ปิดพรี ♠GUNCHA CASINO กัญชาคาสิโน♠

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 86,749 Views

  • 1,607 Comments

  • 2,504 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24,241

    Overall
    86,749

ตอนที่ 4 : Begin and Begin again ♦ START 03 [ALREADY]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 581 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ไม่ใสเหมือนหน้าจองกุก (?) ขุ่นเทามัวมาก ชนิดเกือบดำเลยก็ว่าได้ 
นิสัยตัวละครค่อนข้างสีเทา คำหยาบเยอะเเละเนื้อเรื่องหรือฉากบางฉากค่อนข้างรุนเเรง
ใครรับเรื่องรุนเเรงไม่ได้กดออกตอนนี้ก็ยังทันค่ะ
#

**นิยายเรื่องนี้มี 2 พาร์ท คือ Begin and Begin again กับ To face and The end.
จะเปลี่ยนพาร์ทเเรกก็ต่อเมื่อครบสามเเสนอักขระค่ะ = นิยายเรื่องนี้เเตะ 6 เเสนอักขระ
CHAPTER 03
♦Begin and Begin again 3♦



          ชั้นนี้ยังเต็มไปด้วยความเงียบถึงขั้นที่ว่าเสียงลมหายใจของคนรอบข้างก็แทบไม่ได้ยิน แต่จับความได้ว่าพวกเขายังคงผ่อนลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ ในรัศมีสายตาฉันยังคงตราตรึงไว้ที่แผ่นหลังของผู้ชายร่างกำยำ

          สายตาเขาที่สะท้อนผ่านประตูลิฟต์...มันช่างคาดเดาอะไรไม่ได้สักอย่าง

          ดวงตาเกรี้ยวโกรธนั้นเขาก็มีมาแต่ไหนแต่ไร ไหนจะสีหน้าติดหงุดหงิดที่เป็นหนึ่งเอกลักษณ์ของเขาแล้ว...ก็ยังจับใจความไม่ได้ว่าที่เขานิ่งนั้นเพราะโกรธหรือกลัวความจริง?

          อ่า... ฉันนี่มันโง่สิ้นดี ลืมคิดไปอย่าง

          คนอย่างกันต์คงไม่กลัวความจริงหรอก ถึงแม้เรื่องที่เขาทำจะผิดสักเท่าไหร่ ยังไงเขาก็คิดว่าถูกอยู่ดี

          แล้วอีกอย่างเด็กตรงหน้าฉันไม่ได้มีเบ้าหน้าที่คล้ายคลึงกับกันต์แต่อย่างใด บางที...เขาอาจจะไปลักขโมยลูกใครมาก็เป็นได้

          อาจจะดูเป็นคำประชด แต่ใครจะคิดว่าอาจจะเป็นจริงๆ

          ประตูลิฟต์ถูกเปิด... หากแต่คนที่อยู่หน้าลิฟต์ยืนนิ่ง กระทั่งประตูลิฟต์ปิด ทุกอย่างเข้าสถานการณ์เดิม ไม่มีใครแม้แต่จะปริปาก จนร่างตรงหน้ากลับเคลื่อนไหว

          ถ้าเด็กนั่นเป็นลูกฉัน แล้วเธอจะทำไม กันต์หันมาพูดเสียงทุ้มพร่า ริมฝีปากหยักลึกเริ่มคลายขึ้น ลำตัวหนาหันมาเผชิญกับฉันโดยตรง

          “…” ฉันเงียบและมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย

          และความรู้สึกที่ว่า... ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงโหดเหี้ยมดีจัง

          ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพาเด็กมาดูอะไรให้อนาถตา มันเป็นความทรงจำที่เด็กควรจะจดจำงั้นเหรอ? ฉันก็พอเข้าใจว่าธุรกิจคาสิโนของเขามันไม่ได้ขาวสะอาด ออกจะดำจนสกปรกและไม่น่าเข้ามาก่าย

          หน้าที่ของแต่ละฝ่ายก็สารเลวใช่ย่อย

          ยกตัวอย่างคือวี...ผู้ชายที่ฉันเจอไป

          ฉันโดนหลอกเป็นคนที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่พอคาดเดาทางสายตาจากจำนวนหญิงคาสิโนแล้ว ไม่ต่ำกว่าร้อยคน บางทีอาจมากกว่านั้น แล้วอย่างที่เขาเอาแบคมาให้ดูการกระทำเลวๆ อัดคนจนเลือดท่วมนั่นอีก...เขาต้องการให้ธุรกิจนี้มันไปในทางไหนกันแน่ จมหรือรวยขึ้น?

          การกระทำชั่วๆ แบบนั้นน่ะ สักวันมันจะตอบสนอง

          หืม เขาครางในลำคอราวกับเค้นถาม จะมาเป็นแม่ให้เหรอ?”

        ใช้นิ้วเท้าคิดเหรอ...

          รู้ไหม? บางทีฉันก็อยากจะโต้ตอบและเดินไปตบหน้าเขาให้เข็ดหลาบ ถึงแม้จะมีในบางครั้งที่ปากเผลอหลุดอย่างไม่ตั้งใจ แต่ที่ทำไม่ได้เพราะในกำมือเขามีฉัน...ฉันทำอะไรที่ค่อนข้างรุนแรงแบบนั้นไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่เลือกที่จะเงียบเพราะเหตุผลคือแม่

          ‘แม่ คือจุดอ่อนที่กันต์ชอบมาขยี้ให้ฉันรู้สึกแย่...

          กันต์เดินมือล้วงกระเป๋าขึ้นหน้ามาหาฉัน และมันใกล้มากเสียจนฉันต้องขยับหนี เป็นจังหวะเดียวที่เขาคว้าเอวฉันได้ทัน

          “อย่าเกินเหตุเลยเดียร์ คนดื้อปราบยาก กันต์ยกมือขึ้นลูบศีรษะฉัน ฉันพยายามใช้สองมือที่วางแหมะบนแผงอกเขาเพื่อออกแรงดันไม่ให้ใบหน้าเข้าหากัน...แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้กันต์ออกห่าง หากแต่มันยิ่งพาเข้าใกล้ด้วยแรงที่เขาเพิ่มขึ้น

          เขายิ้มเหมือนไม่แยแสก่อนจะเอ่ยต่อประโยคจนครบ เก็บไว้ดื้อบนเตียงดีกว่า...กันต์จะได้ซาดิสม์กับพี่บ้าง

          ฉันมองเขาตาเขียวพร้อมกำมือแน่น

          “และอีกอย่างนะ กันต์ยิ้ม อย่าต้องให้สอน...อย่ายุ่งเรื่องคนอื่นครับ

 

        GUNCHA’s TALK.

          “วันนี้ไม่มีงานต่อแล้วครับ ผมลืมตาขึ้นเมื่อเสียงของไอ้บรูซที่ทำหน้าที่เป็นลูกน้องและเป็นเลขาฯ ส่วนตัวเอ่ยขึ้น ว่าแต่นายอยากรู้เรื่องคุณจอห์นไหมครับ

          ผมถอนหายใจพรืดใหญ่ อือ ว่ามา ก่อนจะหลับตาลงเช่นเดิมพร้อมแขนที่ท้าวกับขอบกระจกรถแล้วบริเวณขมับพิงที่มือ

          คุณจอห์นแค่สาหัสครับ ตอนนี้พักอยู่ที่บ้านและมีหมอส่วนตัวคอยตามดูแลอยู่ใกล้ๆ ครับนาย

          หึ สมควร... โดนตั้งสิบคนรุมกระทืบ ไม่ตายก็บุญ

          เออ แล้วเมื่อคืนมึงกับคุณเดียร์... ผมใช้ขายันไปที่เบาะกึ่งกลางของรถจนเกิดเสียง เมื่อไอ้วีเจ้าของฉายาเหลี่ยมเยอะเอ่ยขึ้น แหม ใจเย็นๆ สิครับนาย ไอ้วีวางไอแพดในมือพร้อมเอื้อมมาทำท่าปัดฝุ่นที่ขากางเกงผม

          เสือกไม่เข้าเรื่อง ผมปรามาสขณะหลับตาก่อนจะผละขามาไว้ที่เดิม

          มันคือไอ้วีที่ติดรถผมมาด้วย ยังโกรธแม่งไม่หายที่ดันปล่อยให้เดียร์ลงมาชั้นล่างได้ ชั้นใต้ดินนั่นไม่ใช่ชั้นที่ใครต่อใครก็สามารถลงมาได้ ถึงลงมาได้ก็ต้องมีจุดโทษที่ต้องได้รับ แต่เดียร์คือข้อยกเว้นเพราะเป็นเด็กผม ลูกน้องผมจึงไม่ทำไร ถ้าเป็นคนอื่นคงเละไปนานแล้ว

          ส่วนหนึ่งผมด่าไอ้วีไปแล้ว มันว่ามันเจอเดียร์ระหว่างมา ทว่ามันไม่ได้ทักห้ามหรืออะไรเพราะตัวมันโกรธเคืองที่มันกับเดียร์มีปากเสียงกัน

          ก็อยากรู้ โดนยาไปซะขนาดนั้น...ทั้งคืนเลยเด้ ไอ้วีทำเสียงขบขันพร้อมใช้ข้อศอกสะกิดที่แขนผมจนผมต้องกระตุกยิ้มมุมปาก มันพูดจนผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

          ถือว่าเป็นโชคดี... เมื่อคืนถึงจะไม่สุด แต่แม่งก็พอใจกับสิ่งที่เกิด

          เมื่อคืนผมกับเดียร์เราร่วมกิจกรรมยามดึกด้วยกันก็จริง แต่แค่ไม่กี่ครั้ง เพราะหลังจากนั้นเดียร์ก็ผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา... ยานอนหลับที่ผมใส่ไว้ในน้ำเปล่านั่น ซึ่งเดียร์เข้าใจว่าผมวางยาปลุกเซ็กส์เธอ

          ยาปลุกเซ็กส์นั่นถามว่าแรงไหม มันก็แรงทุกตัว โดนไปทีก็ฉุดไม่ขึ้น มีสติแต่ไม่เต็มร้อย ใจคิดอย่าง การกระทำอีกอย่าง... ผมรู้ดีเพราะอดีตมันตอกย้ำ

          ไอ้ฝรั่งหัวงูที่เธอไปคุยมันชื่อ จอห์น มันเป็นลูกค้าประจำที่มักจะคอยทำสัญญาทุกปี เป็นสัญญาขายหุ้นชั่วคราว ซึ่งเป็นหุ้นส่วนของคาสิโนแค่ 5% เท่านั้น

          นับเป็นโชคร้ายของผมหรือโชคดีของมันก็ไม่รู้ มันมาเจอเดียร์เมื่อเดือนก่อนและยอมเซ็นสัญญากับผมในเดือนถัดมา

          มันถูกใจเดียร์มากถึงขั้นวางยาแล้วพร้อมฉวยโอกาสในตอนที่ผมไม่อยู่ ไอ้บรูซซึ่งรับคำสั่งให้รอรับเดียร์หลังคุยงานเสร็จโทรมารายงาน เป็นจังหวะเดียวที่ผมกำลังถึงร้านบาร์ที่เดียร์กำลังขายสัญญาให้ไอ้เฒ่านั่น

          ผมรู้อยู่แล้วว่าถ้าเอาเดียร์มาคุยเรื่องงาน สักวันมันจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเพราะเดียร์ไม่ใช่คนขี้เหร่ เพราะงั้นการคุยสัญญาทุกอย่าง ผมจึงนัดหมายที่ร้านบาร์ซึ่งมีน้องที่สนิทเป็นเจ้าของแค่ที่เดียว

          เดียร์สวยสง่า มีเสน่ห์ที่คนเข้าถึง พวกหัวงูทั้งหลายที่มาคุยสัญญาจึงตกเป็นกับดักและยอมเซ็นสัญญาในที่สุด ยอมรับเลยว่ามันดีมากที่ไอ้วีหลอกให้เดียร์มาทำงานกับผม

          ยิ่งเดียร์ขายสัญญากับลูกค้าได้เท่าไหร่ เงินผมยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเท่านั้น

          และที่ไอ้บรูซรายงานเมื่อกี้ก็ไม่ได้มีไรนอกเสียจากไอ้จอห์นโดนรุมเละจนต้องพึ่งหมอไว้ข้างกาย มันรวยติดอันดับก็จริงแต่มันไม่กล้าฮือกับผม เพราะลูกน้องที่มันมีอยู่... นั่นก็คนของผมทั้งหมดเช่นกัน

          ลองคิดสภาพว่าถ้ามันแตะต้องกับผมนิดเดียว พรรคพวกของมันจะหายไปทันตา และมันก็จะกลายเป็นแค่ไอ้แก่หัวงูที่มีเงินประดับแต่ไม่มีอำนาจอะไรเลย

          ส่วนเรื่องที่ผมหวังดีใส่ยานอนหลับให้เธอ ไม่ได้ว่าไม่ชอบถ้าเธอวิงวอนให้ผมกระทำโดยมียานั่นคอยกระตุ้น ผมชอบนะ เพราะเดียร์ไม่ค่อยยอมผมในเรื่องนี้

          แต่อย่างที่บอก...ยาปลุกเซ็กส์ในอดีตมันทำให้ผมทำบาปเกินจะให้อภัย เพราะงั้นความหวังดีจึงก่อตัว แต่ก็นะ... ยานอนหลับออกฤทธิ์หลังจากจัดกันไปได้ไม่กี่ครั้ง แต่มันเร้าใจจนคิดถึง

         อ่า ให้ตาย... แม่งหยุดคิดไม่ได้เลย

          ถ้ากูเป็นมึง วันนี้กูไม่มาทำงานหรอก ไอ้วีพูดขณะสายตายังคงตรึงไว้ที่หน้าจอ จากนั้นมันถึงเคลื่อนสายตามามองด้านข้างของผมจนรู้สึกได้ ผมถึงได้ลืมตาและมองมันด้วยหางตา กูจะเล่นยันเช้าแม่ง มันคว่ำปากยิ้มอย่างร้ายกาจ ดวงตามันฉายแววหื่นกามไม่มีหยุด

          คงจะมีแต่ไอ้วีคนเดียวที่ไม่รู้ว่าผมใส่ยานอนหลับให้เดียร์กิน

          สวยป่ะๆคล้อยหลังไม่นานนัก ข้อศอกของไอ้วีทำหน้าที่กระแทกรัวๆ เป็นการสะกิด ผมเคลื่อนสายตาไปดูจอไอแพดบนมือมัน หน้าจอปรากฏเป็นรูปผู้หญิงผิวสีแทน หน้าคมสวย พร้อมกันนั้นชุดที่ใส่อยู่ก็วาบหวิวจนพาอุ่นซ่าน

          ยอมรับว่าเด็ดไม่เบา แต่ไม่ใช่สเปค

          ใคร ผมเลิกคิ้วถามในขณะที่ตายังจ้องอยู่ที่เสื้อชั้นในลูกไม้สีแดงซึ่งทำหน้าที่ห่อหุ้มลูกมะตูมทั้งสองไว้ มึงจะเอาเหรอ?”

          คำถามที่ว่า มึงจะเอาเหรอ?’ คือความหมายเดียวกับ มึงจะหลอกเขาเหรอ?’ ก็อย่างที่รู้ว่าไอ้วีมันอยู่ฝ่ายไหนของคาสิโน

          หลอกล่อและพูดจาหยอดเก่ง...เหี้ยไม่เบา

          ถ้าถามว่าทำไมต้องเหี้ยกันขนาดนี้?

          ไม่รู้สิ ฝ่ายนี้มันมีมาตั้งแต่สมัยทวดของทวดผมอีก

          เหตุผลจะไม่ขอพูดถึง ความชั่วมันไม่ปราณีใครอยู่แล้ว

          สาวใต้ สวยเหี้ยๆ กูไปแฮคข้อความเขามา นางว่านางอยากเป็นนักข่าว ที่สำคัญเก่งอังกฤษด้วยเว้ย...โคตรถูกทางเรา มันให้ความสนใจโปรไฟล์ในไอแพดพร้อมส่ายหน้าผิวปากอย่างชอบใจ

          ถึงแม้ผมจะเป็นหัวหน้ามันก็ตามที เรื่องแบบนี้มันเป็นคนตัดสินใจทั้งนั้น ผมไม่สามารถขัดมันได้ เพราะมันเป็นคนหัวรั้นหัวดื้อ เรื่องแบบนี้ผมจึงตามใจมันเป็นพิเศษ

          “เนี่ย ถ้ากูหลอกเขามาได้ กูว่ามึงต้องจัดเขาเป็นเด็กในสังกัดบ้าง

          “ไม่เอาน่า เดี๋ยวเดียร์กูเสียใจ ผมพูดแหย่พร้อมยิ้มอ่อน เดียร์กูเร้าใจสุดแล้ว ปากก็ดี ดื้อก็ดื้อ...แต่เด็กดีเหมือนกัน

          จริงไม่จริง? เรื่องอื่นล่ะดื้อ แต่พอเอาเรื่องแม่มาพูดก็ยอมทุกอย่าง

          เด็กดีของกันต์จริงๆ

          “ครับผมๆ มันพยักหน้าราวกับประชด รอก่อน สักวันกูจะหาเด็กมาให้มึงเอาคุณเดียร์ลง...คุณเดียร์สวยนะ น่ารักด้วย แต่ปากดีอ่ะ ไอ้วีแสยะยิ้ม กูไม่ชอบผู้หญิงปากดี

          ไอ้วีเป็นผู้ชายหน้าตาดี แต่ก็โดนเกลียดเยอะไม่แพ้กัน เวลามันเจอผู้หญิงปากดีคนไหน มันเองก็จัดการรวบหัวรวบหางและมัวเมาไปกับการสั่งสอนของมัน ถ้าเดียร์ไม่ใช่เด็กผม ก็คงถูกไอ้วีกลืนกินไปแล้ว

          รอกูอายุห้าสิบก่อน ผมยิ้มมุมปากพร้อมตบบ่าไอ้วีสองทีอย่างไม่ใส่ใจ

          เหอะ กูคงหลอกคนมาให้มึงเป็นพันคนล่ะค้าบบ มันลากเสียงยาวพร้อมยิ้มเย้ย สายตาหยุกหยิกของมันที่ตราตรึงไว้ที่หน้าจอไอ้แพด ทำผมกระทืบเท้าใส่ตีนมันไปทีนึงอย่างหมั่นไส้

 

          ผมถึงคอนโดในครึ่งชั่วโมงต่อมา

          ห้องที่ผมกับเดียร์อยู่คือชั้นสิบสี่ แต่ผมกดลิฟต์ขึ้นชั้นสิบห้า

          เดียร์ไม่รู้ว่าผมมีห้องทำงานซึ่งครองชั้นสิบห้าทั้งชั้นตามฟอร์มของคอนโด มันค่อนข้างกว้าง ใหญ่กว่าบ้าน...แต่ผมชินจึงเฉยๆ

          “มึงไม่ต้องจ้างพี่เลี้ยง ผมเดินนำไอ้บรูซจนเข้าห้องทำงาน กระทั่งเสียงประตูปิดผมจึงพูดต่อ กูจะให้มึงไปเฝ้าแทน

          ‘เฝ้า ในที่นี้ไม่ใช่เฝ้าใคร แต่เฝ้า เด็กๆ ทั้งห้าที่ผมเลี้ยงไว้ที่บ้านใหญ่

          “แล้วนาย...

          ไม่มีมึงกูก็ไม่ตาย ผมพูดแทรกขณะถอดเสื้อสูทสีดำที่ยังคงกลิ่นหอมจากน้ำยาปรับผ้านุ่ม เดียร์เป็นคนซักเสื้อผ้าผมทุกตัว ผิดกับที่ผมจ้างให้คนอื่นซัก แม่งไม่ถูกใจเท่าเดียร์ทำ กูให้เริ่มเดือนหน้า วันไหนที่มึงต้องทำงานกับกูก็ให้คนอื่นไปทำ

          “ครับนายไอ้บรูซโค้งศีรษะรับคำสั่ง ส่วนผมก็เดินไปล้มตัวนั่งกับเก้าอี้เลื่อนสีดำตัวใหญ่ ผ่อนลมหายใจก่อนหลับตาแล้วหมุนเก้าอี้ไปทางด้านกระจกหน้าต่างที่มองเห็นวิวรอบชานเมือง

          ไม่ถึงนาทีที่ความเงียบครอบงำ และผมเป็นคนเปิดปากทำลายความเงียบนั้น อย่าให้กูเห็นเดียร์กับแบคเจอกันอีก เป็นคำสั่งจากปากผมที่ค่อนข้างตายตัวและเด็ดขาด

          การเจอกันของทั้งสองคนทำให้ผมไม่สบายใจ

          ไม่รู้ทำไม แต่ไม่สบายใจสุดๆ

          “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจไอ้บรูซไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้ทั้งสองเจอกัน แต่ผมพูดดักไว้เผื่อครั้งหน้า ถ้ามีอีก ไอ้บรูซต้องรับเคราะห์นั้นไปเพราะถือว่าผมสั่งอย่างเด็ดขาดแล้ว นายครับ...ไอ้บีโทรมาบอกแล้วครับว่าโอนเงินให้แม่คุณเดียร์แล้ว

          “อือ ผมครางรับสั้นๆ

          ที่ไม่โอนเพราะต้องการสั่งสอน มีอย่างที่ไหน ให้มาเป็นเด็กก็แล้ว ทั้งสบาย ทั้งกินดีอยู่ดี แต่ไม่เอาใจผมสักอย่าง จะมีก็แค่ช่วยแต่งตัวกับทำอาหาร แล้วเรื่องที่ผมต้องการก็ไม่เคยจะยอม ถ้าไอ้จอห์นไม่วางยาเดียร์ผมก็คงไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

          จะว่าไปแล้วตบรางวัลให้ไอ้จอห์นสักหน่อยดีไหม?

          ผมส่ายหน้าให้กับความคิดขบขันของตัวเอง หลังจากนั้นถึงถอนหายใจเมื่อนึกย้อนถึงสภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

          แบคคือเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ผมรับเลี้ยงมาจากบ้านกำพร้าของไทยตั้งแต่อายุสองถึงสามขวบ...แบคไม่ใช่เด็กคนแรกที่ผมรับเลี้ยง ยังมีเด็กอีกสี่คนซึ่งอยู่ที่บ้านใหญ่ในตัวเมืองของแคนาดา ผมซื้อบ้านใหญ่ทิ้งไว้ให้พวกเด็กนั่นอยู่

          ผมไม่ไว้ใจคนเก่าที่เฝ้าพวกเด็ก จึงสั่งให้ไอ้บรูซไปเฝ้าแทน

          แบคมีอายุถึงกำหนดแล้ว มันควรที่จะต้องได้เห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ชินตา เช่น... เลือด หรือการซ้อมคน รวมถึงการฆ่าคนด้วย แต่แบบนั้นมันจะดูหนักไปสำหรับเด็กห้าขวบอย่างแบค ผมจึงทำได้แค่ให้ซ้อมจนมันกระอักเลือด

          ส่วนเด็กที่เหลือผมไม่ได้พามา เหตุเพราะผมต้องการฝึกแบคให้ได้ดีกว่าทุกคน และทุกคนมีอายุต่างกัน ถือว่าแบคจัดเป็นพี่คนโต และมีน้องเล็กแค่สองคนเท่านั้น

          จะหาว่าผมใจร้ายก็ย่อมได้ ผมถูกเลี้ยงมาแบบนี้เหมือนกัน

          ถ้าถามว่าทำไมต้องรับเลี้ยงเด็กพวกนั้น ตามจริงมันเป็นหนึ่งในกฎของคาสิโน ซึ่งต้องมี นักฆ่า ไว้ประดับ...


       23.05 น.

       ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งมาหลายชั่วโมงจนเมื่อยล้า หมุนคอไปมาจนกระดูกทำหน้าที่คลายเส้นเอ็นดัง ก๊อก ผมเอื้อมไปคว้าเสื้อสูทสีดำมาถือไว้แนบข้าง นาฬิกาบ่งบอกเวลาถึงห้าทุ่ม อากาศด้านนอกเริ่มหนาวลามมายังข้างใน อีกไม่เดือนแคนาดาก็คงจะหนาว

          ผมกดลิฟต์ลงไปชั้นล่างคือชั้นสิบสี่...ห้องที่ผมกับเดียร์อยู่

          ป่านนี้เดียร์คงหลับ ผมไม่ค่อยโทรเช็ค ไม่ค่อยโทรหาเดียร์ นอกจากมีเรื่องสำคัญจริงๆ ถึงโทรหา แต่เรื่องสำคัญที่ว่าก็ไม่มีอะไร แค่ถามไถ่เรื่องกินและกวนตีนเธอไปงั้น

          ผมไม่ใช่คนติดโทรศัพท์สักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจะมีมันไปทำไมเหมือนกัน

          ไม่นานนักผมก็มาถึงชั้นสิบสี่ เจอลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าเป็นบอดี้การ์ด ผมพยักพเยิดหน้าให้มันออกไปราวกับบอกกรายๆ ว่าเลิกงานได้แล้ว พวกมันเข้าใจเป็นอย่างดีถึงได้โค้งคำนับแล้วรอให้ผมเดินเข้าห้องเสียก่อน

          ผมถอนหายใจเหนื่อยขณะถอดรองเท้า เดินเข้าในห้องจนถึงโซฟาก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าเดียร์คงหลับแล้ว

          เดียร์อยู่ห้องเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากทำงานบ้าน ช่วงหัวค่ำก็คงหลับ แต่ไม่... ผมได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ดังมาจากในห้อง นั่นทำให้ผมโยนเสื้อไปยังโซฟา คิ้วหนาขมวดกันเป็นปมพร้อมหมุนลูกบิดให้เบาเงียบ

          ในสายตาผมตราตรึงที่แผ่นหลังเล็กของเดียร์บริเวณระเบียง เป็นไปได้อย่าโทรมาช่วงนี้นะคะ กันต์อาจจะกลับมา

          “…” อ้างชื่อผมด้วยคือ?

          ผมไม่รอช้าและไม่เกรงใจอะไรทั้งนั้น เดินเปิดประตูสวนเข้าห้องอย่างไม่รีบร้อนอะไร จนคนร่างเล็กที่ยืนรับลมอยู่ตรงระเบียงหันเสี้ยวหน้ามามองแล้วรีบกดวางสายอย่างเร่งรีบ พร้อมกันนั้นยังกดอะไรต่ออีกก็ไม่รู้

          ผมยืนมือล้วงกางเกงและจ้องเธออยู่นาน กระทั่งเธอหันลำตัวมาแล้วเดินท่าทางเก้ๆ กังๆ ทำผมผิดสังเกต

          คุยกับใครผมถามเสียงเรียบนิ่ง แต่ผู้ฟังอาจจะรับรู้ถึงความเกรี้ยวโกรธในน้ำเสียงเล็กน้อย

          “…” เดียร์กำโทรศัพท์แน่น เงียบของเธอคือการปิดบังสำหรับผม เธอเงยหน้าสบตากับผมภายในชั่ววินาที หลังจากนั้นถึงได้เดินขึ้นมาหลายก้าว ทักข์น่ะ...นายไม่ว่าอะไรใช่ไหม

          ทักข์? ผัวเธอนี่ ใช่ไหม?

          แล้วไอ้ที่ว่า อย่าโทรมาช่วงนี้ กันต์อาจจะกลับมา คือ?

          ฟังดูแล้วเหมือนผมเป็นผัวหลวง แล้วไอ้ทักข์คือผัวน้อยยังไงยังงั้น

          โคตรน่าขัน

          “จะว่าอะไร ดูเหมือนเดียร์จะกลัวผมตัดขาดความสัมพันธ์ของเธอกับไอ้หมอนั่นซะเสียจริง ตราบใดที่เดียร์ไม่หนี กันต์ก็โอเค

       GUNCHA’s TALK END.

 

          ฉันกลืนน้ำลายเมื่อได้ยินคำพูดของเขา พร้อมกันนั้นแววตาและท่าทางยังดูสุขุมเหมือนมีรังสีเกรี้ยวโกรธโผล่ออกมา เล่นทำตัวฉันเกร็งไปเสียเล็กน้อย

          “จัดของให้ด้วย...ต้องไปไทย คิ้วฉันกระตุกเมื่อกันต์พูด เขาเดินไปล้มนอนกับเตียงราวกับเหนื่อยล้า ไม่ต้องเอาไปเยอะ แค่วันเดียว

        ‘คาดว่าไม่กี่วันนี้ ไอ้กันต์น่าจะลงไปไทยนะครับ

          คำพูดของใครบางคนย้อนเข้าหัวฉันทันที

          ฉันสูดลมหายใจเข้าแล้วเป็นหน่วยกล้าตายที่ตั้งคำถามกับกันต์ขึ้นมา ไปทำไมเหรอ ฉันเดินไปยังตู้เสื้อผ้า พร้อมลากเอากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเขาออกมาเปิด

          รู้แล้วได้อะไร เสียงทุ้มแหบดังขึ้นด้านหลัง...ฉันหยุดนิ่งในการจับไม้แขวนเสื้อ แต่ก็ไม่ได้หันไปทำท่าทีอะไร สนใจการจัดเสื้อผ้าให้เขาต่อ ฉันหยิบเสื้อผ้าทำงานหรือชุดสูทสีดำและสีแดงค่อนข้างม่นประมาณสามชุดของเขาออกมาวาง พร้อมกับกางเกงบ็อกเซอร์ที่เขาชอบใส่นอนมาประมาณสองตัว

          รู้ใช่ไหม?”

          “…” ฉันไม่ได้ตอบอะไรไป แต่เงี่ยหูฟังขณะดึงชุดออกจากไม้แขวนเสื้อ

          กันต์ไม่อยู่หนึ่งวัน ห้ามทำอะไรตุกติก

          ฉันหยุดการกระทำที่จะดึงเสื้อออกจากไม้แขวน อือ รู้

          “เฮ้อ เด็กดีของกันต์ฉิบหายฉันหลับตาเอือมเมื่อเสียงของเด็กที่อ่อนกว่าฉันถึงสองปีกำลังพูดด้วยโทนเสียงราวกับมีฉันเป็นเพื่อนอยู่ด้านหลัง เมื่อหันไปมอง ถึงได้รู้ว่ากันต์หลับไปเรียบร้อย

          ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาดูเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

          กันต์ ฉันวางเสื้อผ้าไว้บนกระเป๋าเดินทางที่ถูกเปิดอ้าอยู่บนพื้น ก่อนจะสาวเท้าเดินไปนั่งข้างเตียงที่มีร่างสูงกำยำของเด็กหน้าอ่อนเยาว์นอนอยู่ กินอะไรหรือยัง ไม่หิวเหรอ?” ฉันถามพลางมองหน้าของเขาที่หลับพริ้มราวกับได้ผ่อนคลาย

          กันต์มีมาตรฐานและเบ้าหน้าดีในระดับนึง ถึงแม้จะมีสีหน้าติดหงุดหงิดและขี้เล่นผสมกัน ถึงอย่างนั้นมันไม่ได้ช่วยลดความหน้าตาดีของเขาลงได้แม้แต่น้อย ยามหลับก็เหมือนเสือจำศีล ยามตื่นก็เหมือนเสือผู้หิวกระหาย รูปร่างที่สมส่วนชายชาตรีของเขาน่าจับตามอง ชีวิตเขาเพอร์เฟ็กต์ทุกอย่าง

          แต่ข้อเสียในลักษณะสันดานก็มีอยู่ถมไป...

          กันต์ ฉันเอื้อมมือไปสัมผัสกับต้นแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เขย่าเบาๆ ให้รู้สึกตัว แต่เจ้าตัวก็แน่นิ่ง ฉันจึงเขย่าไปประมาณสองครั้งได้ มือหนาที่เคยนิ่งกลับเอื้อมมากอบกุมแล้วดึงมือฉันไปวางไว้บนหน้าอกแกร่ง

          อะไร เขาพูดเสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยิน หากแต่จับความได้ในสิ่งที่เขากำลังสื่อ

          ไม่หิวข้าวเหรอ?” ฉันโน้มหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย

           หิว...กันต์ลืมตามองฉันด้วยดวงตาปรือๆกินเดียร์ก่อนได้ป่ะล่ะ

          “…” ฉันมองหน้าเขานิ่ง แต่มือไม้เริ่มรนราน

          หึ กันต์กระตุกขำก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อเห็นท่าทีของฉัน ไม่เท่านั้นเขายังยกมืออีกข้างขึ้นลูบศีรษะฉันทั้งที่หลับตาก่อนมือเขาจะร่วงไปวางอยู่หน้าท้องของตัวเอง

          “งั้นฉันทำให้กินพรุ่งนี้เช้าแล้วกันนะ ฉันตอบเขา

          และใช่... มันสร้างความแปลกใจให้กันต์เสียจนเขาต้องกระตุกยิ้มอีกครั้งก่อนรอยยิ้มนั้นจะหายไป และแทนที่ด้วยใบหน้าที่หลับใหล

          คล้อยหลังไปไม่ถึงสองนาที สัมผัสได้ว่าลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขาเป็นตัวบ่งบอกว่ากันต์น่าจะหลับสนิทแล้ว ฉันถึงได้ดึงมือตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบาที่สุด

          ฉันลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยเสื้อผ้าที่ยังไม่จัดเก็บไว้ตรงนั้น

          เมื่อออกจากห้องแล้วปิดประตูห้องนอนสนิท ฉันเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดอันเล็กที่กันต์มาเอาติดตั้งไว้เพื่อดูอิริยาบถของฉันทุกฝีก้าว ฉันเบนหน้าหนีแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำที่ใกล้กับครัว

          ปึง...

          หลังจากประตูห้องน้ำถูกปิด ความเงียบจึงเกิด 

          ฉันเดินไปนั่งบนฝาชักโครก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูข้อความเก่าที่ยังไม่ได้จัดการลบ...ไม่คิดว่าวันนี้กันต์จะเข้ามาหาด้วยซ้ำ ทุกอย่างในเครื่องจึงไม่ได้ถูกกดลบไปซะหมด

        อ่านเสร็จให้รีบลบ จะคุยอะไรก็พิมพ์ส่งมา เสร็จแล้วให้ลบเหมือนเดิม

          เพราะกันต์เข้ามาในเวลาที่ฉันคุยกับ เขา คำแนะนำที่เขาพูดมาจึงทำให้ฉันนึกขึ้นได้แล้วต้องรีบลบข้อความที่มีอยู่ไม่กี่ข้อความของเขาทันที ก่อนหน้านี้ฉันได้จัดการลบเบอร์ในประวัติการโทรเรียบร้อยแล้ว

          สายเมื่อกี้น่ะ...ไม่ใช่ทักข์ ไม่ใช่แม่ และไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก

          รู้ดีว่าเบอร์แปลกที่โทรมาคือใคร และเลข 8 ซึ่งเป็นเลขท้ายของเบอร์คือคีย์เวิร์ดบอกตัวตนของเขาคนนั้น

        ‘ทำให้มันเชื่อใจที่สุด ดูแลอย่าให้ขาด เอาให้มันเหลิงได้ยิ่งดี

          เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาบอกฉันแล้วก็ดันหน้าร้อนผ่าวเหมือนอยากจะร้องไห้ ฉันลูบหน้าตัวเองแล้วปิดหน้า ความรู้สึกที่กำลังกระแทกกระทั้นขึ้นมาตอนนี้ทำให้ฉันสับสนจนเลือกไม่ถูก

        นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่กัน...

          มันเป็นเหตุผลที่ฉันลองเทคแคร์กันต์อย่างผิดปกติ โดยปกติแล้วฉันไม่เคยถามกันต์เลยด้วยซ้ำว่าหิวไหม? กินอะไรมาหรือยัง? นั่นเป็นคำถามที่ชวนอ้วกสำหรับฉันอย่างมาก แต่วันนี้...คือการทดลอง

          ใจฉันมันสั่น... สั่นจนเหมือนจะหลุดออกมา

          กันต์ไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยได้ง่ายๆ ถ้าฉันจะเล่นกับเขาก็ต้องคิดถี่ถ้วนให้ดีจนกระทั่งตอนนี้ขมับทั้งสองด้านทำหน้าที่ดัง ตุบๆ อยู่นานสองนานจนฉันต้องสงบสติอารมณ์ มันถึงได้ผ่อนคลาย

          ฉันเลือกอะไรไม่ได้สักอย่าง

          จะว่าขี้ขลาดก็ย่อมได้... กันต์ไม่ใช่คนที่เล่นงานได้ง่ายๆ นะ

          ถ้าฉันพลาด เท่ากับจบ และแม่ฉันก็จะจบไปด้วย

          ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำประมาณห้านาทีให้หลังถึงได้ออกมาแล้วตรงไปยังห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้าเขาให้เรียบร้อย จากนั้นถึงได้อาบน้ำชำระเนื้อกายให้สะอาด สวมเสื้อผ้าใส่สบายนอน

          โคมไฟบนหัวเตียงยังคงเปิดอยู่ เมื่อฉันตัวถึงเตียงแล้วถึงได้เอื้อมไปปิดแล้วจัดท่าทีการนอนให้พอเหมาะ

          เดียร์…” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือหนาที่เย็นเฉียบมาแตะที่หน้าท้องฉันใต้ผ้าห่มหนาอุ่น เขยิบมานี่ เสียงกันต์งัวเงีย เขาเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น

          ไม่เอา ฉันร้อน ฉันพลิกตัวหันไปอีกด้านเพื่อที่จะได้ไม่เสวนากับเขาต่อ ดังนั้นมือที่เคยวางแหมะไว้บนหน้าท้อง ตอนนี้จึงอยู่แค่เอวฉัน

          รู้...ว่าเขาจะสั่งให้ฉันทำอะไร ซึ่งฉันเหนื่อยกับการซักผ้าทั้งวัน ฉันอยากนอนโดยที่ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น

          แต่กันต์ยังนอนไม่ได้

          ฉันพยายามปัดเสียงของเขาออกจากหูโดยการหลับตากลั้นใจไม่ฟัง

          เดียร์ยังไม่ได้หอมกันต์เลยนะ มือหนาเริ่มเคลื่อนไหว...จากเอวร่นไปยังสะโพก ก่อนมือหนาสากจะสาละวนตรงนั้นอย่างหื่นกามจนฉันต้องพลิกตัวหันไปจิ๊จ๊ะใส่เขาอย่างหงุดหงิด

          นายยังไม่ได้อาบน้ำฉันว่าเขาทั้งที่เป็นข้ออ้างในการบ่ายเบี่ยง ตามจริงกันต์มีกลิ่นตัวเป็นเอกลักษณ์ ถึงแม้เหงื่อไคลเขาจะออกมากแค่ไหน กลิ่นบุรุษกายก็กลบมิดไปซะหมด

          “ไม่เห็นเกี่ยว กันต์ตอบงัวเงีย เร็ว...

          ฉันถอนหายใจเบื่อหน่ายก่อนจะพลิกตัวเข้าหาเขา พร้อมยกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อย เขยิบมาสิ ฉันใช้น้ำเสียงไม่พอใจสักเท่าไหร่ในการเอ่ยบอก

          ถ้าฉันไม่ตามใจเขาในเรื่องนี้ เขาจะกวนฉันทั้งคืนไม่เลิก

          ไม่นานนัก...แขนแกร่งก็พาดมาที่เอวฉันพร้อมร่างกำยำที่เขยิบเข้าอ้อมแขนฉันอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นตัวและบุรุษกายที่ว่าส่งกลิ่นแตะที่ปลายจมูกฉันทันทีที่ชิดใกล้ จมูกโด่งเป็นสันถูกฝังที่ซอกคออ่อนของฉัน พร้อมกันนั้นปากนิ่มร้อนระอุราวกับไฟเผายังทำหน้าที่ซับเนื้ออ่อนตรงคอฉันสองครั้ง ลมหายใจรินรดแถวต้นคอจนร้อนผ่าว

          เมื่อท่าทางการนอนได้ตามปรารถนาที่เขาต้องการแล้ว มือบางของฉันวางแหมะที่ศีรษะของเขา ก่อนปลายนิ้วเรียวจะทำหน้านี้สอดเข้ากลุ่มผม ลูบผมนุ่มของเขาอย่างแผ่วเบาและช้าอย่างนิ่มนวลที่สุด...

          หอม ในความหมายของเขาคือการนอนให้ฉันลูบหัว

          ไม่ต่างไรกับการกล่อมเด็กน้อยให้นอนหลับเลยสักนิด

          ตกใจเหมือนกันที่กันต์มีมุมเด็กที่คนอื่นไม่รู้ มองแล้วดูเหมือนเป็นลูกแหง่ที่ห่างไกลจากแม่เลยนะ ครอบครัวของกันต์คงจะรักและตามใจเขามาก เขาถึงได้เอาแต่ใจและเป็นเจ้าคนนายคนตั้งแต่อายุยังน้อย

          เอาเถอะ ในห้องนี้ฉันยังไม่เคยเห็นรูปพ่อแม่เขาเลย บางทีรูปครอบครัวอาจจะอยู่บ้านใหญ่ในตัวชานเมืองของเขาก็ได้...ตามจริงฉันจะสนใจกับครอบครัวเขาทำไมกัน

          ครอบครัวที่สอนเขามาก็คงนิสัยเหมือนๆ กับลูกเขานั่นแหละ

          ไม่น่าสนใจสักนิด





#
อัพเเล้วววว ขี้อ้อนเฟ่ออออออออออ
คือขาดกำลังใจอยู่นะงิ ขอฟีดเเบคเยอะหน่อยนะ


เนี่ยยๆ อยากเเต่งวีน้าาา5555555 อยากเเต่งเเนวพระเอกบ้าเซ็กส์ หุหุ
เห็นป่ะ กัญชาคาสิโนนี่โคตรลึกลับ จะมีอะไรโผล่มาอีกบ้างก็ไม่รู้
เลี้ยงนักฆ่าตั้งเเต่เด็กโลยยย
เรื่องนี้ปมเยอะไหมก็ไม่เเน่ใจอ่ะทุกคน เพราะบางทีปมมันก็ชอบโผล่มาเรื่อยๆ5555555555555 ไอ้คนเเต่งเนี่ยเเหละกำลังจาตรัยยยยย ;____;
มิ้นเลือกเมจไม่เก่งอ่า คิดอยู่ว่าจะเอาเจโฮปหรือเเบคดี
เเต่เเบคดูให้กว่าก็เลยเอางิ ;___;








FACEBOOK :: MMYCHAYAA
TWITTER :: @mmychayaa1
ทวิตติดเเท็ก #กัญชาคาสิโน
อย่าปล่อยให้เเท็กนี้ว่างคร๊ รออยู่ตั้ลล้อดดดดดดด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 581 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #1205 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 14:41
    แฟนเด็กจังเล้ย
    #1205
    0
  2. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:09
    ใครอะ

    คนที่สอนนางเอกใคร

    คนมนใช่ปะ?
    #976
    0
  3. #611 nutthaKL (@nutthaKL) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48
    เฮียวี นี่เค้านึกเมจเป็นแทฮยอง เลยค่ะ555555
    #611
    0
  4. #601 Pha-noi (@princejaza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:30

    อยากได้คู่วี >_<

    #601
    0
  5. #560 NATCHA? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 17:54

    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ ????

    #560
    0
  6. #383 Dowlover (@Dowlover) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:00
    อุ้ยยย อุ้ยอุ้ย อุ้ยอุ้ย
    #383
    0
  7. #373 jin_monbebe (@jin_monbebe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    น้องกัญอ้อนเก่งง มุมนี้น่ารักมาก
    #373
    0
  8. #245 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 23:33
    อ้อนเก่งงงงงง
    #245
    0
  9. #222 maytag (@maytag) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 23:33

    ปมเริ่ม ...ตะคุตะคุมาแย้วววว...สงสารนุ้งกันต์จังงงง

    #222
    0
  10. #207 VRUJK. (@ARMY_30) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 01:08

    น้องกันต์ อ้อนน่ารักดีจังงื้ออออ
    #207
    0
  11. #206 yellowofworld (@fern2546_55) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 11:24

    งื้อออออน่ารักกก อัปตลออดน้าา
    #206
    0
  12. #205 iwila (@iwila) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 20:39
    อ้อนได้อีกกกก ><
    #205
    0
  13. #204 qxmxi_ (@qxmxi_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 14:29
    ขี้อ้อนอ่ะแงงงง น้องงงงงงื้ออ กันต์คนโหดคือหายไปเลยอ่า ไรท์สู้ๆนะคะ>_<
    #204
    0
  14. #203 followers (@followers) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 12:10

    มารับไป!!! ก้อนกำละงใจอันเท้าบ้านนนนนนน~~
    #203
    0
  15. #202 Yahya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 02:27

    กันต์น่ารักกกกก ขี้อ้อนมากจ้าลูก

    #202
    0
  16. #201 haneul3865 (@haneul3865) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:33
    กันต์นี่นางรู้สึกยังไงกับเดียร์กันแน่?
    #201
    0
  17. #200 BOOM-kbl (@BOOM-kbl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:13

    ใจบางไปหมดเเล้วเจ้ากันต์
    #200
    0
  18. #199 BOOM-kbl (@BOOM-kbl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:12

    อ่านไปยิ้มไปคือ???? มโนว่าเป็นตัวเอง5555555
    #199
    0
  19. #198 BOOM-kbl (@BOOM-kbl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:11

    อย่าหน่วงเยอะนะเราชอบที่เห็นเขารักกัน5555555
    #198
    0
  20. #197 BOOM-kbl (@BOOM-kbl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:10

    กันต์คือขี้อ้อนอ่ะน่ารักเว้ย
    #197
    0
  21. #196 BOOM-kbl (@BOOM-kbl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:10
    พี่เดียร์ไม่หวั่นไหวกันน้องเลยน้องก็อ้อนไปเถอะ
    #196
    0
  22. #195 bm kingdom (@beambababig) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:41
    เห้ออออยากให้เค้ารักกันเร็วๆจัง คงน่ารักมว้ากแน่เลยยย
    #195
    0
  23. #194 eve2345 (@Oopeve2345) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:28
    ใครกันน่ะ ที่เดียคุนด้วย

    สงสัยย

    รอค่าาา
    #194
    0
  24. #193 DMace9 (@DMace9) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:01
    กันต์อ้อนเหมือนเด็กน้อยอ่ะ ดูแล้วน่าสงสารน่ะ คงไม่มีชีวิตในวัยเด็กอ่ะ
    #193
    0
  25. #192 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:52
    รอค่าาาาา
    #192
    0