ปิดพรี ♠GUNCHA CASINO กัญชาคาสิโน♠

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 87,354 Views

  • 1,611 Comments

  • 2,508 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24,846

    Overall
    87,354

ตอนที่ 8 : Begin and Begin again ♦ START 06 [ALREADY]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 728 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ไม่ใสเหมือนหน้าจองกุก (?) ขุ่นเทามัวมาก ชนิดเกือบดำเลยก็ว่าได้ 
นิสัยตัวละครค่อนข้างสีเทา คำหยาบเยอะเเละเนื้อเรื่องหรือฉากบางฉากค่อนข้างรุนเเรง
ใครรับเรื่องรุนเเรงไม่ได้กดออกตอนนี้ก็ยังทันค่ะ
#

**นิยายเรื่องนี้มี 2 พาร์ท คือ Begin and Begin again กับ To face and The end.
จะเปลี่ยนพาร์ทเเรกก็ต่อเมื่อครบสามเเสนอักขระค่ะ = นิยายเรื่องนี้เเตะ 6 เเสนอักขระ
CHAPTER 06
♦Begin and Begin again 6♦





          A hour later. – 1 ชั่วโมงต่อมา

          ฉันควรทำอะไรสักอย่างหรือเปล่านะ

          หลังจากคิดกับตัวเองท่ามกลางความเงียบที่โต๊ะกินข้าวได้สักพัก ฉันก็คิดว่าควรทำอะไรสักอย่างแล้วจริงๆ

          แต่ก่อนที่ฉันจะลงมือทำอะไร ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าห้องนอนเพื่อสอดส่องถึงสิ่งมีชีวิตในห้องนอน เด็กนั่นบอกจะไปอาบน้ำ แต่ภาพที่เห็นคือเขาหลับทั้งที่ทีวีในห้องยังฉายหนังภาคค่ำ อยากจะปลุกเขาให้ลุกไปอาบน้ำ แต่มันติดตรงที่ว่าเขาเพิ่งนั่งเครื่องมา คงจะเหนื่อยจึงไม่อยากขัด ฉันหยิบรีโมทมาปิดทีวีพร้อมเดินออกมาอย่างผะแผ่วไร้เสียงฝีเท้า

          ฉันยืนค้างท่ามกลางความเงียบ...

          เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบานใหญ่ที่อยู่เหนือทีวี

          ตอนนี้เวลาตีสามเกือบตีสี่ ผ่านมาแล้วเกือบชั่วโมง ฉันตัดสินใจเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเยือกน้ำกับแก้วน้ำออกมาพร้อมกับขนมปังของกันต์ที่ฉันซื้อมาให้ตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน ซึ่งมะรืนมันก็จะหมดอายุแล้ว เมื่อทุกอย่างอยู่ในมือฉันจึงเดินไปยังห้องนั้น... ซึ่งมีเธอคนนั้นอยู่

          ฉันเค้นถามกันต์ในตอนที่เขาเดินเข้ามาเอาเชือกใหญ่ในลิ้นชักใต้ทีวีในห้องนอน กันต์บอกเขาไม่รู้จักเด็กคนนี้ ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง แต่เขากลับซัพพอร์ตวีโดยการเอาเชือกเส้นใหญ่นั้นไปให้และไม่ได้แย้งการขังเด็กคนนั้นเลย

          ผู้ชายพวกนี้เป็นประเภทไม่สนศีลธรรมและเลี่ยงความถูกต้องจริงๆ

          แอด...

          เสียงเปิดประตูพร้อมแสงสว่างจากหลอดไฟด้านนอกสาดส่องเข้าห้องนั้นแทบจะทันที แต่ทว่าก็ยังมีบางจุดที่ไฟส่องไม่ถึง...ซึ่งตรงนั้นมืด เห็นแต่เงา

          ฉันค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปมองเล็กน้อย ปรากฏเป็นเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องข้างประตูระเบียง

          เธอเห็นฉัน...ฉันเห็นเธอ

          ต่างคนต่างมองกัน

          เธอระแวดระวังฉัน ส่วนฉันก็พยายามที่จะเข้าหา

          ฉันก้าวเท้าเข้าห้อง แต่ดูเหมือนเธอคนนั้นจะออกอาการตัวสั่น แววตาที่เห็นไม่ชัดแต่สัมผัสได้ของเธอไม่ได้มีความกลัว แต่เหมือนเธอกำลังกระหาย ซึ่งคงไม่พ้นน้ำหรือพวกอาหาร วีลากเธอมาอยู่ในห้องมืดๆ นี้เกือบชั่วโมงกว่าแล้วนะ เธอไม่น่าจะได้กินอะไร

          พี่เอาน้ำมากับขนมปังมาให้ ไม่รู้ว่าเธอเป็นสัญชาติอะไร จึงเลือกที่จะใช้ภาษาไทยเข้าแลกเพื่อสังเกตอาการของอีกฝ่าย แต่เพราะความมืดจึงไม่รู้ว่าเธอแสดงอาการรู้เรื่องในคำพูดของฉันหรือเปล่า

          ...

          “…” ฉันวางของทุกอย่างไว้กลางห้องพร้อมนั่งยองเพื่อที่จะคุยกับอีกฝ่าย หากแต่...

          “…” เธอยังคงเงียบโดยไม่ปริปากพูดอะไร เพราะแบบนั้นฉันจึงคิดว่าเธอคงไม่ไว้ใจฉันมากนัก ฉันจึงเลือกที่จะเอ่ยต่ออีกประโยค

          “มีอะไรก็เคาะประตูหรือตะโกนเอานะ พี่นั่งอยู่โซฟาตลอด ในระหว่างพูด สายตาก็จ้องมองไปยังเชือกเส้นใหญ่ที่มัดไว้ที่ข้อขาของเธอไปด้วย เหมือนเธอจะเห็นฉันมองข้อขาเธอ เธอจึงขยับเล็กน้อย

          ฉันเข้าใจว่าวีเป็นผู้ชายลั้ลลาที่ค่อนข้างร้าย แต่คิดไม่ถึงว่าจะร้ายมากถึงขนาดจับเด็กสาวที่ไหนไม่รู้มามัดขาแล้วขังไว้ในห้องมืดไร้แสงสว่าง

          “…” ฉันตัดสินใจยิ้มให้เธอผ่านความมืดซึ่งไม่เห็นใบหน้าได้รูปของอีกฝ่าย ฉันลุกขึ้นแล้วหมุนตัวจะเดินออกจากห้อง ทว่าสายตาดันไปปะทะกับใครสักคนที่อยู่นอกห้อง

          เพราะไม่ได้ปิดประตู ฉันจึงได้เห็นว่ามีใครกำลังนั่งรออยู่หน้าโต๊ะบาร์

          แค่รูปร่างและสัดส่วน...ฉันก็พอมองออกว่าเป็นวี

          ฉันออกไปโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูอย่างแผ่วเบา ตั้งใจจะไม่มองหน้าหมอนั่นแล้วปลีกตัวเดินเข้าห้อง หากแต่เสียงทุ้มกลับรั้งขาฉันไว้

          “หวังดีให้มันถูกคนหน่อย เสียงวีนั้นค่อนข้างแข็ง ผิดกับที่ผ่านมาที่น้ำเสียงค่อนข้างเล่นร้าย เขาลุกออกจากเก้าอี้พร้อมแววตาที่จดจ้องฉันมาด้วยสายตาที่ค่อนข้าง... อันธพาล

          ฉันยืนมองหน้าวีชนิดที่ว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายหลายมิติและมีบุคลิกมากมายจนคิดไม่ออกว่าแท้จริงแล้วนิสัยเขานั้นเป็นยังไงกันแน่ วีก้าวเท้าขณะมือล้วงกระเป่ากางเกงเดินเข้ามาใกล้ฉันอย่างช้าๆ พร้อมโน้มหน้าชิดใบหูฉันอย่างผะแผ่ว

         ไม่ฟ้องไอ้กันต์เรื่องไอ้เหี้ยชินทร์ก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

          ฉันยืนมองหน้าวีชนิดที่ว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายหลายมิติและมีบุคลิกมากมายจนคิดไม่ออกว่าแท้จริงแล้วนิสัยเขานั้นเป็นยังไงกันแน่ วีก้าวเท้าขณะมือล้วงกระเป่ากางเกงเดินเข้ามาใกล้ฉันอย่างช้าๆ พร้อมโน้มหน้าชิดใบหูฉันอย่างผะแผ่ว

          ไม่ฟ้องไอ้กันต์เรื่องไอ้เหี้ยชินทร์ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

          ฉันรีบก้าวถอยหลังแทบจะทันที มือที่ปล่อยก็ดันเกร็งแน่นขึ้น หัวใจเต้นระรัวราวกับหลุดออกจากอก วีกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะก้มหัวราวกับบอกลาพร้อมจ้ำเท้าเดินเข้าห้องนั้นไปอย่างไม่รอช้า

          วี... หมอนี่มันรู้อะไรเยอะแค่ไหนกัน

          แต่ถึงกระนั้นฉันคงไม่ได้เดือดร้อนอะไร ก็ในเมื่อฉันไม่ได้ยอมรับในข้อเสนอของคุณชินทร์

          ฉันถอนหายใจพร้อมส่ายหน้าสะบัดเรื่องตอนนี้ออก

          ฉันคงไม่จำเป็นต้องนั่งโซฟารอเด็กคนนั้นเรียกแล้ว ในเมื่อวีมารับกลับ ฉันจึงตัดสินใจจะเดินเข้าห้อง แต่เพราะเสียงทุ้มอันแข็งกร้าวจากด้านในทำฉันเทความสนใจให้หมด

          อย่ายัด คายออกมา

          แน่นอนว่ามีความคิดที่จะเปิดประตูเข้าไปด่า แต่เพราะเสียงแกะเชือกผนวกกับเสียงจ้ำเท้าของคนด้านใน ทำให้ฉันต้องสาวเท้าเดินเข้าห้องนอน

          ผลสุดท้าย...วีพาเธอคนนั้นกลับไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความหดหู่ในใจฉัน

 

          ปึก!

          “คุยอะไรกัน

          โทรศัพท์ถูกโยนลงบนตักฉันพร้อมร่างกำยำที่ยืนอยู่ข้างหน้า ฉันก้มลงมองคลิปประมาณสามสิบวินาทีในโทรศัพท์ที่กำลังเคลื่อนไหว...ในนั้นมีผู้หญิงและผู้ชายกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าห้อง

          ซึ่งหญิงสาวและชายหนุ่มในคลิปคือ...ฉันกับวี

          มุมกล้องของวิดีโอตัวนี้บ่งบอกได้อย่างดีว่ามันมาจากกล้องวงจรปิดของกันต์ที่ตั้งไว้ข้างทีวี และอีกอย่าง...สีหน้าฉันแสดงออกว่าตกใจมากตอนที่วีโน้มหน้าเข้ามากระซิบ ความรู้สึกตอนนั้นจำได้ดีว่าริมฝีปากเขาสัมผัสกับใบหูฉันอย่างแผ่วเบาอีกด้วย

          หรือหอมแก้ม?” เพราะเสียงทุ้มที่ลอดเข้าหูมาอีกประโยคทำให้ฉันหยิบโทรศัพท์จากตักแล้วลุกขึ้นจนระดับความสูงอยู่แค่ปลายคางเขา

          ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมกันต์ถึงหน้าตึงตั้งแต่เช้า ปกติเขาออกจะขี้เซาและค่อนข้าง...อ้อน ซะส่วนใหญ่ แต่เช้าวันนี้กลับผิดแผกไปจากทุกวัน

          วีแค่ขู่เรื่องที่ฉันเอาขนมกับน้ำไปให้เด็กผู้หญิงคนนั้น ฉันพูดออกมาอย่างแถโดยฟังไม่ค่อยขึ้น แต่ในสถานการณ์แบบนั้นคำขู่จึงเป็นทางออกที่ฉันเลือก นายก็รู้ว่าฉันกับวีไม่ได้ญาติดีต่อกัน

          “แล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้น?”

          ฉันกลืนน้ำลายหนึ่งอึก และ... ก็ปากหมอนั่นโดนหูฉัน ไม่ให้ตกใจแล้วจะให้ฉันยืนนิ่งๆ เหรอ?” มันคือเรื่องจริง แต่อีกประเด็นคือการเอาตัวรอด

          ที่พูดมาทั้งหมดคือเรื่องจริง?” กันต์เลิกคิ้วถาม ลมหายใจเขากระทบกับหน้าผากฉันอย่างผะแผ่วสม่ำเสมอ ถ้ามารู้ทีหลัง อย่าหาว่าไม่เตือน

          “…” ฉันไม่ได้พูดต่อแต่เลือกที่จะเงียบ เป็นจังหวะเดียวที่กันต์เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกจากมือฉันพร้อมเดินออกจากห้องนอนเตรียมออกไปทำงาน ฉันถอดถอนหายใจอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินตามออกไปเพื่อกินอาหารเช้ากับเขาที่โต๊ะอาหาร

          หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรสำคัญ นอกจากกันต์จะชอบกดริมฝีปากตรงแก้มฉันก่อนออกไปทำงานเกือบทุกครั้ง

          เช่นเช้าวันนี้ก็เช่นกัน...

 

       We’s TALK.

          “คนที่กูส่งรูปไปเมื่อคืนถูกใจป่ะ?”

          มึงจะถามกูทำไม ในเมื่อมึงก็ตัดสินใจเอง

          “แค่หาแนวร่วม ไม่ได้เหรอวะไอ้เจ้านาย ผมส่ายหน้ายิ้มก่อนจะเคาะเศษบุหรี่กับฝารองแก้วน้ำที่ถูกวางไว้อยู่หน้าโต๊ะกระจกแก้วตอนนี้พวกเรากำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องของผมซึ่งอยู่ห่างจากคอนโดของมันพอประมาณ

          และ มัน ที่ว่าก็คือไอ้กันต์...เจ้านายวัยเดียวกันของผม

          รูปที่ส่งไปหาไอ้กันต์เมื่อคืนนั้นมันคือรูปหญิงไทยที่ถูกส่งไปประมาณทุ่มกว่าๆ ซึ่งตอนนั้นไอ้กันต์มันคงอยู่ที่ไทยและผมคงอยู่ที่ร้านบาร์แถวคอนโด

          คงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมว่าผมทำงานอะไร

          มึงก็เอาเด็กคนนั้นมาทำหญิงคาสิโนสิยากอะไร หน้าตาน่ารักดี ประโยคของไอ้กันต์ทำผมกระตุกยิ้มตาม

          ยอมรับว่า... เคยคิดแต่... เก็บไว้ขยี้เองคงสะใจกว่า

          ทำไม เด็กคนนั้นมันเป็นน้องสาวหรือลูกของศัตรูคนไหนของมึง

          “หึ ผมทำได้แค่กระตุกขำไปงั้น แต่ในหัวก็คิดไปต่างๆ นานาแล้ว เมื่อผมไม่ตอบ ไอ้กันต์ไม่ได้พูด พวกเราจึงจมอยู่กับความเงียบพร้อมกับควันบุหรี่ที่ถูกพ่นออกจากริมฝีปากคละคลุ้งไปทั่วบริเวณนั้น

          ปึก ครืด...

          โทรศัพท์เครื่องใหญ่ถูกโยนไถลบนโต๊ะกระจกแก้วด้านหน้าจนมันมาหยุดอยู่หน้าผม...ในนั้นเป็นคลิปซึ่งไม่ได้กดเล่น มันค้างภาพของวิดีโอไว้ให้ ซึ่งมันทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์เรื่องเมื่อคืน

         ปกติไม่เคยจะแวะมาหาที่คอนโด ที่แท้มาเพราะเรื่องนี้นี่เอง...

          ไอ้กันต์เป็นพวกขี้หวง ไม่ว่าจะของหรือเพื่อนหรือเด็กของมัน มันก็ขี้หวงเหมือนหมาเฝ้าก้างที่ไม่แม้แต่จะให้แมลงหวี่แมลงวันมาตอมเด็ดขาด

          ทำไม? หวงเด็ก?” ผมเอ่ยถามทั้งที่ยิ้มมุมปาก ไอ้กันต์ไม่ได้ตอบอะไรแต่มองไปยังทีวีที่กำลังฉายข่าวของบอลโลกในอาทิตย์นี้ ผมจึงพูดต่อเพราะรู้ว่ามันต้องการคำตอบจากจุดไหน กูก็กวนตีนคุณเดียร์ไปงั้น

          คงไม่พ้นเรื่องที่ผมกระซิบคุณเดียร์

          เอาตามจริงผมไม่คิดจะบอกคุณเดียร์เรื่องที่ตัวเองรู้เรื่องที่ไอ้ชินทร์มันนัดให้คุณเดียร์ไปคุยเรื่องแผนชั่วๆ ของมันแล้ว เหตุผลที่รู้คือเรื่องบังเอิญ ผมจำได้ว่าวันนั้นตัวเองไปทำธุระแถวคอนไอ้กันต์ และไปเจอคนของไอ้ชินทร์ด้อมๆ มองๆ คุณเดียร์ที่เดินซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต

          คราแรกผมเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญเหมือนกันที่จะเจอคนของไอ้ชินทร์อยู่ที่นี่ และที่มันมองคุณเดียร์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเธอสวยและมีเสน่ห์ ดึงดูดเพศตรงข้ามได้ดี

          หากแต่...มันมากเกินไปจนผมสงสัย แต่เพราะมีธุระอีกต่อหนึ่งจึงให้ลูกน้องที่สนิทในคาสิโนตามสืบให้จนรู้ความทั้งหมด

          ผมไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่ไอ้กันต์เองก็ไม่ได้บอก เรื่องนี้รู้กันแค่สามคนคือผม คุณเดียร์ และลูกน้องเพียงหนึ่งคน แต่ถ้ามีคนรู้เพิ่ม คนคนนั้นคงเป็นตัวเสี้ยมที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผม

          ไอ้ชินทร์ไม่ใช่ศัตรูผม แต่เป็นศัตรูเบอร์หนึ่งของไอ้กันต์

          ผมจึงพลอยนับว่ามันก็เป็นศัตรูผมเช่นกัน

          มึงไปขู่อะไรเดียร์ คำถามของไอ้กันต์ทำให้ผมคิดว่ามันคงจะถามคุณเดียร์ก่อนจะออกมาหาผม และคุณเดียร์คงให้คำตอบที่ว่าผมไปขู่เธอ

          ผมไม่รู้ว่ามันกำลังลองใจผมหรือมันถามตรงๆ กันแน่ ผมไม่รู้เลยว่าคุณเดียร์เล่าให้มันฟังแบบไหน หรือไม่มันก็คงรู้เรื่องแล้วเอามาลองใจผมอีกหน

          แต่ถ้าพูดอย่างแถๆ คงยังพอไปได้มากกว่าการบอกตรงๆ

          กูก็แค่ขู่ว่าถ้าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร กูจะไม่จัดการแต่ให้มึงจัดการแทน...ด้วยการเย คำหยาบคายหลุดออกจากปากผมในท้ายประโยค ทำให้ไอ้กันต์ที่หน้าตึงเป็นต้องกระตุกขำทั้งที่หน้ายังคงนิ่ง ผมจึงพูดตบท้ายไปอีกหนึ่งประโยคเพื่อทำให้ประโยคนี้ดูมีความน่าเชื่อเกินห้าสิบเปอร์ฯ มึงเป็นคนบอกกับกูเองนี่ว่าคุณเดียร์กลัวเรื่องนี้

          “กูบอกแค่ครั้งเดียว มึงยังจำได้ไอ้กันต์สูบบุหรี่เข้าปอดก่อนจะปล่อยออกมา ดูจากสีหน้ามันแล้วคงจะเชื่ออยู่ครึ่งหนึ่งหรือไม่ก็เกินครึ่ง แต่เพราะมันไม่ได้ถามต่อและผมต้องการจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ผมจึงเปลี่ยนเรื่องทันที

          “งั้นเพิ่มเงินเดือนสิครับผม

          “พ่อมึง หัวโคลงทันทีเมื่อโดนไอ้กันต์ตบเข้าไปหนึ่งทีเต็มๆ ผมลูบหัวตัวเองปอยๆ กระทั่งคนข้างกายลุกขึ้นพร้อมเอาบุหรี่จี้ที่ฝารองแก้วน้ำ เป็นไปได้ซื้อแอลกอฮอล์ให้กูด้วยก็ดี...เดียร์กูต้องสะอาดไร้สัตว์แตะ

          โห่...

          ปากหมาฉิบหาย

          เพราะเป็นเพื่อนกันผมเลยไม่ค่อยเจ็บใจเท่าไหร่ มันคงจะหมายถึงตอนที่ผมกระซิบกับคุณเดียร์ ในตอนที่พูดปลายปากผมไปโดนหูเธอแบบเฉียดๆ

          ก็ไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ดันลืมไปว่าไอ้กันต์มันซื้อกล้องมาติดเพื่อดูความเคลื่อนไหวของเด็กมันในห้อง

          “กูกลับละมันเอ่ย ผมจึงพยักหน้า

          “มาเพราะต้องการรู้แค่นี้มึงโทรถามกูก็ได้

          “ไม่ได้ เดี๋ยวพวกมึงตอแหลใส่กู ไอ้กันต์ที่ยืนอยู่ขมวดคิ้วก้มลงพูดกับผมที่นั่งอยู่ ไอ้กันต์มันเป็นพวกเกลียดคนตอแหล แต่มันไม่รู้เลยว่าตัวมันน่ะตอแหลกว่าใครเขา ไอ้เวรนี่

          “คบกันมานานยังไม่รู้ไส้รู้พุงกันอีกเหรอวะผมเงยหน้าพูดกับมัน ซึ่งมันส่ายหน้าเอือมและกำลังจะเดินผ่านขาผมไป

          “เพราะรู้สันดานนี่ไงกูเลยต้องมา

          ผมกระตุกยิ้ม แต่... เอออีดอกกันต์ ผมเรียกรั้งมันไว้ ผลสุดท้ายเรื่องที่จะบอกก็เก็บมาคิดอีกครั้ง แต่แล้ว...ผมก็สะบัดมันออก ซื้อขนมมาฝากด้วย

          “เป็นคxxอะไร ไอ้กันต์ขมวดคิ้วมุ่นพร้อมสบถด่าคำหยาบที่ผมค่อนข้างจะชิน มันเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะจ้ำเท้าเดินออกจากห้องผมไปในทันที

          ตอนแรกว่าจะบอกเรื่องไอ้ชินทร์เพราะผมกับมันคบกันมานาน เรื่องทุกเรื่องเลยต่างรู้กันเป็นอย่างดี แต่เรื่องนี้...จะเว้นไว้เพื่อคุณเดียร์ก็แล้วกัน

          ผมไม่สามารถมั่นใจได้ว่าถ้าไอ้กันต์รู้มันจะหัวเสียขนาดไหน ถึงแม้คุณเดียร์จะไม่ตอบตกลงข้อเสนอของไอ้ห่านั่นก็ตามที อย่างที่เคยบอก ถ้ามีแมลงหวี่แมลงวันมาตอมของของมัน...บางทีเชือกอารมณ์อาจจะขาดได้ง่าย

          ผมรู้ดี เพราะบางมุมไอ้กันต์ก็เป็นผู้ชายงี่เง่าที่เอาแต่ใจ

          ยิ่งตอนนี้... ไม่รู้เลยว่าคนของไอ้ชินทร์มันจะเป็นยังไงหลังจากไอ้กันต์มอบของขวัญชุดใหญ่ไปให้เต็มๆ

       We’s TALK END.

 

          3 Days later. – 3 วันผ่านมา

          Time 22.26 น.

          ฉันถอนหายใจหงุดหงิดลุกออกจากเตียง เสียงออดห้องดังถี่รัวจนหลับไม่ได้ ถ้าหูไม่แว่วไปเมื่อนาทีก่อนได้ยินเหมือนคนใส่รหัสห้องผิดยังไงยังงั้น

          ถ้าเป็นกันต์เขาจะไม่กดออดเรียก เพราะเขานั้นรู้รหัสห้องไง

          แต่นี่อะไรกัน ใครมาอีก

          แกร็ก...

          ฉันเปิดประตูห้องด้วยสภาพคนเพิ่งตื่น สวมเสื้อส่ายเดี่ยวรัดตัว กางเกงสั้นสีดำ ผนวกกับตายังไม่เบิกกว้างรับรู้อะไรในตอนนี้ แต่ทันทีที่ขยี้ตาแล้วลืมตาดูเหตุการณ์ตรงหน้า เป็นร่างผู้ชายที่กำลังถูกผู้หญิงคนหนึ่งพยุงร่างอยู่

          ขนาดยืนไกลกันคืบหนึ่งยังได้กลิ่นเหล้าจากตัวกันต์ ดูทรงแล้วเขาคงจะเมาเอามากๆ

          ดูเมา... แบบไม่รู้เรื่องอะไรเลย

          เขาบอกกับฉันก่อนออกไปทำงานแล้วว่าวันนี้นัดลูกค้าไว้คุยงาน อีกอย่างถ้ายังจำได้ว่าฉันต้องไปคุยกับลูกค้าให้เขาใหม่ อันนั้นเขาบอกว่ายกเลิกไปแล้ว และจะให้ฉันพักการคุยกับลูกค้าไปสักระยะ

          ฉันดีใจแต่ก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าทำไม

          ฉันเลิกสังเกตกันต์แล้วเคลื่อนสายตามองหน้าผู้หญิงที่กำลังพยุงร่างของกันต์ไว้ เธอกำลังมองหน้าฉัน เหมือนจะอมยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก สายตาเธอมองผ่านร่างฉันแวบเดียว

          เธอสวย หน้าเล็ก แก้มแดงฝาด

          ลักษณะคนมีตังค์ โดยรวมเป็นผู้ดีมาก

          ส่วนชุดที่เธอใส่เป็นเดรสสีดำเงาวิบ เผยขาเนียนขาวให้กระจ่างใส รองเท้าส้นสูงที่เพิ่มความสูงของตัวเธอไม่ได้ทำให้เธอสูงเท่ากับกันต์แม้แต่นิด แต่อย่างงั้นก็เถอะ เธอดูหุ่นดีมาก ผมเผ้าที่ถูกจัดลอนก็สวยมากด้วย

          ผิดกับฉัน... ที่ใส่ส่ายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นใส่นอน

          ผมเผ้าที่ยาวถึงกลางหลังก็ยุ่งเหยิงดูไม่ได้

          หน้าก็ไม่ได้ลงครีม สดยิ่งกว่าอะไร

          เทียบอะไรกับเธอคนนี้ไม่ได้เลยแหละ

          “…” ฉันที่ไม่รู้ว่าเขาสัญชาติอะไรจึงก้มหัวให้เป็นการเคารพ

          ใช่คุณเดียร์... เธอหรี่ตาลงมองฉัน ตอนนั้นถึงได้รู้ว่าเธอเองก็เป็นคนไทย แต่พูดตรงๆ ว่าเบ้าหน้าเธอออกไปทางเกาหลี-ญี่ปุ่นมากกว่า ฉันเม้มปากพยักหน้ารับแทนการเอ่ย เธอจึงขานกลับมา อ่อ ค่ะ

          แต่รู้ไหม... หลังจากรอยยิ้มนี้ของเธอถ่ายทอดส่งมาให้ ความเงียบก็ปกคลุมเราอยู่ชั่วประมาณ เรียกได้ว่าประหม่ากันทั้งคู่

          พอดีพี่กันต์เปลี่ยนรหัสห้อง เราเลยไม่รู้ค่ะว่ารหัสอะไรเธอเป็นคนทำลายความเงียบในนาทีต่อมา เหมือนเธอแค่หาเรื่องพูดเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันน่าอึดอัดไปกว่านี้

          โดยประโยคดังกล่าวเธอใช้ พี่ เป็นสรรพนามเรียกกันต์

          ทำให้ฉันรู้ว่าเธออาจจะสนิทกับผู้ชายขี้เมาข้างกายเธอก็ได้ ดูจากการพูด...เหมือนเธอรู้ว่าก่อนหน้านี้รหัสห้องนี้คืออะไร

          “... ฉันพยักหน้ารับพร้อมยิ้มไปให้ด้วยหน้าเรียบตึง

          ให้ตาย อยู่ๆ ก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัวยังไงยังงั้น...

          รบกวนเวลาพักผ่อนคุณเดียร์หรือเปล่าคะ?” เธอเลิกคิ้วถาม เป็นจังหวะที่ตัวกันต์เอนไปเอนมาเหมือนจะล้ม แต่โชคดีที่เธอกลับมีกำลังมากพอที่จะช่วยพยุงให้กันต์กลับมายืนได้ปกติ พี่กันต์เมามาก ช่วยดูแลทีนะคะ

          ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันรับคำ

          ไม่รู้สินะ ฉันรู้สึกว่าเธอน่าจะรู้เรื่องฉันมากพอสมควร

          และแหล่งข่าวก็คงไม่พ้นที่คาสิโน ที่นั่นน่ะ...พูดเรื่องฉันไปกันทั่ว

          “นี่... กันต์ส่งเสียงเรียก ทำให้ฉันกับเธอคนนี้เหลือบไปมองทันที

          พอดีลูกค้าชวนปาร์ตี้หนัก วันนี้ดูจะหนักกว่าทุกวันค่ะ เธอไม่สนใจกันต์แล้วหันมาบอกเล่าฉันในสิ่งที่เพิ่งเกิด

        เธอไปคุยงานกับกันต์มาเหรอ?

        เป็นเลขาที่ฉันไม่รู้จักหรือเปล่านะ?

          กลับไปได้แล้ว กันต์เอ่ยขัดบทสนทนา เขาก้มหน้ายกมือคลึงขมับขณะที่ตัวโอนเอนไปมาเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ

          “ขอบคุณนะคะ ฉันกล่าวขอบคุณอย่างไม่มีเหตุพร้อมก้าวไปข้างหน้าเพื่อที่จะประคองตัวกันต์ เธอผู้หญิงปล่อยการพยุง สุดท้ายน้ำหนักของเด็กบ้านี่เลยโถมใส่ฉัน นึกแปลกใจว่ากันต์ตัวหนักขนาดนี้ทำไมเธอยังพยุงไหวได้

          เราชื่อเจนค่ะ เราอยากรู้จักคุณเดียร์ไว้เยอะๆ จะได้เป็นเพื่อนกันในอนาคต หวังว่าคุณเดียร์จะไม่รังเกียจนะคะเธอคนสวยยิ้มหวาน

          “อ่อ ไม่ได้รังเกียจเลยค่ะฉันตอบตามความจริงทั้งที่นึกแปลกใจ

          เธอดูลูกคุณหนู มารยาทดี รอยยิ้มน่ารัก แต่แปลกที่มันทำให้ฉันเกร็ง

          ส่วนการที่เธอขอเป็นเพื่อนกับฉัน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธอยู่แล้ว เราเพิ่งรู้จักกันแค่เสี้ยวนาทีเดียว เธอก็ดู... ไม่ร้ายแรงเท่าไหร่

          เคยบอกไปหรือยังนะว่าที่ไทยฉันน่ะไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะทำงานพาร์ทไทม์เกือบทุกวัน พงเพื่อนข้างกายน่ะไม่มีสักคน พอเธอมาขอเป็นเพื่อนแบบนี้ก็อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้เลยจริงๆ

          “ว่างๆ เรามากินข้าวกับคุณเดียร์ได้ไหมนะ?”

          “อ่อ... ฉันครางเสียงก่อนจะเคลื่อนสายตามองเสี้ยวหน้าของกันต์ที่มุดอยู่ใต้ซอกคออ่อนของฉันแวบเดียวก่อนจะหันไปหาเธอเพื่อให้คำตอบ ต้องถามกันต์น่ะค่ะ ฉันตอบรับตามใจตัวเองไม่ได้ แต่...เป็นเพื่อนกันน่ะได้ค่ะ ว่าจบก็ยิ้มรับทันที

          เธอยิ้มหวานก่อนจะพยักหน้าอย่างน่ารัก โอเคค่ะ เรามีธุระกับคุณพ่อต่อ หวังว่าคุณเดียร์จะดูแลพี่กันต์ดีๆ นะคะ

          “... ฉันไม่ได้พูดอะไรแต่เลือกที่จะยิ้มกลับไปให้แทน แต่ทันใดนั้นบางอย่างก็กระตุ้นให้ฉันเปล่งเสียงรั้งขาเรียวสวยของเธอไว้ทัน คุณเจนคะ

          เธอหันมาเลิกคิ้วพร้อมยิ้มเรียบ คะ?”

          “คุณ... ฉันลากเสียงยาวด้วยอาการกังวลใจ แต่ในเมื่อรั้งเธอไว้แล้วมันก็ต้องพูดให้จบประโยค เพราะงั้น... คุณเป็นคู่หมั้นกันต์เหรอคะ?”

          “…” คุณเจนยิ้ม

          ซึ่งเป็นยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกกลัวเธอขึ้นมาจริงๆ

          “…” ฉันเผลอกลืนน้ำลาย

          “…”

          คือฉันแค่...

          “เราไม่ได้เป็นคู่หมั้นพี่กันต์ค่ะเธอยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้มหัวลาแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฉันใช้สายตาของตัวเองจ้องไปที่เธอจนลับสายตา...





#
ใครสงสัยเจนคือผู้ใด นี่ไงโผล่เเล้ว ไม่ได้เป็นคู่หมั้น
ขอเมนท์ได้ไหมคร๊พรี้ น้องเสียกำลังจัยมั่กๆขาาาาาTT
อาทิตย์หน้าก็สอบDelfฝรั่งเศสเเล้ว สาธุให้นุ้งผ่านด้วยนะ ;__;
ระดับทูตฝรั่งเศสเลยน้าาา 80%ทุกคนผ่าน
เเต่นี่ว่าตัวเองมะผ่านเเน่นวล! ฟังฝรั่งเศสมะออกโว้ยยยย

เรื่องนี้เน้นความสัมพันธ์ของตัวละคร+สถานะที่เปลี่ยน
เรื่องนี้มีเเต่เครียด คือมีเครียดกว่านี้อีกนะ เครียดกว่า80%ได้
ไม่ไหวไม่อ่านได้ข่ะะ ;_____; เพราะคนเเต่งก็จิตรัยเลี้ยว



อีกเรื่อง :: มีคนทักมาถามมิ้นพอประมาณว่าตกลงเปิดพรีวันไหน55555
ให้คำตอบได้เเค่ว่าหลังมกราไม่ก็หลังกุมภาเด้อ
มิ้นอยากให้ต้นฉบับมันไปได้ไกลมากๆก่อนง่ะ
ตอนนี้มันได้เเค่ 20% เอ๊งงง อะ ถ้าบวกปกไปเเล้วก็เเค่ 30% อยู่เบย

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ Jungkook gif 2018


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 728 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #1484 Chanamol1213 (@Chanamol1213) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 03:58
    ไม่ได้เป็นคู่หมั้นแต่เป็นเมียค่ะ ผ่างงง!!
    #1484
    0
  2. #562 y2kwibw (@y2kwibw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 14:55
    รอคร้าาา
    #562
    0
  3. #532 Chimchim_9595 (@Chimchim_9595) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 13:38
    จะร้ายไม่ร้านต้องรอดู ไไม่ใช่คู่หมั้นแต่เป็นว่าที่คู่หมั้นงี้ป่ะ
    #532
    0
  4. #531 jin_monbebe (@jin_monbebe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 15:07
    เจนไม่ได้มาร้ายใช่มั้ยยย ไรท์สู้ๆนะคะฟิคสนึมากค่ะ
    #531
    0
  5. #529 DMace9 (@DMace9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 04:22
    ไม่ได้เป็นคู่หมั้น แต่ก็ไม่ได่แปลว่าสถานะมันจะไม่เปลี่ยนสิน่ะ มาร้ายแน่ๆๆๆๆ
    #529
    0
  6. #528 eeye01 (@eeye01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:14
    มาร้ายหรือมาดีน้อออ555//รอไรท์มาต่ออีกอยู่น้าา
    #528
    0
  7. #527 youtube2550 (@youtube2550) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:15
    เธอจะดีหรือร้ายย
    #527
    0
  8. #526 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:02
    เหมือนเจนจะเป็นคนดี เอ๊ะ หรือป่าวนะ 555 รอเลยค่า
    #526
    0
  9. #525 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:42
    นางคือใครละเนี่ยยย
    #525
    0
  10. #524 followers (@followers) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:12
    ขอให้สอบเดลฟ์ผ่านะคะ เรียนเหมือนกันเลย แต่นี่อยู่ม.แล้ว
    #524
    0
  11. #523 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:32
    แล้วนางคือใครรร
    #523
    0
  12. #522 Noon_91 (@Noon_91) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:31
    เธอเป็นใครล่ะเนี่ย
    #522
    0
  13. #521 I_WaNabee (@I_WaNabee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:02
    เป็นเมียตามกฏหมาบรึป่าว?
    #521
    0
  14. #520 Khimudton (@Khimudton) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:56
    เป็นกำลังใจให้นะคะอีกอาทิตย์เดียวเราก็สอบa1เหมือนกันค่ะ555สู้ๆนะคะ
    #520
    5
    • #520-1 MMYCHAYAA (@MintChaya) (จากตอนที่ 8)
      11 มกราคม 2562 / 19:22
      เย้ยยยย อยู่รร.อะหยัง ไปเจอกังๆ5555555
      #520-1
    • #520-4 MMYCHAYAA (@MintChaya) (จากตอนที่ 8)
      11 มกราคม 2562 / 19:38
      อ่อวววววววววววว หึ้ย ดีจัง มีเยอรมันด้วย อิสสา สู้ๆนะงิ <3
      #520-4
  15. #519 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:03
    อ๋อไม่ใช่คู่หมั้น เป็นแฟนค่ะะ
    #519
    0
  16. #518 Rungnapa1998 (@Rungnapa1998) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:14
    รอจ้าาาาา
    #518
    0
  17. #517 jin_monbebe (@jin_monbebe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 10:04
    กัญหิ้วใครมา!! แม่จะตีให้!!!
    #517
    0
  18. #516 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 18:22
    มาอัพเร็วอีกแว้ววว รักไรท์จังงง สู้ๆนะฮะะ
    #516
    0
  19. #515 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 18:17
    มาอัพเร็วอีกแว้ววว รักไรท์จังงง สู้ๆนะฮะะ
    #515
    0
  20. #514 SomsomChillChill (@SomsomChillChill) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:23
    กันต์ร้ายยยย
    #514
    0
  21. #513 DMace9 (@DMace9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 03:45
    อิดอกกันต์ โอ้ยยยวีเอ้ยยย แล้วใครง่ะ ใครหิ้วปีก (กันต์?)กลับมาห๊ะ เดียร์ไล่ไปนอนนอกห้องเลยน่ะ
    #513
    0
  22. #512 youtube2550 (@youtube2550) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:14
    กันต์พาใครเข้ามา!
    #512
    0
  23. #511 followers (@followers) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:58
    กันต์เมาอ๋อ?
    #511
    0
  24. #510 eeye01 (@eeye01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:50
    ตัดค้างมากเว่อร์แงง มาต่อไวๆนะคะ
    #510
    0
  25. #509 suksiriintawong (@suksiriintawong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:36
    ใครมากดออดดึกๆดื่นๆน้อออ
    #509
    0