Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 ความคิดริเริ่มในการเปิดร้านอาหารระดับไฮเอนด์ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 7 ความคิดริเริ่มในการเปิดร้านอาหารระดับไฮเอนด์ !

เมื่อรถบรรทุกค่อย ๆ แล่นมาถึงตรงเชิงเขา ตอนนี้พวกเขามาถึงขอบรอบนอกของหมู่บ้านแล้ว

สำหรับการที่จะขนของเข้าไปโดยผ่านหมู่บ้านนั่น พวกเขาไม่สามารถเอารถเข้าไปได้ เพราะอย่างงั้นทางเดียวที่เหลืออยู่ก็คือเอาของที่เหลือแบกเข้าเดินเท้าขึ้นไป

"เอิ่ม พี่ชายเราต้องเดินไปไกลแค่ไหนกัน ?"

เพราะดวงอาทิตย์อยู่บนหัวของพวกเขาพอดีสำหรับคนที่แบกจอทีวี LED ขนาดใหญ่เดินตามหลังนั่นพวกเขาหอบเสียงดังเหมือนลูกปลาที่ขาดน้ำ ไหนจะเหงื่อที่ไหลย้อยเต็มหน้าพวกเขาอีก พวกเขากำลังเดินขึ้นภูเขาไปเรื่อย ๆโดยดูเหมือนว่าทางที่พวกเขากำลังไปมันจะทอดยาวไม่มีที่สิ้น จนพวกเขาทนไม่ได้ต้องถามขึ้นมา

"มันก็ไม่ไกลนักหรอก พวกเราจะไปถึงในอีก ... 7-8 นาทีนี้แหละ" ไป่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงขอโทษเล็กน้อย

เมื่อคนแบกจอทีวีขนาดใหญ่ได้ยินแบบนั่นพวกเขาก็รู้สึกโล่งอกเล็กน้อย แต่ในเวลาเดียวกันถ้าหันหลังกลับไปพวกเขาจะเห็นคน 2 คนที่กำลังแบกตู้เย็นขนาดใหญ่อยู่ พวกเขาดูน่าสงสารกว่าคนข้างหน้าอย่างมาก พวกเขาได้แต่ก้นด่าไอ้พวกข้างหน้าแล้วจากนั่นก็แบกตู้เย็นเดินขึ้นเขาตามไป่เฟิงต่อไป

เอาจริงๆสิ่งที่พวกเขาต้องการจะบอกก็คือ มาลองแลกกันดูไหมละจะได้รู้ว่าทีวีหรือตู้เย็นอันไหนหนักกว่ากัน [1]

"อึ้ก แฮ่ก แฮ่ก พี่ชาย คุณต้องการให้เราเอาตู้เย็นไปไว้ตรงไหนกัน?"

หลังจากที่พวกเขาเดินมาถึงในบ้านแล้ว คนที่แบกตู้เย็นทั้งสองคนก็รีบวางมันลงแล้วนั่งหอบอยู่บนพื้นทันที

"เอามันวางไว้ในห้องนั่น" ไป่เฟิงชี้ไปทางห้องครัว

แต่น่าเสียดาย พวกเขาทั่งคู่มีเวลาพักไม่นาน เพราะอย่าลืมว่ายังมีของอีกหลายอย่างที่อยู่บนรถอีก เมื่อพวกเขาพักดื่มน้ำจนพอใจแล้วก็รีบกลับไปที่รถเพื่อขนของมาที่นี้อีกรอบ

ตอนนี้ถึงเวลาสำหรับมื้อเที่ยงแล้ว ไป่เฟิงจึงถามว่าพวกเขาทั้งสามคนต้องการอยู่กินด้วยกันหรือไม่ แต่พวกเขาก็ปฏิเสธแล้วยืนยันว่าต้องการจะไปที่อื่นต่อ สุดท้ายไป่เฟิงทำได้แค่ให้บุหรี่ไม่กี่ม้วนกับพวกเขาเท่านั้น

"ตอนนี้ฉันมีทุกอย่างแล้ว ไหนจะมีเวลาทำอะไรเรื่อยเปื่อยไปวันๆอีก ..." ไป่เฟิงเปิดทีวีแล้วเลือกช่องแบบสุ่ม ๆ แล้วก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั่น

สำหรับการใช้ชีวิตตัวคนเดียวมันก็ทำให้เขารู้สึกเบื่อ แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าการวิ่งไปทั่วเพื่อหางานทำ ว่าไหม?

ไป่เฟิงไปที่ห้องครัวแล้วนำเนื้อไก่ดิบที่เหลืออยู่ใส่ตู้เย็นออกมา แล้วจึงเริ่มทำอาหารกลางวันกิน

อย่างแรกที่เขาทำคือ กะหล่ำปลีผัดเผ็ด ต่อด้วยไก่ตุ๋นถั่วเหลือง เมื่อเขาเริ่มกินก็เสมือนเข้าถูกผีที่หิวโหยสิงเข้า มื้อนี้ทำให้เขากินข้าวได้ถึงสองชามเลยทีเดียว

'ไก่ตัวนี้มันอร่อยจริง ๆ ต่อให้ให้ฉันกินมันทุกวันแต่ก็ไม่มีจะเบื่อเลย !' ไป่เฟิงลูบท้องของเขาแล้วคิดอย่างพอใจ

'ถ้าให้เทียบระหว่างไก่ละก็ มันก็เหมือนกับไก่ที่ฉันกินนี้คือราชาของไก่ ไม่ว่าจะตัวอวบใหญ่ หรือจะเป็นเรื่องรสชาติของมัน บางทีถ้าฉันเปิดร้านอาหารมันก็น่าจะไปได้สวยแฮะ !' เมื่อเขาพิจารณาดีๆแล้ว มันทำให้เขามีความคิดที่จะเปิดร้านขึ้นมา 'ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะมีเงินเก็บแล้ว แต่ฉันจะมานั่งอยู่เฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้ ด้วยไก่ที่อร่อยเหมือนขึ้นสวรรค์ตัวนี้ มันต้องเป็นที่ชื่นชอบของคนจำนวนมากได้แน่ ๆ'

'ถึงแม้ว่าฉันจะใช้ระบบตกปลาสวรรค์ได้แค่วันละครั้ง แต่ฉันเปิดร้านได้ก็ต่อเมื่อฉันจับอะไรก็ได้มาแล้วเท่านั้นและใช่แล้ว ร้านอาหารที่ฉันจะเปิดมันจะต้องเป็นร้านอาหารระดับไฮเอนด์ ที่จะมีเพียง 1-2 โต๊ะ ต่อวันเท่านั้น' ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ ดวงตาของไป่เฟิงก็ยิ่งมีแสงสว่างออกมามากขึ้น เมื่อเขาคิดถึงแผนที่วางไว้

"ใช่แล้ว ปกติอาหารที่ทำจากไก่จะมีราคาอยู่ที่ 200-300 หยวนต่อจาน แต่สำหรับไก่ตัวนี้ฉันควรตั้งไว้ที่ 800 หยวนต่อจานดีหรือเปล่านะ ?" ไป่เฟิงเริ่มคำนวณคิดในใจ อย่างแรกเลยคือร้านต้องเป็นบ้านเขา เพราะเขาไม่อยากเช่าที่อื่น นอกจากนี้ที่นี้ยังมีอากาศที่ดี แล้วพวกโต๊ะที่ใช้นั่งก็คือโต๊ะหินตรงใต้ต้นไทรนั่นเอง

ถ้าวันไหนสภาพอากาศไม่เป็นใจ เขาก็ยังสามารถใช้ห้องที่เหลือเป็นที่ใช้รับประทานอาหารได้นั่นอีก

จะว่ายังไงดี เพราะสำหรับบ้านที่เป็นตึกแถวของเขาแล้ว แค่เปลี่ยนห้องซัก หนึ่งหรือสองห้องจากแปดห้องมันไม่ใช่ปัญหาเลย

'วันนี้ฉันยังไม่ได้ลองตกปลาเลยนี้หว่า ฉันอยากรู้จังวันนี้ฉันจะตกได้อะไร ..'

เมื่อไป่เฟิงตั้งมั่นว่าวันนี้เขาจะทำอะไรดีแล้ว เขาก็หยิบคันเบ็ดสีม่วงขึ้นมาแล้วเดินไปยังบ่อน้ำโบราณ

หลังจากที่ขุดหาไส้เดือนไปซักพัก เขาก็เจอกับไส้เดือนตัวอ้วน ๆ จากนั่นเขาจึงยัดมันใส้ตะขอเตรียมพร้อมที่จะตกแล้ว !

เขาวางมีดที่เพิ่งลับคมมาวางไว้ข้าง ๆ มันส่องแสงสะท้อนกับดวงอาทิตย์จนแสบตา เขาเตรียมมันไว้ล่วงหน้าเผื่อเกิดเหตุการณ์มีตัวอะไรโผล่ออกมาจากบ่อน้ำที่ดูอันตราย ได้

'จานละ 880 หยวน ตอนนี้ฉันคิดว่ามันจะเป็นอะไรไหมถ้าฉันเพิ่มราคาไปอีกซักหน่อย ? ในเมื่อฉันต้องมาเสี่ยงชีวิตตกปลาที่นี้อะ ?' ไป่เฟิงเริ่มวาดฝันว่าจะมีตัวอะไรมาติดเบ็ดเขา

*********

ภายใต้ท้องฟ้าของอีกโลก ภายใต้มหาสมุทรสีฟ้า จะเห็นปลาที่มีความยาวหลายร้อยเมตรกระโดดขึ้นจากผิวน้ำแล้วดำน้ำลงไป เพราะการกระโดดของมันทำให้มีคลื่นความสูงกว่า ตึกสิบชั้นเลยทีเดียว !

ไหนจะนกทะเลที่อยู่บนท้องฟ้านั่นอีก กรงเล็บของพวกมันดูคมมาก เหมือนโลหะที่ผ่านการลับคมมาแล้วนั่นอีก

เมื่อมองด้วยตาจะเห็นว่านกทะเลพวกนี้มันเล็กมาก 'แต่ความจริงคือ' พวกมันมีขนาดเจ็ดถึงแปดเมตรเลยทีเดียวเมื่อมันกางปีกออกมา และเมื่อมันเห็นเหยื่อมันก็จะหุบปีกแล้วดิ่งลงไปในน้ำ เหมือนดาบที่กำลังจะฟันไปที่มหาสมุทร !

ถ้าเป็นโลกปกติจะถือว่านกตัวนี้มีขนาดที่ใหญ่ที่สุด แต่เพราะนี้เป็นอีกโลก มันถือว่ามีขนาดที่เล็กเมื่อเทียบกับนกอื่นๆ ที่มันมีความขนาดไม่น้อยกว่าสิบเมตรเลยทีเดียว

"ปัง !"

นกทะเลตัวเล็กๆ เจาะเข้าไปในมหาสมุทรเหมือนดังการยิงปืนใหญ่เข้าไป

หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ ในความเงียบสามสิบวินาทีผ่านไป ก็มีสิ่งชีวิตออกมาจากน้ำ มันเป็นนกทะเลตัวเล็กที่กลับมาจากการล่า มันสามารถจับปลาได้ครั้งแรกตั้งแต่ที่มันหัดล่า ! ปลาสีเขียวที่มีความยาวมากกว่าหนึ่งเมตรถูกยึดแน่นภายใต้กรงเล็บของมัน

"หยิน!"

นกทะเลตัวน้อยรู้สึกตื่นเต้นมาก ในขณะที่มันจับปลาไว้แน่นแล้วบินไปอีกฟากของทะเลที่มีนกตัวใหญ่สองตัวเรียกมันอยู่ ใช่แล้วมันมันคือพ่อแม่ของมันนั่นเอง

"ชิ้วววว !"

ในขณะนั่นเองได้มีเส้นใยโปร่งแสงดูบางโคตร ๆ โผล่ออกมาจากบนฟ้าแล้วสิ่งที่คล้าย ๆ ฟันนั่นมันก็ได้ตกเข้าไปในปากของปลาสีเขียว !

'เอ๊ะ มันขยับแล้ว !' ไป่เฟิงรู้ได้ทันทีว่ามีตัวอะไรมากินเบ็ด เขาจึงรีบดึงมันขึ้นมาทันที

"หยิน !"

นกทะเลตัวน้อยทันใดนั่นมันก็รู้สึกแปลกๆ มีบางอย่างไม่ถูกต้อง! ทำไมอยู่ดี ๆ มันถึงขยับตัวไม่ได้กัน !? อยู่ดีๆก็มีแรงดึงมหาศาลดึงมันไปพร้อมกับปลาขึ้นไปบนฟ้า เจ้านกทะเลตัวน้อยที่น่าสงสาร มันรู้สึกหวาดกลัวมากเมื่อพบว่าตัวเองอยู่ดี ๆ กำลังจะถูกลากข้ามฟากฟ้าด้วยความเร็วมหาศาล!

"หยินนนน !"

นกทะเลตัวใหญ่ทั้งสองเห็นได้ว่ามีอะไรแปลก ๆ กับลูกของมัน มันจึงรีบบินไปหาแล้วตะโกนเรียกออกมาอย่างกังวัล

"หยิน !"

นกทะเลตัวน้อยในขณะที่กำลังโดนลากขึ้นไปบนฟ้าด้วยความสูงที่ สูงขึ้น สูงขึ้น มันก็เริ่มรู้สึกตัว ในที่สุดด้วยความลังเลครั้งสุดท้ายมันก็ปล่อยกรงเล็บของมัน ทำให้อาหารที่มันหามาได้ด้วยความยากลำบากถูกขโมยไปจากปากของมัน ... [2] สุดท้ายที่มันทำได้คือบินด้วยความหดหู่กลับไปหาพ่อแม่มัน โดยที่มีน้ำตาไหลอยู่ในดวงตาของมัน มันช่างน่าสงสารจริงๆ

"ว้าวว ปลาอะไรกันทำไมตัวใหญ่ชิบ"

เมื่อมองไปที่ปลาตัวใหญ่ที่โผล่ขึ้นมาจากบ่อน้ำ ทำไมไป่เฟิงโห่ร้องด้วยความดีใจ เขาตกใจอย่างมากเมื่อมองไปที่ปากของปลาที่มันความใหญ่เท่ากับหมัดของผู้ใหญ่เลยทีเดียว

'ไอ้เจ้าตัวนี้มันอยู่ในน้ำ มันคงไม่มีแรงเท่าไอ้ไก่ยักษ์น่าโง่นั้นเมื่อมันกลับขึ้นมาบนบกใช่ไหม ?'

ไป่เฟิงรู้สึกปั่นป่วนไปทั่วท้อง แต่อย่างไงก็ตามเขากลืนความหงุดหงิดนั่นแล้วค่อย ๆ ดึงปลาขึ้นมาจากบ่อน้ำ

แต่เมื่อเขาดึงมันขึ้นมาเขาก็รู้สึกแปลกๆ เท่าที่เขาดูปลาตัวนี้น่าจะมีน้ำหนักหลายร้อยคัต แต่เมื่อดึงจากเบ็ดมันเหมือนหนักแค่สิบคัตเท่านั่น !

'ดูเหมือนมีจะมีเรื่องลี้ลับเกี่ยวกับเบ็ดคันนี้อีกหลายอย่างที่ฉันยังไม่รู้แหะ' ไป่เฟิงคิดอย่างเงียบๆ  ยังไงซะมันก็ไม่มีอะไรน่าตกใจอยู่แล้วในเมื่อมันเป็นสิ่งของที่ได้รับมาจากระบบตกปลาสวรรค์ เพราะงั้นมันเลยรับประกันได้ว่ามันต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ไป่เฟิงวางปลาขนาดใหญ่จากนั่นก็เริ่มสำรวจมันอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นน้ำทะเลที่ออกมาจากตัวมัน

'มันเป็นปลาทะเล ไม่น่าแปลกใจทำไมมันถึงตัวใหญ่ขนาดนี้' ไป่เฟิงพึมพำเงียบ ๆ เขารู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่เขาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะถ้ามันเป็นปลาน้ำจืดเขาสามารถเอามันใส่ลงในถังน้ำได้ในขณะที่มันมีชีวิตอยู่ แต่เพราะมันเป็นปลาจากทะเล เขาจึงทำได้แค่ฆ่ามันในทันทีแล้วเอาไปใส่ในตู้เย็น

ไป่เฟิงหยิบมีดของเขาขึ้นมาโดยไม่มีความลังเลใด ๆ เขาฟันลงไปที่คอของมัน เจ้าปลาที่น่าสงสารยังไม่ทันได้ทำอะไรมันก็ถูกดับลมหายใจโดยที่ยังไม่ทันแม้แต่ออกแรงต่อสู้เลยด้วยซ้ำ อันที่จริงคือมันขยับไม่ได้เหมือนมันโดนสะกดไว้ต่างหาก

ไป่เฟิงค่อย ๆ ดึงตะขอออกมาแล้วตรวจดูความเรียบร้อยอีกรอบ

ในขณะเดียวกันทันทีที่ตะขอถูกดึงออก เจ้าปลาขนาดใหญ่ก็เริ่มดิ้นไปบนพื้นอย่างบ้าคลั่งทันที !

แต่สุดท้ายที่มันทำได้ก็ไม่มีอะไรซะนอกจากความตายที่รอมันอยู่ สุดท้ายหลังจากผ่านไปหลายนาทีมันก็หยุดดิ้นไปมาอย่างสมบูรณ์

ไป่เฟิงเริ่มหั่นแบ่งส่วนแล้วนำ ปลาสามส่วนยัดเข้าไปในตู้เย็น

'สุดท้ายตู้เย็นนี้ก็ยังเล็กไปอยู่ดี หืม ลืมมันไปซะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเกี่ยวกับมัน'

ไป่เฟิงปิดตู้เย็นแล้วเริ่มทำความสะอาดห้องที่เขาคิดจะใช่เป็นที่รับประทานอาหารของลูกค้าในอนาคต

หลังจากที่ยุ่งอยู่ครึ่งวัน ตอนนี้ทั้งห้องก็ถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว เมื่อไม่มีฝุ่นแล้วจะเห็นความงามและคลาสสิกของห้องนี้ได้อย่างชัดเจน การออกแบบอย่างดี ไม้ที่ถูกแกะสลักไว้ที่บานประตูและหน้าต่าง เสาทั้งสองด้านที่มีความกว้าง 30 เซนติเมตร มันให้ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในสมัยก่อนจริงๆ

แต่ช่างน่าเสียดายที่มันเป็นเพียงห้องเปล่าๆ มันไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือของตกแต่งอะไรเลยทำไมพวกมันดูคล้ายๆห้องของพวกสปาร์ตัน [3]

'อย่างแรกคือเอาตัวเด็กไปจับหมาป่าซะก่อน [4] จากนั่นฉันก็จะเริ่มต้นทำร้านอาหารระดับไฮเอนด์ได้ แต่ก่อนอื่นที่จะทำเลยก็คือฉันต้องหาซื้อพวกโต๊ะและเก้าอี้ ที่เหมาะกับพวกมันซะก่อน' ไป่เฟิงมองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่า แล้วคิดถึงสิ่งที่เขาต้องทำเพื่อให้ห้องดูมีชีวิตชีวาขึ้น

***************

[1] TL / N : มันเป็นวลีประมาณว่า ทำไมแกต้องบ่นในสิ่งที่แกคิดว่าหนักแต่ไม่หันมาดูฉันบ้าง อะไรแบบนั่น
[2] TL / N : คำประมาณว่าข้าวกำลังจะถึงปากแต่โดนโจรที่ไหนก็ไม่รู้มาขโมยไป
[3] ED / N : ประมาณว่ามันเป็นห้องธรรมดาๆ ที่ไม่มีเชี้ยไรเลย
[4] Pdiko / N : ไม่รู้ครับ ต้นฉบับมันมาแบบนี้ *-*

*******************

1 คัต = 0.5 กิโลกรัม
1 เทียร์ = 50 กรัม หรือก็คือ 1/10 คัต
1 จาง = 3.3 เมตร 

*************
ฝากเพจด้วยงับ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #599 Tokubi (@Tokubi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:57
    รู้สึกสงสารคนที่ต้องแบกของขึ้นเขาให้รายต่อไป 55555
    #599
    0
  2. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 22:38
    ขอบคุณที่แปลให้อ่าน
    #475
    0
  3. #461 SMClub777 (@SMClub777) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 15:35

    นกที่นกต่อไป...???

    #461
    0
  4. #399 ddlovepp (@puilikedd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 19:21
    สงสารนก !!!
    #399
    0
  5. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 00:19
    โธ่ นึกว่าจะได้นกติดมาด้วย 555
    #343
    0
  6. #184 Mercury01 (@Mercury01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 20:20
    สงสารนกมาก
    #184
    0
  7. #179 Iruna (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 07:13
    มีชื่อด้วย

    จะกลายเป็นคู่หูในอนาคตมั้ย
    #179
    0
  8. #161 Automatic32 (@Automatic32) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 04:18
    สงสารหยิน นกทะเลผู้น่าสงสาร
    #161
    0
  9. #110 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 01:02
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #110
    0
  10. #103 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 19:17
    น่าสงสารเจ้านกน้อย แต่ดีแล้วที่ยอมปล่อย ไม่งั้นพ่อแม่ได้เสียใจหนักแน่
    #103
    0
  11. #61 29212990 (@29212990) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 21:13
    ส่งสารนก:'(:'( โถ่ๆๆไม่ได้กินปลาแต่ได้รักษาชีวิตก็ดีแล้ว
    #61
    0
  12. #19 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:03
    ขำ~~~ ดีแล้วววที่ปล่อยปลาไปอ่ะ ไม่งั้นจะมีน้ำตายิ่งกว่านี้นะ หุๆๆ / ให้ทิปเขาแค่นั้นเองเหรอ แอบสงสารอ่ะ
    #19
    0
  13. #16 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:44
    สงสารนก>^<
    #16
    0