SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,145 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,348 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    120

    Overall
    53,145

ตอนที่ 18 : ...My boss...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 ก.ค. 60




...My Boss...




Kim Jaehwan x Kwon Hyunbin




              "ทำไมหมวยถึงไม่ได้ฝึกที่เดียวกับเราอ่ะ" เสียงบ่นดังขึ้นมาเมื่อได้อ่านเอกสารที่ฝ่ายบริหารนำมาแจกตามชื่อที่ปรากฏหน้าซอง...คนที่ถูกเรียกว่าหมวยมองคนพูดที่แล้วยิ้มขำออกมา ...


              "แต่บูกิได้ไปฝึกกับพี่มินเลยนะ บูกิต้องดีใจสิ" เอ่ยบอกเพื่อนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มแต่คนฟังก็ยังทำหน้ามุ่ยเหมือนเดิม


              "ดีใจมันก็ดีใจ...แต่ก็เสียใจที่ได้แยกกับหมวยอยู่ดี" ทำหน้าเป็นเต่าหงอยอีกคนเรา

              "เอาน่า เดี๋ยวเราจะแวะไปหาหลังเลิกฝึกงานทุกเย็นเลยโอเคไหม" พอได้ข้อเสนอที่น่าสนใจคนที่ทำหน้าหงอย ก็ยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจแล้วพยักหน้าจนผมปลิวตามจังหวะ...สดใสน่ารัก นี่แหละคิมจงฮยอนนางฟ้านิติศาสตร์ เพื่อนสนิทหนึ่งในสองคนของผม...ส่วนอีกคน...



              "เจี๊ยบมาแล้ว" นึกถึงยังไม่ทันได้สามวิก็โผล่มาพร้อมกับขนมเต็มไม้เต็มมือ ยูซอนโฮ นักล่าห้ามื้อ ซึ่งปัจจุบันนั้นนับมื้อแทบไม่ได้เพื่อนสนิทอีกคนของผม....เห็นมันดูนุ่มนิ่ม (มันอ้วน) แบบนี้ ความแมนเกินร้อยนะครับ เช่นเดียวกับผมเนี่ยแหละ...


            "ทำไมยิ้มกว้างขนาดนั้นล่ะบูกิ ดีใจที่เห็นเราเหรอ" มั่นใจให้เก้าจุดห้า มั่นหน้าให้ร้อยยี่สิบไปเลยจร้า 


           "เปล่าเราดีใจที่หมวยจะแวะไปหาเราทุกเย็นต่างหาก" ได้ยินเสียงอะไรแตกไหมครับ 



           "ทำไมหมวยลำเอียงแบบนี้ทีกับเจี๊ยบไม่เห็นบอกว่าจะไปหาบ้างเลยเจี๊ยบก็ฝึกคนละที่กับหมวยนะ" เกลียดความดราม่าแล้วจมูกบานนี้ 


           "อย่ามาดราม่าน่า จมูกบานหมดแล้ว ไม่ต้องเนียนเรียกหมวยด้วยไอ้เจี๊ยบ" โบกหัวมันไปหนึ่งที ทานโทษนะครับ ไอ้คำว่าหมวยเนี่ยมีไว้ให้ บูกิเรียกคนเดียวคนอื่นผมไม่ยอมหรอก บอกแล้วว่าผมอ่ะแมน หมวยอะไรไม่เหมาะกับผมหรอก  ที่ยอมให้บูกิเรียกเพราะปฏิเสธไม่ลงไง ไม่อยากทำให้บูกิไม่ยิ้ม ... นอกจากบูกิจะเป็นเพื่อนสนิทที่รักแล้วยังเป็นว่าที่พี่สะใภ้ผมด้วย ผมเลยรักและเคารพมาก (แพ้ลูกอ้อนเจ้าบูกิ) ส่วนไอ้เจี๊ยบ มันเนียนเรียกตลอดแล้วก็ถูกโบกหัวตลอดเช่นกัน



           "ใช่ๆ เจี๊ยบอ่ะได้ไปฝึกงานกับแดฮวีไม่เหงาหรอก กล้าปฏิเสธไหมล่ะว่าเลิกงานจะมาอยู่กับเพื่อนไม่ไปไหนกับแดฮวีน่ะ" พอเพื่อนพูดความจริงก็เงียบกริบเถียงไม่ออกเลยทีเดียว... เพราะถึงบูกิจะได้ไปฝึกที่บริษัทของครอบครัวผมที่มีพี่มินฮยอนพี่ชายของผมเป็นผู้บริหารอยู่ก็จริงแต่เวลางานคืองาน ฝึกงานก็คือฝึกงานถึงจะเป็นแฟนแต่พี่มินเข้มงวดและจริงจังมาก แถมยังเป็นผู้บริหารที่เลิกงานหลังลูกน้องอีกต่างหาก เพราะฉะนั้นบูกิจะเหงาก็ไม่แปลกเลย 


            "พูดถึงก็มาเลย หวานใจใครนะ" ไม่ปล่อยให้เพื่อนแซวนานเมื่อเห็นแดฮวีเดินมาเจ้าเจี๊ยบก็รีบลาเพื่อนแล้ววิ่งไปคว้าเอวแฟนตัวเองเดินออกไปเลย รู้หรอกว่าหวงแดฮวีน่ะ เพราะเมื่อไหร่ที่แดฮวีมารวมกลุ่มกับพวกผมเจ้าเจี๊ยบก็จะถูกเมินอย่างเต็มรูปแบบ น่าสงสารเขานะครับ....



             "พี่มินมารับแล้วอ่ะ หมวยจะกลับพร้อมกันเลยไหม" เพื่อนตัวเล็กหันมาถามผมหลังจากเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จ



              "ไม่ล่ะ เราว่าจะเอารถไปเปลี่ยนที่บ้านใหญ่น่ะ คิดว่าไปฝึกงานแล้วขับปอร์เช่คงโดนหมั่นไส้กันพอดี ขอไปเปลี่ยนเอาอีโค่คาร์ธรรมดาดีกว่า" คนฟังพยักหน้าเข้าใจก่อนที่เราจะแยกกันกลับ  ผมออกมาอยู่คอนโดแทนบ้านตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วครับด้วยความติดครอบครัว คุณพ่อคุณแม่เลยเนรเทศให้ออกมาลองใช้ชีวิตดู แต่ผมก็แอบกลับไปนอนบ้านบ่อยๆนั่นแหละครับ มันเลิกไม่ได้นี่นา ดีนะที่เดี๋ยวนี้ไม่อ้อนพี่ชายแล้ว ไม่งั้นคงโดนบูกิกับไอ้เจี๊ยบล้อตายเลย...หมดลุคแมนที่คีพมาพอดี


               สรุปแล้วผมก็ไม่ได้กลับบ้าน เพราะคิดว่าจะลองใช้บริการสาธารณะในการเดินทางไปทำงานแทน ต้องทำตัวไร้ตัวตนที่สุดอย่าเด่นมาก จะได้ไม่มีคนหมั่นไส้ และฝึกงานอย่างราบรื่น...หวังว่าการฝึกงานครั้งนี้ของผมคงจะเป็นไปได้ด้วยดีนะ....

.          
.
.
.
.
               เช้าวันแรกของการฝึกงาน ผมเลือกตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้มีเวลาเหลือในการเดินทาง...เมื่อมาถึงสถานที่ฝึกงาน ฝ่ายบุคคลก็พาผมไปแนะนำแผนกกฎหมายที่ตรงกับสายเรียนของผม พี่ๆในแผนกอัธยาศัยดีมาก ถึงบางคนจะเงียบและหน้าดุไปหน่อยแต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าดี...ยกเว้น...


               "ฮรือ น้องน่ารักจังเลย"


               "ใช่หน้าใสมากเลย แถมตัวบางอีก"


                "ฮอล น้องหมวยของพี่" ครับ ยกเว้นพวกพี่ผู้หญิงที่ค่อนข้างทำให้ผมลำบากใจ คือนี่ก็คิดว่าถึงตัวเองไม่หล่อแต่ก็มีเสน่ห์แปลกๆไง ทำไมถึงไม่โดนหมายปองบ้างทำไมทุกคนต้องทำเหมือนผมเป็นหมวยตัวน้อยๆอ่ะครับ นี่ไม่เข้าใจมาก...


                "ใจเย็นนะป้าๆทั้งหลาย น้องทำตัวไม่ถูกแล้วน่ะ น้องมานี่มา พี่จะแจงงานให้" อยากขอบคุณพี่ผู้ชายผมสีน้ำตาลที่ช่วยชีวิตผมไว้... พอเห็นทางรอดตัวจากสถานการณ์ที่ผมทำตัวไม่ถูก ก็เลยรีบยิ้มก้มหัวลาพี่สาวทั้งหลายแล้วเดินตรงไปหาคนที่เรียกผมทันที ว่าไปแล้วพี่เขาเหมือนหมีขาวแฮะ น่ารักดี ยิ้มทีตาหยีเลย ดูใจดีมากด้วย



               "พี่ชื่อแดเนียลนะ คังแดเนียล รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเรา" โชคดีชะมัดเลยได้พี่หมีขาวเป็นพี่เลี้ยง ...ขอบคุณบุญกุศลที่ได้ทำมา...


               "ผมควอนฮยอนบินครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะพี่" โค้งตัวทำความเคารพพี่เขาอย่างนอบน้อม 


               "ฮ่ะๆๆ ไม่ต้องเป็นทางการมากก็ได้ สบายๆเถอะ มาเดี๋ยวพี่บอกว่าต้องทำอะไรบ้าง" ผมกับพี่เขานั่งคุยกันเกี่ยวกับงานที่ผมต้องทำ รู้สึกตื่นเต้นมากครับที่จะได้ลองงานจริงๆ ด้วยความที่เป็นบริษัทส่งออกอาหารทั้งอาหารกระป๋อง และบรรดาขนมหวานทั้งหลาย ซึ่งเป็นบริษัทเอกชนลำดับต้นๆในเกาหลีการทำาน แม้จะเป็นเพียงการฝึก ก็ต้องเข้มงวดและระเอียดรอบคอบทุกขั้นตอน...นี่แหละสิ่งที่ผมต้องการ เพราะถ้าเข้าฝึกบริษัทของครอบครัวตัวเองต้องมีคนเกรงใจ ไม่ให้งานทำแน่ๆ ผมถึงเลือกลงฝึกที่นี่แทน ความจริงคือผมชอบขนมของบริษัทนี้น่ะครับของโปรดผมทั้งนั้นเลย


     
                 "รบกวนเวลาสักเดี๋ยวนะแดน บอสเรียกพบนักศึกษาฝึกงานน่ะ" การพูดคุยหยุดชะงักลงเมื่อมีคนเดินเข้ามาขอรบกวน เขาเป็นผู้ชายขนาดตัวพอดีๆ แต่พี่เขาหล่อและน่ารักมากเลย ใส่สูทเนี้ยบมากเช่นกัน


                "แผนกอื่นโดนหมดแล้วดิ" คนรับหน้าที่ดูแลผมถามขึ้น พี่อีกคนก็พยักหน้ารับ 



                "ไปกันเถอะครับน้อง บอสรออยู่" เขาหันมาพูดกับผมด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินนำผมไป ผมจึงขอตัวจากพี่แดเนียลแล้วเดินตามไป



               "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก บอสไม่ได้โหดที่เรียกพบนี่เป็นปกติของเด็กฝึกงานทุกคนนั่นแหละ พี่ชื่อเซอุนนะ" อาจเพราะผมตื่นเต้นกับการพบบอสมากเกินไปพี่เขาถึงทักขึ้นมาในขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้องของประธานบริษัท


               "อ่า ครับ ผมฮยอนบินนะครับ" พยักหน้ารับแล้วพยายามคลายอาการตื่นของตัวเองลง 


           

               "ขออนุญาตครับบอส" อื้อหือ แอร์เย็นมาก นี่หนาวยิ่งกว่าห้องปกครองตอนเรียนมัธยมอีก บอสเป็นแวมไพร์รึเปล่าเนี่ย



                "ผมพานักศึกษาฝึกงานฝ่ายกฎหมายมาแล้วครับ" ยืนตัวตรงเมื่อถูกสายตาของคนที่ได้ชื่อว่าประธานบริษัทกวาดตามอง ทำไมต้องทำหน้านิ่งด้วยล่ะ กลัวนะบอกเลย...หน้าตาของเขาเหมาะกับการเป็นประธานหรือผู้นำนะครับ เขาเป็นคนที่ดูดี ดูนิ่งๆสุขุม...อืมสมแล้วล่ะที่เป็นบอสน่ะ



              "คุณเซอุนผมต้องการกาแฟ" ทันทีที่จบคำสั่งพี่เซอุนก็โค้งตัว แล้วออกไปเหลือแต่ผมกับบอสอยู่สองคน คืออยากบอกพี่เซอุนว่า อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว ToT


              "นั่งสิครับ จะยืนค้ำหัวผมอีกนานไหม" เหมือนโดนด่า โห เห็นนิ่งๆนี่ ร้ายเหมือนกันนะ



               "มีอะไรอยากพูดกับผมรึเปล่าครับ ไม่ต้องนินทาในใจหรอก" โอ้โห อ่านใจได้ด้วย คุณริวป่ะวะครับเนี่ย



               "เปล่าครับ บอสเรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ" ไม่อยากอยู่นาน เดี๋ยวโดนหมายหัวรู้ตัวอยู่ว่าตัวเองเก็บสีหน้าสายตาและความกวนไว้ไม่ค่อยอยู่ ยิ่งมาเจอคนร้ายหน้านิ่งแบบนี้เกรงว่าจะได้เผลอหลุดเรียกร้องหาเท้าออกไป และคงรู้ผลว่าไม่ผ่านฝึกงานตั้งแต่วันแรกแหงๆ



              "ที่จริงผมแค่เรียกมาทำความคุ้นเคย เพื่อให้นักศึกษารู้ระบบงาน แต่ตอนนี้ผมอยากจะทดสอบงานคุณแล้วล่ะ" ชิบหายนี่ทำอะไรผิดหรือเผลอมองหน้ากวนใส่บอสเปล่าวะทำไมรอยยิ้มบอสแปลกๆ 



               "กาแฟมาแล้วครับบอส" ขอบคุณพี่เซอุนที่เข้ามาตอนนี้ ใจชื้นขึ้นเยอะเลย



               "เอาไปให้แดน...บอกแดนด้วยว่าผมจะสอนงานนักศึกษาคนนี้เอง" คนรับคำสั่งทำหน้างงๆ ก่อนจะถือแก้วกาแฟออกไปตามคำสั่ง ส่วนผมนั่งเอ๋ออยู่ครับ



               "ต่อไปนี้คุณต้องเข้ามาทำงานในห้องนี้ เดี๋ยวผมจะให้คนจัดโต๊ะไว้ให้ ตั้งใจทำงานล่ะครับ อย่าอิดออด หรืออู้งานเพราะผมไม่ชอบคนที่ไม่ขยันและไม่ตั้งใจ เข้าใจไหมครับคุณควอน" รู้นามสกุลผมด้วย นี่แอบหมายหัวผมเปล่าวะ พี่แดเนียล พี่เซอุนใครก็ได้ช่วยผมที~~~T^T



                "งานแรก ของคุณ ผมให้เวลาห้านาที ขอกาแฟให้ผมหนึ่งแก้วด้วยครับ" เหี้ยอะไรวะครับ งานแรกคือชงกาแฟเนี่ยนะ สบถได้แต่อยู่ในใจเพราะในความเป็นจริงนี่แทบวิ่งออกจากห้องไปหาที่ชงกาแฟเลยครับ มีอย่างที่ไหนยกนาฬิกามาเริ่มจับเวลา ห้านาทีนี่วิ่งไปกลับจะพอหรือเปล่าก็ไม่รู้ ขอถอนคำพูดเชิงชมบอสทั้งหมด...นี่มันบอสประสาทชัดๆเลย ผมจะเลิกบริโภคขนมและอาหารของบริษัทนี้ให้หมดเลยคอยดู
.
.
.
.
              "น้องฮยอนบินจะรีบวิ่งไปไหนครับน่ะ" เสียงเรียกทักจากพี่แดเนียลคนดีศรีสังคมไม่ได้ทำให้ผมมีความอยากหยุดคุยด้วยแต่อย่างใดเลยได้แต่ยิ้มและก้มหัวให้เพราะผมมีสิ่งที่ดึงดูดกว่า สิ่งนั้นก็คือสตาร์บัค ไม่ใช่ผมที่อยากกินหรอกครับ...บอสผมสั่ง วิ่งขาแทบพันกัน ก็ได้กาแฟมาตามที่คนเป็นเจ้านายสั่ง หยุดหอบหายใจหน้าประตูห้องก่อนจะเคาะประตูขออนุญาตแล้วเดินเข้าไป 


             "กาแฟที่สั่งได้แล้วครับ" วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ หันมองหน้าพี่เซอุนที่ยืนรอเอกสารซึ่งกำลังมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มให้กำลังใจอยู่ในห้องด้วยสายตาหงอยๆ ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ที่ฝึกงาน ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมาฝึกในตำแหน่งของฝ่ายกฎหมายเลย เหมือนเป็นเลขาทาส ToT เหนื่อยสายตัวแทบขาด ...



            "เย็นนี้ไม่ผมจะขับรถไปเองนะ รบกวนคุณเซอุนช่วยเคลียร์เอกสารที่ต้องใช้เข้าประชุมตอนพรุ่งนี้เช้าด้วย" อย่าบอกนะว่า....



             "ส่วนคุณควอน ไปเตรียมตัวได้แล้วครับ คุณต้องออกไปพบลูกค้ากับผม" โว้ย!! ลาออกจากการฝึกงานได้ไหมเนี่ย
.
.
.
.
             "ขอบคุณนะครับคุณคิม" การเจรจาธุรกิจสิ้นสุดลงก้วยความเรียบร้อย...ผมจึงหยุดจดรายละเอียด เมื่อยมือมากครับ



             "ด้วยความยินดีครับคุณอง" ผมว่าบรรยากาศมันอึมครึมๆ ยังไงก็ไม่รู้ บอสให้มาจดรายละเอียดงาน ตอนนัดพบลูกค้าสามสี่ครั้งไม่มีครั้งไหนอึมครึมและอึดอัดเท่าครั้งนี้เลย รวมถึงสายตาแปลกๆของคู่ค้าด้วย...



               "นี่เลขาใหม่เหรอครับ ผมว่าจะถามตั้งนานแล้ว" สายตาของคนถามมองผมอย่างเจ้าชู้...อยากจิ้มให้ตาบอด ถ้าไม่ใช่คิมจงฮยอนอย่ามาทำตาหวานเยิ้มหรือทำให้ผมดูเหมือนเป็นคนน่ารัก...เพราะผมไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ (ยกเว้นพวกรุ่นพี่ใจดีในที่ฝึกงานผมนะครับ อ้อ รวมครอบครัวด้วย) 



                "เปล่าครับ เป็นนักศึกษาฝึกงาน ที่ผมรับดูแลเป็นพิเศษ" บอสของผมย้ำคำสุดท้ายเหมือนจงใจพูดใส่คุณอง ไม่เคยเห็นบอสตาดุขนาดนี้เลย พวกเขาไม่ถูกกันรึเปล่านะ



                "น่าเสียดายจัง ผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่า สวัสดีครับคุณคิม" เสียมารยาทที่สุดอะไรคือคำว่าน่าเสียดาย...ขนาดบอสมองแรงใส่ยังไม่เกรงกลัวเลย ความกวนนี้...




                "ทานสิคุณ ผมสั่งมาให้คุณนะ" หลังจากที่คุณองกลับไป บอสก็สั่งอาหารเข้ามาจนเต็มโต๊ะเหทือนทุกครั้งที่ผมออกมาพบลูกค้ากับเจ้าตัว .



               "ก็บอสทำหน้าเหมือนยักษ์วัดแจ้ง ผมจะไปทานลงได้ยังไงล่ะครับ" เห้ย ลืมตัว โอ้ย ไอ้ฮยอนบิน ใครเขาให้พูดกับเจ้านายตัวเองแบบนี้



                "ผมไม่ถือสาหรอก อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สิ" บอสยิ้มขำออกมา แทนที่การทำหน้าเคร่งเครียกในตอนแรก อ่า โล่งขึ้น แต่...เสียงหัวเราะบอสนี่บาดหูมากบอกเลย


                "ค่อยดีขึ้นหน่อย มาทานข้าวกันครับบอส ทานล่ะนะครับ" พอโล่งใจท้องก็เริ่มร้องผมไม่รอเวลา จ้วงกินด้วยความหิวโหยทำงานมาทั้งวันแทบไม่ได้พัก ขอกินให้คุ้มหน่อยเถอะ...ที่ไม่โทษบอสนี่ไม่ใช่เกรงใจนะแต่งานที่ผมฝึกทำอ่ะยังไม่ได้ครึ่งงานของบอสเลย... บ้างานยิ่งกว่าพี่มินอีก
.
.
.
               "ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำและก็ขอบคุณที่มาส่งนะครับ" บอกขอบคุณเมื่อรถจอดเทียบที่ฟุตบาตหน้าทางเดินเข้าคอนโด 


               "ไม่เป็นไร คุณมีอะไรจะถามผมหรือเปล่า เห็นมองหน้าผมแล้วขมวดคิ้วบ่อยๆตอนนั่งรถมา" มันก็มีนั่นแหละ.  ..เอาวะ 



               "บอสไม่ถูกกับคุณองเหรอครับ บอสทำหน้าดุมากเลยวันนี้ แล้วถ้าไม่ถูกกัน ทำไมถึงยังทำธุรกิจด้วยกันล่ะครับ มันไม่อึดอัดเหรอ" ผมสงสัยจริงๆนะ...



               "ฮ่ะๆ ถูกกันสิ ไอ้คุณองที่คุณพูดถึงน่ะ เพื่อนสนิทผมเอง" เอ้า เพื่อนสนิทบ้านไหน มองหน้าอย่างกับจะต่อยกันวะเนี่ย



               "ก็บอสดูไม่ถูกกับเขานี่ครับ เป็นเพื่อนสนิทที่แปลกจัง"




               "มันกวนอารมณ์ผมน่ะ" กวน ตอนไหนวะ ถ้ากวนผมนี่ว่าไปอย่าง


.              "ไม่ต้องทำหน้าสงสัยหรอก มันจ้องคุณจนจะพรุน. ...ผมเลยไม่ชอบ" 


.              "บอสนี่ก็ใจดีเหมือนกันนะครับ พิทักษ์ความสบายใจและสวัสดิภาพของลูกน้องด้วย" ผมต้องมองบอสใหม่สะแล้ว ...นอกจากเป็นบอสประสาท ก็มีข้อดีเหมือนกันนะ



             "ผมดูแลลูกน้องทุกคนนั่นแหละ...แต่คุณน่ะ...แค่อยากดูแลเป็นพิเศษเท่านั้นเอง" เหมือนถูกกดพอส นิ่งเฉยทุกความเคลื่อนไหว...



            "แหะๆ ขอบคุณที่ใจดีกับผมเป็นพิเศษนะครับ ผมรบกวนบอสมามากแล้ว ผมว่าผมควรเข้าคอนโดสักที สวัสดีครับบอส" ปลดเข็มขัดลงรถแทบไม่ทัน ทำตัวไม่ถูกกับประโยคที่คลุมเครือของเจ้านายตัวเองจนอยู่ต่อไม่ได้
 


            "เดี๋ยวครับคุณควอน..." กำลังจะปิดประตูรถผมก็ถูกเรียกจากคนในรถไว้เสียก่อน.


            "ครับบอส"


            "ที่ผมพูดน่ะ...ผมคิดอย่างนั้นจริงๆนะครับ ฝันดีครับ น้องฮยอนบิน" อยู่ไม่ได้แล้ว ปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว แล้วออกวิ่งเข้าคอนโดโดยไม่หันไปร่ำลาเจ้านายตัวเองแม้แต่น้อย 



              "ไอ้บอสประสาท แล้วใจเนี่ยทำไมต้องประสาทเต้นแรงด้วย" ฮรือ ไม่อยากไปฝึกงานแล้ว ออมม่า ผมอยากกลับบ้าน...
.
.
.
.
               "คุณควอนยังไม่มาเหรอครับคุณเซอุน" เลิกคิ้วถามเลขาส่วนตัวที่นำกาแฟเข้ามาให้



                "น้องโทรมาลาน่ะครับบอกว่าไม่สบาย เสียงน้องฟังดูไม่ดีด้วย ผมเลยกะว่าจะทำงานแทนน้องเองในวันนี้น่ะครับ" ไม่สบายหรืออยากหลบหน้ากันแน่นะ...




                 "งั้นวันนี้คุณช่วยรับเอกสารแล้วตรวจแยกวางไว้ให้ผมบนโต๊ะนะผมจะแวะเข้ามาดูตอนเย็น หรืออาจจะไม่  ผมขอตัวไปทำธุระก่อน" บอกคำสั่งกับอีกคนเสร็จ ขาเรียวก็ก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
.
.
.
.
 
               "บอสไปไหนอ่ะ ทักก็ไม่หยุดคุยด้วย" คังแดเนียลเอ่ยถามเลขาส่วนตัวของเจ้านายด้วยความสงสัย


                "น้องหมวยลาป่วย นายคิดว่าบอสจะไปไหนล่ะ" 


                "คนนี้บอสเอาจริงสินะ" คนฟังพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนจะยิ้มให้กันอย่างรู้ความหมาย แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน...


                 ความหมายที่ว่าน่ะ คนในบริษัทเขารู้กันเกือบหมดนั่นแหละแม้กระทั่งลุงยามหน้าบริษัทยังรู้เลย....ว่านักศึกษาฝึกงานอย่างควอนฮยอนบิน...ถูกบอสจองตั้งแต่วันแรกที่ได้อ่านแฟ้มประวัติน่ะ

.
.
.
.
                ตั้งแต่เกิดมาคิมแจฮวานไม่เคยต้องคิดหนักขนาดนี้...ไม่เคยกังวลจนต้องเดินวนไปมาจนเริ่มเวียนหัวเอง จนในตอนนี้ที่เขาต้องกดออดแจ้งเตือนห้องของนักศึกษาฝึกงานในบริษัทตัวเอง....

               ที่จริงแล้ว ควอนฮยอนบินเป็นคนที่แจฮวานสนใจตั้งแต่อ่านแฟ้มประวัติแล้ว...พอได้คุย ได้เจอจริงๆ จากความสนใจก็แปรเปลี่ยนเป็นอยากได้ใจ...ไม่รู้จะเข้าหายังไงเลยหาเรื่องกวนเท้าเขา แล้วใช้อำนาจความเป็นเจ้านายบังคับให้เขามาทำงานอยู่ใกล้ตัวเอง ...กะว่าจะค่อยๆเนียนเข้าใกล้และค่อยๆจีบ แต่พอเห็นสายตาขององซองอูที่มองฮยอนบินแล้ว แจฮวานก็ต้องรีบทำอะไรให้มันชัดเจน...ถ้าไม่อยากให้น้องเขาหลุดมือไป...องซองอูน่ะร้ายยิ่งกว่าเสือ ลองถูกใจอะไรที่ไม่มีเจ้าของแล้วมันก็จะพุ่งชนทุกอย่างเพื่อคว้าสิ่งที่ถูกใจมาเป็นของตัวเอง ...ผมถึงได้เริ่มรุกน้องเขาแบบกระทันหัน..จะได้เลิกกังวลเสียที...


              เอาวะ แค่กดออดเอง ..ยื่นมือไปกดออดแจ้งเตือนสองครั้งติด รอสักพักเจ้าของห้องก็เดินมาเปิดประตูให้...เห็นสภาพซีดเซียวของเจ้าของห้องแล้วความคิดที่เคยคิดว่าอีกคนแกล้งลาป่วยเพื่อหลบหน้ากันก็หายไป ด้วยความห่วงจึงรั้งเอวของน้องเดินเข้าห้องแล้วจัดการล็อคประตูให้เสร็จสรรพ 



              "บอสมีอะไรรึเปล่าครับ" รั้งมือของคนป่วยที่กำลังจะขยี้ตาของตัวเองออก แล้วค่อยๆลูบให้อีกคนหายเคืองตาแทน พึ่งตื่นแน่ๆถึงไม่ได้รู้ตัวเลยว่าผมกำลังโอบเอวหรือแตะเนื้อต้องตัวเยอะขนาดไหน ....แต่ตัวร้อนจี๋เลยแฮะ


              "เห็นคุณเซอุนบอกว่าคุณป่วยผมก็เลยมาเยี่ยม เป็นห่วงน่ะ" ตากลมใสช้อนขึ้นมองผม ก่อนจะหลบตาหนี 





             "เพราะบอสนั่นแหละ" เสียงบ่นพรึมพรำเบาๆจากคนป่วยไม่ได้หลุดรอดจากการได้ยินของผม เพราะผมงั้นเหรอ...




              "ทำไมถึงป่วยเพราะผมล่ะครับ" คนโดนถามสะดุ้งน้อยๆเหมือนตกใจ จนผมอดยิ้มอย่างเอ็นดูออกมาเสียไม่ได้ 


              "ถ้ายังเงียบนี่ผมจะจูบแล้วนะ" แกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนคนป่วยถอยหลังหนี แต่เสียใจครับที่ถอยได้ไม่เยอะเพราะผมกอดเอวน้องเขาไว้อยู่ไง


             "ฮื้อ พูดแล้วครับๆ บอสปล่อยผมก่อนสิ" มีต่อรองนะคนเรา



            "ไม่ล่ะครับ ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณพูดว่าทำไมถึงป่วยเพราะผม" ทำหน้าดุใส่อีกคน คนป่วยอ่อนไหวง่ายคงจะจริง ก็ตอนนี้น้องเขาน้ำตาคลอแล้วนี่ครับ



            "ก็บอสอ่ะ นอกจากจะใช้งานผมเหมือนแกล้งผมแล้ว ยังชอบทำให้ผมคิดมากอีก ตกลงบอสหมายหัวผม หรือบอสชอบผมอ่ะ เมื่อวานนี้ก็อีก อย่ามาทำเป็นหมาหยอกไก่นะ เพราะผมไม่ใช่ไก่" เอ่อ นี่ก็อยากจะบอกน้องเขาเหมือนกันว่าพี่ก็ไม่ใช่หมา





            "เนี่ยแล้วพอคิดมากมันก็นอนไม่หลับ เลยออกไปนั่งกินลมอยู่ริมระเบียง ทั้งๆที่รู้ตัวเองว่ากระหม่อมบาง สุดท้ายตากน้ำค้างจนหัวเปียก แล้วเข้ามานอนตากแอร์เย็นๆ ผลออกมาก็คือไข้แตกเนี่ยแหละครับ" พูดรัวจนเหมือนแร็พ สุดท้ายคนป่วยที่รัวคำพูดออกมาจนจบก็หอบจนผมกลัวว่าจะเป็นโรคหอบหืดเพิ่มอีก จึงลูบหลังช่วยให้อีกคนคลายอาการลง



.           "ไม่ต้องคิดมากแล้วนะครับ...จะบอกตรงๆก็ได้ ผมสนใจคุณตั้งแต่ดูแฟ้มประวัติแล้ว ที่ใช้งานเหมือนเลขาทาสแบบที่คุณเคยบ่นกับพวกคุณเซอุนน่ะ เพราะไม่อยากให้คุณอยู่ไกลสายตา ที่พาไปพบลูกค้าเพราะอยากทานข้าวเย็นกับคุณ ที่ใช้ไปซื้อกาแฟหรือของอย่างอื่นบ่อยๆ เพราะผมจะได้แอบแบ่งงานของคุณมาทำแทน" ผมมองตาคนป่วยเพื่อให้เขาได้เห็นความรู้สึกและความซื่อตรงภายในใจของผม...




            "ความจริงคิดว่าจะค่อยเป็นค่อยไปไม่อยากรีบร้อน แต่ก็กลัวคนอื่นจะจีบคุณและคว้าคุณไปซะก่อน ผมเลยต้องเริ่มทำอะไรให้ชัดเจนขึ้น ก็ไม่คิดนี่ครับว่าแค่เริ่มจะทำให้คุณคิดมากจนไข้ขึ้น" 



            "ทีแรกคิดว่าจะหลบหน้ากันไป ใจเสียหมดเลยรู้ไหมครับ พอมาเห็นคุณป่วยแบบนี้จากใจเสียกลายเป็นเสียใจแทน ห่วงคุณ รู้สึกไม่ดีที่คุณป่วย" กระชับอ้อมแขนที่โอบเอวอีกคนอยู่เบาๆ 


           "น้องฮยอนบินครับ...ถ้าหายป่วยแล้ว....ไปกินข้าวที่บ้านพี่แทนร้านอาหารดูไหมครับ" ถือเป็นการสารภาพรักแบบใหม่รึเปล่าผมก็ไม่รู้ ...แค่อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน อีกอย่างนะ...  "พี่จริงจังกับเรานะครับ" 


             "บอสนี่ประสาทจริงๆ เลย" จะไม่ถือสากับคำด่าที่มาพร้อมอาการหน้าแดงและหลบสายตาผมแล้วกันนะ

             "ใช้งานผมเยอะ ทำให้ผมคิดมาก มากแบบมากๆ แล้วมาทำให้รู้สึกดีอีก ถ้าให้ผมตกฝึกงานนะ ผมจะประท้วง" นี่กำลังจะนกหรือเปล่าครับ ทำไมน้องเขาตอบไม่ตรงคำถามเลย......ใจแป้วแล้ว


             "พรุ่งนี้ผมคงจะหายไข้ หลังฝึกงาน ขอฝากตัวและฝากท้องไว้กับมื้อเย็นที่บ้านบอสด้วยแล้วกันนะครับ" หายใจแป้วเร็วยิ่งกว่าความเร็วเสียง เนี่ยจากใจแป้วจะใจวายแทนก็ตรงที่พอน้องเขาพูดจบก็ซุกหน้ากับไหล่ผมเนี่ยแหละ รู้ว่าน้องเขิน พี่ก็เขินเหมือนกัน...



             "ฝากตัว ฝากท้อง...อย่าลืมฝากใจด้วยนะครับ พี่ยินดีให้ฝากและดูแลให้อย่างดี" กระซิบเบาๆที่ข้างใบหูขาวซึ่งกำลังขึ้นสีด้วยความเขิน




            "ดูแลดีๆแล้วกันนะครับคุณบอสจอมประสาท" ถึงจะมีฉายาตบท้าย...แต่ผมก็ยิ้มกว้างพร้อมหัวใจที่พองโตไปด้วยความสุข... ไม่นกนะครับบอกเลย....

     




....................................The end..............................


ไรท์ได้อ่านทุกคอมเม้นท์นะคะขอบคุณมากๆเลย
คุณคนอ่านน่ารักกันจัง ขอบคุณที่เป็นกำลังใจและรอยยิ้มให้กับไรท์
บอกขอบคุณทุกตอนอนุญาตให้เบื่อไรท์ได้ค่ะ ฮ่ะๆ

ขอตีคุณคนอ่านหลายๆที สำหรับทุกคอมเม้นท์ที่แซวผู้ใหญ่บ้านของเรา
ไม่ใช่อะไร ไรท์คิดแต่ภาพเสื้อเชิ้ตลายดอกกับผ้าขาวม้าและทุ่งนาไปแล้ว 
ขอโทษพี่แจฮวานมา ณ ที่นี้
ToT



ไปคุยกันได้นะคะ จะทวงฟิค
หรือปาโมเม้นท์มาให้ไรท์แต่งได้หมดค่ะ
#เรื่องราวของโกมู


ตามที่รีเควสมา ตอนนี้ถึงคิวผู้ใหญ่บ้านของเราบ้าง
รู้นะว่าคิดว่าคุณอ๋งกันเยอะน่ะ ฮ่ๆะ




ปล. ไรท์อนุญาตให้เกลียดได้ค่ะสำหรับเรื่องพี่ชินแจ
 ...เพราะยังไง ยัยหมวยก็เป็นลูกของไรท์กับพี่ชินแจเสมอ...

(หลบเท้า)



B
E
R
L
I
N
 

  






    



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #1677 ButsoapPN (@yut_sport) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 22:45
    ฮ่อลลลล หาอ่านยากมาก
    #1677
    0
  2. #1503 KK9538 (@KK9538) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 10:35
    วิชวลลลล เต๊าะแรงมากเด้ออออออ
    #1503
    0
  3. #726 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:16
    หว่าย คนแมนขแม่หายไปไหนแล้วล่ะ 5555555555
    #726
    0
  4. #680 #AAZ (@aemza302) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 00:27
    จ้าพ่อวิชวลของวงเต๊าะน้องเข้าไป
    #680
    0
  5. #661 kkwt (@kkwt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 20:36
    หยอดมา หยอดกลับไม่โกงงี้หรอหมวย เขินแล้วไปซบเค้าอีก ร้ายยยย
    #661
    0
  6. #660 อิน้าม (@danslalune) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    แงงงงง น่ารักจังเลยยย
    #660
    0
  7. #659 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 19:27
    ลืมภาพผู้ใหญ่บ้านไม่ได้จริงๆค่ะ???? เราก็ขอบคุณไรท์ที่แต่งๆฟิคดีๆให้เราได้อ่านนะคะ????
    #659
    0
  8. #658 SPTF (@336237) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 18:27
    ผู้ใหญ่บ้าน เอ้ย บอสไม่นกแล้วนะ5555555555
    #658
    0
  9. วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 18:23
    แหม่~~~~ อยากจะแหม่ให้ทั่วจักรวาล คือแบบ เป็นการบอกรักที่ไม่เคยเจอมาก่อนอิคึอิคึ
    #657
    0
  10. #655 Ji(won)young (@minemewmy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 17:54
    เป็นการบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักที่แท้ทรู ฮรืออออฟิน บอสแม่งอันตรายต่อหัวใจ
    #655
    0
  11. #654 purpleliner (@purpleliner) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 17:49
    ฮื้ออ น้องน่ารักๆ
    #654
    0
  12. #653 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 01:06
    กรี๊ดดดดด น้องฮยอนบินนนน แหม๋ๆ
    #653
    0
  13. วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 22:21
    แหม่~~~ แอบชอบล่ะซี้~~~~ ชอบลูกแม่ต้องสิ้นสอด10ล้านอัพ5555
    #652
    0
  14. #651 tnoonnp- (@0891998271) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    ว้ายยยย เราเดาผิดแต่คู่นี้ก็ฟินค่ะ ฮื้อออออยากได้บินมากกแทนบอส555555
    #651
    0
  15. #650 Jetty Kris (@jetty101) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:01
    ชอบเค้าก็บอกปัยยย
    #650
    0
  16. #649 SPTF (@336237) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:45
    บอสหยอดหมวยหนักมาก
    ฮอลลลลลเขิน มาเรียกหมวยว่าน้องฮยอนบินอีก ฟินลืมไปเล้ยยยย
    #649
    0
  17. #648 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:34
    ฮื่อออออออ ทำไมอ่านแล้วมีแต่ภาพผู้ใหญ่บ้านขอรีเควสพี่แจเป็นผู้ใหญ่บ้านแล้วน้องบินเป็นเด็กในเมืองได้มั้ยคะ ฟฟฟฟฟฟ
    #648
    0
  18. #647 nan-111 (@nan-111) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:24
    พี่ผู้ใหญ่ กวนแต่น่ารักจังงง
    หมวยเขินอะดิ
    #647
    0
  19. #646 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:12
    บอสน่ารักอะ น้องฮยอนบิน โคตรหยอดรอต่อไปนะคะ><
    #646
    0
  20. #645 Ajoo_monster (@gamemiemoexia) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:04
    พอพูดว่าเสียงหัวเราะของคุณบอสบาดหูนี่นึกถึงตอนที่คุณบอสวิ่งไปทาลิปสติกให้ฝ่าบาทเลยค่ะ5555555
    #645
    0
  21. #644 Yujib (@SunisaPuttana) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 18:41
    เขินนนน >< บอสจะหยอดน้องอะไรขนาดนั้นคะ
    #644
    0
  22. #643 Whiteter (@narinnasa05) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:09
    ทายผิดเลยจ้าาาาาาาาา ผู้ใหญ่บ้านเป็นบอสสสสสส กรี๊ดดดดดดดดดดดดดแต่เห็นบ้าๆนี้ร้ายนิ่งๆนะย่ะพี่ อย่าแกล้งน้องเยอะนะย่ะ
    #643
    0
  23. #642 bbeminebeyours (@bbeminebeyours) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 06:39
    อื้อหืออ่านเม้นคนอื่นก็ได้พบว่า...ไม่ได้ทายผิดคนเดียวถ้าคุณผิดเราคือเพื่อนกันค่ะ!จริงๆก็ไม่ค่อยชินกับแจฮวานที่เป็นประธานภาพผญบ.ค่อนข้างฝังลึกลงรากสมองค่ะแต่จะพยายามมองให้เป็นบอสแล้วนั่งจ้องรูปในคอนที่ผญบ.มีความหล่อระดับสิบให้จำนะคะ55555555ว่าแต่แจฮวานนี่ยังไงเด็กจบกฎหมายพี่ไปใช้เค้าเยี่ยงทาสคืออะไร5555555
    #642
    0
  24. #641 ยัยก้อนแบมไง (@khingkhing1a) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 06:24
    ชีวิตคอมพลีสสสสสมาก ฮือ แอบหวีดคู่นี้เงียบๆมาตั้งแต่เฮ็ดในสิ่งที่เชื่อเชื่อในสิ่งที่เฮ็ด
    #641
    0
  25. วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 06:02
    เอาแล้ววว ผู้ใหญ่ออกโรงแล้วว555 มีแววส่าผู้ใหญ่จะแกล้งหมวยเยอะแน่ๆ55
    #640
    0