Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 44 : บทที่ 43 วิธีที่ดีที่สุดในการครอบงำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    27 พ.ย. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 51 กลุ่มลับถึง 145


บทที่ 43 วิธีที่ดีที่สุดในการครอบงำ


ไป่เฟิงส่ายหัวและหันหลังกลับ มันเป็นเรื่องยากที่จะลงมือที่นี่ พวกยามนี้น่าจะมีฝีมือระดับเดียวกับกองกำลังพิเศษแน่ ๆ


ถึงแม้ว่าเขาจะยอมถอยหลังตอนนี้ แต่ไป่เฟิงก็ไม่ได้ยอมแพ้


'ฉันอยากจะเห็นว่าเราทั้งสองใครมีความอดทนมากกว่ากัน'


ไป่เฟิงไม่ได้รีบร้อน เขาพบจุดที่ดีที่จะแอบซ่อนใกล้ ๆ ตรงถนนทางเข้าห่างจากคฤหาสต์เล็กน้อย จากนั่นเขาก็นั่งรออยู่ฝั่งตรงข้าม


ในคืนฤดูร้อนแต่อากาศไม่ได้หนาวเลย ต่อให้นั่งนอกบ้านตลอดทั้งคืนแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เป็นหวัดได้ สำหรับจุดที่ไป่เฟิงหลบซ่อนนั่น มันเป็นพื้นที่ที่มีป่าปกคลุม มันจึงเหมาะที่จะซ่อนตัวอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีฝูงยุงจำนวนมากที่บินอยู่รอบตัวเขา แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจมันแม้แต่น้อย


โชคดีที่สถานะทางกายภาพของไป่เฟิงนั่นดีมาก เขานั่นสามารถป้องกันแมลงที่เข้ามากัดได้ทุกชนิด การต่อยหรือกัดของพวกมันนั่นไม่สามารถแม้แต่จะทะลุผ่านผิวหนา ๆ ของเขาได้มันทำได้แค่บินไปรอบ ๆ ซึ้งสร้างความหงุดหงิดให้เขาอย่างมาก


กลางคืนผ่านไปอย่างไม่ลำบาก และไม่นานก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้น ไป่เฟิงลืมตาขึ้นและกระโดดขึ้นไปบนยอดต้นไม้ เขาปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้หนา ๆ และผลักใบไม้ออกไปเพื่อสอดส่อง


ตอนนี้เขาเสมือนนกอินทรี ที่ยืนอยู่บนยอดเขาสูง ที่พร้อมจะดำน้ำเพื่อจับเหยื่อได้ทุกเมื่อ


'เพราะแก ทำให้วันนี้ฉันไม่ได้ฝึกฝนประจำวัน !' ไป่เฟิงสาปแช่งภายใต้ลมหายใจ


ตามคาด รถเบนซ์สีดำปรากฏขึ้นในสายตาของเขาไม่ช้า มันกำลังแล่นออกมาอย่างรวดเร็ว


'ถึงเวลาแล้ว !'


แสงกระพริบจากในตาของเขา ไป่เฟิงพุ่งลงมาจากต้นไม้ที่สูงกว่า 3 เมตร


"บูม !"


ไป่เฟิงงอเข่าเล็กน้อยเมื่อถึงพื้น เกิดรอยยุบตรงที่เขาลงมา


เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าเขาก็ได้มาหลบอยู่ข้างหลังต้นไม้ ข้างๆ ถนน โดยตอนนี้เขากำลังหมอบรอรถผ่านมา


'หลังจากวันนี้ ฉันก็จะได้ครอบครองบ้านหลังเก่า ๆ นั้นได้ซักที อ่าา คนหนุ่มสมัยนี้ยังไม่รู้ถึงความกว้างที่แท้จริงของสวรรค์ !'


เหว่ยฮุ้ยอยู่ในอารมณ์ดีอย่างมาก เขาเอนตัวนอนสบาย ๆ บนเบาะหลัง จากนั่นก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขาเนื่องจากกำลังคิดถึงความฝันที่เขาเฝ้ารอมาหลายปี


"ปัง"


ลูกกระสุนโผล่ออกมาจากที่ใดที่หนึ่ง เกิดรอยยุบแตกเป็นใยแมงมุมตรงข้างหน้าต่างของเหว่ยฮุ้ย


"เร็วเข้า รีบขับออกไป !" หน้าของเหม่วยฮุ้ยเคร่งเครียด เขารีบสั่งให้เร่งความเร็วของรถ


คนขับรถรู้สึกตื่นกลัวด้วยความโง่ นี้มันคือการลอบสังหารชัด ๆ !  เขาเป็นแค่คนขับรถไร้เดียงสาเท่านั่น ! เขาคงจบแน่ถ้าหากเหว่ยฮุ้ยถูกฆ่า มันคงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาแน่นอน !


"วู้มมมมมมม !"


คนขับรถเหยียบคันเร่งเต็มที่ ทำให้รถเมอร์เซเดส เบนซ์ตอนนี้เหมือนวัวคลั่ง มันรีบเร่งเครื่องแล้วหายไปจากระยะไกลทันที


'แม่ง มันเป็นกระจกกันกระสุน แย่ชิบ !'


ไป่เฟิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แน่นอนว่าคนที่ยิงคือเขา เขาค่อนข้างแน่ใจว่าเขาจะต้องยิงโดนเป้าหมายแน่นอน แต่อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือรถคันนี้ถูกดัดแปลงพิเศษ มันถูกติดตั้งประตูและกระจกกันกระสุน !


ไป่เฟิงส่ายหัวของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่รถเมอร์เซเดสสีดำค่อย ๆ หายลับขอบฟ้าไป หลังจากนั่นเขาก็เดินไปลากมอเตอร์ไซด์ออกมาจากที่ซ่อนแล้วขับออกไป


"หามัน ! ตรวจสอบแล้วค้นหาว่ามันเป็นใคร !"


วิญญาณของเหว่ยฮุ้ยเกือบออกจากร่าง เขาแทบจะไม่สามารถที่จะนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในรถได้เลย ในขณะที่เขามองย้อนกลับไปเป็นครั้งคราว กลัวว่าจะมีการเตรียมการสำรองเอาไว้


"เข้าใจแล้ว" เสียงแหบส่งผ่านออกมาจากอีกปลายสาย


หัวใจของเขายังคงตกอยู่ในช่วงตกใจและหวาดกลัว โชคดีที่รถของเขาได้รับการดัดแปลงให้กันกระสุน ไม่งั้นเขาคงตายไปแล้ว


ถึงเขาจะหนีมาได้ในครั้งนี้ แต่เหว่ยฮุ้ยก็ยังรู้สึกถึงเงาแห่งความตายที่กำลังตามอยู่บนเหนือของเขา


ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง ไป่เฟิงก็ขี่มอเตอร์ไซด์มาถึงหมู่บ้านในที่สุด เขาส่งมันคืนให้กับลุงเซียง หลังจากนั่นเขาก็เดินไปที่บ้านของเขาด้วยเท้า


"โฮ่ง !"


หมาป่าตัวน้อยทั้งสองตัว วิ่งไปรอบ ๆ ไป่เฟิงทันทีที่เข้าก้าวเข้ามาในบ้าน มันเห่าละดึงกางเกงของเขา นอกจากนี้มันยังส่ายห่างไปมาอย่างน่ารัก


ไป่เฟิงนั่งลงแล้วเล่นกับลูกหมาสักพักก่อนที่เขาจะเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า


สำหรับต้นผีดูดเลือดที่ลานกว้าง ตอนนี้มันดูเหมือนมันถูกห่อหุ้มด้วยเวทมนต์สีแดงรอบๆ มัน


ผลไม้สีเขียวขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารก ปรากฏขึ้นบนยอดกิ่งของมัน ผลไม้ชนิดนี้ดูธรรมดาเหมือนผลไม้ป่าทั่วไปบนภูเขา


'มีบางอย่างในชีวิตที่ไม่สามารถหลักเลี่ยงหรือแก้ไขได้ ไม่เพียงแค่ตอนนี้ แต่มันรวมไปถึงอนาคตก็ได้ หากฉันได้รับสมบัติจากระบบตกปลาสวรรค์ ฉันต้องไม่ให้คนภายนอกรู้ ไม่งั้นจะมีแต่เรื่องเข้ามา' ไป่เฟิงคิด 'ความแข็งแกร่งคือราชา ! ฉันต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เพื่อที่จะได้ไม่กลัวใคร !'


ไป่เฟิงกำหมัดของเขา เขารู้สึกถึงความปรารถนาที่อยากได้พลังอำนาจ


ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง บนถนนแห่งความแข็งแกร่งนั่นมันไม่ได้เต็มไปด้วยดอกไม้และปุ้ยฝ้าย มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาถึงอนาคตได้ และในท้ายที่สุด ถึงเขาจะแข็งแกร่งขึ้น แต่เขาก็เป็นเพียงผู้ชายคนเดียวเท่านั้น เขาไม่สามารถที่จะคว้าทุกอย่างมาได้ด้วยตัวเขาเองได้ !


ไป่เฟิงแสดงออกอย่างจริงจังบนใบหน้าของเขา อย่างไรก็ตามตอนนี้มันยังไม่สามารถรีบเร่งได้ มันจะเป็นการดีที่หาคนที่สามารถเชื่อถือได้มาคอยเชื่อเหลือเขาแก้ไขปัญหา


เจ้าวัวใหญ่เปยเซียงตอนนี้ยังอยู่ตลาดยังไม่กล้ามา


เนื่องจากเขายังมีเวลาอยู่บ้าง ไป่เฟิงจึงคว้าคันเบ็ดสีม่วงแล้วเดินไปยังบ่อน้ำโบราณ


***


"ยุนเทียน ตราบเท่าที่แกยินดีที่จะลงนามในสัญญานี้ ฉันจะปล่อยให้แกมีชีวิต !"


ภายในสถานที่สุสานโบราณ มีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ มันเป็นคืนที่เงียบสงบและอากาศเย็น พระจันทร์สามดวงสว่างไสวอยู่ในท้องฟ้าที่ไร้เมฆมันสะท้อนลงมายังโลก แต่มันน่าแปลกที่คืนนี้มันไม่ได้มืดเหมือนทุกวัน


"ไม่มีทาง ! ไอ้เนรคุณ แกคือคนที่ข้าเกลียดมากที่สุด !"


ยุนเทียมถุยน้ำลาย ตอนนี้เขาเหมือนหมาป่าที่ไม่สามารถที่จะรอฉีกกระชากเหยื่อและดื่มเลือดมัน !


"มนุษย์พยายามที่จะอยู่ให้สูง ในขณะที่น้ำมันไหลลงมา นี้คือธรรมชาติของชีวิต ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น แล้วฉันผิดอะไร ?" ยุนนาน กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือเย็นและแสดงความชอบธรรม


"เพื่อพลังนั่น แกเลยฆ่าน้องสาวของฉัน ? แกคงลืมไปแล้วใช่ไหมว่าเธอคือเมียของแก ?" ยุนเทียนกัดฟันด้วยความแค้น


"โอ้ แล้วมันยังไง ? ยุนเอ๋อ เป็นแค่ร่างมนุษย์เท่านั้น แต่ข้า ? ข้าสามารถมีชีวิตได้ตลอดไป ! และตอนนี้เธอก็ถูกกลั่นให้กลายเป็น ตราวิญญาณดวงที่หมื่นของข้าแล้ว ! เธอจะอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป ! มันไม่ดีหรือยังไง ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !" ยุนนานหัวเราะด้วยความบ้าคลั่ง มีความบ้าปรากฏขึ้นในสายตาเขา


"แก ไอ้**** ไอ้วิปลาส !" น้ำตาของยุนเทียนไหลออกจากแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะเดียวกันเขาก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ


"ใช่แล้ว ! ข้ามันวิปลาส ! แต่ข้าก็ยังเป็นคนใจกว้าง ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะส่งไอ้งั่งแบบแกไปหาตระกูลแกที่รออยู่ !"


ยุนหนานดูเหมือนไม่ได้กลัวยุนเทียนเลย ในความจริงมีรอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาก้าวไปข้างหน้า "หากแกยังไม่เริ่ม งั้นฉันขอลงมือก่อนละกัน"


มีเข็มเงินยาวประมาณ 10 เซนติเมตรปรากฏขึ้นบนมือของเขา เขาค่อยๆเดินเข้าไปหายุนเทียน


"แกรู้ไหม ข้าใช้ความพยายามอย่างมากในการหลอมหนังสือวิญญาณ ฮี่ฮี่ แกเป็นคนแรกเลยที่จะได้ลองในที่สิ่งข้าเพิ่งสร้างมา ! เป็นยังไง ? แกอยากลองสัมผัสดูไหม ? ไม่ต้องห่วง สติของแกยังคงอยู่อย่างชัดเจน แกจะรู้สึกมีความสุขตลอดเวลา แกจะกลายเป็นทาสวิญญาณของข้า และแน่นอนแกไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธคำสั่งใดๆ ของข้าหากไม่ได้รับอนุญาต รวมทั้งแม้แต่การฆ่าตัวตาย !


มุมปากของยุนหนานโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มน่ากลัว ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาอยู่ตรงหน้านี้ ยังไม่พอ มันจะไม่จบแค่เขาสั่งด้วยนิ้วเดียว เขาจะต้องให้มันทุกข์ทรมานกับคำสั่งของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข จะต้องให้มันทรมานไปเรื่อย ๆ ! เพียงแค่คิดมันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นอย่างแรง !


"แกจะต้องไม่ตายดี !"


ยุนเทียนสูญเสียความหวังทั้งหมด เมื่อเขาคิดว่าเขาต้องฟังคนชั่วร้ายแบบนี้ไปทั้งชีวิตของเขาโดยที่ไม่มีแม้แต่โอกาศแก้แค้น สำหรับยุนเทียน สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือความตายของเขาเท่านั้น !


อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเขาถูกมัดด้วยเวทมนตร์แปลกๆ นอกเหนือจากคำพูด เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาไม่สามารถระเบิดแกนพลังของเขาได้


"ฮ่าฮ่า ! สาปแช่งข้า ! สาปแช่งข้าจากหัวใจของแก ! จงเกลียดข้า ! แต่แกรู้ไหมข้านั่นมีความสุขมาก ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"


ยุนหนานรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก ด้วยความคิดของเขา ได้มีแสงสีขาวอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นรอบ ๆ แหวนบนมือขวาของเขาจากนั่นก็มีหนังสือโผล่ออกมา มันเป็นหนังสือที่ดูเหมือนทำมาจากหยก หรือไม่ก็ทองคำ มันปรากฏขึ้นบนมือของเขา


ด้วยความเร็วเหมือนสายฟ้า เข็มสีเงินบนมือขวาของเขาก็เจาะเข้าไปในหน้าอกของหยุนเทียน มันเจาะเข้าไปเหนือหัวใจเล็กน้อย !


ในขณะที่เขาดึงเข็มออก สายสีทองและเลือดสีแดงดำก็ถูกดึงออกมาจากร่างด้วยเข็มเงิน


เหมือนเด็กชายได้ของขวัญคริสต์มาส ยุนหนานยิ้มอย่างยินดีในขณะที่เขามองเห็นหยดเลือดราวกับว่ามันคือผลงานชิ้นเอก


เมื่อเขาหยดเลือดลงหนังสือสัญญา เขาก็จะได้รับทาสคนใหม่ที่มีพลังอำนาจอย่างมาก !


ในทางตรงกันข้ามกับยุนเทียน เขากำลังจ้องมองไปที่อากาศด้วยสีหน้าว่างเปล่า ราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาญของเขาไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #557 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 17:23
    อ้ะ ตกปลาคราวนี้ต้องได้ค่าประสบการณ์แล้ว
    #557
    0
  2. #326 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:15
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #326
    0
  3. #311 amporn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 15:46
    ขอบคุณค่ะ
    #311
    0
  4. #310 Elga (@czuieyez) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 13:28
    อู้วววว
    #310
    0
  5. #309 mongkoho (@mongkoho) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 10:26
    มาแล้ววว
    #309
    0