Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 108 : บทที่ 107 ตบหัวแล้วลูบหลัง !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    2 ก.ย. 61

บทที่ 107 ตบหัวแล้วลูบหลัง !

ด้วยเหตุนี้ ไป่เฟิงจึงได้นอนหลับยาว ๆ จนถึง 5 โมงเย็น เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าร่างกายอบอุ่นและสบายอย่างมาก

เซลล์ทั้งหมดในร่างของเขาแยกออกหลายต่อหลายครั้งในหลายชั่วโมงมานี้ มันได้ขับเอาเซลล์ที่ตายแล้วออกมาทางผิวหนังทั้งหมด

แม้ว่าเขาจะดูเหมือนผอมราวกับไม้ไผ่ที่พร้อมจะปริวไปตามแรงลม แต่สภาพตอนนี้มันก็ดูดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนที่เหลือแค่หนังหุ้มกระดูก

"ดูเหมือนว่าช่วงนี้ฉันจะต้องกินอะไรมาก ๆ แต่ก็ดีที่ว่ามันทำให้ร่างกายของฉันแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น !"

ไป่เฟิงพึมพำในขณะที่ได้ยินเสียงคำรามดังออกมาจากท้องของเขา

ตอนนี้ร่างของเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่สิ่งที่ขาดไปมันคือพลังงาน ยกตัวอย่างเช่นรถสปอร์ตที่มีประสิทธิภาพสูง แต่ไม่ว่ามันจะเร็วแค่ไหนก็ตามมันก็ไม่มีประโยชน์ถ้าหากขาดเชื้อเพลิงที่มีคุณภาพพอ

"ถึงฉันจะโชคร้ายสุด ๆ ในวันเดียว แต่มันก็คุ้นค่ากับการที่ทำให้บรรลุเทคนิคการหายใจด้วยแสงระดับสูง มันชดเชยกับสิ่งที่ฉันเสียไปทั้งหมดได้ !"

ไป่เฟิงรู้สึกดีมากเมื่อคิดถึงสิ่งที่ได้รับ โดยไม่ได้สนใจจำนวนเงินที่เสียไปเลยแม้แต่น้อย !

เขาคิดว่าหากเขาไม่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั่น .. บางทีเขาอาจจะไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้ !

ไป่เฟิงลงไปที่ชั้นใต้ดินก่อนจะหั่นเนื้อออกมา 50-60 จินแล้วนำขึ้นไปทำอาหารให้กับเปยเซียงและพวกที่เหลือ

หลังจากนั่นเขาก็ไปอาบน้ำ

'ดูเหมือนฉันจะสูงขึ้นมานิดหน่อย ?'

ไป่เฟิงยืนอยู่หน้ากระจกแล้วคิดกับตัวเอง

ผิวของเขาตอนนี้มันขาวราวกับหยก แม้ว่าร่างจะดูผอมมากแต่มันก็เต็มไปด้วยพลังงานมหาศาล !

แสงอาทิตย์ในตอนบ่ายนั่นมันให้ผลลัพธ์ที่น่าตกใจมาก หากเทียบกับแสงอาทิตย์ในตอนเช้ามันก็เหมือนกับฝนตกในฤดูใบไม้ผลิ กับ พายุฝนในฤดูร้อน

แม้ว่าทั้งสองจะคล้าย ๆ กัน แต่ประโยชน์ของพวกมันนั่นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง !

"ฮี่ฮี่ จิ้งจอกน้อย ได้เวลาที่เราต้องมาชำระแค้นกันแล้ว !"

ไป่เฟิงยิ้มอย่างชั่วร้ายในขณะที่ใส่เสื้อผ้า

เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ลืมว่าจิ้งจอกน้อยตัวนี้สร้างปัญหามาให้เขามากแค่ไหน ตอนนี้เขามีภูมิคุ้มกันกับความสามารถของมันแล้ว เขาสามารถจับตัวมันได้แล้ว !

ไป่เฟิงเดินกลับมาที่ห้องใต้ดินแล้วตรงไปยังมุมที่จิ้งจอกน้อยนอนอยู่ในกล่องรองเท้าเล็ก ๆ จากนั่นเขาก็ถอดตะขอออกมาจากใบหูของมัน

ด้วยความคิดของเขา เบ็ดตกปลาหยกขาวก็กลับเข้ามาในร่าง ไป่เฟิงหยิบจิ้งจอกน้อยขึ้นมาแล้วพามันออกไปที่ลานกว้างอย่างสบาย ๆ เพื่อรอให้มันตื่นขึ้นมา

"มิ้วว ?" [1]

ไม่กี่นาทีต่อมาจิ้งจอกตัวน้อยก็ตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ มันสำรวจสภาพแวดล้อมของมันอย่างช้า ๆ ก่อนจะร้องไห้ออกมา

ทันใดนั่นมันก็เริ่มรู้สึกอยากจะหนีออกไป แต่อย่างไรก็ตามมันก็พบว่ามันไม่สามารถหนีไปได้เพราะมันถูกจับตัวไว้ มันจึงทรุดตัวลงแล้วก้มหัวของมันอย่างไม่มีชีวิตชีวา

ไป่เฟิงมองมันด้วยความตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ในใจ 'ดูเหมือนเพื่อนตัวน้อยจะมีประสบการณ์ไม่น้อยกับการแกล้งตาย ...'

เขาจับมันเล่นด้วยความสนุกสนาน เขาอยากรู้ว่ามันจะแกล้งตายได้นานแค่ไหนกัน ?

ครึ่งชั่วโมงต่อมาจิ้งจอกน้อยก็ลืมตาอย่างช้า ๆ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ แล้วมันก็ได้รับการต้อนรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มราวกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกที่โคตรน่ากลัว

ความประหลาดใจปรากฏในดวงตาของจิ้งจอกน้อย มันมองไป่เฟิงเต็มไปด้วย .. ความไม่เข้าใจ !

จากมุมมองของไป่เฟิงตอนนี้ จิ้งจอกน้อยมันกำลังกังวลและไม่เข้าใจว่าทำไมมนุษย์คนนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้ !

"จิ้งจอกน้อย แกสร้างปัญหาให้ฉันแต่แกคิดว่ามันจะมีครั้งที่สองงั้นเหรอ ฮี่ฮี่ ความสามารถของแกมันไร้ประโยชน์แล้ว !"

ไป่เฟิงดีดนิ้วเบา ๆ กับหน้าผากของมัน ทำให้มันขู่ออกมาด้วยความโกรธ

หลังจากนั่นจิ้งจอกน้อยก็หยุดต่อต้านเขา มันแสดงความน่าสงสารออกมาแทน ดวงตาของมันเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าใจราวกับว่ามันคือจิ้งจอกน้อยที่ไร้เดียงสาที่โลกทอดทิ้งให้อยู่ในป่าเพียงลำพัง

"โอ้ น่าสงสาร ลืมมันไปซะ ฉันจะปล่อยแกไปก่อน"

ไป่เฟิงรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในใจของเขา เขาเริ่มคลายการจับของมันแล้ว

'เอ๊ะ ? เดียวนะ มันมีอะไรแปลก ๆ !'

ไป่เฟิงกรอกตาไปชั่วครู่ ใช่แล้วเขาไม่ใช่คนที่จะสงสารใครง่าย ๆ !

เมื่อรู้สึกถึงโอกาสในการหนี จิ้งจอกน้อยมันก็พยายามดิ้นอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะเป็นอิสระ

"จิ้งจอกน้อยตัวนี้มีพลังจิตน่ากลัวมาก ฉันเกือบจะหลงกลมันแล้ว !" ไป่เฟิงเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจ เขาจับมันแน่นยิ่งขึ้นแล้วมองจิ้งจอกน้อยอย่างคาดโทษ

เมื่อรู้ถึงอันตรายในสายตาของไป่เฟิง จิ้งจอกน้อยก็หยุดดิ้นรน 'ไม่มีอะไรที่ฉันจะทำได้แล้ว มันไม่มีประโยชน์อีกแล้ว เอาเลยทำตามที่แกต้องการสิ !'

เมื่อเห็นการแสดงออกของจิ้งจอกน้อย ไป่เฟิงก็หัวเราะก่อนจะหยิบผลไม้จากอุ้งเท้าของมันออกมาด้วยความไม่เต็มใจของจิ้งจอกน้อย เขาตัดมันออกเป็นสองส่วน ไป่เฟิงสามารถมองเห็นเมล็ดของมันที่เหมือนหิมะสีขาวจำนวนมากได้ในนั่น แต่ละอันมีแวววาวและเหมือนคริสตัลอย่างมาก มันมีกลิ่นหอม ๆ ที่ช่วยทำให้ความอยากอาหารเพิ่มขึ้น

"แก๊ก !"

ไป่เฟิงไม่สามารถต่อต้านข้าวที่เรียกว่า 'ข้าวแม่น้ำขาว' ให้ใส่ปากของเขาได้เลย เขาหยิบมันออกมาเล็กน้อยก่อนจะใส่เข้าไปในปาก มันมีพลังงานธรรมชาติและความบริสุทธิ์อยู่ในปากของเขา

รสชาติมันไม่หนักนัก แต่มันก็ติดที่ลิ้นเป็นเวลานานก่อนที่จะไหลเข้าไปในคอ

ไป่เฟิงเก็บผลไม้ชิ้นนี้ไว้เพือที่จะปลูกในอนาคต

"มิ้ว !"

จิ้งจอกตัวน้อยไม่สามารถมองเฉย ๆ ได้อีกต่อไป มันตื่นตระหนกเมื่อเห็นผลไม้ของมันค่อย ๆ ถูกไป่เฟิงกินลงไป

ไป่เฟิงยิ้มออกมาอย่างน่ากลัวในขณะทีโบกผลไม้ไปมากับจิ้งจอกน้อย "แกต้องการมัน ? ถ้าแกต้องการมัน แกก็บอกมันมาก่อน ... แกน่าจะรู้ว่ามันคืออะไรใช่ไหม ? หืม ในเมื่อแกไม่ยอมบอกงั้นก็แปลว่าแกไม่ต้องการมันอีกแล้วใช่ไหม ? ไม่เป็นไรเดียวฉันจะกินมันเอง .."

ไป่เฟิงหัวเราะอย่างชั่วร้ายในขณะที่เอาเข้าปากไปอีกเม็ด จากนั่นเขาก็เคี้ยวด้วยเสียงดัง

'ไอ้มนุษย์น่ารังเกียจ !' จิ้งจอกน้อยเปิดปากออกมาแล้วกัดไปที่มือของไป่เฟิง

แต่อย่างไรก็ตาม มันได้ใช้พลังทั้งหมดในการกัดนี้แต่ก็ไม่สามารถเรียกเลือดจากมนุษย์ผู้นี้ได้เลย ! ผิวของมันจะหนาไปแล้ว ! [2]

ไป่เฟิงหัวเราะออกมาแล้วปล่อยมัน เขามองไปที่มือของเขาที่มีหมาตัวเล็ก ๆ ลอยไปในอากาศในขณะที่กัดมือของมนุษย์ตรงหน้ามันด้วยความเกลียดชัง

"เพื่อนตัวน้อย แกหิวใช่ไหม ? กินนี้สิ"

ไป่เฟิงปล่อยมันลงมาก่อนจะวางผลไม้อีกครึ่งไว้ที่มือ ก่อนที่จะลูบหัวจิ้งจอกน้อย

จิ้งจอกน้อยมันตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองไปที่ไป่เฟิงพร้อมกับดวงตาสับสน

"มิ้ว !"

หลังจากลังเลบางอย่าง มันก็เดินไปข้างหน้าแล้วเอาลิ้นสีชมพูเลียไปเบา ๆ ในจุดที่มันกัดไป่เฟิง

"ฮ่า ๆ ใช่แล้ว หัวตบแล้วลูบหลัง นี้มันคือเทคนิคที่เรียกว่าเทคนิคของพระเจ้า !"

ไป่เฟิงหัวเราะอย่างสบายใจเมื่อเห็นความเป็นมิตรของจิ้งจอกน้อย

ใช่แล้ว ไป่เฟิงให้ความสำคัญกับ จิ้งจอก หายนะจากธรรมชาติของมนุษย์มาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตัวมันหรือความสามารถของมัน !

ตอนนี้เขาสามารถทำให้มันเป็นมิตรได้แล้ว เขาสามารถใช้ความสามารถของมันเพื่อสาปแช่งใครก็ได้ที่กล้าตอแยกับเขาในอนาคต !

จิ้งจอกน้อยกินผลไม้อย่างสบายใจ หลังจากกินเสร็จแล้วมันก็กระโดดไปที่ไหล่ของไป่เฟิงก่อนจะวางตัวลงนอนสบาย ๆ โดยเอาหัวหันหน้าไปที่ไป่เฟิง

มันยอมรับไป่เฟิงแล้ว แม้จะรู้ว่าความตั้งใจของมนุษย์คนนี้จะไม่ดีนัก แต่มันก็ไม่สำคัญ เพราะในที่สุดมันก็จะไม่เหงาอีกต่อไป !

สำหรับจิ้งจอก หายนะจากธรรมชาติของมนุษย์ มันเป็นสัตว์พิเศษ มันฉลาดและสามารถลอกเลียนแบบการกระทำของมนุยษ์ได้อย่างน่ากลัว หมาจิ้งจอกทุกตัวนั่นมีโอกาสที่จะออกลูกหรือพัฒนาเป็น จิ้งจอก หายนะจากธรรมชาติของมนุษย์ได้ แต่จิ้งจอก หายนะจากธรรมชาติของมนุษย์กลับไม่สามารถทำแบบนั่นได้ ไม่ว่าจะผลิตลูกออกมาเท่าไหร่ สุดท้ายพวกมันก็ไม่สามารถเป็นจิ้งจอก หายนะจากธรรมชาติของมนุษย์ได้

ดังนั้น ช่วงเวลาที่จิ้งจอกน้อยตัวนี้ได้กลายเป็น จิ้งจอก หายนะจากธรรมชาติของมนุษย์ มันก็ใช้ชีวิตด้วยความเหงาอย่างมาก ไม่ว่าจะสัตว์ตัวไหนก็ตามที่เข้ามาหามัน สุดท้ายพวกมันก็จะเจอกับความโชคร้ายแบบแปลก ๆ แต่ตอนนี้มีคนไม่กลัวมันรวมทั้งยินดีที่จะเป็นเพื่อนมัน สำหรับมันแล้วนี้คล้าย ๆ กับการหาชีวิตคู่ได้แล้ว

ในขณะที่ไป่เฟิงเกาหูของจิ้งจอกน้อย เขาก็รู้สึกมีความสุขในใจอย่างมาก จิ้งจอกน้อยที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในมือของเขาแล้ว !

[1] TL/N : เสียงร้องของจิ้งจอกครับ ไม่รู้ทำไมนึกถึงเพลง "What dose the fox say ?"

[2] ED/N : น่าจะเหมือนกับหน้าด้าน ไม่ก็ผิวโคตรหนา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 20:34
    หัวตบแล้วลูบหลัง? ตบหัวแล้วลูบหลังอันไหนกันแน่นะ ปล.พึ่งอ่านไก้สองวัน
    #658
    0
  2. #638 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:16
    จิ้งจอกน้อยคือตัวผู้นะ อย่า..อย่ามาห้ามความคิดกรูนะ ตัวผู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #638
    0
  3. #578 R4s2 (@nekark) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:57
    รู้สิ่งที่ฆ่าพระเจ้าและปีศาจได้
    #578
    0