[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 10 : หมาป่าที่รัก 9 : เต็มใจอย่างยิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    2 พ.ย. 59


หน่วยแพทย์สนาม
              
               "เขาปลอดภัยดีค่ะ หัวหน้า"เพทราเดินมาพูดหลังจากที่เข้าไปคุยกับหมอที่ทำการรักษาเด็กหนุ่มที่หัวหน้ารีไวล์ วิ่งพามาถึงเต้นท์หน่วยแพทย์สนามด้วยตัวเองเมื่อกี้นี่..

               การที่หัวหน้ารีไวล์โผล่เข้าไปในเต้นท์แพทย์สนามทำเอาทุกคนในนั้นตื่นตกใจเป็นการใหญ่ โดยเฉพาะใบหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อของอีกฝ่ายหากไม่มีหมอหน้าไหนมารักษาให้กับเขา..แต่ก็ดีที่เด็กนั้นไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ซี่โครงร้าวกับช้ำในเท่านั้นเอง..ไม่อย่างนั้นพวกเพทราที่ตามมาทีหลังไม่อยากจะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น...

               เพราะใบหน้าแบบนั้น..ไม่สิ..การกระทำของหัวหน้ารีไวล์ทั้งหมดตั้งแต่รู้เรื่องวอลล์มาเลียถูกโจมตีนั้นน่ะ..พวกเธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย..ถึงหัวหน้าจะห่วงลูกน้องในทีมสำรวจทุกคน..และมีใบหน้าไม่พอใจบ้าง..โมโหบ้าง..แต่ใบหน้าที่ร้อนรนแบบนั้นน่ะ..สำหรับพวกเขาแล้ว..มันเป็นครั้งแรก..

               "งั้นหรอ..ปลอดภัยแล้วงั้นหรอ.."รีไวล์พูดออกมาก่อนจะเซไปชนกับต้นไม้ข้างหลัง...มือเขาถูกยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองเบาๆ...ร่างกายของเขาค่อยๆกลับมาเป็นปรกติพร้อมๆกับสติที่เริ่มกลับมาตามลำดับ...คำถามปรากฎขึ้นมาในหัวตัวเขาเอง.
    
               ทำไมถึงต้องเป็นห่วงเจ้าลูกหมานี้ขนาดนั้น....ขนาดถึงกับควบม้าวิ่งกลับมา...ถึงกับวิ่งพามันมาหาหมอสนามด้วยตัวเอง..ทำไมกันนะ..

               "หัวหน้าไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"เอิร์ธถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง ท่าทางแปลกๆแบบนี้สงสัยคงต้องไปปรึกษาหมอสักหน่อยดีไหมครับเนี้ย

               แต่ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ว่าสุดท้ายผู้บัญชาการเอลวิลก็เรียกตัวพวกเขากลับไป..ไม่มีการลงโทษใดๆกับการทำตามใจตัวเองของหัวหน้าหน่วยรีไวล์ และให้อีกฝ่ายกลับไปพักผ่อนจากการช่วยเหลือประชาชนในเมืองชิกันชิน่า  แต่ไม่ใช่กับพวกเพทราที่เอลวิลให้รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกับเขาก่อน หลังจากรายงานเรื่องทั้งหมดจบลง เอลวิลสั่งไม่ให้พูดเรื่องนี้ออกไปก่อนจะให้พวกเขากลับไปพักตามเดิม

              คล้อยหลังพวกเพทราออกไป เอลวินก็เริ่มเกิดความสงสัยในเรื่องที่เกิดขึ้น...จะเป็นไปได้ไหมว่า เด็กนั้นอาจจะเป็นแบล็ก..แต่ก็ไม่น่าใช้..แต่ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้....การไม่ประมาทอาจจะดีกว่าก็เป็นได้

               ถึงจะเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวไปสักหน่อย...แต่ถ้าเกิดมันทำให้รีไวล์คนนั้นมีกำลังใจที่จะทำงานให้ทีมสำรวจต่อไปได้..เขาก็คงต้องดึงเด็กนั้นให้เข้ามาอยู่ในทีมสำรวจให้จงได้..ต่อให้เด็กนั้นอาจจะกลัวไททันไปแล้วก็ตาม..

- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- -
ณ เมืองทรอย หลังจากเหตุการณ์ในเขตเมืองชิกันชิน่า

               "พี่โคลว์จะออกไปแล้วหรอครับ"เสียงของอาร์มินดังขึ้นเมื่อเห็นพี่โคลว์ของพวกเขาเตรียมตัวสำหรับออกไปนอก..วันนี้เห็นว่ามีคุยกับกลุ่มพ่อค้านี้นา

               "อือ...เดี๋ยวพี่จะรีบไปคุยงานแล้วจะรีบกลับ ยังไงคืนนี้พี่ก็ต้องไปเข้าพิธีเลือกกองกำลังแล้วนี้นา..อา..ระวังอย่าให้เอเลนทำ..."

               "ผมไม่ทำครัวไหม้แล้วล่ะครับ..พี่โคลว์ไม่เห็นต้องย้ำกันเลยนี้นา"เอเลนพูดแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นพี่โคลว์กำลังย้ำอาร์มิน..เพราะกลัวเรื่องที่เขาเอาอุปกรณ์แปลกๆของพี่โคลว์ไปอบในเตาอีก...ก็ตอนนั้นนึกว่ามันเป็นก้อนเค้กนี้นา..ใครจะไปคิดว่ามันเป็นของติดไฟง่ายแบบนั้นกันล่ะ..

               "เหอะๆ..โทษทีนะเอเลน..ยังไงก็เถอะถ้าทำความสะอาดบ้านกันเสร็จแล้ว..อย่าลืมไปหาคุณไวโอล่าล่ะ..เธออยู่คนเดียวคงจะเหงาไปช่วยงานเธอหน่อยล่ะนะ"คุณไวโอล่าที่โคลว์พูดถึง คือเจ้าของบ้านเช่าที่พวกโคลว์เช่าอยู่ ณ ตอนนี้ เพราะว่าอีกไม่กี่วันโคลว์จะต้องไปเข้าสังกัดกองกำลังแล้ว..ไม่อาจอยู่กับพวกเด็กได้มากนัก เลยเลือกย้ายมาอยู่บ้านเช่าที่บรู๊คแนะนำ...

               ให้ตายเถอะ..เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตัวจริงของคุณยายแก่ๆไวโอล่าจะเป็น 1 ในนักสืบข้อมูลที่เขาจ้างไว้ในเครือธุรกิจ 'วูฟ' ด้วย...บรู๊คนี้ช่างสรรหาคนแปลกๆมาทำงานให้กับเขาจริงๆ...แต่ก็อีกล่ะ..ตาอีกฝ่ายแหลม..เขาถึงได้ไว้ใจให้อีกฝ่ายช่วยดูแลงานตอนที่เขาเป็นทหารนี้ล่ะ..

               "ไปดีมาดีนะครับ/ค่ะ"

               "แล้วเจอกันจ๊ะ"โคลว์ยิ้มรับก่อนจะเริ่มออกเดิน..วันนี้บรู๊คขอให้เขาร่วมฟังการประชุมที่มีกับกลุ่มพ่อค้าในเครือ..ซึ่งก็รู้จักหน้าตาของเขาดีอยู่แล้วก็เถอะ....แต่เขาไม่อยากจะเอ๋เจอใครอื่นแปลกๆ..ให้ความแตกก่อนจะเข้าทีมสำรวจหรอกนะ..

              โคลว์ให้เวลาประชุมอยู่ไม่นานก็สามารถจัดการปัญหา และเสนอแนวทางใหม่ในที่ประชุมทำให้การประชุมของเครือธุรกิจ 'วูฟ' จบลงได้อย่างรวดเร็ว และขณะที่ภายในห้องเหลือแค่โคลว์กับ เทรย์เวอร์ อีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะถามนายท่านของเขาออกมา

               "นายท่านจะไปเป็นกองสำรวจจริงๆหรอครับ...ทั้งๆที่เจอแบบนั้นมาแล้ว"บรู๊คมองโคลว์ที่นั่งเซ็นเอกสารบนโต๊ะท่าทางสง่างามยิ่งกว่าพ่อค้าคนไหนที่เขารู้จักมา

               "อือ..ใช่...ขอล่ะบรู๊ค..นายอย่าพูดให้ฉันเลิกเลย..ตลอดที่ฉันรักษาตัวน่ะนายพูดมาเยอะพอแล้วล่ะ"โคลว์พูดก่อนจะยิ้มอย่างมีเสน่ห์ออกมา..หากเขาไม่ติดว่ามีลูกมีเมียแล้ว..บรู๊ครับรองได้ว่าเขาคงหลงเสน่ห์อีกฝ่ายไปแล้ว

               "ก็ได้ครับ..งั้น..อีกเรื่อง..."

               "มีอะไรอีกงั้นหรอ?"

               "ผู้บัญชาการคนใหม่ของกองกำลังทีมสำรวจต้องการพบกับนายท่านน่ะครับ..เห็นว่าไหนๆจะเป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการแล้ว..เลยอยากจะเจอหน้ากันตรงๆสักครั้ง.."บรู๊คลอบมองโคลว์ที่ทำหน้าบูดเหมือนคนถูกบังคับให้กินยารสคมไม่ปาน...เฮ้อ..ท่านโคลว์ดูจะไม่ถูกกับคุณเอลวินเสียจริงๆ

               "บอกว่าไม่จำเป็น...ติดต่อผ่านนายก็เพียงพอแล้ว..เจ้าหมอนั้นมันจมูกไวยิ่งกว่ามิเกะเสียอีก"...ขืนไปเจอต่อให้ปลอมตัวก็เถอะ..มันต้องรู้แน่ๆล่ะ..

               "ถึงจะบอกแบบนั้น..แต่นายท่านเอง..ก็เป็นคนบอกเองไม่ใช่หรอครับ..ว่าเขาน่ะ...."

               ปังๆ ผัวะ!

               "นายท่านครับแย่แล้วครับ! ผู้บัญชาการเอลวินกับหัวหน้ารีไวล์มาขอพบท่านครับ!
"ลูกน้องคนสนิทของบรู๊ควิ่งเข้ามาหลังจากที่ได้รับรายงานจากข้างล่างว่าจู่ๆผู้บัญชาการคนใหม่นั้นมาที่นี้ด้วยตัวเองพร้อมกับหัวหน้ารีไวล์ เพราะไหนๆมีธุระแถวนี้แล้วเลยมาหาท่านวูฟสักหน่อย...

               แต่ดูท่านายท่านวูฟของพวกเขาตอนนี้สิ....หน้าซีดแล้วขอรับนายท่าน!!!

               "อึก..บรู๊ค..บอกเขาไปทีว่าฉันไม่อยู่นี้ ป่วยเป็นไข้ไม่สบายลุกไม่ขึ้นอะไรก็ว่าไป!"โคลว์เหมือนสติหลุดไปจนหลงลืมความสุขุมไปชั่วขณะ ใจหนึ่งก็อยากเห็นหน้ารีไวล์ แต่ว่าอีกใจ..ไม่อยากเจอไอ้หัววิกเอลวิน!!

               ผมว่าไอ้แบบนั้นน่าจะยิ่งทำให้เขาอยากเจอนายท่านมากกว่าเดิมอีกนะครับนั้น....

               "ครับๆ..เดี๋ยวผมจะจัดการให้เอง..ยังไงนายท่านควรใช้ทางลับ.."ไม่ทันที่บรู๊คจะพูดจบหลายท่านโคลว์ของเขาก็หยิบสิ่งที่เรียกว่าคอนแท็กเลนส์ออกมาใส่อีกครั้ง ทั้งๆที่พึ่งได้ถอดให้พวกเขาเห็นดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองไปแค่นิดเดียวแท้ๆ

               "ไม่ล่ะฉันจะออกไปข้างหน้านี้ล่ะ...ยังไงที่นี้ก็เป็นร้านอาหาร..ทำลับๆล่อๆมากๆมันอันตรายกว่าเดิม..นายน่ะไปจัดการคุยกับเขาซะ..ฉันจะเซ็นพวกนี้แล้วจะออกไป"โคลว์กล่าวหลังจากใส่คอนแท็กเลนส์เสร็จ..เรียกความสุขุมที่แตกไปให้กลับคืนมาก..ราวกับคืนความสุขสู่สังคมไม่ปาน

               "ครับ..ทราบแล้วครับ.."บรู๊คพูดก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทของเขาที่วิ่งเข้ามาเมื่อกี้ ทิ้งให้โคลว์กุมขมับ..วันนี้ตอนเย็นมีงานเลือกกองกำลังแล้ว..คิดว่าจะเจอกันที่นั้นแท้ๆ ...ดันมาเจอนี้ก่อน..หวังว่าคงไม่มีอะไรหรอกนะ...อือ..แต่ก็ควรจะเตรียมรับมือไม่ประมาทดีกว่า

               โคลว์คิดก่อนจะหยิบเอาน้ำหอมที่ใช้เพื่อปกปิดกลิ่นหอมหวานที่เหมือนกับดอกกุหลาบสีน้ำเงินประจำตัวเขาให้หมดก่อน..เพราะเชื่อว่ายังไงไอ้จมูกหมามิเกะน่าจะมาอยู่ที่นี้ด้วยเช่นกัน มือเรียวยกขึ้นไปหยิบเอาเสื้อคลุมตัวเดิมของเขาขึ้นมาใส่ก่อนจะจัดการทุกอย่างให้ปรกติที่สุดก่อนจะเดินออกไป ทางที่เขาใช้เป็นทางที่พวกลูกค้าชั้นธรรมดาใช้กัน ซึ่งเขาก็คิดถูกเพราะว่า....

               "โอ้ว!! พ่อทหารใหม่!!"เสียงร้องของฮันจิดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาเดินลงมาจากห้องอาหารชั้นบน...อา..มาครบกันจริงๆด้วย..เจ้าจมูกหมา ยัยสี่ตา ขาดแต่หัววิกกับเมทที่รักของเขาเท่านั้นเอง..

               โคลว์ลอบมองอย่างปลงตกก่อนจะโค้งให้แล้วเตรียมตัวออกไป แต่ทว่ากลับชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างไม่ระวังตัว...อา..พูดถึงไอ้หัววิก..ไอ้หัววิกก็มา..

                  "สวัสดี..เธอคือโคลว์ วอกเกอร์สินะ...ถ้าฉันจำไม่ผิด.."เอลวินบอกก่อนจะมองโคลว์ที่ขยับถอยหลังจากเขาไปเล็กน้อย

                    "ครับ..ผู้บัญชาการเอลวิน "โคลว์มองก่อนจะโค้งทำความเคารพอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยความเคยชิน ก่อนกลิ่นหอมของผลไม้สุกหวานๆจะลอยมาเข้าจมูกของเขา..บ่งบอกว่าคนที่ยืนข้างหลังเขาคือเมทของเขานั้นเอง....รีไวลที่รัก...

                    "ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับเธอสักหน่อย...พอจะว่างคุยไหม..?"เขามองก่อนจะยิ้มให้..ที่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นรอยยิ้มการค้า..เช่นเดียวกับเขา..ที่มอบให้กับอีกฝ่าย

                    "ไม่มีปัญหาครับ..ถ้าไม่นานจนทำให้ผมไปสายในงานเลือกกองกำลังน่ะครับ"โคลว์พูดก่อนจะมองอีกฝ่ายพยักหน้า เดินนำเขาไปที่ห้องที่อีกฝ่ายพึ่งจะจองเอาไว้สำหรับคุยเรื่องส่วนตัว...ซึ่งทางร้านในเครือธุรกิจ 'วูฟ' ของเขามีบริการให้อยู่แล้ว

                    เขาต้องบอกเลยว่าอีกฝ่ายเข้าใจเลือกมุมในการคุยจริงๆ...ให้เขานั่งติดกำแพง ห่างจากประตูและหน้าต่าง...แบบนี้กะไม่ให้หนีเลยงั้นสินะ..รู้อะไรมาหรือเปล่าแบบนี้...เจ้านี้น่ะ

                    สายตาของพนักงานในร้านบางคนมองลอบมองมาที่โคลว์อย่างเป็นห่วง โดยเฉพาะบรู๊คที่แอบๆมองเขาอยู่เหมือนกัน...ให้ตายเถอะ..ฉันจะความแตกก็เพราะพวกนายนี้ล่ะ!!

                    "มีอะไรอยากจะพูดกับผมหรอครับ"โคลว์พูดขึ้นมาหลังจากพนักงานน้ำเครื่องเดิมและของหวานขึ้นชื่อของร้านมาเสริฟ์เรียบร้อยแล้ว เขาเอนตัวไปนั่งพิงที่พิงหลังท่าทางเกลียดคร้านเอื่อยเฉื่อยเหมือนตอนที่พวกเขาเห็นในการสอบครั้งสุดท้ายไม่มีผิด

                    "ดูเธอไม่เกร็งเลยนะเวลาเจอกับพวกฉัน...หรือว่ารู้เรื่องที่ฉันอยากจะพูดอยู่แล้ว"เอลวิลเลิกคิ้วขึ้นมามอง...หลังจากเขาอ่านจากรายงานที่เขียนมา..ถึงไม่มีเขียนเรื่องผลงานของอีกฝ่าย แต่ที่จากรีไวล์และพวกเพทรารายงานมา..เขาก็พอจะดูออกว่าอีกฝ่ายมีฝีมือที่ซ่อนอยู่ไม่ใช่น้อย...นั้นล่ะจึงทำให้ตอนแรกเขาคิดจะใช้อีกฝ่ายมาเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวให้รีไวล์ทำงานให้กับทีมสำรวจต่อไปโดยไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะตายแบบนั้นอยู่ตลอดไป...เริ่มเปลี่ยนความคิดใหม่

                    "ครับพอรู้อยู่...คุณต้องการให้ผมเข้าทีมสำรวจใช่ไหมครับ.."โคลว์มองอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบังว่าเขาเองก็พอรู้ความคิดของอีกฝ่ายเช่นกัน..ในขณะที่รีไวล์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าโคลว์....เจ้าเด็กนี้!...ยังจะอยากเป็นอีกงั้นหรอ..ในเมื่อเจอมาขนาดนั้นน่ะ!

                    "ใช่..ฉันต้องการให้นายมาเข้ามาอยู่ในกองกำลังสำรวจ ในหน่วยปฎิบัติการณ์ของรีไวล์..."เอลวินพูดขึ้นทำให้เปิดคนมีปฎิกิริยาต่างกัน 2 คนทันที

                    "ไม่!ฉันไม่รับเจ้าเด็กนี้เข้ามาในหน่วยของฉันเอลวิน!"รีไวล์พูดขึ้นมาอย่างไม่ยอม ต่างกับเด็กหนุ่มที่ยิ้มดีใจเมื่อได้ยินในตอนแรกว่าเขาจะได้อยู่ในหน่วยของเมทที่รัก แต่พอเสียงของรีไวล์ดังขึ้นมานั้นทำให้หัวใจที่พองโตของเขากลับห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที...ทำไมกันล่ะ..รีไวล์..

                    ดวงตาสีฟ้าสั่นไหวจนเหมือนจะร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น หากแต่โคลว์กลับกำมือแน่นไม่ยอมแสดงอาการเสียใจออกมา..ถึงในหัวเขาอยากจะร้องออกมาถามเมท ว่าทำไมถึงไม่อยากให้เขาอยู่เคียงข้างด้วย!....แต่เพียงชั่วพริบตาเขาก็เปลี่ยนความคิด..เมื่อกลิ่นที่ลอยออกมาจากตัวเมทนั้น..คือกลิ่นของความกังวล..และรู้สึกเสียใจ..สับสน...ประมวลรวมกันแล้ว....ทั้งหมดนั้น...

                    รีไวล์กลัวเขาจะตายไปเหมือนพวกอลิซาเบทสินะ...หายไป..ตั้งแต่ออกไปจากกำแพงในครั้งแรก...และตัวเขาตอนเป็นแบล็ก..ก็เช่นกัน..ที่ทิ้งอีกฝ่ายไปในวันนั้น

                    รีไวล์...คุณนี้มัน...

                    "หึ...อะไรกันครับ..หัวหน้ารีไวล์..คุณไม่อยากให้ผมเข้า..เพราะกลัวผมหรอครับ.."โคลว์พูดขึ้นมาโดยทิ้งท่าทางไม่เสียใจเมื่อครู่ทิ้งไปจนหมด

                    "ทำไมฉันต้องกลัวแกไม่ทราบ..เจ้าลูกหมา"รีไวล์มองอย่างไม่พอใจ..เขาไม่พอใจ..ไม่ต้องการให้เจ้าเด็กนี้มาเข้ากองสำรวจ..ภาพการตายของอลิซาเบทและฟาราน..รวมถึงภาพการบาดเจ็บของแบล็ก...ไหลเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง..และสุดท้ายภาพที่อีกฝ่ายซบบ่าเขาแล้วกระอักเลือดออกมานั้นอีก...เขาไม่ต้องการ..ไม่ต้องการจะเห็นเจ้าเด็กนี้เป็นแบบนั้น..

                    ไม่รู้ทำไม..แต่เขาคิดเอาว่าไม่อยากให้คนที่มีรอยยิ้มเหมือนแบล็ก...ต้องตาย..

                    "ผมไม่ตายหรอกครับ.."เสียงของโคลว์ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ในอดีตของเขา...ดวงตาคมจ้องมองไปหยังดวงตาสีฟ้าอ่อนของเจ้าลูกหมาอย่างต้องการหาบางอย่าง..

                    "นี้แก.."

                    "ตราบใดที่คุณยังอยู่...ผมจะไม่มีวันตายแน่นอนครับ...ผมน่ะ."โคลว์พูดก่อนจะยิ้มออกมาท่าทางมั่นใจของเขาทำให้รีไวล์รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาในทันที

                    "แกยังไม่รู้ถึงความน่ากลัวของสิ่งที่แกจะได้เจอ..ไอ้ลูกหมา"

                    "ผมมีสิ่งที่กลัวอยู่ครับ..แต่มันไม่ใช่ไททันพวกนั้นแน่นอน....ครับ.."โคลว์พูดโดยตาเขายังจ้องกับรีไวล์ไม่ไปไหน จนเป็นรีไวล์เองที่หลบสายตาโคลว์แทน

                    "เอ๋! นายไม่กลัวไททันงั้นหรอ...แปลกมาก..อา..งั้นนายกลัวอะไรหรอ.บอกให้ฉันรู้ได้ไหม..บอกได้ไหมๆๆ"ฮันจิพูดอย่างตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคนที่เจอไททันมาเยอะขนาดนั้นแล้วไม่กลัว..ส่วนใหญ่แค่ออกไปนอกกำแพงเจอตัวแรกก็กลัวกันไปหมดแล้ว นั้นล่ะพวกเด็กใหม่เลยตายไวกว่าเพื่อนทุกที

                    "เอ๋..อยากรู้จริงๆหรอครับ"โคลว์หันไปมองฮันจิก่อนจะยิ้มเมื่อได้รับคำตอบเป็นใบหน้าของเธอพยักขึ้นลงเร็วๆอย่างอยากรู้อยากเห็น โคลว์หันไปมองรีไวล์ที่นั่งลงอีกครั้งและยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มด้วยท่าทางประจำตัว..ไม่หันมามองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย...

                    "ว่าไงล่ะโคลว์ เธอกลัวอะไรหรอ.."ครั้งนี้เป็นเอลวินที่อยากรู้แทน

                    "กลัว....ไม่ได้อยู่เคียงข้างหัวหน้ารีไวล์ครับ"โคลว์กล่าวยิ้มระรื่นก่อนจะคิดต่อเองในใจ..ว่าจริงๆกลัวไม่ได้กอด..ไม่ได้หอมไม่ได้กระซิบว่ารักข้างๆหูหัวหน้ารีไวล์..และอีกเยอะแยะมากมายที่เขาอยากจะทำกับรีไวล์ เมทที่รักของเขา....แหม..ก็เขาน่ะถึงจะไม่ถูกสัญชาตญาณของสัตว์วิเศษแล้วก็เถอะ..แต่ว่ามันกลายเป็นความคิดและความต้องการของเขาจริงๆไปแล้วนี้นา...

                    อา..ไม่ให้หลงรักได้ไง...นิสัยรีไวล์ออกจะน่ารักน่าแกล้งขนาดนี้...

                    ทุกคนต่างมองจ้องโคลว์นิ่ง..เพราะใครล่ะจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นพวกคลั่งรีไวล์ได้ขนาดนี้..แถมยังพูดออกมาตรงๆ เหมือนไม่ได้เข็ดจากตอนสอบสุดท้ายนั้นเลยสินะ

                    "นี้แก..ไอ้ลูกหมา..อยากตายมากนักใช่ไหม"รีไวล์วางแก้วชาอย่างอารมณ์เสีย..กลบเกลื่อนความรู้สึกใจเต้นโครมๆที่เกิดด้วยใบหน้าแบบนั้น แต่ถึงจะทำหน้าดุไปเจ้าเด็กนี้กลับไม่มีการสะท้านสักนิด!

                    "ไม่อยากหรอกครับ..เอ๋..แต่จะดีหรอครับผมตายไปน่ะหัวหน้าจะต้องเสียใจมากๆเลยนะครับเนี้ย..ก็ผมน่ารักออกขนาดนี้"ไม่มีแม้แต่ความกลัว แถมยังพูดจากวอนตายจากรีไวล์อีก..

                    เอลวินเริ่มรู้สึกอยากจะถอนคำพูดเมื่อกี้ขึ้นมาจริงๆ..ยิ่งเมื่อเห็นว่ารีไวล์ลุกขึ้นเตรียมจะเชือดเจ้าเด็กนี้ขึ้นมาจริงๆ..เริ่มจากจานรองถ้วยชาเป็นอันดับแรก...

                    เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายกับทรัพย์สินของร้านเอลวินจึงบอกเรื่องที่โคลว์ไม่ต้องไปรับการเข้าพิธีในคืนนี้แล้ว แต่ให้เก็บของเตรียมตัวเข้าหน่วยของรีไวล์ในพรุ่งนี้เช้าที่ฐานของกองกำลังสำรวจได้เลย. ก่อนจะสั่งแยกย้ายทุกคน แน่นอนว่าพวกเอลวินต้องขอตัวกลับก่อน..เพราะขืนอยู่ต่อ ร้านในเครือธุรกิจ 'วูฟ' ได้เละไม่เป็นท่าแน่ๆ...

                    คล้อยหลังพวกเอลวินออกไปจากร้านแล้ว...พวกบรู๊คถึงได้รู้ว่าทำไมหัวหน้ารีไวล์ถึงได้อารมณ์เสีย แต่ว่านายท่านของพวกเขาอารมณ์ดีหนักหนา...

                    เฮ้อ....ดูเหมือนกองกำลังสำรวจ...จะได้วุ่นยิ่งกว่าเจอดงไททันก็งานนี้ล่ะมั่ง...ผู้บัญชาการเอลวิน..ผมขอให้คุณโชคดีนะครับ..

  TBC
          กระดิ๊บๆกลิ้งๆ/มาต่ออย่างรวดเร็วค่ะท่านรีไวล์ที่รัก...แหมทำผู้เขียนนั่งทำงานไปยิ้มไปจนเหมือนคนบ้าแล้วตอนนี้ จนพ่อผู้เขียนเดินมาถามว่าเป็นอะไร...เดี๋ยวเอางานเพิ่มให้เลย/...=[]=/...แงๆๆๆๆท่านรีไวล์ ฮือๆๆๆ ท่านทำพิษให้เราเสียแล้ว..แต่เราก็ยอม!! อ๊าก

          ขอบคุณทุกกำลังใจและดีใจมากค่ะที่ทุกท่านมาสนุกด้วยกันนะครับ...ถ้าผู้เขียน เขียนตรงไหนน่ามึนๆงงบ้าง บอกได้นะค่ะ..แอบทำงานไปเขียนไป..สมองมันแยกช้านิดหนึ่งค่ะ 555+  แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #564 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:07
    ยาถ่ายๆๆๆๆๆ
    #564
    0
  2. #130 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 08:39
    ป่วนเเน่ๆค่ะ55555
    #130
    0
  3. #94 banyapa1123 (@banyapa1123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 06:45
    อัพต่อนะค่ะ...สนุกมากค่าา..เป็นกำลังใจให้น้าาา^^
    #94
    0
  4. #87 MickeyBlack (@mickeyblack) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 20:23
    โคลว์รุกได้รุกไปก่อนที่นายจะโดยรีไวจัดหนัก
    #87
    0
  5. #86 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 19:42
    สรุปใครเคะใครเมะกันแน่เนี่ย แต่งสนุกมากเลยค่า รออยู่นะคะ ติดตามๆ
    #86
    0
  6. #85 Saki-of-Samesaka (@Saki-of-Samesaka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 17:40
    ม่ายยยยยยยยย!!!!รีไวล์เมะสิ!รีไวล์เมะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะนะน้า~
    #85
    0
  7. #84 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 17:08
    มาต่อเร็วๆน๊ารออยู่กำลังสนุกเลย
    #84
    0
  8. #83 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 15:18
    ต่อน้าาาาา
    #83
    0
  9. #82 STsubasaS (@STsubasaS) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 14:32
    โคลว์แกลุกหนักกว่าเมะที่ฉันเจอมาอีกนะ = =
    #82
    0
  10. #81 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 11:59
    ต่ออีกชอบมากกกกก
    #81
    0
  11. #80 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 11:52
    งานนี้วุ่นแน่ๆ
    #80
    0
  12. #79 Praew Praew (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 10:44
    อ่านไปยิ้มไปเขินจนตัวบิด-//- เพื่อนข้างๆมุงเป็นบ้าหรอ
    #79
    0