My Control My Luffy

ตอนที่ 30 : เรื่องเข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 ม.ค. 57

 

 

วันหยุดสุดสบายนั้น ไม่เคยมีสำหรับโรงพยาบาลที่ต้องดูแลผู้ป่วยตลอดทั้งวัน พี่ชายคนเก่งเองก็กำลังพักผ่อนจากการนั่งหลังแข็งตรวจคนไข้มาตั้งแต่เช้า

“ไงคุณหมอคนเก่ง”

“โรบิน? มาได้ไงเนี่ย?”

“ฉันแวะมาหาคิดว่าคงหิว เลยทำข้าวกล่องมาฝากนิดหน่อย”

“อ้อ...ขอบใจ”

“วันนี้เพื่อนลูฟี่จะมา อย่ากลับดึกนักล่ะ”

“จ้า...”

นั่นสิ จะว่าไปวันนี้เลิกเร็วหน่อยก็ดี จะได้ไปช่วยเตรียมอาหารรับแขกด้วย คิดเช่นนั้นเขาจึงเก็บของแล้วออกไปจากออฟฟิศหมอ เพื่อกลับบ้าน

 

ไม่ห่างจากโรงพยาบาลนัก เขาได้แวะเข้าไปซื้อเครื่องปรุงในร้านสะดวกซื้อแถวนั้น แย่หน่อยที่เขาไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์มา เลยได้แต่ยืนรอรถประจำทางที่ป้าย

“โย่คุณหมอ!

“คิด?”

“กำลังจะไปไหนเหรอครับ?”

“ฉันลืมเอามอเตอร์ไซค์มาก็เลยจะนั่งรถกลับ”

“เหรอ? ผมไปส่งไหม?”

“เอ๋!? เอ่อ...ไม่ต้องหรอก เธอจะไปที่อื่นไม่ใช่เหรอ?”

“ผมไปส่งได้ ขึ้นมาเร็ว”

“...”

ปล่อยไปตามน้ำ ลอว์โดดขึ้นรถไปตามคำเชื้อเชิญ คิดๆดูแล้ว หลังจากได้รู้จักกันมากขึ้นแล้ว คิดไม่ได้เป็นนิสัยเสียอะไร แค่กวนประสาทตามแบบฉบับของวัยรุ่น แล้วก็ทำอะไรแปลกๆที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจบ่อยๆ ใช้ชีวิตเป็นตัวของตัวเอง เป็นอิสระ

 

“ขอบใจที่มาส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ”

“เอ่อ...รีบไปไหนรึเปล่า? ถ้าไม่ก็อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันสิ?”

“จะดีเหรอ?”

“ดีสิ วันนี้ลูฟี่จะพาเพื่อนมาที่บ้าน ยังไงก็ต้องทำเยอะอยู่แล้ว มากินด้วยกันเถอะ”

คิดไม่ปฏิเสธคำชวน อีกเหตุผลหนึ่งคงเพราะอยากเจอเจ้าของชื่อนั่น ลูฟี่...คนที่คุณหมอละเมอออกมาตอนนั้น เขาอยู่กับคุณหมอไม่ผิดแน่ แต่ในฐานะอะไรล่ะ? เมีย ลูก หรือจะเป็นพี่น้อง?

 

“ลอว์? กลับมาแล้วเหรอ?”

“ไงนามิ โรบินล่ะ?”

“อยู่ในครัว...เอ่อ...แล้วเขาคือ?”

“เขามาส่งฉันน่ะ ก็เลยชวนมากินข้าว”

“ผมชื่อคิด ครับ”

“สวัสดี เรียกฉันว่านามิก็ได้นะ”

“ลอว์กลับมาแล้วเหรอ? ซื้อเกลือมาด้วย...หวัดดีจ๊ะ?”

โรบินโผล่ออกมาจากห้องครัวเพราะได้ยินเสียงลอว์ที่กลับมา แต่เธอกลับไม่ได้เห็นเพียงคนในครอบครัว ยังมีใครอีกคนยืนอยู่ด้วยเลยเอ่ยทักไปพร้อมรอยยิ้ม

“คิด ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“โรบินจ๊ะ เชิญตามสบายนะ”

“รออยู่นี่แล้วกันนะคิด ฉันขอไปทำกับข้าวก่อน ตามสบายเลย”

ลอว์ถอดเสื้อนอกออกแล้วเดินเข้าครัวไปพร้อมถุงเครื่องปรุงที่ซื้อมา ทิ้งคิดอยู่กับนามิสองคน แต่ท่าทางคิดดูปกติมาก ไม่เกร็งกับสิ่งรอบข้างเหมือนคนอื่นๆ ราวกับคุ้นชินกับมันเป็นอย่างดี

“นี่คิด นายอายุเท่าไรเหรอ?”

“ปีนี้ก็ 20 แล้วล่ะ”

“อายุพอๆกับฉันเลยแฮะ ฉันใกล้จะ 21 แล้วล่ะ”

“นามิทำงานอะไรอยู่ เกี่ยวกับแฟชั่นรึเปล่า?”

“ใช่ เป็นช่างออกแบบเครื่องประดับของ Sweet Diamond

“เอ๋? โกหกน่า! ของแบรนนั้นคุณออกแบบเหรอ?”

“ก็ส่วนใหญ่น่ะ ทำไมเหรอ?”

“คือ ผมเคยไปเป็นนายแบบให้สินค้านั่น ก็เกิดถูกใจขึ้นมา ตอนนี้ผมมีเกือบครบชุดเลยล่ะ”

“ไม่จริงน่า!

“จริงสิ! อย่างล่าสุดก็ Snow boy กับ เกล็ดหิมะสิเงินใช่มะ?”

“ใช่...ตกใจหมดเลย ไม่คิดว่านายจะเป็นพวกชอบเครื่องประดับนะเนี่ย”

“ผมเองก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเจ้าของผลงานแสนสวยนั่นเหมือนกัน”

“ดวงสมพงกันเนอะ”

ทั้งสองหัวเราะร่วนไปด้วยกัน แต่จังหวะครื้นเครงก็อยู่ได้ไม่นานก็ถึงเวลาที่เด็กน้อยจะกลับมาถึงบ้านเสียที

 

“นามิ! เค้ากลับมาแล้ว!

“สวัสดีพี่นามิ!!

“ไงทุกคน มาไวเหมือนกันนี่นา”

“ลูฟี่มันงอแงเพราะหิวนะครับ”

อยู่ๆประตูทางเข้าก็แน่นไปด้วยคน ในนั้นมีกลุ่มเด็กนักเรียนที่ใส่เสื้อเหมือนกัน กับคุณลุงที่อายุห่างจากพวกนั้นพอควร ทัศนะศึกษาเหรอ? แต่ไม่ทันได้คิดไกล ลอว์กับโรบินก็ออกมาสำรวจแขกข้างนอกครัว

“โอ๊ะ!? มากันแล้วเหรอ?”

“ตายจริง ยังทำกับข้าวไม่เสร็จเลยสิ”

“ลอว์! โรบิน! เต้ากลับมาแล้วนะ!!

“ยินดีต้อนรับ”

“ไงลูฟี่”

เด็กน้อยวิ่งเข้าใส่คนทั้งสองเหมือนลูกวิ่งเข้าไปกอดพ่อแม่ ยิ่งทำให้คิดเข้าใจผิดไปใหญ่

“ผมช่วยงานในครัวแล้วกันนะครับ พวกนายไปล้างมือ แล้วไปจัดโต๊ะซะสิ”

“รับทราบ!!

คนผมทองถอดสูทโรงเรียนออกวางไว้กับกองกระเป๋านักเรียนแล้วหันมาสั่งลูกมือก่อนจะเข้าครัวไปพร้อมคนอื่นๆ นามิเองก็พาคิดไปช่วยกันจัดโต๊ะอาหารพร้อมกับน้องๆซึ่งเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

หลังจัดโต๊ะเสร็จอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟถึงที่ มื้ออาหารที่หรูหราใหญ่โตสำหรับแขก ดูอบอุ่นต่างจากงานเลี้ยงที่คนใหญ่คนโตจัดเพื่อต้อนรับแขก ร่วมโต๊ะกันเพียงเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ

“แชงค์เป็นครูเหรอ? เท่จังนะ”

“ใช่ เป็นครูสอนภาษาด้วยความถนัดด้านนี้ เลยใช้ให้เป็นประโยชน์”

“ทั้งเท่ ทั้งฉลาดเลยนะ ยอดเลย...แล้วคิดล่ะ ตอนนี้ทำงานอยู่ไหม?”

“ครับ เป็นนายแบบนิตยสารแฟชั่น แต่ไม่ได้ดังอะไรหรอก”

“อ๊ะ!? หรือว่านายจะเป็นนายแบบคนนั้น?”

“คนไหนเหรออุซป?”

“ก็คนที่อยู่ในกลุ่ม 2KL ไง คนที่ถ่ายรูปคู่กับลอว์ ในนิตยสารนั่นน่ะ!!

“อ๋อ...นั่นพวกฉันปกปิดตัวจริงเอาไว้เลยใช้ชื่อกลุ่มแทนลงไป ออกจะเชยไปหน่อยแต่ก็ช่วยไม่ได้ละนะ”

“มันคืออะไรเหรอ 2KL?

“ชื่อของพวกเราไง คิด ลอว์ คิลเลอร์ เลยจับดึงตัวอักษรต้นชื่อมาก็จะได้ K L K L หรือก็คือ 2KL ไงล่ะ เชยใช่ไหม?”

ทุกคนทำหน้าอย่างเข้าใจง่ายและเห็นด้วยกับคิดอย่างแรง หลาคนยังสงสัยว่าลอว์จะไปเป็นนายแบบอีกไหม เขาว่า เป็นหมอดีกว่ากันเยอะ เลยคงจะขอบาย แต่ถ้าลำบากจริงๆก็จะยอมเป็นให้ในกรณีพิเศษ

 

หลังมื้ออาหารลูฟี่ คิด และนามิขออาสาล้างจานเอง ส่วนแชงคูส เด็กๆ และพวกพี่สาวออกไปนั่งคุยกันอุ่นๆในห้องนั่งเล่น

“ชิชิ สนุกดีนะ เสียดายที่เอสกับซาโบไม่ได้มาด้วย”

“ยังมีอีกเหรอ? เพื่อนนายเยอะจังนะ”

“น้องชายเราก็แบบนี้แหละ หาเพื่อนไปทั่ว”

“น้องชาย? ไม่ใช่ลูกเหรอ?”

“หือ? ทำไมถึงคิดว่าเป็นลูกล่ะ? หรือว่าฉันหน้าแก่เหรอ!?”

“ปะ เปล่าครับ...ก็เขาดูเด็กแล้วก็น่ารักมากเลยนี่นา”

“ใช่แล้ว! น่ารักใช่ไหมล่ะ! ลูฟี่เป็นเด็กโตช้า แล้วก็ออกจะไม่เต็มซักหน่อย”

“ฉันได้ยินนะ”

“อุ๊ย!? โทษจ๊ะ ลืมไปว่าอยู่ด้วย”

เด็กน้อยปั้นหน้าปูดใส่พี่สาว ก็นะ อยู่ต่อหน้าคนอื่นแท้ๆ แต่ไม่เห็นจะพูดอะไรให้น้องคนนี้ดูดีเลย คิดหัวเราะแห้งๆกับท่าทีเหล่านั้น ก่อนจะจัดเก็บจานที่เพิ่งล้างเข้าตู้

 

ทั้งสามออกจากครัวไปที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งตรงนั้นก็กำลังสนุกสนาน ฝั่งผู้ใหญ่พูดคุยสนทนากัน เด็กๆกำลังเล่นบันไดงูรอลูฟี่ ท่าทางกำลังไปได้สวยเด็กน้อยเลยเข้าไปแจมด้วย

“เอ่อ...ผมต้องไปที่สตูดิโอ ขอกลับก่อนนะครับ”

“อ้าว...จะไปแล้วเหรอ?”

“คิดคุง ขากลับผ่านสถานีรถไฟไหม?”

“ครับ”

“งั้นผมกลับบ้างดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียค่ารถ ไปนะครับ”

“โชคดีค่ะ”

“กลับดีๆนะแชงคูส คิด”

“ไว้มาอีกได้เสมอนะคะ”

“ไปแล้วเหรอ? บ๊าย บาย!!!

ทุกคนโบกมือลาให้ทั้งสองคนโชคดีจนกระทั่งเขาลับตาไป ลูฟี่พังกระดานบันไดงูแล้วรีบชิ่งขึ้นห้องไปโดยไม่รอฟังเสียงโวยวายจากอุซปที่กำลังจะชนะอยู่แล้วเชียว พวกพี่ๆฉีกยิ้มหัวเราะร่วน มองเด็กๆที่พากันหิ้วของขึ้นชั้นบนไป

“ฉันจะฆ่าแกลูฟี่!!

“แน่จริงก็จับให้ได้สิ!!!

“ให้ตาย...เล่นกันเป็นเด็กไปได้”

“ทางนี้ๆ!

“หยุดนะ!! โอ๊ะ!?

ด้วยความรำคาญ โซโลปาหมอนใส่กะบาลเจ้าลิงสองตัวนั่นทำให้เหตุการณ์เงียบไปขณะหนึ่ง นาทีต่อมาทั้งอุซปและลูฟี่ปาหมอนกลับไปหาโซโลทั้งสองใบเต็มๆ ซันจิกลั้นหัวเราะเต็มที่จนท้องแข็ง สุดท้ายโซโลก็ลงไปร่วมวงไล่จับด้วยจนได้

“หยุดนะแก!!

“โกรธแล้วๆ!!

“ใครโดนยักษ์จับคนนั้นแพ้!!

“ใครเป็นยักษ์ฟะ! หยุดนะพวกแก!!

“เอาล่ะ พอแล้วๆ มาทำการบ้านกันดีกว่า”

ซันจิเข้ามากอดเอวโซโลไว้ ทำให้พวกลูฟี่หลุดไปจากมือ โซโลแยกเขี้ยวกว้างๆใส่ อุซปกับลูฟี่แลบลิ้นให้อย่างไม่สำนึก เอาเข้าไปพวกเอ็งนี่นะ ปล่อยให้โดนจับกินซะก็ดี ขณะที่พวกเด็กๆกำลังเล่นกันสนุกสนาน พี่ชายก็ได้แต่ยืนอยู่หน้าห้องเพราะเสียงโครมครามที่น่ากลัว

 

แชงคูสที่ได้คิดมาส่งก็นั่งรถไฟกลับมาจนถึงบ้าน ร่างสูงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามานั่งดื่มเบียร์ที่เตียงเพื่อผ่อนคลาย แต่ขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาเปิดเครื่องรับสายตามความเคยชิน ปัญหาคือมันเป็นโทรศัพคนอื่นที่รุ่นเดียวกัน

“ฮัลโหล?”

“....”

“ฮัลโหลครับ?”

“แกเป็นใคร?”

“แล้วคุณโทรหาใครล่ะครับ?”

“ฉันถามว่าแกเป็นใคร!!

“ท่าจะบ้านะคุณ? ก็ได้...ผมชื่อแชงคูส”

“แล้วแกมีมือถือของลูฟี่ได้ไง!?

“เอ๋?”

ร่างสูงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม? มือถือลูฟี่เหรอ? สงสัยสลับกันตอนที่นั่งคุยกันแน่เลย ซวยแล้วหว่า...เอาไงดี...ตามน้ำละกัน

“เอ...ลูฟี่เหรอ? มีธุระอะไรด่วนรึเปล่า?”

“มี...ฉันมีแน่...ครั้งนี้ฉันจะปล่อยแกไปก่อน...ถ้ายังเกาะแกะลูฟี่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

ปลายสายวางไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ชวนขนลุกนิดๆ เราผิดเองแหละที่ไม่ได้ดูให้ดี แถมยังไปพูดจากวนประสามใส่เขาอีก ท่าทางโกรธน่าดู แฟนลูฟี่รึเปล่าหว่า?

 

 

“โธ่โว้ย!!”

“เกิดอะไรขึ้นคะนายท่าน?”

“ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มารับสาย...ฉันกลัวโมเนะ ความสัมพันธ์ของเราต้องจบลงแน่ เจอกันครั้งต่อไป...ลูฟี่อาจจะบอกเลิกฉันก็ได้”

“เวอร์โก้เองก็รายงานมาว่าวันนี้ลูฟี่กลับบ้านกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ เขาอาจจะเป็นแค่เพื่อนก็ได้ค่ะ”

“ตรวจสอบทีโมเนะ...เจ้านั่นชื่อ แชงคูส”

“รับทราบเจ้าค่ะ”

แชงคุสเหรอ? เสียงแบบนั้นคงจะอยู่ในวัยทำงานแล้วสินะ คงใกล้ชิดกันมากถึงขนาดหยิบโทรศัพท์ได้ ขนาดฉันเจ้าตัวยังไม่ยอมให้แตะเลย ลูฟี่...เราจะจบกันแค่นี้เหรอ? นายกำลังจะมีตัวจริงงั้นเหรอ? ขอให้ทั้งหมดนี้ฉันคิดไปเองทีเถอะนะ

 

 


มิงโก้จังสับสนแล้ว!! ฉากหน้ามีตบ! //ล้อเล่น
หายไปนานเลย! งานวันเด็กสนุกมากค่ะ! เพื่อนๆไปไหนกันบ้างเอ่ย?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #398 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:14

    ใจเย็นดอฟฟี่ อย่าเข้าใจผิดสิเดี้ยวเรือเค้าล่มพอดี

    #398
    0
  2. #352 nighttyyyyyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 11:20
    นกเน่าออกอาการล่ะ โหดจุงถึงตายเลยนะ
    #352
    0
  3. #287 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 08:25
    ป๋า เปนเอามากเรยนะนั้น ตบผัวะ ด้ายสติยัง // โดนตรีน 555
    หึงโหดอะ มีตาย 55
    #287
    0
  4. #140 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 13:29
    อย่าเครียดท่านพี่โดฟลา! ไม่ว่ายังไงลูฟี่ก็มีแต่ท่านพี่เท่านั้น!!
    (ใครเป็นพี่เธอ?//โดฟลา)
    #140
    0
  5. #122 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 21:53
    ป๋าหึงแล้ว ป๋าก็อย่ายอมแพ้ง่ายๆนะ !!!!!!!!
    #122
    0
  6. วันที่ 16 มกราคม 2557 / 13:09
    เจ้านกหึงแหละ>//<
    สู้ๆนะค่ะไรเตอร์
    รออ่านต่ออยู่ค่ะ^_^
    ค้างมากเลยT^T
    #56
    0
  7. #55 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 19:55
    หึหึหึ มิงโก้เจอดีแล้วล่ะ หึงลูฟี่ให้มากๆเลย
    ชอบให้มิงโก้หึงลูฟี่ แล้วจบที่เตียงนะ -.,- #อินี่หื่น
    #55
    0
  8. #54 love doujin yaoi (@afflicted) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 16:58
    หึหึหึ  โดนแน่ราชานก 
    อยากให้โดฟลามิงโก้ คู่กับลอว์จัง เจอแต่เรื่องสั้น 10 บรรทัดจบ
    ขอหักมุมแบบลุคู่แชง โดคู่ลอวื
    #54
    0
  9. #53 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 11:32
    วาๆๆๆ นกเน่าหึงแล้ววววว แชงคูสจะรอดไหมเนอะะะ // ลูกฟี่มันเป็นนความจริงนะที่นายสมองช้ากว่าชาวบ้านเขา
    #53
    0
  10. #52 SweetJeep (@sweetjeep) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 20:21
    ไม่ได้ไปไหนเลย อยู่บ้านรออ่านนิยายของเจ๊ทั้งวันเลย
    #52
    0