Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 107 : บทที่ 106 หิว หิวโคตร ๆ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    2 ก.ย. 61

บทที่ 106 หิว หิวโคตร ๆ !

ร้อน ! คลื่นแห่งความเจ็บปวดไหลผ่านร่างกายของไป่เฟิงอย่างต่อเนื่องราวกับว่ามันจะขู่ว่าถ้ายังไม่รีบออกไปแกตายแน่นอน

หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาทรมานมาได้ ไป่เฟิงก็คลานออกมาจากทะเลสาบ ร่างของเขาดูผอมแห้งและดูเหมือนว่าจะเหลือเพียงแค่ผิวหุ้มกระดูกอยู่เท่านั้น

ดวงตาของเขาเป็นประกาย พร้อมกับปากที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ฉันผ่านมันมาได้ !"

ไป่เฟิงรู้สึกเหมือนได้ตายไปแล้วเมื่อครู่ เลือดและเซลล์จำนวนมากของเขาถูกทำลายโดยพลังฉีธาตุหยาง มันได้กดขี่ข่มเหงและขับไล่พวกมันออกจากร่างของเขา

แต่อย่างไรก็ตาม เซลล์ที่รอดมาได้พวกมันก็แข็งแกร่งมากกว่าเซลล์ก่อนอย่างมาก ! นี้จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมไป่เฟิงถึงรอดมาได้ !

เช่นเดียวกับพลังจิตของเขา มันดูเหมือนเหล็กกล้าที่ถูกเผาอย่างละเอียดโดยเปลวไฟเพื่อให้เป็นเหล็กที่ดีที่สุด

ตอนนี้การรับรู้ของไป่เฟิงขยายออกไปได้เพิ่มขึ้นถึง 3 เมตร นอกจากนี้มันยังชัดเจนอย่างมาก !

ร่างกายของเขาตอนนี้ราวกับหนังหุ้มกระดูก แต่ถึงแบบนั่นเขาก็ไม่ได้อ่อนแอลงแม้แต่น้อย ! เขาเหมือนจะเพิ่งผ่านจากการอบความร้อนจากเตามา

เมื่อเขาส่งการรับรู้เข้าไปในร่างกาย มันไม่มีแม้แต่พลังที่เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าพลังงานของเขาที่เก็บสะสมมาตลอดมันถูกกินไปหมดแล้ว มันไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว !

หากว่าขั้นตอนนี้มันใช้เวลานานกว่านี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าไป่เฟิงจะบาดเจ็บสาหัดแน่นอน !

และตอนนี้ไป่เฟิงก็รู้สึกหิวอย่างมากราวกับว่าสามารถกินวัวทั้งตัวได้ด้วยตัวคนเดียว !

เขาหยิบเสื้อขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยก่อนจะดึงโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เวลา 2 โมงเย็นแล้ว

เขาโทรไปหาเปยเซียงและเริ่มสั่งอาหารชุดใหญ่โดยใช้เนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์ที่ทำโดยหม้อสมุนไพรในขณะที่ลากร่างที่เปียกและผอมออกมาจากสวน

หลังจากเสนอเงิน 500 หยวน ไป่เฟิงก็สามารถหาคนขับรถไปภูเขาชิงหลิงได้ และนี้ไม่ใช่คนแรกที่เขายอมจ่ายเงินขนาดนี้

คนขับรถคนอื่น ๆ ก่อนหน้านี้เมื่อเห็นรูปร่างของไป่เฟิงที่ดูเหมือนคนหลบหนีมา พวกเขาปฏิเสธที่จะไปทั้งหมด

สำหรับคนขับรถคันนี้เขายอมให้ไป่เฟิงขึ้นมาโดยขอเรียกค่าทำความสะอาดรถ 200 หยวนและค่าเสียเวลาสำหรับการเดินทางครั้งนี้

ตลอดทางนั่นไป่เฟิงกระตุ้นคนขับรถให้ขับเร็วขึ้นเล็กน้อยตลอดเวลา ไป่เฟิงไม่เคยรู้สึกหิวแบบนี้มาก่อน ท้องและลำไส้ของเขามันราวกับว่าอยากจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง

คนขับรถนั่นเหมือนจะเคยเป็นนักแข่งรถมืออาชีพมาก่อน เขาลัดเลาะตามเส้นทางภูเขาด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ตลอดการเดินทางนั่นเขาขี่ไม่ต่ำกว่า 80 กม./ชม. เลยด้วยซ้ำ !

การเดินทางปกติใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาที แต่สำหรับครั้งนี้ใช้เวลาเพียง 20 นาทีเท่านั้นในการมาถึงหมู่บ้านชิงหลิง !

ไป่เฟิงเปิดประตูรถแล้ววิ่งออกไปทันที ไม่นานเขาก็หายไปจนไม่สามารถมองเห็นได้แล้ว

"โอ้พระเจ้า ! ผีในตอนกลางวันแสก ๆ .. ?! โอ้พระเจ้า ! ไม่ วันนี้ฉันต้องหยุดขับแล้วไปวัดก่อนอันดับแรก ฉันต้องไปจุดธูปและถามหลวงจีนให้ปัดเป่าพลังงานพวกนี้ออกจากตัวฉัน !"

ใบหน้าของคนขับเปลี่ยนไปอย่างมาก พระอาทิตย์ยังอยู่บนฟ้าอยู่เลย แต่เขารู้สึกหนาวถึงหลัง มนุษย์จะไปมีความเร็วแบบนี้ได้ยังไงกัน ?

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปก่อนจะหันไปรอบ ๆ แล้วเหยียบคันเร่งโดยไม่ลังเล เขารีบออกไปจากสถานที่นี่อย่างรวดเร็ว สำหรับการเปลี่ยนเกียร์และเหยียบคันเร่งนั่น บางทีแม้แต่เจย์โชว์ก็ไม่สามารถเทียบได้กับเขาในการขับรถลงภูเขา ! แม้แต่นักแข่งรถมืออาชีพก็ยังไม่สามารถทำได้แบบเขาเช่นกัน ในไม่ช้าเขาก็ขับหายไปจากถนนเรียบร้อย

ไป่เฟิงแน่นอนว่าไม่รู้ถึงสิ่งที่คนขับรถกลัว ตอนนี้เขาได้ระเบิดความเร็วในการวิ่งอย่างน่าตกใจ ทุกครั้งที่เขาก้าวออกไปนั่นมันไกลหลายเมตร !

ถนนที่คนธรรมดาใช้เวลา 20 นาที แต่ไป่เฟิงนั่นใช้เวลาน้อยกว่า 3-5 นาทีภายใต้การวิ่งของเขา

เมื่อเขามาถึงบ้าน กลิ่นหอมก็ได้ลอยออกมา มันทำให้ความหิวโหยของเขาประทุกว่าเก่าจนไป่เฟิงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

"ปัง !"

ประตูขนาดใหญ่ไม่สามารถขัดขวางไป่เฟิงได้ ด้วยการชกครั้งเดียวมันก็แตกเป็นชิ้น ๆ แล้วลอยเข้าไปในลานกว้าง

เขาพุ่งไปที่หม้อใบใหญ่แล้วจับเนื้อซาราแมนเดอร์ขึ้นมาด้วยมือเปล่าจากนั่นก็เริ่มกลืนกินมันเข้าไป

เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะชื่นชมรสชาติของเนื้อและกลิ่นหอมของซุปแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเอาทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปในคอ !

"ไอ้ขอทานน่าขยะแขยงนี้ใครกัน ?"

ไป่เฟิงไม่ได้สนความวุ่นวายที่เขาสร้างเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเปยเซียงและคนอื่น ๆ กำลังใกล้ตาย เขาก็ยังไม่สนใจอยู่ดี ! จากนั่นเปยเซียงและพวกที่เหลือก็รีบวิ่งออกมาแล้วดูคนบ้าที่กำลังกัดกินเนื้อชิ้นใหญ่แล้วกลืนกินพวกมันลงไปอย่างน่าขยะแขยง

เปยเซียงโกรธอย่างมากและกำลังจะเดินไปสังสอนผู้บุกรุกคนนี้ แต่ทันใดนั่นเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังออกมา "เปยเซียง เอาเนื้อมาอีก !"

"เจ้านาย ?"

เปยเซียงรู้สึกตกใจซ้ำสอง แม้ว่าเสียงคนนี้จะดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่ามันคือไป่เฟิง

"ฉันเอง ไปเอามาอีก มันไม่พอ !" ไป่เฟิงยกหัวแล้วสั่งเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปกินต่อ

เปยเซียงเบิกตากว้าง เขาไม่เห็นเจ้านายของเขาวันเดียว แล้วเขามาอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไงกัน ?

"ไม่ใช่ว่าเขาคงถูกวิญญาณจิ้งจอกที่ชั่วร้ายสูบพลังชีวิตไปหมดแล้วนะ ?"

เปยเซียงพึมพำด้วยความมึนงงเมื่อมองไปที่เจ้านายของเขาตรงหน้า แม้ว่าเขาจะ 'ทำมัน' กับวิญญาณจิ้งจอกหลายร้อยรอบมันก็ไม่น่าจะมีสภาพแบบนี้ใช่ไหม ?

เปยเซียงไม่ได้ยืนอยู่เฉย ๆ เพื่อรอคำตอบ เขาวิ่งไปที่ห้องครัวก่อนจะหยิบเนื้อซาราแมนเดอร์ชิ้นใหญ่ออกมา ดูแล้วมันน่าจะมีน้ำหนักไม่น้อยกว่า 30 จิน !

นี้คือสิ่งที่ไป่เฟิงเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ มันถูกเก็บเอาไว้ในตู้เย็น

เนื้อซาราแมนเดอย์ยักษ์มันถูกเติมลงไปในซุป แก่นแท้สมุนไพรที่อยู่ในหม้อมันได้ไหลเข้าสู่ร่างของไป่เฟิงอย่างช้า ๆ โดยความสามารถในการย่อยอาหารของร่างกายมันไวกว่าคนปกติถึง 10 เท่า มันได้เปลี่ยนเนื้อและซุปให้กลายเป็นพลังงานที่ชุ่มชื่นเหมือนฝนที่ตกในหน้าแล้ง พลังงานของมันถูกดูดซึมอย่างบ้าคลั่งโดนเซลล์ของเขา

ท้องของไป่เฟิงราวกับหลุมดำขนาดใหญ่ เนื้อประมาณ 20 จินได้หายไปอยู่ในพุ่งของเขาโดยที่ไม่มีแม้แต่การพองตัวขึ้น

"หู้วว !"

ไป่เฟิงถอนหายใจออกมาหลังจากดื่มน้ำซุปหยดสุดท้าย ท้องของเขามันดีขึ้นเล็กน้อยแม้ว่ามันยังคงหิวอยู่ อย่างน้อยมันก็ไม่ได้หิวรุนแรงแบบเมื่อครู่

ไป่เฟิงสงสัยว่าถ้าหากเขายังไม่ได้กินอะไรแล้วปล่อยให้ท้องว่างเปล่าต่อไปละก็ กรดในกระเพาะของเขามันคงจะละลายกระเพาะของเขาแน่นอน !

ไม่สนใจอาการของลึกลับที่ 1 และพวกที่เหลือ ไป่เฟิงเดินไปที่ห้องน้ำแล้วอาบน้ำอย่างสบายใจ ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมา

เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ชุดนี้มันค่อนข้างหลวมเลยทีเดียว เพราะว่าเขาได้สูญเสียน้ำหนักลงไปมาก

ราวกับว่าทุกคนเข้าใจกันดี ไม่มีใครกล้าถามไป่เฟิงว่าเกิดอะไรขึ้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เนื้อรอบที่สองก็สุกเรียบร้อย ตอนนี้มารยาทในการกินของไป่เฟิงดีขึ้นกว่าก่อน แต่ความเร็วในการกินก็ยังน่ากลัวอยู่ดี เนื้อเกือบ 50 จินได้หายเข้าไปในกระเพาะของเขาแล้วหลังจากเขารู้สึกอิ่ม

"ฟิ้ว รู้สึกดีจริง ๆ ที่ได้กินจนอิ่ม !"

ไป่เฟินถอนหายใจอย่างหนักในขณะที่ลูบท้องของเขา เขารู้สึกแปลก ๆ กับประสบการณ์ที่ก่อนหน้านี้มาก

ในเวลาเดียวกันได้มีแสงความกลัวออกมาจากตาของเขา แม้ว่าแสงสีทองจะเป็นค้อนทรงพลังที่ทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น แต่มันก็เป็นเรื่องยากที่จะทนทุกข์ทรมานแบบนี้ได้ !

ขั้นตอนนี้มันอันตรายอย่างมาก แต่ผลประโยชน์ของมันก็ยิ่งใหญ่มากเช่นกัน ! แน่นอนว่าผลประโยชน์ดังกล่าวมาพร้อมกับความเสี่ยงที่เท่ากั !

ไป่เฟิงตัดสินใจว่าเขาจะไม่ใช้เทคนิคการหายใจด้วยแสงอีกนอกเหนือจากตอนเช้า เขาไม่กล้ารับประกันว่าเขาจะมีโชคในการอยู่รอดได้อีกในครั้งหน้า !

นอนยู่บนเก้าอี้ในลานกว้าง ไป่เฟิงรู้สึกถึงความอบอุ่นของดวงอาทิตย์ที่ส่องมาที่หน้าเขา ก่อนที่เขาจะหลับตาแล้วค่อย ๆ หลับลงไป

ในขณะที่เขานอนหลับ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นในร่างของเขา ด้วยเนื้อสัตว์อสูรระดับ 1 จำนวนมากรวมทั้งซุปที่เต็มไปด้วยแก่นแท้ของสมุนไพร พวกมันได้หมุนเวียนภายในร่างของเขาอย่างรวดเร็ว มันได้รักษาความเสียหายทั้งหมดภายในร่างของเขา

เซลล์ที่แห้งเหมือนฝุ่นมันได้กลับมามีพลังงานอีกครั้ง พวกมันเริ่มดูดซึมพลังงานอย่างช้า ๆ หลังจากที่ดูดซึมถึงขีดสูงสุดมันก็ได้แบ่งเซลล์ใหม่อีกครั้งวนไปเรื่อย ๆ

ขั้นตอนการดูดซึมของใหม่และคายของเก่าที่ควรใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งถึงสองปี มันได้เสร็จสมบูรณ์ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

692 ความคิดเห็น