นิทานก่อนนอน(ไม่หลับ)

    ห้องของผมมีเตาผิง...

    เตาผิงแก้ไอหนาว ไม้ขีดเรียงรายอยู่เบื้องหน้า แต่ไม่อาจเร่งเปลวไฟให้ลุกโชน...

   ถึงเตาผิงจะมี แต่ไร้เชื้อไฟ ไอหนาวก็เข้าเกาะกุมอยู่ดี...








    มีคนบอกผมให้ไปหาเชื้อไฟที่โรงเรียน...

    ที่โรงเรียน ผมเจอใบไม้นับไม่ถ้วน เก็บกุม กอบโกย ก้าวเกี่ยว...

    สุม สุม สุม สุมแล้วจุดไฟให้ถูกโชน...

    ไออุ่นล้อยอ้อยอิ่งขึ้นพร้อมกับควันไฟ... อุ่นสบาย...

     แต่ก็ไม่นาน...

    ใบไม้มอดเร็ว ไออุ่นก็จางไป...

    ไอหนาวเข้ามาอีกหน...







    มีคนบอกผมให้หาเชื้อไฟตามตู้โทรศัพท์...

    ที่ตู้โทรศัพท์ ผมได้กิ่งไม้...

    กิ่ง ก้านกองสุมอยู่หน้าเตาผิง...

    ไม่รอช้า เข้าจุดหุงเอาไอไฟ...

    อุ่น... แต่ไม่นานก็กลายเป็นแต่เถ้าไป...

    ลมพัดหวือ พัดเอาธุลีไป ทิ้งไอหนาวให้เข้ามา...










   มีคนบอกผมให้หาเชื้อไฟในห้องหับ...

   ผมเจอหนังสือ...

   โยนกองไม่เกี่ยงราคา หนุนด้วยปกหนาบางเเล้วโยนก้านไม้ไฟลงไป...

   อุ่นนัก อุ่นกว่าที่แล้วมา...

   แต่ได้สามครา กองกระดาษก็มอดไป....

    เดียวดาย... หนาวเหน็บ...








    ผมลืมบางสิ่งไป...

     พ่อแม่ส่งท่อนฟืนมาให้เมื่อหลายปีก่อน...

    สุมไฟท่อนฟืน ไฟลุกโชติชัชวาล...

   อุ่น... อุ่น... ไฟไล่ลมหนาวไปสิ้น...

    สุข... สุขใจ... ฟืนไม่ดับง่ายๆ

   แต่ใช่จะไม่ดับเลย...

   นานเท่านาน ฟืนก็สิ้นลง...

   ลมหนาวพัดกระพือมาอีกหน.... หนนี้ หนาวเหน็บ อ้างว้าง....

    ลมอุ่นที่จากไป... ก่อให้ไอหนาวหนาวกว่าครั้งใดใด...







    คิด คิด คิด ทำอย่างไรเล่า?

    หนาว หนาว หนาวสุดจิต

    ไม่มีเชื้อไฟจะสุมต่อแล้ว?

    น้ำมันราดเทลงชุ่มกาย...

    ก้าวไปในเตาผิงไฟ ก้านไม้ขีดก็ถูกจุดลง...

    ผมจะไม่หนาวอีกต่อไปแล้ว....