เมื่อย่างเท้าเข้ามาในโรงอาหารที่มีเสียงจ้อแจ้เป็นเหมือนทุกครั้งแต่พอเขาเดินเข้ามาเสียงเหล่านั้นก็เงียบหายไปดื้อๆ คนตัวเล็กที่ยังไม่รู้อะไรก็ส่งยิ้มซื่อใสให้ทุกคนเหมือนทุกครั้งแต่คราวนี้กลับมีคนเบี่ยงหน้าหลบหนีหน้าเขาราวกับเกลียดขี้หน้า


ซียืนเคว้งอยู่ครู่ก่อนจะสงบจิตสงบใจแล้วเดินไปหาอะไรเล็กๆน้อยๆลงท้อง เขาเดินผ่านใครก็ต่างหลบหลีกเหมือนเขาเป็นตัวเชื้อโรค


ไม่เท่านั้นเสียงเบาบางก็ลอยมากระแทกหัว


“ ผิดหวังว่ะ นี่เหรอซีผู้น่ารักใสซื่อแห่งอักษร ” เสียงค่อนแขวะดังจากข้างๆ “ แต่กล้าฉีกงานของเดือนสถาปัตย์ปีสองที่ใครๆก็บอกว่าน่ากลัว แสดงว่าร้ายไม่เบานี่ ”


“ นั้นสิ แล้วยังแถมมีหน้าว่าเขาหาเรื่อง ลองดูคลิปดีๆนะแกเอ๊ย ” เสียงลูกคู่มันต้องมา


คนแรกโปรยหางตามาทางผมแล้วพูดต่อ “ คลิปแรกก็ฝั่งเด็กอักษรลง ฉันน่ะยังไม่เห็นธาราเขาต่อยเลย มีแค่กระชากเอง ตอนแรกฉันก็อึ้งนะแบบไม่คิดว่าจะเถื่อนหาเรื่องคนแบบนี้ แต่พอได้ดูคลิปที่รุ่นพี่คณะเกษตรส่งมาน่ะ เห็นเต็มๆ เสียงชัดเว่อร์ สรุปเลยนะ แย่งแฟนเว้ย แกรู้จักใช่มั้ยพี่วินเพื่อนพี่ไต้ฝุ่นอ่ะ เขาแย่งกันอยู่! แถมคนที่พี่วินเลือกดูท่าจะเป็นธาราด้วยว่ะแก ”


“ ก็น่าอยู่นะ ถ้าให้เลือกคนจริงคนตรง กับคน... ” หันไปรับจานข้าวจากป้าในร้านข้าวแกงมาจ้องหน้าผม “ ตอแหล ตีหน้าซื่อ ”


“ เราไปกินข้าวกันดีกว่า อยู่ตรงนี้นานๆแล้วจะกินข้าวไม่ลง ”


สองสาวท่าทางห้าวแก่นสองคนพากันเดินผ่านหน้าคนที่พวกเธอว่ากล่าวแบบไม่สนใจ ปล่อยให้คนตัวเล็กยืนกำมือแน่นกัดปากจนอยากจะระเบิดอารมณ์แต่ด้วยเพราะยาที่ถูกสั่งให้กินมันทำให้อารมณ์ร้อนมันลดลงไปครึ่งแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น


“ พ่อหนุ่มจ๊ะ เอาข้าอะไรดีจ๊ะ ” เสียงหวานของคนแก่เจ้าของร้านว่าก่อนจะสะดุ้งกับสายตาเดือด


ซีหันไปจ้องก่อนจะเน้นทีละพยางค์ “ กูไม่แดกแล้ว!


ร่างของซีหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหารก็ได้ยินเสียงคุยตะโกนข้ามหูเรื่อยมา... มันเกิดบ้าอะไรขึ้น


“ เฮ้ยๆ มึงได้ดูคลิปยังวะ ” เสียงตะโกนของกลุ่มผู้ชายใส่เสื้อช้อปบ่งบอกว่าเป็นเด็กวิศวะ เท้าเล็กหยุดมอง


“ คลิปไรวะ ไหนๆ ” เพื่อนที่ดูเนิร์ดๆหน่อยรีบคว้าโทรศัพท์เพื่อนไปดู “ คลิปในกลุ่มมหาลัยปะมึง ”


“ เออดิ คลิปว่อนเลยมึง ” อีกคนที่กำลังดูดเก๊กฮวยว่า “ คลิปที่ซีฉีกงานธาราน้องรักโคตรเลิฟของพี่ลมไง ”


“ จริงดิ!! ” สองศรีเพื่อนที่เพิ่งรู้ “ คดีพลิกเหรอวะ!!


“ ไม่ใช่แค่พลิกนะมึง มึงดูนี่ ฉีกงานแล้วาใส่หน้า แม่งโคตรหยาม ฮะ เฮ้ย! ไอโฟนกู!!! ” เจ้าของโทรศัพท์ร้องลั่นเมื่อจู่ๆมือมืดก็ฉกไปปาทิ้งลงพื้นอย่างรวดเร็ว


“ มึง!!


ซีลอยหน้าลอยตา “ ทำไม โทษทีไม่ได้ตั้งใจ ” คราบเทวดาตัวน้อยที่รักษามานานสลัดทิ้งจนทุกคนต้องอึ้งเพราะใบหน้าน่ารักตอนนี้เต็มไปด้วยความเดือดโมโหจนคล้ายคนไม่ครบสติสักเท่าไหร่


“ มึงจะไปไหน มึงทำของกูพังแล้วไม่คิดจะรับผิดชอบเหรอวะ! ” กระชากคอเสื้อคนตัวเล็กกว่าอย่าวงเอาเรื่อง ซีก็ไม่ได้สะท้านอะไรแค่ยกเท้าถีบท้องมันก่อนจะปานามบัตรสีทองสวยใส่หน้า


“ อยากได้ก็ไปเอาเงินที่พี่กู ”


“ ไอ้เวรซี!!!


ซีไหวไหล่แล้วเดินออกจากโรงอาหารไม่แคร์สายตาทุกคนที่มองมาสักนิด แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความยโสแค่ไหนใครจะรู้ว่าในใจของเขากำลังพังพินาศหนักแค่ไหน จากที่ไม่มีใครรักอยู่แล้ว กลายเป็นโดนเกลียด ทุกอย่างเป็นเพราะไอ้ธารา! แล้วยังมีไอ้ลมอีก!


ถ้าไม่มีพวกมันสักคน ทุกคนก็ต้องรักเขา!! พี่ฝุ่นต้องรักเขา! พี่วินก็ต้องรักเขา!!


ซีเดินเข้าไปคณะก็โดนสายตาผิดหวังแกมรังเกียจ เขาไม่สนใจเดินเข้าไปยังกลุ่มของเขาที่กำลังนั่งอยู่ที่เดิมหัวเราะเหมือนเดิม พูดคุยกันเหมือนเดิม แต่...


สายตาที่มองมาที่เขากลับเปลี่ยนไป โดยเฉพาะวินดี้...


“ มาเช้ากันจัง ” ซีว่าเบาๆแล้วทรุดตัวนั่งลง เพียงแค่นั้นเพื่อนสี่ห้าคนก็หยิบยกสมุดข้าวของลุกหนีไปอย่างไม่ไว้หน้าสักนิด


เหลือเพียงวินดี้ที่ยังนั่งอยู่กับเขา ผู้หญิงที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เป็นเพื่อนเขา...


“ ซี ” วินดี้ทำหน้าเศร้าแล้วจับมือผมไว้ “ ไม่เป็นไรนะ ฉันยังอยู่ข้างแกเสมอ ”


“ ...ดี้ ” ผมครางออกมาอย่างเหลือเชื่อ


ใบหน้าสวยของเพื่อนคลี่ยิ้มหวานหยด “ ยังไงแกก็เพื่อนฉัน ฉันไม่ทิ้งแกหรอกน่า ”


“ แต่เราทำเรื่องน่าละอายแบบนี้ ดี้จะถูกมองว่าแย่นะ ” ผมพูดด้วยความเป็นห่วง เหรอ! ผมก็แค่อยากหาใครสักคนมาเป็นหลักให้ผมเหยียบปีนขึ้นมายืนได้อีกครั้ง แม้คนคนนั้นจะเป็นเพื่อนแสนจะดีแต่เปลือกคนนี้ก็ตาม หัวเราะในใจแล้วทำไมเขาจะไม่รู้ทันความคิดของผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้


“ ไม่เป็นไร ใครจะมองซียังไงก็ช่าง ซีเป็นเพื่อรักของดี้ ” วินดี้ว่ายิ้มๆลูบมือผมอย่างปลอบโยน “ เอ่อ... ฉันได้ข่าวมาว่าธาราโดนดักตีหน้ามอเป็นพวกกุ๊ยๆด้วย แก...จ้างเหรอ ”


ซียิ้มส่ายหน้า “ เราไม่ทำเรื่องโง่แบบนั้นหรอก ” เพื่อนหญิงแอบหางตากระตุกเล็กๆ “ เราสั่งให้คนของเรากระทืบสะใจกว่าเยอะ เมื่อวานมันโดนตีนพี่ชายเราด้วย บังเอิญเจอกันที่โรงพยาบาล ”


“ พี่โซ่น่ะเหรอ ” หญิงสาวยกมือทาบอกอย่างตกใจแต่แอบชอบใจไม่น้อยเพราะเคยเห็นพี่ดซ่มาหลายครั้ง ช่างเป็นพี่ชายที่มีเสน่ห์เหลือเกิน


คนเป็นน้องพยักหน้ารับ “ เราอยากรู้จริงๆว่าใครดักตีธารา ”


วินดี้ถามอย่างงงๆ “ อยากรู้ทำไมเหรอ ”


“ แค่คิดว่ามันน่าจะดักตีใครตายไปเลย ” ซีเหยียดยิ้มรังเกียจแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อน “ ดี้ คิดเหมือนเรามั้ยว่ามันควรโดนมากกว่านี้ ”


“ นั้นสินะ ” หญิงสาวร้องอ้อรับแล้วทำหน้าฉงนใจ “ แต่ฉันอยากกรู้ชะมัดเลย ใครเป็นคนจ้างดักตีธารากันนะ ”


ผู้ชายตัวเล็กคลี่ยิ้มกว้างตาลอยนิดๆแล้วมองไปที่เพื่อนสนิทสุดๆ...


“ นั้นสิ เราก็อยากรู้ ”


“ ... ”


“ ถ้าดี้รู้แล้ว อย่าลืมบอกเรานะ เราจะรีบไปขอบคุณเขาเลย : ) 




********************************




********************

อ่านสักนิดจะเดาทางได้(รึเปล่า)

ครบเเล้วววววว (กรี๊ดดดด มาอย่างยาวเกิน 10กว่า% 555555 ) เราพยายามมาทุกวันเท่าที่เราจะมาได้เพราะเราคือความบ้าเเละความหักดิบหักมุมของทุกอย่าง 55555555 อาจจะมาวันเว้นวัน วันไหนไม่หมาคือกินยานอนสลบไปเเล้ว


 ตอนนี้เราก็หมั่นไส้นังซีอีกเช่นเคยค่ะ!! บวกเพิ่มคืออิดี้!! (คนเขียนเเต่งไปก็ขึ้นเอง) คนอะไรสมเเล้วที่เป็นเพื่อนกัน เรื่องนี้คนตลบไปตลบมาเยอะค่ะ อย่าเชื่อมาก เพราะคนเขียนมันกวนทรีน หักมุมได้ทุกมุม วันนี้เราพาเฮียนัทมาเปิดตัวอย่างสวยงาม (เหรอ5555) พี่นัทก็ปี5 ส่วนปี4ก็พี่ปาย ปี3ก็พี่ไทม์ ปี2ก็คุณน้องอุ่น ปี1ก็ไอ้เด็กพีชคนกาก สายรหัสนี่มีเเต่ความบ้าค่ะ วินอุ่นเราก็หวานกันอย่างน่ารัก (เหรอ น้ำตาลได้เเค่นี้) ปล.ใครอยากให้หวานกว่านี้บริจาคน้ำตาลกับอ้อยมานะคะ 555555555555555


เเอบมีงอน เค้าเเต่งน่ารัก ตี๊ดๆๆๆ XXXYYYZZZ ให้ตะเองกันเเล้ว เเต่ไม่มาเม้นท์ให้เค้าเลย เค้างอน หรือเค้าเเต่งได้ไม่ดีพอ เดี่ยวไปฝึกสกิลฉาก 18+ 20+ มาใหม่ให้ทุกคนเสียเลือดเป็นเเกลลอน #บ่นด้วยความน้อยใจเเต่เพราะเรายังเด็กนะคะเราเลยยังใสใสเเต่งอะไรกามมากไม่ได้ อุ๊บ 55555

ปล.ใครหาฉากคัทไม่เจอไปติดต่อหน้าเพจข้อความเพจหรือทวิตเตอร์พิมได้เลยค่ะ


ล้อเล่นค่ะ เรื่องของคอมเม้นท์ก็เเล้วเเต่ทุกคนจะสะดวกนะคะ อยากเม้นท์ก็เม้นท์เลยค่ะเพราะมันเป็นกำลังใจให้คนเขียนมากๆ ไม่ใช่เเค่กับพิมนคะ เเต่สำหรับนักเขียนทุกคนเเล้วคอมเม้นท์ทุกคอมเม้นมีความหมายเเละเป็นเเรงผลักดันให้พวกเขาเขียนงานต่อไปได้


กระซิบอีกเรื่อง ดินปาย เรามีนัดกันเดือนอะไรนะ!! พ.ย. ปีนี้ หรือปีหน้าว้าาา (โดนรุมกระทืบ)

พรุ่งนี้เจอพี่ปายคนน่ารักกันน่าาาา


เข้ามาเเล้วมาอินไปด้วยกันเเละบ้าไปกับคนเขียนกันเถ๊อะะะะะ 

***ตอบคำถาม***

1.มีเรื่องฝุ่นลม ไฟเวียร์มั้ย

- มีเเน่นอนค่ะ คิวปีหน้าครับ

2.ทำหนังสือมั้ย กี่เล่ม

-ทำค่า เเต่ต้องให้เนื้อเรื่องเกิน 80 % ก่อนค่ะ กะไว้ 4 เล่ม เนื้อหาหลัก 3 เล่ม เล่มพิเศษ 1 เล่ม อันนี้คาดๆไว้ก่อนค่ะ ตอนนี้ก็ดำเนินการเเอบทำปกเล่ม 1 อย่างลับๆเเล้ว #อุบเงียบ

3. เรื่องการทำ Box จะมีมั้ย

-มีแน่นอนค่ะ วินอุ่นไม่ต่ำกว่า 2 เล่มเเน่ๆ(รวมเเฝดฟรานด้วย)ค่ะ กราซิก...

4.ราคาประมาณเท่าไร

- อันนี้ยังตอบไม่ได้ค่ะ เพราะยังไม่ได้สอบถามเรื่องจำนวน Box กับจำนวนความหนาของหนังสือ(หนาบรรลัย) / เเต่เราจะมีใครจ่ายเเบบจ่ายเต็ม กับ ผ่อนมัดจำ 3 เดือน 0% 5 เดือน 0%  ด้วยค่ะ (เฟิร์สช้อยส์มาเอง ) 5555555555555555 เนื่องด้วยเป็นนักเขียนที่ไม่ค่อยจะเหมือนใคร เราต้องทำอะไรให้เเปลกแหวกไปอีก

5.เปิดพรีเมื่อไหร่

- อีกนานค่ะ ไม่ใช่เร็วๆนี้เเน่ๆ วินอุ่นยังอยู่กับเราอีกนาน (คนเขียนเอาเเต่นอน)

************

เเละขอบคุณทุกคอมเม้นอีกเช่นเคย ทุกคอมเม้นเป็นเเรงกำลังให้เราปั่นนิยายเลยมีกำลังใจมาทุกวัน ขอบคุณจริงๆค่ะ ^^ (พรุ่งนี้จะรีบมาเยยยย ไม่เกินเที่ยงคืนพรุ่งนี้ #โดนเตะ)

ปล.ส่งท้าย.เรื่องนี้ไม่มีอะไรเเน่นอนหรือคงเส้นคงวา ถ้าจะให้คงที่คงเป็นความกวนบาทาของคนเขียนที่มีเพิ่มขึ้นทุกวัน (อย่าปามีดค่ะ! เเพง! เดี๋ยวไม่มีใช้! ) เราเป็นนิยายหักมุมตลบพลิกหลอกตาได้ตลอด อย่าไปเชื่ออะไรทั้งนั้น คนเขียนมันร้ายมากค่ะ! เเต่ท่องไว้ค่ะ


*** ถ้ารักถ้าชอบกันอย่าลืมกดเฟบไว้นะคะ


ขอบคุณทุกคอมเม้นอีกเช่นเคย อ่านของทุกคนเน้อออ รักทุกคนนนน

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจสักนิดน่าจะได้มีเเรงปั่นต่อ ขอบคุณมากๆค่ะที่ยังรอกัน

ติดตามพูดคุยกันได้ที่เพจ เดือนพราย

ติดเเท็กนิยายพูดคุยในทวิตเตอร์ #พี่เทศน้องปัตย์ หรือ #นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตัวพ่อ ได้สองเเท็กเลยยยย


ติดต่อจิกหัวคนเขียนโดยตรง : TW : @Phraipimmy_  ต้องมี _ ต่อท้าย y นะคะ

มาพูดคุยกันได้เน้อออ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 445 ครั้ง

328 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 เมษายน 2562 / 17:01
    สายรหัสนี้สุดๆจ้า
    #10163
    0
  2. #10117 Piawriku_MN (@Piawriku_MN) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 01:11
    เกลียดน้องแต่ชอบพี่ผิดป่ะ...ไม่ผิดนะ5555
    #10117
    0
  3. #10103 KronkanokKeanak (@KronkanokKeanak) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:59
    เกลียด ซีอ่ะ

    ตอเเหลมากเลยอยากให้ไต้ฟุ่นกับวินรักเเล้วมันก้ต้องคนใดคนนึงเจ็บไหมถ้ารัก-อ่ะ เกลียด
    #10103
    0
  4. วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:46
    บ้าพอกัน
    #10064
    0
  5. #9826 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 16:45
    อ่านเรื่องมุมหนุกก้อมี แต่หลังไม่ชอบคนบ้านซี เท่าไร เมืาอไหร่จะกลับหลุมซะที
    #9826
    0
  6. #9733 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:17

    ติดตามค้าาๆๆ
    #9733
    0
  7. #9529 CottomChu (@CottomChu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:13
    เพิ่งมาตามอ่าน ชอบมากค่ะ
    #9529
    0
  8. #9497 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 19:50
    หื่นได้แป๊บเดียวกลับมาหงอเหมือนเดิมพี่วินของน้องอุ่น ดี้ซีมันร้ายเกินเยียวยา
    #9497
    0
  9. #9451 yuta_ (@yuta_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:10
    5555555
    #9451
    0
  10. #9339 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 11:25
    หน้ากากทั้งคู่ เหอะๆ
    #9339
    0
  11. #9326 Veryblack (@Veryblack) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 17:43
    เกลียดดี้กับซีชะมัด
    #9326
    0
  12. #9297 MapleMable (@MapleMable) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:16
    เลวววววววว
    #9297
    0
  13. #9197 Anshowy (@Anshowy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:54
    ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ พึ่งได้เข้ามาอ่าน สู้ๆนะค่ะ
    #9197
    0
  14. #9196 Anshowy (@Anshowy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:54
    ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ พึ่งได้เข้ามาอ่าน สู้ๆนะค่ะ
    #9196
    0
  15. #9110 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:32
    น่ากลัวเวอร์สองเพื่อนรักโฮะๆ
    #9110
    0
  16. #8137 elleonoell (@Minrt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 20:01
    พวกนางก็ไม่ได้หวังดีต่อกันหรอก แหล กันทั้งสองนั้นแหละ
    #8137
    0
  17. #7248 Earn jiji (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 00:48
    เราว่าดี้มันต้องจ้างกลุ่มลุงมาดักตีแน่ๆ ซีก็เลิกๆไปเถอะเค้าไม่รักเค้ามีผัวมีเมียกันแล้วหยุดเถอะซี บางครั้งก็สงสารซีนะ ที่ไม่มีใครรักจนต้องเป็นบ้า
    #7248
    0
  18. #7086 Atithan31 (@Atithan31) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:51
    เลว!! ทั้งสองคนเลย ไม่ไหว
    ตอแหล ปั้นหน้ายิ้มใส่กัน ลับหลังนี่แทบอยากจะฆ่ากันให้ตาย อิดี้ อิซี // อิน~
    #7086
    0
  19. #7074 YB229 (@YB229) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 21:42
    จับกระแสตอแหลได้หลายกระแสมากๆค่ะจากการอ่านตอนนี้ 555555555 นังซีกะเพื่อนมันดี้เด้อะไรเนี่ยตัวดีเลยยยยยย น่าจับไปฆ่าหมกส้วมนักกกก หึยยยย!
    #7074
    0
  20. #6960 Lirilarisa (@Lirilarisa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 23:54
    อีดี้นี้แหละ
    #6960
    0
  21. #6030 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:07
    อ้าวเฮ้ย แตกคอกันเองแล้วสิ สะใจลึก ๆ
    #6030
    0
  22. #5963 Padazzaaar (@papandaazz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 06:45
    ดี้แน่เลยที่สั่ง แน่เลยยยยย
    #5963
    0
  23. #5861 mengai (@mosysp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 08:46
    ดี้ เป็นไรมากป่ะจ๊ะ บางทีก็สงสารซี แต่ความหมั่นไส้มีมากกว่า โฮ๊ะๆ
    #5861
    0
  24. #5850 JwangM (@mareenmean) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 00:22
    คิดว่าซีก็รู้นะว่าดี้จ้าง แล้วตั้งใจจะโยนให้ซี
    #5850
    0
  25. #5571 SkyGuy (@HongPatcharaporn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 22:39
    อยากอ่านเรื่องของอาชินกับเทียน
    #5571
    0
  26. #5133 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 16:45
    โอ๊ยยยย ฉากเอ็นซีนี้ฉันตายยย 55555555555
    #5133
    1
    • #5133-1 woradafon (@woradafon) (จากตอนที่ 23)
      31 พฤษภาคม 2561 / 17:39
      อ่านได้ที่ไหนค้ะ
      #5133-1