Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 78 : บทที่ 77 ความน่ากลัวของความแข็งแกร่ง 10,000 จิน !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    29 เม.ย. 61

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 83 กลุ่มลับถึง 264


บทที่ 77 ความน่ากลัวของความแข็งแกร่ง 10,000 จิน !

[จากนี้จะเปลี่ยนจาก พลังภายใน เป็น พลังฉี นะครับเพื่อให้คล้องกับต้นฉบับ]

'จงออกมา !'

ด้วยความคิดของเขา Extreme Arctic Frost  ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาบนฝ่ามือของไป่เฟิง

ผลึกน้ำแข็งของพลังฉีธาตุน้ำแข็งของมันได้ค่อย ๆ เกาะที่แขนของเขาเมื่อมันได้ออกมา แต่มันได้ถูกทำลายลงทันทีด้วยเลือดและพลังฉีอันทรงพลังในตัวของไป่เฟิง !

"มันรู้สึกหนักนิดหน่อย แต่ฉันก็ใช้มันได้แล้ว !" ไป่เฟิงจับหอกของเขาแล้วพึมพำกับตัวเอง "ความแข็งแกร่งของฉันตอนนี้น่าจะมีไม่ต่ำกว่า 10,000 จิน !"

เขาประมาณคร่าว ๆ จากน้ำหนักของ Extreme Arctic Frost 

Extreme Arctic Frost มีน้ำหนักกว่า 3,600 จิน แต่ไป่เฟิงสามารถใช้มันได้อย่างอิสระ แม้ว่ามันจะหนักเล็กน้อย แต่เขาก็สามารถใช้มันได้โดยไม่ติดขัด นี้คือความสำเร็จครั้งใหญ่ที่ไม่อาจคาดเดาได้ของเขา !

มีแรง 10,000 จินไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถยกอะไรก็ได้ที่หนักถึง 10,000 จิน น้ำหนักของ Extreme Arctic Frost มันหนักถึง 1 ใน 3 ของความแข็งแกร่งของเขา นั่นหมายความว่าแม้เขาจะใช้มันเป็นช่วงสั้น ๆ แต่มันก็ส่งผลให้เขาออกแรงอย่างมหาศาลด้วยเช่นกัน 

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ ไป่เฟิงก็กลับมาเล่นกับ Extreme Arctic Frost ราวกับว่าเขาเป็นเด็กที่ได้ของขวัญในคืนวันคริสต์มาส

"กรุ้วว .. !"

เสียงท้องร้องของเขามันพยายามจะบอกว่านี้เป็นเวลาที่มันต้องได้รับอาหาร

ไป่เฟิงหยุดเล่นกับหอกแล้วลูบท้อง ตอนนี้เขารู้สึกหิวอย่างมาก จากนั่นเก็บหอกของเขาลงแล้วไปที่ชั้นใต้ดิน

ด้วยความคิดของเขา Extreme Arctic Frost ก็ได้ปรากฏในมือของเขาอีกครั้ง

"ปุชี้ !"

ไป่เฟิงดึกหอกออกมาแล้วฟันไปที่ซาราแมนเดอร์ยักษ์เบา ๆ โดยเล็งไปที่เนื้อชิ้นใหญ่ของมัน !

มันเหมือนกับมีดร้อน ๆ ที่ตัดเนย มันไม่รู้สึกถึงแรงต้านเลย !

ไป่เฟิงแสดงออกด้วย "มันใช้ได้สะดวกจริง ๆ เวลาจะตัดอะไร อนาคตน่าจะใช้ได้หลายอย่าง" ใบหน้าตอนนี้ของเขาดูร่าเริงอย่างมาก จากนั่นเขาก็ได้หันไปที่ทางออกจากชั้นใต้ดิน

เมื่อเขาคิดย้อนกลับไปตอนที่เขาต้องใช้เลื้อยไฟฟ้าในการตัดเนื้อสัตว์อสูรพวกนี้ ช่วยไม่ได้ที่จะทำให้เขารู้สึกอับอาย

หลังจากที่ท้องส่งเสียงร้องอีกครั้ง เขาก็หันกลับไปตัดเนื้อชิ้นใหญ่จากซาราแมนเดอร์ยักษ์ แล้วจึงค่อยเดินออกมาจากชั้นใต้ดิน

"ปัง !"

ทันใดนั่นเมื่อเขาจับมีดเตรียมที่จะหั่นเนื้อ พวกมันก็ได้หักเป็น 2 ท่อนทันที

หลังจากที่สาปแช่งอย่างหงุดหงิด ไป่เฟิงก็สามารถหั่นเนื้อของซาราแมนเดอร์ยักษ์เป็นก้อนเล็ก ๆ ได้ จากนั่นเขาจึงโยนมันลงกระทะ แล้วผสมส่วนผสมอีกหลายอย่างลงไป แล้วเร่งไฟเพื่อปรุงมัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไป่เฟิงก็ถือจานอาหารไปที่ห้องของเขา พร้อมกับหม้อเหล้าที่เขาต้มมาซักพักหนึ่ง จากนั่นเขาก็เทมันลงในชามซุมใหญ่ ๆ แล้วนั่งลงพร้อมกับจานเนื้อขนาดใหญ่

"ปุ้ป !"

ตะเกียบหักขามือของเขาเป็น 2 ท่อน

"ปุ้ป !"

ชามข้าวของเขาหักเป็น 5 ส่วน

'บัดซบ ! ฉันไม่อยากจะเชื่อ !'

ไป่เฟิงแสดงออกด้วยหน้าตาหน้าเกลียด เขารู้ว่าร่างกายของเขามันก้าวหน้าไวเกินไป เขายังไม่คุ้นชินกับพลังนี้ แต่นี้มันไม่เกินไปหน่อยงั้นหรือ ?

หลังจากที่ทำชามกับตะเกียบแตก เขาก็เริ่มระวังตัวมากขึ้นในขณะที่ค่อย ๆ กิน อย่างใดก็ตามการกินโดยไม่มีชามข้าวกับตะเกียบนี้มันเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญอย่างมาก

เหล้าสมุนไพรสีเหลืองอ่อนอำพัน มันมีสีสันสดใสและกลิ่นหอมเหมือนไวน์ชั้นดีที่ถูกแช่ไว้มานานหลายปี

"เนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์นี้ไม่มีประโยชน์กับตัวฉันอีกแล้ว แต่มันก็สามารถใช้เติมกระเพาะของฉันได้อยู่ แต่เหล้าสมุนไพรนี้ มันไม่เลวเลย !"

ไป่เฟิงมองไปที่ริมฝีมือของเขาที่สะท้อนอยู่ในถ้วยแล้วเลียริมฝีปาก จากนั่นก็ดื่มเข้าไปอีกจนหยดสุดท้าย

ตอนแรกเขาคิดว่าเหล้าที่ผ่านจากการดองของตะขาบยักษ์กับคางคกที่น่าเกลียดมันจะมีรสชาติแปลก ๆ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะมีกลิ่นหอมและรสชาติที่บริสุทธิ์มากขนาดนี้ ?

เหล้าราคาถูกที่เขาซื้อมาจากข้างถนนนั่นมันเป็นขอบเขตมากสุดที่มันจะกลั่นได้แล้ว แต่ในตอนนี้มันไม่มีรสชาติแบบที่ชาวบ้านได้กลั่นมาเลย

ถึงมันจะมีคุณค่ามากแค่ไหน แต่เหล้าหม้อนึงมันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงร่างกายของไป่เฟิงมากนัก มันเป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้

หลังจากดิ่มจนหมด เขาก็กลับไปที่ห้องของเขาในตอนกลางคืน

"ปัง !"

ไป่เฟิงเดินกลับมาที่ห้องแล้วเปิดประตูห้องนอนตามปกติ แต่ประตูทั้งสองข้างก็ได้พังลงโดยบังเอิญ ไป่เฟิงยืนอยู่ตรงกลางกองขยะข้าง ๆ เขาแสดงออกด้วยความโง่งมบนใบหน้า

"บูม !"

เสียงเหมือนฟ้าผ่าดังไปทั่วบ้านในตอนกลางคืน

"นี้มันเรื่องบัดซบอะไรเนี่ย ? ไม่ว่าฉันจะจับอะไรมันก็จะพังไปทุกทีสิน่า แม้ว่ามันจะแค่สะกิดโดยปลายขาฉันเท่านั้นเนี่ยนะ ?"

ไป่เฟิงมองไปรอบ ๆ แล้วดูห้องนอนของเขาที่พังยับเยินเพราะตัวเขา

เขาลูบดวงตาของเขาให้หลับลงไปแล้วดึงผ้าห่มคลุมหัวแล้วจากนั่นก็นอนต่อ

นี้เป็นครั้งแรกที่ไป่เฟิงนอนโดยมีพระอาทิตย์ขึ้นสูงเหนือท้องฟ้า เขาไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพื่อฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสง

เขาบิดขึ้เกียจอย่างช้า ๆ แล้วเดินออกมาจากห้องนอนที่ไม่มีประตูและปรากฏใบหน้าว่างเปล่าบนหน้าของเขา

"เปยเซียง ทั้งสามคนยังไม่กลับมา ?"

ไป่เฟิงเห็นเปยเซียงกำลังยุ่งอยู่ในครัว

สำหรับเปยเซียงที่กำลังยุ่งอยู่นั่น มันเป็นเรื่องปกติเพราะเหตุการณ์ที่ไป่เฟิงทำเมื่อคืน เขากลับไปห้องนอนทันทีที่ทำอาหารแล้วกินเสร็จ เขาออกไปโดยไม่แม้แต่จะล้างจานหรือทำความสะอาดห้องครัว

"อืม ในเมื่อยังไม่กลับมา งั้นทำไมเราสองคนไม่แลกหมัดกันหน่อยละ ?"

ไป่เฟิงยิ้ม คราวนี้เขามั่นใจว่าเขาสามารถเอาชนะเปยเซียงได้ !

"ได้สิ !"

ตาของเปยเซียงสว่างไสวด้วยความสุข ในความเห็นของเขา ไป่เฟิงนั่นสามารถต่อสู้กับเขาได้ดีกว่าลึกลับทั้งสาม เพราะปกติเขาต้องยั้งมือไว้ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าจะทำให้พวกเขานั่นบาดเจ็บสาหัส มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เขาต้องการเลย !

'แปลก วันนี้เจ้านายเหมือนจะดูแตกต่างออกไป .. ลืมมันไปซะ บางทีฉันอาจจะคิดมากไปเอง'

เปยเซียงรีบวางงานที่เขาทำลงแล้ววิ่งไปที่ลานกว้างอย่างตื่นเต้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เปยเซียงก็ได้นอนอยู่บนพื้นพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า เขานอนอยู่อย่างนั่น มองขึ้นไปที่เมฆบนฟ้าโดยไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

ไป่เฟิงวางมือของเขาไว้ข้างหลังแล้วผิวปากเบา ๆ เดินออกจากสถานที่ตรงนี้

ครึ่งชั่วโมงนั่นเป็นเวลาที่แสนสั้นและเป็นฝันร้ายของเปยเซียง เขาไม่สามารถที่จะขยับได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะชนะเลย !

ตอนแรกเปยเซียงคิดว่าเขาได้ยั้งมือมากเกินไป เขาคิดว่าเขาไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ของเขา แต่ในความจริง เขาเป็นเพียงแค่กระสอบทรายสำหรับไป่เฟิงเท่านั้น เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะโต้กลับเลย !

แม้ว่าไป่เฟิงจะไม่ได้ใช้เทคนิคการต่อสู้ แต่พลังของเขานั่นมีมากกว่าเปยเซียง และเขายังมีความเร็วมากกว่า ดังนั้นแม้ว่าเปยเซียงจะใช้ Golden Geng Immortal Body แต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะสู้กับเขา !

เขาไม่สามารถแม้แต่จะแตะอีกฝั่งได้ สุดท้ายเขาก็จบลงด้วยการโดนทุบอยู่กับพื้นโดยการต่อยเพียงครั้งเดียวของไป่เฟิง

ไป่เฟิงนั่นอยู่ในอารมณ์ที่ดีมาก หนึ่งจะต้องรู้ว่าเราต้องคืนสิ่งที่คนอื่นทำไว้กับเขาเสมอ ! ถ้าหากเขาพ่ายแพ้ เขาก็จะรอเวลาเพื่อที่จะกลับไปล้างแค้นเมื่อแข็งแกร่งขึ้น !

ตอนนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงมากแล้ว เปยเซียงก็สามารถลุกขึ้นมาได้แล้วเดินกลับไปที่ห้องของเขา

"บอส ลึกลับที่ 2 กับผมทำได้แล้ว ! เทคนิคนี้มันยอดเยี่ยมสุด ๆ !"

ลึกลับที่สามระเบิดความตื่นเต้นทันทีเมื่อกลับมาถึงบ้าน

"เอิ่ม รู้แล้ว แต่ฉันคิดว่าพวกนายน่าจะไปอาบน้ำก่อน"

ไป่เฟิงปิดจมูกด้วยความขยะแขยง ขณะเดียวกันก็ชี้ไปที่ห้องน้ำ

เมื่อถึงมื้อกลางวัน จิตวิญญาณของทุกคนดูหิวกระหายจนน่าตกใจ !

เนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์นั่นไม่เหมือนกับกุ้งอมตะ มันมีพลังงานที่น้อยกว่ามาก แต่ลึกลับที่ 1 กับพวกที่เหลือกลับสามารถกินพวกมันได้เยอะมากด้วยตัวพวกเขาเอง แน่นอนว่าไม่รวมตัวละครหลักของเขานั่นคือ ไป่เฟิงและเปยเซียง

เนื้อสิบจินหายไปอย่างรวดเร็วโดยผีหิวกระหายไม่กี่ตัว ไป่เฟิงทำชามกับตะเกียบหักไปอีกหลายอัน มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เมื่อกินอาหารเสร็จแล้ว ไป่เฟิงก็ไปที่ลานกว้างแล้วฝึกท่าเทคนิคการเคลื่อนไหวด้วยแสง การเคลื่อนไหวและจังหวะทุกครั้งของเขานั่นมันทรงพลังอย่างมาก !

เขาเคลื่อนไหวช้า ๆ แต่มันก็ได้สร้างเสียงแตกหักได้อย่างชัดเจนที่ครั้งที่เขาขยับตัว

หลังจากนั่นเขาก็ยกมือขึ้นเหนือหัวแล้วจินตนาการถึงภูเขาอมตะที่กำลังหล่นทับแล้วส่งพลังมาที่เขา

"ปัง !"

แขนของเขาไม่สามารถรับมันได้ ก่อนที่ทั้งร่างของเขาจะถูกทุบติดพื้น

'บัดซบ ?'

ไป่เฟิงค่อย ๆ คลานออกมาพร้อมกับโคลนที่เต็มหน้าของเขา โชคดีที่ร่างกายของเขาแข็งแรงอย่างมาก นั่นดังเขาจึงไม่บาดเจ็บมากนัก

"ฉันคิดว่าที่ฉันไม่สามารถทำมันได้เพราะว่ายังอ่อนเกินไป แต่ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว แต่ทำไมมันยังเป็นแบบนี้กัน ?"

ไป่เฟิงคิดไม่ตกว่าเขาติดปัญหาอะไร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

692 ความคิดเห็น