[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 12 : หมาป่าที่รัก 11 : เมื่อผมเมา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    3 พ.ย. 59

         

               หลังจากโคลว์เข้ามาเป็นทหาร เวลาก็ผ่านไปจนพวกเอเลนตอนนี้กำลังจะเรียนจบเป็นทหารใหม่รุ่นที่ 104 และตอนนี้กำลังจะต้องไปทำหน้าที่เดียวกับที่เขาเคยทำเมื่อสมัยก่อน นั้นก็คือทำหน้าที่ฝึกงานกับหน่วยรักษาการณ์ วอลล์มาเรีย ในเขตคาเนส ทางตะวันออกซึ่งพวกทีมสำรวจก็จะต้องใช้เส้นทางนั้นในการออกไปสำรวจนอกกำแพงในครั้งที่จะถึงนี้เช่นกัน

               โคลว์ยิ้มเมื่อเขาเตรียมของขวัญให้กับเด็กๆทั้ง 3 ของเขาเป็นอุปกรณ์สื่อสารที่บอกได้เลยว่าเขาทำมันในรูปแบบเหมือนต่างหู หากแต่ว่าเมื่อใช้งานล่ะก็มันจะสามารถอ่านคลื่นสมองและติดต่อกับคนที่เราต้องการจะคุยได้ ทั้งแบบเห็นหน้าและไม่เห็นหน้า...ใช่..แบบเห็นหน้าก็ทำได้..เพียงแค่เราสั่งเปิดกล้องออกมา ก็จะมีเครื่องมือลอยออกมาทำหน้าที่ถ่ายภาพส่งไปให้คู่สนทนาดู..หรือจะคุยแบบชุมสายได้อีกต่างหาก แถมท้ายสุดคือสามารถฉายไฟออกมาจากต่างหู..กลายเป็นไฟฉายกำลังสูงได้อีกด้วย... แหม..ต้องขอบคุณความทรงจำของผมที่พึ่งปรากฎให้เห็นเมื่อ 2 -3 ปีก่อนจริงๆ..ที่ทำให้เขาเหมือนเอามือถือในยุค 2016 มาใส่รวมกับต่างหูได้...

               ถึงตอนจบของความฝันนั้นจะทำให้เขาอยากจะบ้าตายก็เถอะ...เฮ้อ....ร่างกายเขาควรจะชินกับความฝันแบบนั้นสักที...ตายแล้วเกิดใหม่ซ้ำๆ...นี้ก็เกินพันรอบแล้วมั่ง...

               "แกเป็นอะไรของแกอีกโคลว์"เสียงหัวหน้ารีไวล์ดังขึ้นมาหลังจากเห็นเขายืนเหม่อเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวเศร้า....ถึงเขาจะรู้ว่ามันบ้า แต่ก็เอาสักอย่าง...คนอื่นจะได้ไม่ห่วง...อา..และไม่ได้หมายถึงฉันห่วงแกไอ้ลูกหมา

               "ถ้าเรียกว่าที่รักจะดีมากเลยนะครับหัวหน้า...โอ๊ย!"โคลว์ร้องขึ้นมาเมื่อถูกสันมือของรีไวล์แผ่งกระบานใส่

               "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องไอ้ลูกหมา.."

               "ครับๆ...อุส่าห์อ้อนมา 5 ปี อยากฟังหน่อยก็ไม่ได้..อะๆ....ยอมครับยอมๆ..ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ..แค่กำลังคิดถึงน้องๆของผมน่ะครับหัวหน้าที่รัก..โอ๊ย!"โคลว์ร้องอีกครั้งเมื่อเจอหัวหน้ากระทืบเท้าใส่เท้าเขาแบบเต็มๆ

                  "งั้นหรอ...น่าสงสารน้องแกจริงๆที่มีพี่ปัญญาอ่อนแบบแก"

                    "ใจร้ายจริงๆนะครับ..หัวหน้าเนี้ย"

                  "หึ..ฉันไม่ฆ่าแกก็บุญและไอ้ลูกหมา"รีไวล์พูดก่อนมองอีกฝ่ายที่ยิ้มระรื่นตอบเขามาเหมือนอย่างเคย ...มันนี้ยิ้มได้ยิ้มดีจริงๆ...น่ากระทืบนักเชียว

               "เฮ้โคลว์! อา..หัวหน้ารีไวล์ครับ..มาเร็วครับ เครือธุรกิจ 'วูฟ' เอาเสบียงมาส่งแล้วนะ งวดนี้เอาเหล้ากับไวท์มาให้ด้วย เห็นว่าอยากให้ช่วยทดลองชิมรสชาติก่อนจะวางขายนะครับ.."
เอิร์ธพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี รู้สึกตั้งแต่ที่พวกทีมสำรวจได้รับการสนับสนุนจากเครือธุรกิจ 'วูฟ' สิ่งที่พวกเขาจะดีขึ้นกว่ากองกำลังอื่นๆ คือเรื่องของอาหารการกินนี้ล่ะ

               เพราะก่อนที่ทางเครือธุรกิจ 'วูฟ'จะทำการเอาขายตลาดจะเอามาให้ทางทีมสำรวจได้ลองชิมก่อน ไม่ว่าจะเป็นอาหารรสเลิศแค่ไหนที่อยู่ในร้านระดับหรูในเมืองชั้นในสุด พวกเขาต่างเคยได้กินมาหมดแล้ว....ถือว่าอย่างน้อยตายก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว ได้กินของดีกับเขา..

               "เหล้างั้นหรอ"ให้ตายเถอะบรู๊ค นายคิดจะมอมทีมสำรวจหรือไงเนี้ย...อีก 3 วันพวกเขาต้องออกเดินทางนอกกำแพงแล้วนะโว้ยเฮ้ย! โคลว์อยากจะปวดขมับจริงๆ....ต่างจากรีไวล์ที่พยักหน้านิ่งๆ เพราะเหล้าดีแค่ไหนก็สู้คอเขาไม่ได้สักอัน

                ด้วยอาหารอย่างดีและเหล้ารสเลิศจากเครือธุรกิจ 'วูฟ' สภาพของโรงอาหารทีมสำรวจจึงไม่ต้องพูดถึงให้มากความ..สลบเมือดไปหลายต่อหลายนายกันเลยทีเดียว...ดีนะ..พรุ่งนี้วันหยุดให้พักน่ะ

               "อา!!เหล้าของเขานี้ดีจริงๆเลยนะเนี้ย..นุ่มละมุนลิ้น"เอิร์ธที่มีแฟนสาวทำงานในบาร์บอกออกมา...เขาแทบจะเป็นแฟนคลับเหล้าตัวยงของ วูฟ จริงๆ เพราะนอกจากจะมีรสชาติดีแล้ว ยังมีหลายราคาให้คนทุกระดับจับต้องได้...แถมมีทั้งแบบที่เหมาะกับผู้ชายและผู้หญิง เรียกได้ว่าใส่ใจลูกค้ากันแบบสุดๆ จนวงการเหล้าถึงกับต้องพยายามถีบตัวขึ้นมาให้เท่าเทียมกับอีกฝ่ายให้ได้...โดยเฉพาะเรื่องร้านเหล้า..ที่เครือวูฟ แทบจะเป็นแชมป์เลยทีเดียว...เพราะของดีอยู่แล้วบริการเขายังเรียกว่าชั้นหนึ่งด้วย

               "โคลว์นี้ใช้ได้เลยนี้หว่า...เลือกกินไวท์อย่างเดียวเลย..ไม่คิดจะลองพวกนี้บ้างหรอ"กุนเธอร์หันไปมองโคลว์ที่นั่งหมุนแก้วไวท์ในมืออยู่

               "ก็แหม..ของดีทั้งทีนี้ครับ...ถึงรสมันจะไม่เข้าทีก็เถอะ"โคลว์พูดประโยคท้ายเสียงเบา แต่ก็ไม่รอดหูของรีไวล์อยู่ดี...อีกฝ่ายมองหน้าโคลว์ก่อนจะหยิบเอาเหล้าแรงๆที่ชอบมาดื่มหน้านิ่ง

               "พึ่งรู้ว่าแกเชี่ยวชาญเรื่องไวท์ด้วยไอ้ลูกหมา"

               "ที่รักสิครับ..โอ๊ย!"โคลว์ร้องออกมาหลังจากโดนเท้าพิฆาตของอีกฝ่ายเตะหน้าแข้งเต็มๆ

               "ฮ่าๆๆ นายนี้ไม่เคยเข็ดเลยนะโคลว์"กุนเธอร์ที่เริ่มเมาพูดออกมาก่อนส่งแก้วเหล้าให้โคลว์ "เอ้าๆลองกินซะ กินแต่ไวท์มันไม่สนุกหรอกน้อง"

               โคลว์มองกุนเธอร์ก่อนจะรับมาดื่มไม่ได้..อา..แสบคอ..นั้นคือความคิดแรกของโคลว์ก่อนเขาจะดื่มจนหมดเพราะคิดว่าแค่ดื่มแก้วเดียวคงจบ..แต่ที่ไหนได้.......พอวางปุบเพิ่มปับ..จนสุดท้ายเป็นโคลว์ที่...

               ปัง!

               "หัวหน้า!...ผมจะไม่ทนแล้วนะ!"เสียงดังของโคลว์ที่มาพร้อมกับมือตบโต๊ะ ทำให้พวกกุนเธอร์หันไปมองน้องเล็กของหน่วยที่ตอนนี้นั่งจ้องหน้าหัวหน้ารีไวล์ด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างตกใจ...

               อย่าบอกนะโว้ย...ว่าไอ้โคลว์เป็นพวกเมาแล้วอาละวาดน่ะ...คะ...แค่เหล้า 3 แก้วเองนะโว้ยนั้น

               "เออ"รีไวล์ตอบอีกฝ่ายนิ่งๆพร้อมกับยกเหล้าดื่มท่าทางไม่ได้สนใจไอ้คนเมาใกล้อาละวาดแม้แต่น้อย ต่างจากคนเมาที่คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นท่าทางของหัวหน้าไม่สนใจเขาเลย เอาแต่มองแก้วเหล้าอยู่ได้!...มองผมสิ!

               "หัวหน้า!..ผมอยู่นี้ครับ"มองผมสิครับ..สนใจผมสิ...รีไวล์..มองที่ผม..ที่ผมคนเดียว

               "แล้ว?"ก็เห็นแกอยู่..จะให้มองอะไร..เมาก็นอนๆไปสิฟระ

               "ผมชอบหัวหน้าครับ"ผมรักคุณครับ..หัวหน้า..สนใจผมหน่อยสิครับ..

               "เออรู้แล้ว"ใครไม่รู้ก็โง่แล้วไอ้ลูกหมา..อยู่กับฉันเช้ากลางวันเย็นขนาดนั้น..คิดว่าฉันโง่หรอไง

               "ชอบครับ"ฮือๆ..คุณไม่เชื่อผมหรอครับ

               "เออ"รู้แล้วโว้ย...นอนไปเลยไป

               "ชอบไงครับ.."ไม่เชื่อจริงๆด้วย

               "เออ"นอนไปสิโว้ย!

               "ก็บอกว่าชอบไงครับหัวหน้า!!"ทำไมถึงไม่เชื่อผมล่ะ รีไวล์!..ผมชอบคุณมากๆเลยนะ

               "อือ.."เมาก็นอนไปสิฟระ!! นอนเงียบๆไม่ต้องพูด อายโว้ย!

               "หัวหน้าหูตึงหรอครับ ผมบอกว่าชอบไง!"

               "หูฉันไม่ได้ตึง ได้ยินโว้ย"
    
               "ผมชอบหัวหน้า..อยากกอด..อยากจูบ...ครับหัวหน้า!"คำพูดโคลว์ทำเอาคนที่ฟังอยู่รอบๆเหงื่อตก..ไอ้เรื่องพวกนี้ไม่ต้องบอกก็ได้มั่ง..ไอ้โคลว์ แกเป็นพวกเมาแล้วพูดมากใช่ไหมเนี้ย...

               ร้อนถึงคนถูกพูดถึงที่ไม่รู้จะจัดการกับไอ้หมาเมาไม่รู้เรื่องนี้ยังไงดี..ให้ตายเถอะ..พล่ามไม่หยุดจริงๆ เรื่องแบบนี้ไม่ต้องเอามาพูดก็ได้โว้ย! เขารู้อยู่แล้ว..แกเล่นแสดงออกชัดขนาดนี้น่ะไอ้โคลว์!

               "ไอ้ลูกหมา..เมาแล้วก็หุบปากไปเลย...พูดบ้าอะไรอยู่ได้"รีไวล์พูดเสียงไม่พอใจพร้อมกับมองอีกฝ่ายเหมือนบอกให้สงบปากได้แล้ว แต่กลายเป็นว่า.....

               ดวงตาสีฟ้าของโคลว์คลอขึ้นมาด้วยน้ำตา เพราะน้อยใจหัวหน้าที่รัก...ก่อนจะก้มลงกับโต๊ะร้องสะอื้นออกมาซะอย่างนั้น ทำเอางงกันทั้งแถบโดยเฉพาะพวกคนที่ยังไม่ได้เมาอย่างพวกหัวหน้าเอลวินที่เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะข้างรีไวล์พอดิบพอดี

               "โคลว์เป็นอะไรน่ะรีไวล์"เอลวินถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วงกลัวคนตรวจจับไททันเป็นอะไรตายขึ้นมาก่อนจะออกนอกกำแพง เดี๋ยวจะเสียแผนหมด..ช่างเป็นหัวหน้าที่ห่วงลูกน้องมากเลยสินะเอลวิน..

               แค่อยู่นอนในห้องน้ำมา 2 วันมันไม่พอสำหรับแกสินะ..

               ปึดๆ..

               เสียงของเอลวินทำให้คนที่เมาแล้วร้องไห้เมื่อกี้เงยหน้าขึ้นมามองคนทั้งคู่ ดวงตาสีฟ้าใสคลอเริ่มไหลลงมาอาบแก้มขาวสลับแดงเพราะฤทธิ์เหล้านั้น ภาพของหัวหน้ารีไวล์กับเอลวินที่นั่งข้างกัน เหมือนสนิทกันขนาดนี้...ช่วงเวลาที่ผ่านมาตอนเขาไม่อยู่มันทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันสินะ เพราะความเมาทำให้ร่างบางคิดเองไปไกลไหนต่อไหน ก่อนจะคิดได้ว่าไม่อยากเห็นภาพบาดตามากกว่านี้ ร่างบางก็รีบลุกพรวดออกไปเสียอย่างนั้น ท่ามกลางความมึนงงของทุกคน ยกเว้นแต่เพียงคนที่ยกแก้วเหล้าแก้วสุดท้ายขึ้นมาดื่มทีเดียวจนหมด

               ..เฮ้อ...ไอ้อ่อนเอ๊ย..คออ่อนแล้วไม่เจียมจริงๆนะแก...วุ่นวายซะจริง!

               "เอลวิน..ฝากจัดการต่อด้วยแล้วกัน.."รีไวล์พูดก่อนจะขยับไปหยิบเสื้อคลุมของตัวเองกับเจ้าตัวแสบที่วิ่งออกไปขึ้นมา อากาศตอนกลางคืนที่ฐานหนาวจะตาย...เขาไม่ได้ห่วงมันหรอกนะ..แต่แค่กลัวเสื้อคลุมมันหายแล้วต้องเบิกใหม่..เสียของ

               "หา..เออ.."เอลวินรับคำก่อนจะมองรีไวล์เดินตามหลังโคลว์ออกไปจากโรงอาหาร ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นทำหน้านิ่งเฉยแท้ๆ

               พวกเพทรามองหน้ากันก่อนจะเป็นเอลวินที่ชวนพวกเขามาดื่มกันต่อ ตามมาด้วยพวกหน่วยของฮันจิและมิเกะ..วงเหล้าคืนนี้เลยท่าจะยาวไปถึงเช้า...และพวกเขาก็ดูจะลืมเรื่องเมื่อกี้ไปเรียบร้อย...

              

               "ฮือๆ..ทำไมๆๆ คนบ้า..ทั้งๆที่บอกว่าชอบแล้วไง..ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง..ฮือๆๆ"เสียงร้องไห้ดังงุงงิงๆมาจากห้องนอนของเขาเอง..ใช่..ห้องของเขา..ห้องนอนของรีไวล์..ไอ้เด็กนี้..ไม่รู้ติดใจอะไรห้องเขานักหนา...ขนาดเมาแล้วยังมากวนเขาถึงที่ห้องนอน..แต่ก็ดี..ไม่ต้องไปหาที่ไหน

               ลึกๆเขาแอบดีใจอยู่ไม่น้อยที่ร่างบางต่อให้เมาร้องไห้โวยวายแค่ไหน..ก็มานอนตายอยู่ในห้องนอนเขา...ดีจริงๆ..
                  
               "ทำไมเราต้องดีใจด้วย.."รีไวล์พูดกับตัวเองเมื่อนึกได้ว่า..ริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นมาเมื่อคิดว่าร่างบางมานอนบนเตียงเขาร้องไห้....มันเป็นเด็กน่ารำคาญ..ท่องไว้สิรีไวล์...เรามีแต่แบล็กเท่านั้น!

               เมื่อตั้งสติได้แล้ว..รีไวล์ก็เดินเข้าไปในห้องของตัวเองก่อนจะร่างกายของเขาจะทำการล๊อกประตูไปเอง โดยไม่ได้มีการสั่งการจากสมอง...สัญชาตญาณล้วนๆ (?)

               "โฮ่ย...เมาแล้วมานอนห้องคนอื่นหรือไง.."เสียงรีไวล์ดังขึ้นมาทำให้คนที่นอนซบอยู่บนเตียงสี่เสาอันเป็นเตียงพิเศษที่มีเฉพาะคนระดับหัวหน้าที่ได้รับมัน..แต่นั้นไม่ได้ทำให้รีไวล์รู้สึกว่าตัวเองใหญ่กว่าทหารคนอื่นๆนัก..กว้างไปด้วยซ้ำ...

               โคลว์ขยับเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย..โดยไม่รู้ตัวดวงตาของเขาที่ใส่คอนแท็กเลนส์ข้างหนึ่งได้หลุดออกไปเรียบร้อยแล้ว...และต้องขอบคุณความมืดที่ทำให้อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตุมันตอนนี้

               "ฮือๆ..จะมาพูดอะไรล่ะครับ..ทำไมคุณไม่ไปอยู่กับไอ้หัววิกนั้นล่ะ..ฮือๆ"

               "หัววิก?...แกหมายถึงเอลวินงั้นหรอ?..เป็นชื่อเรียกที่น่าสนดีนี้...แล้วทำไมฉันต้องไปอยู่กับมันด้วยล่ะ"รีไวล์วางผ้าคลุมลงบนเก้าอี้ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออกอย่างคลายความอึดอัด..เท้าเขาค่อยๆก้าวเข้ามาหาร่างบางบนเตียงที่ยังนั่งก้มหน้าน้ำตาร่วงแหมะๆอยู่นั้น

               "ก็หัวหน้าชอบเขาไม่ใช่หรอครับ.."

               "หา?...แกพูดอะไรของแกนะโคลว์?"รีไวล์พูดก่อนวางสายรัดรอบตัวเขาออกมองหน้าเจ้าตัวแสบที่ไม่รู้เอาหัวสมองที่ไหนคิดว่าเขาชอบกับเอลวิน...จะบ้าหรอไง..ใครจะไปชอบฟระ..หัวคิดแต่ใช้เขาเป็นเครื่องมือแบบนั้นน่ะ...

               "ฮึก..ก็คุณ..ชอบอยู่กับเขานี้ครับ..ฮือๆ..ยืนข้างกันตลอดเลย"โคลว์ร้องไห้ออกมา

               รีไวล์อดถอนหายใจออกมาไม่ได้..เจ้าเด็กนี้มันลืมไปหรือเปล่า...ว่ามันกับเขาน่ะตัวติดกันยิ่งกว่าเขาอยู่กับเอลวินเสียอีก...ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย..

               "ฉันไม่ได้ชอบมัน.."

               "คุณชอบเขา"

               "ไม่ได้ชอบ"

               "ชอบเขา"

               "ไม่ได้ชอบ.."

               "แต่คุณนั่งใกล้กันขนาดนั้นนี้ ฮือๆๆๆ...คุณชอบเขา!"
    
               "ไม่ได้ชอบ..โคลว์"

               "ฮือๆๆ คุณไม่ได้ชอบผมจริงๆด้วย..หัวหน้าใจร้าย...ทำให้ชอบแล้วก็จาก.."

               ปึดๆ

               "ไอ้โคลว์"รีไวล์มองร่างบางนิ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ฟังเขาพูดเลย...อยากจะต่อยคนเมา..แต่ไม่รู้ทำไมมือเขาถึงไม่ยอมยกมาต่อยมันสักหมัด..

               "อะไรอีกล่ะครับ..หัวหน้าใจร้าย..คุณชอบผู้...อุ๊บ!"โคลว์ชะงักปากที่จะเถียงอีกฝ่ายเมื่อริมฝีปากของเขาถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของร่างเล็กแต่แข็งแกร่งกว่าใครเป็นที่เรียบร้อย  ร่างของเขาถูกกดลงกับพื้นเตียงนุ่ม

               ดวงตาโทนสีฟ้า ต่างสี เบิกกว้างอย่างตกใจ โคลว์พยายามขยับหนีริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายและขยับเปิดเหมือนจะพูดอะไร แต่นั้นเหมือนเป็นการปิดประตูทางรอดของตัวเองชัดๆ เพราะลิ้นร้อนที่รอโอกาสนั้นอยู่ของหัวหน้ารีไวล์ไม่รอช้าที่จะแทรกรุกจูบร่างบางในทันที

          จูบร้อนแรงส่งผลต่อเนื่องจนจากมือที่พยายามขัดขืนดันร่างของชายที่แข็งแกร่งที่สุดให้ออกไปกลับกลายเป็นยกขึ้นมาโอบรอบคออีกฝ่ายแทน..ฤทธิ์ของแอลกฮอล์ทำให้สติของโคลว์เริ่มเลือนลาง...เช่นเดียวกับความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่มลายหายสิ้นไปจนดหมด...เขาปล่อยให้สัญชาตญาณของเขาค่อยๆครอบงำ

               ..แวร์วูฟในตัวเขา..บอกว่ามากกว่านี้..ขยับรับจูบเมทของเขามากกว่านี้...ต้องการ..อีก...อีก...

               เสียงน้ำลายเปียกชื้นดังบนเตียงกว้าง ลมหายใจของคนทั้งคู่เริ่มหนักหน่วงร้อนแรงขึ้นมา กว่าจะรู้ตัวอีกที..รีไวล์ก็คร่อมทับบนตัวเขาแล้ว ดวงตาสีดำของอีกฝ่ายช่างน่าหลงไหล...รีไวล์...คุณทำให้ผม..ไม่อาจละสายตาได้...อือ..ไม่อาจ..

               ละ..สายตาจากคุณได้จริงๆ..รีไวล์...เมทของผม...เมท..ที่รักของ...ผม

               ดวงตาสีดำสนิทของชายที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครมองร่างบางที่ผล่อยหลับไปหลังจากเจอรสจูบที่ร้อนแรงต่อเนื่องกว่า 5 นาที ยอมรับเลยว่าเขารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ไปต่อ...แต่ว่า..อดเปรี้ยวไว้กินหวาน..มันคงไม่เป็นไร..

               ทั้งๆที่เขากำลังผิดต่อแบล็ก..ที่สัญญาว่าจะรออีกฝ่ายแท้ๆ...แต่ว่า..หัวใจเขาบอกว่าไม่..มันไม่ผิด..ถ้าเป็นเด็กนี้....

           
"แบล็ก...ถ้าแกไม่รีบกลับมา...แกจะต้องเสียใจ"ใช่..แกจะต้องเสียใจ..เพราะหัวใจของฉันเริ่มจะถูกเจ้าเด็กนี้กลืนกินเข้าไปเสียแล้ว...

               แกมันแสบนักนะ..โคลว์..

               "รับผิดชอบฉันด้วยล่ะ..ไอ้ลูกหมา"รีไวล์ยิ้มก่อนจะลูบข้างแก้มร่างบางอย่างเอ็นดูยิ่งเมื่อแก้มเนียนนั้นขยับแนบกับมือเขา..มันช่างเป็นอะไรที่...น่ารักน่า.............อา..

               "ไปอาบน้ำดีกว่า"รีไวล์พูดก่อนจะขยับตัวลุกออกจากเตียงรีบเดินไปอาบน้ำ..ถึงแม้จะเป็นเวลากลางคืนแล้วก็ตาม...โดยที่เขานั้นไม่ทันสังเกตุเห็นคอนแท็คเลนส์ที่หลุดออกมาจากดวงตาของร่างบางบนพื้นข้างเตียง...นับว่าเป็นโชคดีของโคลว์..ที่ความ..ยังไม่แตก?

- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -

วันออกสำรวจนอกกำแพงก็มาถึง


                 "อา..ขอล่ะครั้งนี้ผมสาบานได้เลยว่าจะไม่ดื่มอีก..ไม่สิ..ไม่เฉียดที่ๆมีเหล้าอีกแน่นอน..อัก...."เสียงครางดังมาจากร่างบางที่นั่งอยู่บนหลังม้าข้างตัวรีไวล์...ที่ไม่รู้จะขำหรือสมเพชมันดี....

               เมื่อวานเขาอุส่าห์จับกรอกยาแก้เมาค้างให้แต่เช้า จนปรกติวันนี้มันต้องทำงานได้เหมือนทุกทีนั้นล่ะ..แต่ดันมีเรื่อง เพราะก่อนจะออกมาเข้าแถวที่นี้ไม่กี่ชั่วโมง ตอนควบม้าผ่านเมืองมา ดันมีคนงานทำถังเหล้าไม้โอ๊กอย่างดีคว่ำใส่ตัวมันจนล้นจากหลังม้ากันเลยทีเดียว กว่าพวกเขาจะเอามันออกมาได้..ก็ดื่มไปหลายอึกอยู่...สภาพเลยเหมือนคนเมาแฮงค์แบบนี้ล่ะ..ทั้งเมาทั้งเจ็บหัว...

               "โคลว์ไหวไหมน่ะจ๊ะ"เพทราหันไปถามอย่างเป็นห่วง ถึงอีกฝ่ายจะกลับไปเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำแล้วก็เถอะ..แต่ว่าโดนคว่ำใส่ทั้งถังแบบนั้นไม่เมาก็แปลกแล้ว..เมื่อคืนยังขนาดนั้นเลยนี้นา

               "อา..ไม่เป็นไรครับ...ผมได้ยา..อึก..มากินแล้วเดี๋ยวคงดีขึ้น"โคลว์พูดพร้อมกับพยายามกลั้นไม่ให้อาเจียนออกมาจนทำให้คนข้างๆชักห่วง...เขาพยายามใช้พลังฟินิกซ์ในตัวเขาเผาฤทธิ์ของเหล้าในตัวให้หมด..แต่มันก็ยังมีผลอยู่ดี...ต้องใช้เวลาสัก 2-3 ชม.สินะ..อา..พอทำงานได้อยู่หรอกน่า

               "พี่โคลว์!"เสียงเรียกของเอเลนทำให้โคลว์หันไปมองทันที แต่เพราะหันกระทันหันไปเลยหัวเกือบทิ่มหลังม้าแต่ได้มือของรีไวล์ประคองเอาไว้..

               "ขอบคุณครับ"โคลว์หันไปขอบคุณอีกฝ่ายเบาๆ..ก่อนจะหันไปมองหน้าเอเลนมิคาสะและอาร์มิน..ที่ส่งสายตาสงสัยมาว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า..แน่นอนว่าเขาส่ายหน้าเป็นคำตอบพร้อมกับยิ้มให้ทั้งสามคน

               "สู้ๆนะครับพี่"เอเลนยิ้มก่อนจะกำมือเป็นกำลังใจให้กับเขา..เช่นเดียวกับมิคาสะและอาร์มินที่ถึงจะไม่แสดงออกขนาดเอเลนแต่ก็ส่งกำลังใจมาให้เขาเช่นกัน...

               "แล้วเจอกันนะ"โคลว์ขยับปากบอกทั้งสามก่อนจะขยับมาทรงตัวบนหลังมาดีๆ เมื่อเสียงประตูเปิดเริ่มดังขึ้น และเอลวินประกาศเริ่มการเดินทางออกนอกกำแพง...

               โคลว์ควบม้าออกไปอย่างสง่างามเคียงข้างกับรีไวล์จนพ้นเขตกำแพง มือที่แข็งแกร่งกว่าใครก็ดึงกระชากร่างของโคลว์ขึ้นมานั่งข้างหลังเขาเช่นดั่งทุกครั้งที่ออกมา

               "ทำงานไหวใช่ไหม..เจ้าลูกหมา"รีไวล์หันไปมองอีกฝ่ายที่ขยับซบหลังเขาทันทีที่ขึ้นมานั่ง ก่อนเขาจะได้ยินเสียงของโคลว์ที่บอกตำแหน่งของไททันให้รู้ เป็นการบอกว่าอีกฝ่ายยังทำงานได้ดีอยู่

               แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาคลายกังวลไปได้ง่ายๆมือของเขาคว้าจับมือร่างบางให้กอดเอามากขึ้น..โดยเขาไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นทำให้หน้าของโคลว์แดงขนาดไหน..ที่จริงแล้วเขาไม่ได้เมาอะไรขนาดนั้น....และก็

                ถังมันไม่ได้คว่ำมาเอง...แต่เป็นเขาที่ตัดเชือกของมัน..เขาอายเกินกว่าที่จะมองหน้าอีกฝ่ายตรงๆโดยไม่หน้าแดง...ภาพคืนที่เขาเมาน่ะมันย้อนมาจนหน้าแดงอยู่เรื่อย...เลยต้องใช้เหล้ากลบมันหน่อย...แต่ไม่คิดว่า..จะถูกทำให้แดงเข้าไปอีกเพราะการเอาใจใส่ของอีกฝ่าย...

               คุณต้องรับผิดชอบด้วยนะครับ...ที่ทำให้ผมเสพติดคุณขนาดนี้...รีไวล์

TBC
          หันซ้ายหันขวา และกลิ้งออกมาอัพ/รีบมาอัพก่อนจะไปทำงานข้างนอกค่ะ เดี๋ยววันนี้มีเวลาต้องเขียนเรื่องฟิคอื่นต่อกับนิยายรักนี้...สั่งข้ามมิติตอนพิเศษคู่สุดท้ายแล้ว ต้องเริ่มเขียนเดี๋ยวจะยาวค่ะ 5555+ แต่พลังท่านรีไวล์ช่างน่ากลัวจริงๆ มีแรงฮึดได้ตลอดสิน่า...

          ขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้นะค่ะ..จากนี้โคลว์จะเริ่มแสดงความเป็นเคะยั่วของมาแล้วค่ะ!! 555+ ท่านรีไวล์ของเราจะเป็นยังไงต่อไปติดตามชมกันต่อไปนะค่ะ ขอบคุณทุกท่านมากค่ะที่มีสนุกไปด้วยกันนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ถ้ามีเวลาอาจจะอัพอีกตอนแต่ดึกหน่อยนะค่ะ จะพยายามทำให้ได้นะค่ะ แล้วเจอกันค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #509 Como (@Como) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:04
    รีจังจ๊ะเเบล็คก็โคลว์นั่นเเหละจ๊ะ
    #509
    0
  2. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:22
    โคลว์น่ารักมากจ๊ะ//ยกนิ้ว?
    #170
    0
  3. #132 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 10:18
    ยั่วเข้าไปเดี๋ยวจะไม่รอด
    #132
    0
  4. #111 ชิโระ โทโย (@junuzuz11) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 18:57
    ฟิน~~ฟุ๊ดๆๆ
    #111
    0
  5. #109 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:53
    อยากให้โครว์เมะT^T.....................มาต่อไวๆน๊าาาาาาาาาาาาาาาา
    #109
    0
  6. #108 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:38
    รีไวล์เมื่อไรจะรู้สักทีว่าโคลว์คือแบล็กอ่ะ

    สนุกมากกกกกค่ะ รีบมาต่อน่ะค่ะ
    #108
    0
  7. #107 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:20
    อุ๊แหม่~ เม้นต์ที่แล้วเพิ่งบอกว่าให้รีไวล์แสดงความเป็นเมะ มาตอนนี้ความเมะมาทันที 55555
    รอวันรีไวล์รู้ว่าแบล๊กที่ว่าอ่ะ...คือไอลูกหมาของสำอรนั่นแหละ 555
    #107
    0
  8. #106 0985046386 (@0985046386) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:15
    ขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้มาเม้นต์เลยพอดีพึ่งได้คอมคืนจากพี่ชายนะค่ะTT
    #106
    0
  9. #105 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:09
    มาต่อเร็วน๊ารออยู่
    #105
    0
  10. #104 Peper17 (@Peper17) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 16:58
    เมะซะทีนะรีไวล์เฮ้อ~ นึกว่ารีไวล์จะเป็นเคะซะแล้ว
    #104
    0
  11. #103 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 14:44
    งืมๆรู้สึกจิ้นโคลว์เมะไปแบบกู่ไม่กลับซะแล้ว
    #103
    0
  12. #102 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 14:27
    ต่อเร็วนะ สนุกมากเลยยยยชอบบบบบบบ
    #102
    0
  13. #101 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 11:59
    ในที่สุดรีไวล์ก็เมะ555
    #101
    0
  14. #100 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 11:55
    ตอนนี้อยากให้รีไวล์เมะๆๆๆๆ
    ส่วนโครว์ก็เคะๆๆๆๆ
    #100
    0
  15. #98 zero.1 (@saraphan0) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 10:51
    พยายามเข้าน้าาาาา
    #98
    0