[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 42 : หมาป่าที่รัก 41 : ต่อจากนี้ไป...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    3 ธ.ค. 59


          เสียงของเอเลนที่ร้องไห้ออกมาฟังดูน่าเจ็บปวดทำให้ทุกคนนิ่งไปจนทำอะไรไม่ถูก จนสุดท้ายพวกเขาก็ได้แต่รอให้ความทรงจำของคริช่าถอยออกไปจากเอเลนเช่นเดียวกับภาพจากกล้องวงจรปิดดับลงไป

          "เอเลน..ไม่เป็นไรนะ"โคลว์ที่ตอนแรกเหมือนจะแย่...แต่เมื่อครอบครัวของเขากำลังอยู่ในความเศร้าโศก..แวร์วูฟในตัวเขาก็ส่งกำลังมาให้เขาและเหมือนเตือนสติเขา..ให้รีบมาปกป้องครอบครัวของเขาซะ..มันสำคัญที่สุด..

            "อึก..ผมดีขึ้นแล้วครับพี่...พ่อ..ความทรงจำของพ่อดูจะ..หาย.."เขามองก่อนสักพักก็สงบจิตสงบใจได้และยิ้มให้กับโคลว์เหมือนบอกว่าเขาดีขึ้นแล้วจริงๆ...ทำให้โคลว์ต้องกลับมาเข้มแข็งแต่ฟังเรื่องทั้งหมดต่อ

          ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าไททันเกิดมาได้ยังไง....และโคลว์จริงๆเป็นใครทำไมถึงมีพลัง..แต่ว่าหลังจากนั้นล่ะ..ทำไมอีกฝ่ายถึงมาอยู่ในกำแพงได้..ทั้งๆที่ผ่านมา 100 ปีแท้ๆ

          "อือ..ฉันจะขอเล่าต่อล่ะนะ..หลังจากที่ฉันพาโคลว์ที่อยู่ในแคปซูนหนีออกมา..ปรากฎว่าอาคารเสียหายไปมาก...และระหว่างทางฉันเจอกับไททันขวางเข้าพอดีเลยล่อมันไปอีกทาง....แต่จะทิ้งเธอไว้ก็ไม่ได้..เลยเตะเอารถเข็นของเธอหลบไปอีกทางก่อนจะวิ่งหนีพวกไททันไป จนถึงริมแม่น้ำข้างองค์กร..และตอนนั้นเองที่ฉันตัดสินใจกระโดดลงแม่น้ำเพราะคิดว่าไม่รอดแน่ๆ..แต่ว่า..ที่ฉันไม่รู้คือ..มันควรจะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่สิ่งที่รอฉันอยู่ข้างใต้นั้นคือแคปซูลว่างเปล่าที่ตกลงไปพร้อมกับร่างของโคลว์ วอกเกอร์ที่ร่วงตกมาใส่แคปซูลพร้อมกับฉันด้วย..เพราะอาคารที่ทรุดเอียงออกมา...ฉันถูกแรงกระแทกทำให้สงบและหลับไป..ใช่..เธออาจจะพูดว่าเป็นไปไม่ได้..แต่ว่าฉันก็หลับอยู่ในนั้นจนเวลาผ่านไป 80 ปี"คริช่าพูดก่อนจะยิ้มขำๆให้กับตัวเองโดยมีใบหน้าเหวอๆของทุกคนมองในความโชคช่วยของอีกฝ่าย

               "แล้ว..เออ..ริวซากิล่ะครับ..กับคัทสึยะ..พวกเขา.."โคลว์หันไปมองรีไวล์..อย่างน้อยพวกเขาก็อยาก..ให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน...

               "เออ..เรื่องนั้น..ฉันไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า..แต่ว่าตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา แคปซูนที่ฉันหลับมันก็ไหลเข้าไปในชั้นใต้ดินขององค์กร..ทำให้ฉันสำรวจรอบๆและเก็บอะไรไว้พอสมควรเพื่อให้ประทับชีวิตและตามหาแคปซูลที่บรรจุร่างของโคลว์ตัวจริงเอาไว้...และระหว่างสำรวจ."

               "ฉันพบกับโครงกระดูกสองโครงที่ดูจากเสื้อผ้าและร่องรอยบนกระดูกที่เหลือ...พวกเขาน่าจะเป็นโคลว์ คัทสึกิ กับ ริวซากิ อาเคเมะ...ฉันคิดว่า..ริวซากิอาจจะกลับมา..สิ้นลมหายใจข้างๆกับโคลว์ของเขาก็ได้.."คริช่ายิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อคิดถึงภาพนั้น....

               "แต่ว่าแน่นอนฉันไม่เห็นร่างหรือโครงกระดูกของซีค..ทำให้ฉันระแวงไว้ก่อนว่าเขาน่าจะรอด....นางิสะราชินีแห่งยักษ์ไม่มีทางปล่อยให้คนที่เปรียบเสมือนลูกชายของเธอต้องตายแน่ๆ..นั้นทำให้ฉันคิดว่าต้องทำยังไงก็ได้..เพื่อตามหาเธอพร้อมๆกับสืบหาเจ้าบ้าฟริทซ์กับเรสส์ ที่เอาพลังควบคุมของยักษ์ไป....ฉันออกเดินทางมาจนถึงกำแพงมาเรีย..และได้คีธที่ตอนนั้นเป็นคนในทีมสำรวจ ช่วยเอาไว้.."คริช่าพูดมาถึงตรงนี้ฮันจิกับรีไวล์และเอลวินก็ตกใจขึ้นมาทันที..ตามมาด้วยพวกเอเลนที่นึกถึงหน้าคนบ้างคนขึ้นมา

               "คีธ...นี้คงไม่ได้หมายถึงคีธ ชาดิสหรอกนะ!"เอเลนพูดขึ้นเป็นคนแรกอย่างตกใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าครูฝึกของเขาเคยเป็นคนในทีมสำรวจด้วย!

               "อ้าว..เธอไม่รู้หรอว่าคีธ ชาดิสเป็นผู้บัญชาการทีมสำรวจน่ะ"ฮันจิหันไปมองเอเลนก่อนจะหันไปมองโคลว์

               "อย่ามองผมแบบนั้นครับ..ผมไม่เคยเล่าให้น้องผมฟังหรอกครับ."เอาจริงๆโคลว์ไม่ค่อยจะชอบหน้าอีกฝ่ายเท่าไร..ก็เช่นสั่งให้ยิงปืนใหญ่ใส่เขานี้น่าเฮ้ย...ไม่ฆ่าทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว...

               "แล้วจากนั้นคุณทำอะไร..ทำไมคุณถึงให้เอเลนกินคุณเข้าไป.."เอลวินถามขึ้นมาอย่างสงสัยต่อ

               "ถ้าเป็นแบบนั้นแสดงว่าฉันคงเจอพวกมันแล้วสินะ..เจ้าพวกตระกูลเรสส์น่ะ..หลังจากฉันเข้ามาในกำแพงฉันได้ทำตามคำขอของโคลว์ เซเวียร์ที่เขียนด้วยลายมือรีบๆว่าอีกฝ่ายได้รับคำขอร้องก่อนตายของ โคลว์ คัทสึยะ ว่าต้องการให้ตัวเองได้เจอกับริวซากิอีกครั้ง..ไม่ว่ายังไง..ก็อยากเจอ..และอยากมอบพลังส่วนหนึ่งให้ไว้เพื่อปกป้องคนสำคัญแก่ริวซากิ.."คราวนี้กลับเป็นรีไวล์ที่รู้สึกหนาวสันหลังแปลกๆขึ้นมา..เขามองจ้องไปที่คริช่าในทันที

               "อา..ตอนที่ฉันเข้ามาในกำแพง..ฉันตามหาคนที่มีสายเลือดเอเชีย โดยเฉพาะสายเลือดของตระกูลอาเคเมะเพื่อหาคนที่เหมือนกับริวซากิมาที่สุด จนมาเจอกับแม่ของเธอ มิคาสะ..และก็เจอกับเคนนี่...ฉันในตอนนั้นยังลังเลจนกระทั้งฉันสืบมาได้ว่าเคนนี่มีน้องสาวอยู่ที่เมืองใต้ดินและมีลูกชายอยู่ที่นั้น..ฉันจึงแอบลงไปที่เมืองใต้ดินและ..ฉันก็พบเธอรีไวล์..เธอที่อาจจะจำฉันไม่ได้ว่าฉันได้ฉีดเซรุ่มบางอย่างให้เธอ..พูดให้ถูกคือ..ฉันทำให้เธอสลบไปชั่วขณะหนึ่งโดยใช้เครื่องมือของโคลว์ ก่อนจะฉีดมันเข้าไปในตัวเธอ..."คริช่ายิ้มกับการเตรียมพร้อมของโคลว์ เซเวียร์ที่เหมือนจะดูออกมาเขาต้องเจอกับคนแบบรีไวล์ยังไง

               "นี้แก!...ทำอะไรกับฉันเนี้ย!"รีไวล์พูดออกมาอย่างไม่พอใจ..เมื่อดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้มาแค่จากตัวเขาเองแต่กลับเป็นของคนที่ตายไปเมื่อ 100 ปีก่อน..

               "ใจเย็นๆ...เซเวียร์แค่ทำให้ร่างกายของเธอมีประสาทที่เฉียบคมและว่องไวขึ้นเท่านั้น..มันเป็นลักษณะพิเศษที่ส่งต่อได้ทางดีเอ็นเอน่ะ..แต่ใช้เวลานานพอดูกว่ามันจะเข้าที่เข้าทาง..สำหรับคนปกติ..แต่สำหรับเธอ ฉันว่ามันคงไม่มีปัญหาในการบริหารและทำความเข้าใจกับพลังนั้น..อาจมีบางครั้งที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีพลังเพิ่มมา 2 เท่าอย่างไม่ทราบสาเหตุแค่นั้น"คริช่าบอกอย่างโกหกเล็กน้อย..ไม่อย่างนั้น AI อย่างเขาคงได้ถูกทำลายแน่ๆ

               "อา..ผมรู้สึกเหมือนพวกคุณวางแผนและเรากำลังเดินไปตามเกมส์ของคุณจริงๆ"เอลวินบ่นเป็นครั้งแรก..ดูเหมือนคนที่ชื่อว่าโคลว์ เซเวียร์จะไม่ธรรมดาจริงๆ..รวมถึงดอกเตอร์คริช่าด้วย...

               "หึ...ถ้าให้พูดจริงๆ ฉันก็คงรู้สึกเหมือนพวกเธอนั้นล่ะ..และถ้าถามว่าใครที่คุมเกมส์..ก็คงไม่พ้นเขาหรอก.."คริช่ามองไปที่โคลว์ ที่สะดุ้งเล็กน้อย

               "ไม่ใช่..."

               "ฉันรู้ว่าแม้แต่ตัวเธอเองก็ถูกทำให้ตัวเองคิดว่าเป็นคนอื่น..โคลว์ ...แต่ว่า...เรื่องนั้นไว้ก่อน..ฉันคิดว่าตอนนี้หากว่าเอเลนกับเธอเจอข้อความนี้แล้ว..มันก็ควรจะถึงเวลาสักที"คริช่ามองจริงจังอีกครั้ง

               "ถึงเวลา.."

                "ใช่..ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไปหาแม่ของเธอ..โคลว์..เธอเป็นคนเดียวที่จะหยุดการนองเลือดทั้งหมด หยุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้....ฉันคิด..ว่าที่ผ่านมาที่ราชินียักษ์ ท่านนางิสะส่งไททันออกมาไม่หยุด..ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเพื่อออกตามหาลูกของเธอ...ที่ถูกพรากไปจากอกของเธอ...ฉันเชื่อว่าอย่างนั้น"คริช่ามองไปที่โคลว์

               "....คุณหรอว่าแม่ผมอยู่ไหนน่ะ"โคลว์พูดขึ้นมาเสียงดูสั่นเล็กน้อยเหมือนพยายามเก็บอาการดีใจจนทุกคนสังเกตุได้ บางทีลึกๆแล้วโคลว์เองอาจจะโหยหามาตลอดก็ได้

               "ถ้าจากข้อมูลที่โคลว์ เซเวียร์แฮกซ์ได้ก่อนที่องค์กรจะถูกทำลายน่ะนะ...ที่ๆราชินีนางิสะอยู่จะเป็นที่ อเมริกาน่ะนะ....ซานฟรานซิสโก....ตรงนี้น่ะ"คริช่าพูดพร้อมกับปรากฎลูกโลกขึ้นมาเป็นภาพโฮโรแกรมบอกเส้นทางไปจนถึงซานฟรานที่ใกล้จากที่พวกเขาอยู่ค่อนข้างมาก..

               "นะ..นี้..นี้มันสุดยอด!!!"ฮันจิพูดขึ้นมาก่อนจะพุ่งไปที่เครื่องฉายทันที "ฉันแงะมันออกมาดูได้ไหม...ได้ไหมๆๆๆ"

               "อย่านะ!ฮันจิ"

               "ยัยวิปริต อย่าเชียวนะ"

               "อย่านะค่ะ!"

               เสียงของเอลวินกับรีไวล์และมิคาสะดังแทบจะพร้อมกัน แน่นอนว่าเพื่อความปลอดภัยของอุปกรณ์ ทุกคนเลยพุ่งไปกอดดึงร่างฮันจิเอาไว้ก่อนที่จะเอาไปทำอะไรอันตรายเข้าให้

              "เอาล่ะ..ฉันมีเวลาไม่นาน..พวกเธอมีอะไรอยากถามไหม"คริช่าพูดขึ้น ทำให้เอเลนสะดุ้งขึ้นมาด้วยเพราะมีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ภายในใจของเขา ทำให้เขาหันไปคริช่าที่เป็นAI. ในทันที..พร้อมกับเม้มปากแน่นอย่างไม่รู้ว่าจะถามไปดีไหม

               เขารู้สึก..กลัวในคำตอบที่จะได้ยิน..คำตอบที่ว่า...อีกฝ่าย..อาจจะไม่เคยรักเขากับแม่เลย..

               ตุบ

                  "พี่โคลว์"เอเลนเงยหน้ามองพี่โคลว์ที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้...ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในใจของเอเลน..ความรู้สึกที่ว่าน้อยใจหรือว่าสงสัยมันเหมือนอยู่ๆก็หายไป...

                    นั้นสินะ...ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้นี้นา...แค่ตอนนี้เขารู้ว่าเขามีพี่โคลว์ มีมิคาสะ..อาร์มินและก็ทุกคนที่รักเขาก็พอแล้วนี้นา

                    แต่ราวกับว่าAI ของคริช่ารู้ความในใจของเอเลนจากการที่เขามองจ้องมาที่อีกฝ่ายได้สักระยะ การประมวลผลของเขาเข้าไปสูงสมองกลในระบบก่อนมันจะให้คำตอบว่าถึงเวลาที่ต้องบอกบางอย่างที่คริช่าตัวจริงคาดเดาเอาไว้

                    "เอเลน..เยเกอร์."คริช่ามองสายตาของคริช่าที่ฉายอยู่เปลี่ยนไปจนทำให้ตัวเอเลนเองถึงกับสะดุ้ง เพราะมันเป็นสายตาที่เหมือนพ่อในความทรงจำของเขาไม่มีผิด..พ่อที่เงียบขรึมจนน่ากลัวแต่ว่ามักจะมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนเสมอมา

               "พ่อ"

               "เอเลน...ถ้าข้อความนี้ถูกปลดล๊อคแสดงว่าลูกรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว...และคงคิดว่าพ่อน่ะ...ไม่เคยรักลูกกับแม่คาร่าเลยใช่ไหม..ไม่สิ..ลูกอาจจะคิดไปด้วยว่า..สำหรับพ่อแล้ว...ลูกเป็นอะไรกันแน่..ทำไมถึงยัดเยียดอะไรแบบนี้ให้..ทำไมพ่อแย่แบบนี้ ทำไมพ่อเลวขนาดนี้..เฮ้อ..คิดแล้วน่าปวดหัวจริงๆ"คริช่าพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเองเล็กน้อย...เขาดูมีท่าทางที่ต่างไปจากที่ทุกคนเคยเห็น ดูเป็นผู้ชายที่กังวลและกำลังทำตัวไม่ถูกและรู้ว่าตัวเองผิด...

               "พ่อ"

               "เอเลน...พ่อยอมรับว่าก่อนหน้านี้อย่างที่ลูกได้ยิน..พ่อเป็นคนที่เลว..เลวแบบสุดๆ..แต่ว่าพอได้ตื่นมาอีกครั้งหลังจากโลกที่เปลี่ยนไป..พ่อก็ตระหนักอะไรได้หลายๆอย่าง...พ่อไม่อาจจะลบความผิดเดิมของพ่อได้ทั้งหมดแต่ว่า...พ่อก็ไม่คิดจะกลับไปทำมันอีก...การที่พ่อให้พลังของนางิสะส่งต่อไปให้ลูก..เพราะพ่อคิดว่ามันจำเป็นในอนาคต...และพ่อไม่ห่วงว่าโคลว์จะกินลูกเพื่อเอาพลังของเขาคืน...เพราะเชื่อเถอะว่าโคลว์ พี่ชายของลูกไม่ได้เลวขนาด ซีคลูกชายคนแรกของพ่อ.."คริช่าบอกเสียงแปลกๆเล็กน้อยเมื่อพูดถึงซีค..

               "และพ่อยอมรับ...รักครั้งแรกของพ่อ..คือ โคลว์ เซเวียร์...เขาเป็นคนแรกที่พ่อเข้ากับสิ่งที่เรียกว่าคนได้...และเป็นรักที่พ่อเชื่อว่าจะไม่รักใครอีกจนกระทั้งโคลว์ เซเวียร์บอกให้พ่อมองหาคนอื่นนอกจากเขา...และคนนั้นคือคนที่พ่อตัดสินใจจะฝากทั้งชีวิตไว้ที่เธอ..นั้นก็คือแม่ของลูก...คาร่า...เธอเป็นรักสุดท้ายของพ่อ....และลูกไม่เหมือนซีค..ที่เกิดมาจากความรัก...ไม่ใช่ความใคร่หรือความสงสาร..."คริช่าพูดเสียงดูเด็ดขาด จนทำให้ทุกคนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่พอใจโดยเฉพาะโคลว์

               "นี้นายน่ะ! แล้วไดน่า ฟริทซ์ล่ะไปไหน..ซีคก็ลูกของนายไม่ใช่หรอไง!"เป็นครั้งแรกที่เห็นฮันจิหงุดหงิดและไม่พอใจ..ในฐานะของคนเป็นเพศแม่เหมือนกัน...โดยมีมิคาสะทำหน้าไม่พอใจเช่นกัน..เธอไม่คิดเลยว่าคุณหมอ คริช่า มีด้านมืดแบบนี้ด้วย

               ".......สำหรับไดน่า..ฉันต้องขอบคุณเธอ..ความสัมพันธ์ของเราเป็นเหมือน....ฉันเอาเปรียบเธอ...เพราะเธอคนนั้นเข้ามาตอนฉันอ่อนแอและคอยประคองฉัน..จนกระทั้งวันที่ฉันลุกขึ้นยืนได้แล้ว..และนั้นทำให้ฉันดำดิ่งอีกครั้งตอนที่รู้ว่าเธอคือลูกสาวของดอกเตอร์ฟริทซ์ ฉันยอมรับว่าฉันเลวที่ลงเอาความแค้นทุกอย่างไปลงที่เธอ และลูกของเธอ...จนหมด..หมดจริงๆ..เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันอยากจะขอโทษและอยากให้เธอให้อภัยมากที่สุด..."คริช่าพูดเสียงหนักแน่นจริงใจที่สุด..

                "โหดร้าย...พ่อน่ะ...ฮึก..ทำไม..ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย!!"เอเลนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง..เขารู้สึกสงสาร..สงสารคุณไดน่าและก็พี่ชายต่างมารดาของเขา....แต่ว่าต้องยอมรับว่าหัวใจส่วนหนึ่งของเขารู้สึกดีใจ..ที่เขาเกิดมาจากความรัก..แม่ของเขาเป็นผู้หญิงที่พ่อรัก..ถึงจะไม่ใช่รักแรกก็ตาม..

               "หึ..นี้ล่ะมนุษย์โลภมาก...โคลว์..ฉันรู้ว่าฉันทำกับเธอไว้มากมายถึงไม่ใช่เธอคนนี้แต่...ฝากลูกชายของฉันด้วยนะ...ฝากเอเลน..กับมิคาสะ..ให้กับเธอดูแลพวกเขาที..ฉันเชื่อว่าความทรงจำของเธอที่เซเวียร์ส่งผ่านมาให้เธอ..ทุกอย่างจะต้องมีทางแก้ไขให้เธอสามารถดึงเอาพลังที่ฉันส่งให้เอเลน กลับไปให้เธอได้..โดยที่เธอไม่ต้องกินเขาเข้าไป..."คริช่าพูดพร้อมกับมองไปที่โคลว์ด้วยสายตาขอร้องอย่างที่สุด

               "....ลูกชายของฉัน..เขาพึ่งจะโต..ฉันอยากเห็นเขาผลิบานและแข็งแกร่งกว่านี้..เพราะงั้น..โคลว์..ขอร้องล่ะ..ช่วยเขาทีเถอะนะ...ฉันน่ะ..ในกล่องที่เซเวียร์ให้มา..มันเหลือแต่เพียงยาที่เก็บเอาไว้สำหรับรักษาการกลายเป็นไททันเท่านั้น...และมันมีแค่หลอดเดียว..ขอร้องล่ะนะ..โคลว์"คริช่าขอร้องอีกฝ่ายก่อนภาพนั้นจะหายไปและเครื่องก็ระเบิดออก..โดยไม่ได้ฟังแม้แต่คำตอบของโคลว์

               "ว๊าย!! ตายแล้ว..มะ..มัน....ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!"ฮันจิเหมือนร้อนตัวรีบพูดขึ้นมาก่อนเลยพร้อมกับชูมือขึ้นมาสองข้าง

               "ชิ....จากนี้จะเอายังไงต่อ"รีไวล์หันไปมองเอลวิน ที่ทำหน้าคิดประมวลผลทุกอย่าง ในขณะที่เอเลนเหมือนจะร้องไห้ซบอกของโคลว์อย่างอดไม่ได้..เมื่อคำพูดสุดท้ายของพ่อ..มันทำให้เขามีน้ำตาขึ้นมาอีกครั้ง

               "....โคลว์...นายคิดว่ายังไง"เอลวินหันไปมองคนที่ต้องรับบทหนักในเรื่องนี้...เพราะทุกอย่าง..มันจบได้ก็ต้องเป็นโคลว์เพียงคนเดียวเท่านั้น....ถ้าอีกฝ่ายเกลียดชังมนุษยชาติล่ะก็...จบแน่

               "หือ..?"โคลว์เลิกคิ้วขึ้นมองพวกเขาก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา...ชวนทำให้เอลวินหน้าเครียดขึ้นมาทันที ในขณะที่รีไวล์กลับไม่พูดอะไรเดินไปยืนข้างๆร่างบาง..เหมือนบอกว่าไม่ว่าทางไหนที่ร่างบางเลือกเขาก็พร้อมที่จะไปกลับร่างบางทั้งนั้น

               "เธอ...คงไม่..."

               "คุณคิดว่าผมเป็นใครกันน่ะครับ..."โคลว์มองก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของเอเลนที่ยังมีคราบเหลืออยู่บ้าง...อีกฝ่ายหยุดร้องไห้เพื่อจะฟังคำตัดสินจากเขาเหมือนกัน

               "โคลว์"

               "เฮ้อ..ถึงผมจะเจ็บปวดกับความจริงและรู้สึกแค้นมากก็เถอะ.....แต่ว่าคนที่ทำเรื่องพวกนั้นทั้งหมดตอนนี้ก็ได้รับผลกรรมทั้งหมดแล้ว....หึ..ให้ผมเดา..ความจริงแล้ว เซเวียร์ เองก็คงหยุดเรื่องพวกนี้ได้ตั้งนานแล้ว..แต่เขาไม่ทำ...เพราะเขาคงอยากให้พวกมนุษยชาติชดใช้กับการกระทำที่ทำมาตลอดหลายปี.."โคลว์พูดทำให้พวกเอลวินคิดตาม

               หากว่าโคลว์ เซเวียร์มีความสามารถมากขนาดนี้ ความจริงอีกฝ่ายก็น่าจะจัดการพาตัวโคลว์ตัวจริงไปหาราชินีนางิสะได้ตั้งนานแล้วจริงๆ..ไม่สิ..อาจจะติดคนในองค์กรกับกองทัพที่ชนะนั้นไม่ใช่หรอ...แล้วทำไม..

               "ผมคิดว่า เซเวียร์ดูการโจมตีของซีคออก และก็สามารถเอาทั้งผมกับเขาหลบได้..แต่ไม่ทำ..ผมว่านั้นอาจจะเป็นความตั้งใจของเขาที่จะตายอยู่แล้วก็ได้.."โคลว์มองก่อนจะยิ้มมุมปากเมื่อคิดถึงนิสัยตลกร้ายของโคลว์ เซเวียร์

               "นาย..หมายความว่า..เขายอมตายเพื่อไม่ต้องช่วยงั้นหรอ.."เอลวิลมองอย่างตกใจทึ่งในความบ้าของโคลว์ เซเวียร์ หากเป็นแบบนั้นจริงๆล่ะก็...อีกฝ่ายช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ

               "พี่โคลว์ค่ะ..แล้วจากนี้พี่จะทำไงล่ะก็..แล้วเอเลน.."มิคาสะผู้เป็นห่วงเอเลนมากกว่าใครถามขึ้นมาเสียงเครียด้วยความเป็นห่วงทั้งสองคน เธอไม่อยากให้ใครต้องจากไป..ไม่อยากเลย

               "เฮ้อ..พี่คิดว่าเรื่องนี้ เซเวียร์อาจจะมีทางแก้...ไว้พี่จะไปค้นคว้าที่บ้านกลางทะเลอีกที...ส่วนเรื่องไปหาแม่น่ะ....คงต้องหลังคลอดล่ะนะ"โคลว์ทำหน้าคิดวางแผน...พวกเขามีเวลาอยู่อีกแค่ 7 เดือน...น่าจะเตรียมความพร้อมพอที่จะบุกไปที่อเมริกาล่ะนะ..ไม่สิ..มันอาจจะยากไป..หรือว่าเขาควรตรวจสอบเพื่อยืนยันอีกทีว่าแม่ของเขาอยู่ที่นั้นจริงๆดี...

               "โคลว์..นี้นายจะช่วย..งั้นหรอ"เอลวินถามย้ำขึ้นมา...เขาไม่คิดว่าโคลว์จะยอมช่วย..เพราะเท่าที่ฟัง...สิ่งที่เกิดกับครอบครัวร่างบางมัน...เลวร้ายมาก

               "เอลวิน...ฉันว่าฉันบอกแล้วนะว่าพวกนั้นรับผลที่มันทำไปหมดแล้ว...อีกอย่าง..เห็นแบบนี้..แต่ร่างโคลนของผมน่ะ..ไม่สิ..ผมในความทรงจำหลายคน..ก็มีพวกพ้อง..มีคนรัก..ที่เป็นมนุษย์เหมือนพวกคุณนะครับ..."โคลว์ยิ้มก่อนจะหันไปมองรีไวล์พร้อมกับยื่นมือไปหาอีกฝ่ายที่รับจับมือเขาเอาไว้มากำแน่น...

               "ผมน่ะ..รัก...มนุษย์อย่างพวกคุณมาก..เราไม่ต่างอะไรตรงไหนเลย...มีหัวใจ..มีความรัก..มีทุกข์ มีสุข..เหมือนๆกันหมด..แล้วแบบนี้จะให้ผมใจร้ายเหมือนพวกนั้น..คงไม่ได้หรอกครับ...ผมว่าผมคนดีพอครับ....เอ๋..หรือว่าคุณเอลวินอยากให้ผมทำลายดีครับ..ถามย้ำกันจริง"โคลว์พูดก่อนจะส่งยิ้มละไมไปให้เอลวินที่เหงื่อตก

               "อย่าดีกว่า..ขอบคุณเธอมากที่ไม่คิดจะกำจัดมนุษยชาติ..."เอลวินบอกก่อนจะมองอีกฝ่าย

               "หึ..ครับ..อือ..ผมว่าเรากลับกันเถอะครับ..ที่นี้น่ะ.ถ้าเราไม่รีบออกไปล่ะก็...ตายหมู่นะครับ.."โคลว์ยิ้มก่อนจะจับมือรีไวล์กับเอเลนแน่น
    
               "หา..ทำไมล่ะ.."ไม่ทันที่ฮันจิจะพูดอะไรต่อ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาเป็นจังหวะ...ติ้ดๆ..ๆ..

               "รีบมาจับมือกันไว้ก่อนเถอะครับ...ถ้าพวกคุณไม่อยากถูกย่างสด"โคลว์ยิ้มอีกครั้งทำให้ทุกคนรีบมาจับมือโคลว์กันทันที ก่อนความรู้สึกโหว่งๆในท้องจะเกิดขึ้น พวกเขาทั้งหมดก็มาโผล่ที่บนกำแพงข้างๆกับพวกอาร์มิน

               "เหวอ!"

               "เฮ้ย!"


               พวกอาร์มินร้องตกใจกันในทันที เมื่อเห็นทั้ง 6 คนมายืนอยู่ข้างๆโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เพราะใช้พลังของโคลว์ จนทำให้คนที่พึ่งนึกได้ว่าเจ้าหมาตัวแสบใช้พลังโดยใช้เหตุอีกแล้ว..แค่ให้พวกเขาเดินออกมาก็พอแล้วนี้นา...และไม่ทันที่รีไวล์จะอ้าปากพูดอะไร เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาก่อน

               บึ้ม!!

               "กริ้ด!!! / ว๊าก!!"เสียงร้องตกใจดังไปไปทั่วกำแพงรวมไปถึงคนรอบๆที่รับรู้ถึงแรงระเบิดขนาดมหาศาลที่ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่พอสมควรตรงที่เคยเป็นบ้านของเอเลน

               "นะ..นี้มัน.."ฮันจิมองหน้าซีดเมื่อคิดว่าถ้าเมื่อกี้พวกเธอไม่รีบออกมาล่ะก็....

               "แฮ่กๆ..อึก.."โคลว์เซเล็กน้อยก่อนจะได้รีไวล์ประคองเอาไว้ไม่ให้ล้ม..แล้วถึงขยับมาอุ้มร่างบางในท่าอุ้มเจ้าสาวเมื่อเห็นว่าขาร่างบางเริ่มสั่นเหมือนจะยืนไม่ไหว

               "นายรู้อยู่แล้วหรอโคลว์...ว่าจะมีระเบิด"เอลวินถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าร่างบางดูจะรู้ก่อนพวกเขาเสียอีก

               "อึก..ครับ..ผมได้กลิ่น...กำมะถัน..อือ.."โคลว์บอกด้วยใบหน้าซีดเผือกก่อนจะถูกรีไวล์ลูบหัวร่างบางเบาๆ

               "ไม่ต้องพูดแล้ว..ไว้ที่หลัง..นายนอนพักซะ...ที่เหลือพวกฉันจัดการเอง"เขามองจ้องร่างบางที่ตาปรือจะหลับเต็มทน อย่างจริงจัง ทำให้ร่างบางค่อยๆหลับตานอนคาอกอีกฝ่ายไปอย่างไม่อาจฝืนทนต่อไปได้

               หลังจากนั้นทีมสำรวจทั้งหมดก็ได้รวมกับกองกำลังวูฟที่โคลว์นำมา และเตรียมตัวกลับไปหยังวอลล์โรสเพื่อรายงานผล โดยพวกวูฟกับกองสำรวจบางส่วนอยู่เฝ้าที่นี้เพื่อความปลอดภัยเอาไว้ก่อน หลังจากนั้นอีกไม่กี่วันต่อมา พวกเขาก็ได้รับรายงานว่าเขตชิกันชิน่าปลอดภัย ผู้คนที่อยากกลับบ้านเต็มแก่แล้วในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับไป..แน่นอนว่าเอเลน มิคาสะและอาร์มินไม่มีบ้านให้กลับมาตั้งนานแล้ว..เพราะงั้นต่อให้ได้เมืองชิกันชิน่ากลับมา...แต่พี่โคลว์ที่เป็นพี่ของพวกเขาอยู่ที่ไหน..เขาก็จะอยู่ที่นั้นด้วย...

TBC

               อ๊ากกกก มาอัพแล้วค่ะ กลิ้งหมดแรง/นอนทับกองงาน/ เรื่องนี้เหลืออีกไม่ถึง 10 ตอนก็น่าจะจบแล้วค่ะ อ๊าก รวบรวมพลังสุดแรงเกิด!! อ๊าก ขอบคุณทุกท่านมากๆนะค่ะที่ติดตามมากๆเลยะ มีความสุขมากค่ะที่ได้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา

               ดีใจที่ทำให้ทุกท่านอ่านและได้สนุกไปด้วยกันจนถึงตอนนี้ ขอบคุณมากๆนะค่ะ ขอให้ทุกท่านอยู่ด้วยกันจนจบเรื่องนี้ไปเลยนะค่ะ อิอิ มาสนุกด้วยกัน ไปด้วยกันนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #373 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 22:59
    จะรออย่าใจจดใจจ่อเลยค่ะ!
    #373
    0
  2. #372 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 17:06
    รู้สึกค้างอยากรู้แล้วว่าต่อไปจะเป็นไง
    #372
    0
  3. #371 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 16:46
    รอตอนต่อไปอยู่ค่าาา
    #371
    0