Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 เทคนิคการหายใจด้วยแสง !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 302 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 9 เทคนิคการหายใจด้วยแสง !

ไป่เฟิงกวาดตามองไปรอบๆห้อง บรรยากาศนี้ ดูดีมีเสน่ห์และศิลปะ ทุกอย่างทำให้เขารู้สึกถึงความสำเร็จ

'ไม่เลว ... ทุกอย่างพร้อมแล้ว ที่เหลือคือรอลมจากตะวันออก' ไป่เฟิงพยักหน้าเบาๆ [1]

เขาคว้าโทรศัพท์แล้วเลือกหมายเลขที่ได้เมมเบอร์ไว้แล้วกด "โทรออก"

"ตรู๊ด ตรู๊ด !"

ไป่เฟิงไม่แน่ใจว่าเขาจะเชิญหวังเจียนมาที่นี้ได้หรือไม่ เพราะเขาเป็นคนรวยมันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่พวกเขาจะมีเวลาว่าง

***

"บอสหวัง กรุณาเซ็นตรงนี้ด้วยคะ"

ภายในห้องขนาดใหญ่ที่มีแสงส่องลงมา บนอาคารสูงใจกลางเมือง หญิงสาวที่มีรูปร่างโค้งได้สัดส่วน เวลาเดินเธอช่างมีความมั่นใจและสง่างามอย่างมาก เธอสวมชุดธุรกิจที่ดูดีเข้ากับตัวเธออย่างมาก

"เอามาให้ฉัน"

หวังเจียนยืนอยู่บนพื้นที่ปูด้วยพรมขนาดใหญ่ ข้างหน้าหน้าต่างรูปทรงฝรั่งเศษ ที่เมื่อมองลงไปจะเห็นเมืองชิงเฉิง เขามองไปที่หญิงสาวในเวลาสั้น ๆ ในขณะที่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หวังเจียนอ่านเอกสารผ่าน ๆ เป็นเวลาสั้น ๆ แล้วเขาก็ดึงปากกาออกมา ปากกานี้มันดูดีและมีราคาแพงมาก เขาลงชื่อเอกสารอย่างวดเร็ว ลายเซ็นอันยอดเยี่ยมที่ดูเหมือนมังกรบินและการเต้นรำของนกฟิสิกซ์ [2]

"สวัสดี ? นั่นใคร ? " ขณะที่กำลังประทับตราบนเอกสาร โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น หวังเจียนมืองไปที่หมายเลขเรียกเข้าที่ไม่รู้จัก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรับสาย

นี้เป็นโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาไม่ใช่ที่ไว้ติดต่อสำหรับธุรกิจ แต่เขาใช้มันเพื่อติดต่อกับเพื่อนฝูงเท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะได้รับโทรศัพท์จากหมายเลขไม่รู้จัก

"ผมหวังว่าคุณจะจำผมได้ บอสหวัง ผมคนที่ขายปลาไหลลายเลือดให้คุณเมื่อไม่กี่วันมานี้" เสียงตื่นเต้นของไป่เฟิงดังออกมาจากในโทรศัพท์มือถือของหวังเจียน

"อ่า คุณนั่นเอง ... เป็นยังไงบ้าง ? คุณเจอปลาไหลลายเลือดอีกตัวงั้นหรอ ?" หวังเจียนจำไป่เฟิงได้ทันที เพราะเจ้าเด็กนี้ทำให้เขาประหลาดใจรวมทั้งสร้างความประทับใจให้เขานิดหน่อย

"เปล่า คือว่า .. ผมแค่อยากชวนคุณมากินอาหารกลางวันหนะ"

วัตถุประสงค์หลักของไป่เฟิงคือการให้หวังเจียนกระจายข่าวเกี่ยวกับร้านอาหารใหม่ของเขา ดังนั่นเขาจึงไม่คิดเงินถ้าหากเขามากินอาหารกลางวันกับเขา

"โฮๆ ไม่ได้หรอก เดียวฉันต้องไปประชุมอีกหลายครั้งในอาทิตย์นี้ แล้วดูเหมือนฉันจะไม่มีเวลาว่างพอหรอกนะ" หวังเจียนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่อ้อมค้อมเล็กน้อย

"ขอโอกาศให้ผมหน่อย ผมสัญญาณว่ามันมีคุณค่าไม่น้อยกว่าปลาไหลลายเลือดแน่นอน" ไป่เฟิงเป็นคนที่มีประสบการณ์ทำงานเกี่ยวกับด้านสังคมมาก่อน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหวังเจียนกำลังหาข้อแก้ตัวปฏิเสธคำเชิญของเขา ?

"ก็ได้ ๆ .. ฉันจะไปในบ่ายพรุ่งนี้" บทสนทนาจบลงด้วยความอึดอัดก่อนที่หวังเจียนจะตอบตกลง

"เยี่ยม ผมจะรอคุณที่เชิงเขาเมื่อคุณมาถึง ทำสิ่งที่คุณกำลังทำต่อไปเถอะ ผมไม่รบกวนแล้ว !" ไป่เฟิงไม่ได้พูดอะไรต่อแล้วกดวางทันที

"หืม ไอ้เจ้าเด็กน้อยนี้ดูซื่อดีแหะ ..." หวังเจียนหัวเราะออกมาเล็กน้อยหลังจากวางโทรศัพท์ลง

'เด็กคนนี้ทำให้เขาประทับใจในตอนแรกไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนชอบใช้อำนาจของผู้อื่นหรอกนะ ? ลืมมันไปซะ เดียวพรุ่งนี้ก็รู้ด้วยตัวเอง' วังเจียนคิด

"ภารกิจเสร็จสิ้น !"

ไป่เฟิงวางโทรศัพท์อย่างตื่นเต้น 'ฉันสงสัยจังว่าทำไมหวังเจียนถึงตอบตกลงง่ายจัง แต่ช่างมัน มันไม่สำคัญหรอก.. เพราะตราบเท่าที่เขามาแล้วได้ลองละก็ เขาต้องชอบมันแน่นอน'

ไป่เฟิงรีบออกจากบ้านพร้อมกับเบ็ดสีม่วง เขารีบจนถึงขนาดไม่ได้หาเหยื่ออะไรทั้งนั่น เมื่อเขามาถึงบ่อเขาก็โยนเบ็ดลงไปทันที

ท่ามกลางเทือกเขาขนาดใหญ่ในอีกโลก ลึกเข้าไปในภูเขาจะมองเห็นพื้นที่ที่มีแต่มนุษย์อยู่จำนวนมากได้ พื้นที่เหล่านี้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆและหมอก มันดูคล้ายกับที่อยู่ของเทพอย่างมาก

หนึ่งในเทือกเขามันดูคล้ายๆเป็นที่ราบสูง ดูคล้ายมีดาบไขว้กันอยู่ ในอดีตเมื่อก่อนที่ตรงนี้เคยเป็นแค่พื้นที่ราบขนาดใหญ่ที่ไม่มีอะไรเลย แต่เมื่อมีมนุษย์เข้ามาอาศัย ทุกอย่างมันก็ได้เปลี่ยนไป

ชาย หญิง จำนวนนับไม่ถ้วนที่ใส่เสื้อผ้าโบราณกำลังยืนอยู่บนยอดเขา ด้านหน้าพวกเขามีชายวังกลางคืนสองสามคนกำลังทำหน้าตาหน้ากลัวยืนอยู่บนอากาศ ! ใช่แล้วยืนอยู่บนอากาศ พวกเขากำลังแผ่อำนาจกดดันฝูงชนตรงหน้าอยู่

"ตอนนี้ ข้าจะเรียกชื่อของคนที่จะได้ทดสอบคนแรก .. ฉินเฟิน"

ชายวัยกลางคนที่ยินอยู่กลางอากาศประกาศด้วยเสียงไม่แยแสต่อสิ่งใด เสียงของเขาดังก้องและชัดเจนทำให้ทุกคนบนภูเขาได้ยิน ระดับการควบคุมพลังของเขาดูแล้วน่าจะกล่าวได้ว่าถึงจุดสูงสุดของความสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว

ทันทีที่ชายหนุ่มถูกเรียกชื่อ ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความสุข เขาจัดเสื้อผ้าแล้วนำมือไว้ข้างหลังเดินเชิดหน้าอก ออกไปด้วยความภูมิใจเข้าไปหาชายวัยกลางคน

"ผู้ทดสอบคนแรกจะได้รับเม็ดยาเริ่มต้น และ เทคนิคการหายใจแห่งแสง" ชายวัยกลางคนสะมือฝ่ามือ ทันใดนั้นก็มีของสองอย่างปรากฏขึ้นมาในอากาศ หนึ่งในนั้นเป็นขวดหยกภายในบรรจุด้วยเม็ดยาสีขาวขนาดเท่าไข่นกกระทะ อีกอย่างนั่นคือหนังสือบางๆ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีขาวจาง ๆ

ขณะที่ของทั้งสองอย่างปรากฏ ได้ทำให้สายตาของฝูงชนเปลี่ยนไปเป็นสีแดงด้วยความอิจฉาทันที

ด้วยความช่วยเหลือของเม็ดยาเริ่มต้น มันจะช่วยทำให้การฝึกฝนก้าวกระโดดขึ้นทันที เพราะเม็ดยานี้เต็มไปด้วยพลังภายใน เมื่อกินมันเข้าไปจะทำให้พลังงานภายในกระจายทั่วร่างกาย ทำให้ร่างกายได้รับพลังงานที่คนปกติใช้เวลาหลายปีในการฝึกฝนเลยทีเดียว

สำหรับเทคนิคการหายใจแห่งแสงมันนั้นมีเพียงแค่ศิษย์ชั้นนอกที่อันดับสูงสุด 10 คนเท่านั้นที่จะได้มันไป จึงไม่แปลกใจที่ฝูงชนจะรู้สึกอิจฉาเมื่อมีคนได้มันไป

ด้วยคลื่นพลังงานบางอย่าง ของทั้งสองอย่างก็ถูกส่งต่อให้ฉินเฟิน

แต่ในช่วงเวลาที่ฉินเฟินกำลังหยิบของทั้งสองอย่างด้วยความตื่นเต้น ก็มีสิ่งแปลกประหลาดเกิดขึ้น

มีเส้นดายบางๆดูเหมือนเส้นใยแมงมุมหล่นลงมาจากท้องฟ้า มันดูมีความยาวที่ไม่มีสิ้นและปลายสายของมันก็มีคันเบ็ดสีดำจางๆ ห้อยอยู่

'เม็ดยาเริ่มต้นมันเป็นเพียงแค่ขนมหวานเท่านั้น เทคนิคการหายใจด้วยแสงนี้สิคือรางวัลที่แท้จริง ! ด้วยคู่มือเทคนิคนี้มันจะทำให้ฉันเหนือคนอื่น ๆ ได้ หากฉันสามารถฝึกมันสำเร็จ ทุก ๆ ขั้นของมัน พลังของฉันก็จะก้าวหน้าจนคนอื่นๆเทียบไม่ติด สำหรับพวกมันก็เป็นได้แค่ก้อนหินให้ฉันปีนขึ้นที่สูงเท่านั้น !' ในขณะที่คู่มือกำลังจะลอยเข้าหาฉินเฟิน เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก จนดูเหมือนมีไอความร้อนลอยออกมาจากหน้าออกของเขา

ในขณะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะถึงคู่มือ ทันใดนั่นก็มีแสงสีดำปรากฏมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ในมุมมองของเขา อยู่ดี ๆ มันก้โผล่มาแล้วแนบตัวเองไปกับคู่มือนั่น เดียวนะ นั่นมันเหมือนตะขอตกปลา มันเป็นเบ็ดตกปลา ?

มันโผล่ขึ้นมาเร็วมาก แล้วอยู่ดีๆเจ้าเบ็ดนั่นก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับคู่มือเทคนิคการหายใจด้วยแสง !

"มันหายไปไหน หวังหลิน !" ชายวัยกลางคืนถามด้วยน้ำเสียงหมองคล้ำ

"ท่านลุง ! เทคนิคการหายใจ อ๊าา ! มันกลับไปสวรรค์ซะแล้วววว !" ฉินเฟินอยู่ในอาการมึนงงและตะโกนออกไป [3]

"มันโผล่มาจากไหนกัน มันหายไปได้ยังไง อะไรกันวะ ? อย่าบอกนะว่ามันกลับไปสวรรค์จริง ๆ ?"

ซวนวูรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่อยู่ๆพิธีกรรมนี้ถูกขัดจังหวะในขณะที่เขากำลังจะต่อว่าฉินเฟินเจ้าเด็กนี้ก็ชูมือที่ว่างเปล่าออกมา และเริ่มกรีดร้องตะโกนไปทั่ว โดยไม่คำนึงถึงสถานะของตัวเองและคนที่นี้ ทุกสิ่งที่อย่างเกิดขึ้นโดยที่ไม่มีใครตั้งตัว อย่างไงก็ตามหลักจากที่ได้ตำหนิแล้วถามเขาแล้ว ซวนวูก็รู้สึกตกใจอย่างมากที่เทคนิคการหายใจแห่งแสงหายไปในท้องฟ้า เขาสบถสาปแช่งออกมาโดยไม่ตั้งใจ

"มะ มะ แม่มเอ้ย นี้มันเกิดอะไรขึ้น! พ่อคนนี้อยู่ที่นี้มาหลายปีแล้ว แต่นี้เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเรื่องแบบนี้ !" [4] 

ผู้เฒ่าแก่ๆหลายคนที่ลอยอยู่กลางอาการก็ตกใจไม่แพ้กัน สำหรับคู่มือการเทคนิคการหายใจด้วยแสงมันเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากสำหรับพวกเขา

"ท่านปู่ ... มัน มัน เทคนิคการหายใจด้วยแสงของข้า มัน..." ฉินเฟินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแอ

"โอ้ !ใช่แล้ว ! เร็วขึ้นเราต้องเอามันกลับมา !"

"ผู้ใดกล้าขโมยมัน ? ใครมันกล้าขโมยมันต่อหน้าต่อตาพวกเรากัน ?"

ขณะเดียวกันผู้เฒ่าหลายคนก็รู้สึกมึนงงเช่นกัน จะให้เขาไปตามหาคัมภีจากบนฟ้าที่ไม่รู้มันหายไปไหนเนี่ยนะ ? บ้าไปแล้ว

อย่างไงก็ตาม สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือได้แต่จ้องมองเทคนิคการหายใจด้วยแสงหายไปแล้วหวังว่าอนาคตมันคงกลับมาหาพวกเขา

ไป่เฟิงกำลังหมุนและดึงคันเบ็ดด้วยความเร็วเล็กน้อย การเคลื่อนไหวของมือและแรงในการทำแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ชายผู้อายุยี่สิปปีสามารถทำได้.. [5]

"เป็นไปตามคาดวันนี้คือวันโชคดีของฉัน !" ไป่เฟิงมีความสุขอย่างมากที่วันนี้เขาสามารถเก็บเกี่ยวได้ !

ในขณะที่กำลังคิดว่าตัวอะไรจะโผล่มา ทันใดนั่นก็มีแสงสีขาวโผล่ออกมาจากน้ำวน

"ดิ๊ง! ชาวประมงสามารถตกสมบัติระดับ 1 ได้ คู่มือเทคนิคการหายใจด้วยแสง (เมื่อดูดซับแสงแรกจากดวงอาทิตย์;จะทำให้ร่างกายของคุณแข็งแรงขึ้น ทำให้แก่ช้าลง พร้อมทั้งปรับโครงสร้างของร่างกายให้สมบูรณ์) ประสบการณ์ +300 !"

เสียงของระบบตกปลาสวรรค์ดังออกมาจากจิตใจของไป่เฟิงอีกครั้ง

'ระดับ 1 เทคนิคการหายใจด้วยแสง ? มันมีการแบ่งแยกเป็นระดับด้วยงั้นเหรอ ?' ไป่เฟิงยังคงมึนงงไม่หาย นอกจากนี้ยังเรื่องประสบการณ์นั่นอีก! แล้วที่เขาตกได้เมื่อหลายวันก่อนทำไมไม่เห็นมันเพิ่มขึ้นเลยละ ?

'อย่าบอกฉันนะว่าไอ้เจ้าปลากับไก่นั่น มันไม่มีค่าพอในสายตาของระบบ' ไป่เฟิงคิดว่าน่าจะเป็นเพราะแบบนี้แน่ๆ

อย่างไงก็ตามในเมื่อมันโผล่มาตรงหน้าเขาแล้วเขาจะมีทางเลือกอื่นนอกจากไม่ยอมรับมันได้อย่างไร เขาส่ายหัวเอาความคิดบ้าๆนั่นออกจากหัว แล้วหยิบคู่มือการหายใช้ด้วยแสงออกมา

คู่มือการหายใจด้วยแสงนี้มันมีความบางอย่างมาก มันมีความหน้าเท่านิ้วเท่านั้น ผิวของหนังสือที่ดูเรียบเนียนทำให้อยากรู้ว่ามันทำมาจากอะไร ไป่เฟิงรู้สึกหงุดหงึดทันที ที่เขาเห็นหน้าปกของมัน

'เชี้ยเอ้ย นี้มันภาษาอะไรวะเนี่ย ?!'

ไป่เฟิงไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาได้แต่สาปแช่งตัวหนักสือที่มันดูเหมือนหนอนยึกยือๆในหน้าปกนี้

******
ฝากเพจด้วยงับ

*********

[1] TL / N : วลีจากเรื่องสามก๊กครับ จำไม่ได้แล้วว่าตอนไหนเหมือนกัน จำได้แค่จูกัดเหลี่ยง [ ขงเบ้ง ] เป็นคนพูด

[2] ED / N : หมายถึงลายเซ็นที่ดูสวยงามอย่างมาก ปกติคำนี้ใช้หมายถึงเวลามีใครเขียนอะไรได้สวยงามอย่างมาก

[3] TL / N : ผู้เขียนที่เขียนแบบนี้ประมาณคล้ายๆกับ วิญญาณของคนตายที่ได้กลับไปอยู่บนสวรรค์ 

[4] ED / N : เป็นการออกเสียงของพวกคนจีนที่เป็นพวกมีความภูมิใจและหยิ่งยโส ส่วนใหญ่จะแทนคำว่า พี่ชาย ปู่ พ่อ บลาๆ ถึงบางครั้งจะใช้ประจบคนอื่นก็เถอะ

[5] ED / N : เอิ่ม ส่วนท่อนนี้ผมคิดว่าเขากำลังทำหน้าตาแปลกๆ แล้วน่าจะลืมความเจ็บปวดที่มันมองไม่เห็นไปแล้ว

***********

1 คัต = 0.5 กิโลกรัม
1 เทียร์ = 50 กรัม หรือก็คือ 1/10 คัต
1 จาง = 3.3 เมตร 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 302 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #517 วิโรจน์ ศรเพชร (@virost) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 18:21
    นึกว่าจะตกได้เด็กเสิร์ฟ ดันได้ตำราไร้ค่า(เพราะอ่านไม่ออก)มาสะงั้น
    #517
    0
  2. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 22:41
    สงสารรรรรร
    #477
    0
  3. #460 1Bishop1 (@vbfip6db2010) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 13:16

    เป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ

    #460
    0
  4. #401 ddlovepp (@puilikedd) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 19:29
    55 เบ็ดไปหลายที่จิงๆ
    #401
    0
  5. #334 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 20:40
    แม่มเอ้ย! ---> มารดามันเถอะ
    พ่อคนนี้ ---> บิดาผู้นี้
    #334
    0
  6. #279 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 13:57
    ขอบคุณค่ะ
    #279
    0
  7. #253 Nopphong Sripattra (@nopphong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:56
    เอิ่ม สงสารเหล่าจอมยุทธขึ้นมาเลย ฮ่าๆๆๆ
    #253
    0
  8. #166 ~ล.ลิงกินตับ~ (@NASMAS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 16:37
    ใช้คำว่าคำภีร์ หรือ ตำรา จะอ่านลื่นกว่า คู่มือ นะครับ
    #166
    0
  9. #160 steptabking (@steptabking) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:32
    [1] วลีจากภาคโจโฉแตกทัพเรือครับ ที่จูกัดเหลียงกับจิวยี่ใช้ไฟเผาทัพเรือโจโฉ มั้งนะถ้าจำไม่ผิด
    #160
    0
  10. #152 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 16:48
    อาเฟิงก็พยายามเข้านะ ศึกษาสำเร็จก็จะสังเคราะห์แสงได้ 5555555
    สงสารศิษย์-อาจารย์สำนักนั่นเล็กน้อย โถ...
    #152
    0
  11. #140 nังหัuลม (@pugsa_napa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 10:40
    เทคนิค=วิชา
    ฉัน,คุณ=ข้า,เจ้า,ท่าน(เฉพาะในต่างโลก)
    ชอบนะครับเรื่องนี้แต่ยังแปลไม่ลื่นเท่าไหร่ลองหานิยายแปลที่เป็นเล่มมาอ่านดูอาจจะแปลได้ลื่นกว่านี้
    #140
    1
  12. #112 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 01:15
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #112
    0
  13. #97 Othedog191 (@Othedog191) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 02:52
    เยี่ยมเลยครับจากหลายเรื่องที่อ่านมา
    #97
    0
  14. #85 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:24
    5555 ไก่ได้พลอยชัดๆๆ
    #85
    0
  15. #81 Cosen (@sahathep) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 14:05
    ถ้าวันนึงมันตกได้โลลิซักคนจะไม่แปลกใจเลย 55
    #81
    0
  16. #72 nuch (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 12:48
    สงสาร 5555 ได้มาแต่อ่านไม่ออก

    เรื่องสนุกมากเลยค่ะ
    #72
    0
  17. #22 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 09:41
    ขำแรง 555+
    #22
    0
  18. #21 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:18
    เติมๆๆ
    #21
    0