คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 37 : บทที่ 37 งานรับน้องอลเวง 4 - จบ ( อิ ๆๆ หวังว่าคงถูกใจ )


     อัพเดท 31 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,642 Overall : 679,372
15,913 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 37 : บทที่ 37 งานรับน้องอลเวง 4 - จบ ( อิ ๆๆ หวังว่าคงถูกใจ ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15009 , โพส : 59 , Rating : 14% / 166 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด







บทที่  37  งานรับน้องอลเวง    4 - จบ

 

“ ผู้ชายสินะครับ ? ”  ทางด้านวิญญาณอารักษ์ที่ได้ยินดังนั้นก็คลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ในที่สุดก็มีคนมองเขาออกว่าเป็นผู้ชาย  ไม่ใช่ใบหน้างดงามเหมือนผู้หญิงนี่และไม่ต้องรอช้า  อาริบันโผเข้าหาวอดก้า  พาราไดซ์และยูดาสก่อนจะรวบทั้งสามเอาไว้ในอ้อมแขน

 

“ ในที่สุดก็มีคนมองข้าออกซะทีว่าข้าเป็นผู้ชาย โฮ ๆๆ เห็นไหมชาร์ก ” อาบิรันหันไปบอกรุ่นพี่บรรณารักษ์เสียงสะอึกสะอื้นด้วยท่าทีปลื้มใจอย่างถึงที่สุด

 

ชาร์กยิ้มแห้งเช่นเดียวกับพวกเทรนและไฮท์เพราะในตอนปีหนึ่งพวกเขาก็เข้าใจผิดเช่นกันว่าวิญญาณอารักษ์ที่พิทักษ์ห้องสมุดเป็นผู้หญิง   เล่นเอาโดนแกล้งไปหลายเด้งเลยทีเดียว

 

วอดก้าดิ้นขลุกในอ้อมแขนของอาบิรันทำให้วิญญาณอารักษ์ต้องปล่อยมือทั้งที่ใบหน้ายังมีของเหลวใสร่วงเผลาะ ๆ 

 

“ ฮือในที่สุด ฮึกฮือ ” คุณท่านยังไม่หยุดคร่ำครวญ นักบวชหนุ่มหันไปทางขวาก็เจอคนหนึ่งเงียบ  คนหนึ่งนิ่ง  เขาจึงยิ้มแหย ๆ ก่อนจะยกมือลูบเส้นผมสีไข่มุกรวมถึงการใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน  แน่นอนว่าริมฝีปากก็ไม่แคล้วพูดปลอบใจร่างคนตรงหน้า

 

“ โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ  ผู้ชายเขาต้องไม่ร้องไห้กันนะครับ  ท่านอาบิรัน ”

 

 

“ โอ๋ ๆ อย่าร้องสิ  รู้ไหมว่าผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันนะ  ท่านอาบิรัน ”

 

 

ภาพของหญิงสาวเรือนผมสีเงินสว่าง  นัยน์ตาสีฟ้าแจ่มใสราวผืนฟ้ากว้าง   ซ้อนทับกับรูปเด็กหนุ่มตรงหน้าทำให้วิญญาณอารักษ์ห้องสมุดนิ่งงัน  ทั้งรอยยิ้ม  น้ำเสียงปลอบประโลมปนทำอะไรไม่ถูกช่างคล้ายกันเหลือเกิน  เด็กสาวเมื่อราว ๆ หกสิบปีก่อน  มือเรียวขาวดุจหิมะเอื้อมจับใบหน้าของวอดก้าพลางมองนิ่ง  นัยน์ตาสีชมพูกวาดมองทุกสัดส่วนบนใบหน้าธรรมดาพร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปใกล้  จ้องมองเข้าไปในดวงตาสีส้มแล้วสะท้านเฮือก  ผละออกจากร่างของวอดก้าด้วยเรือนกายสั่นระริก

 

“ จริง ๆ ด้วย ” สงครามตามคำทำนาย  มันถึงเวลาแล้ว อาบิรันคิดในใจด้วยความกังวลก่อนจะพบใบหน้าของชาร์กที่ออกอาการแสดงความเป็นห่วง

 

“ มาเถอะข้าจะอธิบายถึงโซนจัดเก็บหนังสือและระบบของที่นี่เอง ” หากแต่วิญญาณผมขาวกลับหมุนตัวไปทางพวกเขาที่มองอย่างสงสัย  แล้วเริ่มออกนำ  อธิบายไล่แต่ละโซน

 

หลังเวลาผ่านไป  ได้เวลาที่พวกเขาต่างต้องไปที่อื่นในหอนี้  พวกเทรน  ไฮท์จึงเริ่มออกปากเอ่ยลาพร้อมหายไปอีกครั้ง  บอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า

 

“ หาทางไปเองนะหนู ๆ ”

 

พวกเขาจึงจำต้องสุมหัวดูแผนที่  และเตรียมรับกับดักอีกสารพัดซึ่งอาจจะโผล่มาทันทีที่พวกเขาออกจากห้องหนังสือใหญ่เลยก็ได้

 

“ จะโผล่ออกไปตรง ๆ เลยไหม ? ”  อาราอิถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย   ซึ่งมิวาโกะก็เสนอด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ปนไม่มั่นใจ

 

“ ฉะฉันว่าระเราหาทางอะอ้อมดีไหมคะ ”

 

ทั้งหมดมองหน้ากันแต่พาราไดซ์ส่ายหน้านิด ๆ แล้วเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

“ คิดว่าไม่ดีกว่าเพราะอีกฝั่งเห็นเราตลอด ”

 

“ หมายความว่า” ไลอัสกล่าวเว้นซึ่งยูดาสก็พยักหน้ารับแล้วพูดเสียงเย็น

 

“ คงมีอุปกรณ์มองดูพวกเราอยู่ ”

 

“ งั้นก็คงต้องวิ่งฝ่าสินะ ” ซาไบอันถาม  ทำให้ทั้งหมดชะงักเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนเป็นอมยิ้ม

 

“ แล้วรุ่นพี่จะรู้ว่าวิ่งฝ่าของเราเป็นยังไง ” นาโอกะพูดพลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์  ในมือของทั้งหมดปรากฏใบดาบเล่มงามและอาวุธประจำกายอย่างเตรียมพร้อม   ปฏิบัติการทำลายกำลังจะเริ่มขึ้น

 

“ งั้น” วอดก้าพูดเสียงกลั้นหัวเราะ  ขยับกายในมุมหนึ่งอย่างมั่นใจให้เหล่ารุ่นพี่ที่มองดูอยู่มองไม่เห็นอาวุธในมือ  เนื่องจากพวกเขาสังเกตเห็นถึงปฏิกิริยาของเทรนที่หันไปพูดอะไรใส่บางอย่าง  นั่นทำให้พวกเขาสามารถรู้ทุกจุดในห้องสมุดแห่งนี้  รวมถึงความสามารถพิเศษบางประการของลูกครึ่งภูตและเอลฟ์ด้วย

 

ความสามารถในการอ่านใจ

 

“ มีตรงข้างหลังมิวาโกะด้วยวอดก้า ”  วอดก้ายิ้มกว้าง  มองชาร์กที่มองมาทางพวกเขาอยู่  ก่อนจะยกมือลูบหัวซาไบอันเบา ๆ

 

“ เก่งมากครับไบอัน ” ซาไบอันยิ้มกว้างรับคำชม   มือมีกริชงาช้างหากแต่เป็นสีรัตติกาลทั้งสองมือ  สลักด้วยอักษรของเอลฟ์โบราณ  ก่อนพวกเขาจะทำให้อาวุธหายไปในชั่วเสี้ยววินาที   นักบวชหนุ่มสบตากับซาไบอัน  เห็นดวงตาจากสีเขียวอ่อนกลายเป็นสีแดงพล่าเลือนก่อนเด็กหนุ่มร่างเล็กจะพยักหน้าให้  เดินไปกระซิบบางอย่างกับคนอื่น ๆ 

 

” แต่ละคนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับเป็นการแสดงว่าเข้าใจในแผนการ  วอดก้าเดินไปหาอาบิรันและชาร์กกับรุ่นพี่อีกสามคนแล้วกล่าวลา

 

“ พวกผมคงต้องไปแล้วล่ะครับ  ขอบคุณสำหรับการพาชม ” วอดก้าว่า

 

“ มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว ” ชาร์กตอบกลับ  ซึ่งวอดก้าก็โค้งให้แล้วหมุนตัวกลับไป  แต่เสียงเรียกของวิญญาณพิทักษ์ก็เรียกเข้าพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นที่กอดอีกฝ่ายจากทางด้านหลัง  นักบวชหนุ่มนิ่งงันกว่าเดิมเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกอุ่นร้อนและความนุ่มนิ่มที่แก้มพร้อมเสียงกระซิบที่ข้างหู  ทันทีที่หันหลังไปก็พบรอยยิ้มซุกซนที่หายากจากอาบิรัน  ก่อนร่างของดวงวิญญาณหนุ่มจะเลือนหายไป

 

“ ฝากไปให้นานีย่าด้วยนะซีเวียร์น่า ”

 

“ นะ ๆๆๆ นั่นทะๆๆๆ ท่านอาบิรันหอมแก้มเหรอ ? ” เสียงของรุ่นพี่หนุ่มพูดขึ้นด้วยใบหน้าแสดงความตกใจไม่ต่างจากชาร์กที่อ้าปากค้าง  เพราะไม่ทันจะถามดวงวิญญาณที่รู้จักร่างของอีกฝ่ายก็หายไปซะก่อน  เช่นเดียวกับวอดก้าที่ถูกพาราไดซ์ลากออกไปด้วยความเร็ว

 

“ เอ๊ย ๆ ดะ ๆๆ ไดซ์ครับ ยะ ๆๆ อย่าลากสิครับ  ” วอดก้าทำหน้าแหยเมื่อถูกกระชากและลากแบบไม่ทันตั้งตัว  พอหันมาดูอีกมือก็พบนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่มองมาด้วยสายตาเย็นชาแต่กลับบีบแขนเขาเอาไว้แน่น  ซึ่งอันที่จริงเขาก็แทบไม่รู้สึกอะไรหรอก  ไอ้ความรู้สึกเนี่ยมันเกิดเพราะสายตาปะทะกันของพาราไดซ์และยูดาสต่างหาก

 

ยูดาสนี่เหมาะเป็นพี่น้องของเจ้าชายหนุ่มจริง ๆ  แฮะ

 

ตัวตนเรื่อง ( ที่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ) คิดซื่อ ๆ

 

“ เอ่อพร้อมจะไปกันรึยังครับ ” อาราอิถามเสียงแห้งยังเรียกความสนใจจากทั้งสาม   พาราไดซ์ปล่อยมือจากคอเสื้อของวอดก้าเช่นเดียวกับยูดาสที่ปล่อยมือของอีกฝ่ายพร้อมปรากฏกริชสีขาวนวลในมือ  เช่นเดียวกับซาไบอันของวอดก้าและพาราไดซ์เลือกใช้ดาบสำรองของตนเองแทนกาลเดียโต้และคาซานเดรียด้วยเหตุผลที่ไม่อยากให้เป็นจุดเด่น  อาวุธของมิวาโกะคือคันธนูแกร่งสีน้ำตาลเข้ม  แกะสลักด้วยไม้อย่างดี ของอาราอิเป็นทวนด้ามขาวสีแดงสดดั่งเลือด   นาโอกะและไลอัสเป็นดาบเล่มยาว

 

พวกเขาพยักหน้าให้เป็นสัญญาณเช่นเดียวกับครอสซึ่งเตรียมกดกับดักตั้งแต่เด็ก ๆ ก้าวเท้าออกจากห้องสมุด  และเพราะมุมอับของกล้องทำให้พวกเขาไม่เห็นอาวุธในมือเด็ก ๆ

 

ทันทีที่ประตูเปิด  ทั้งแปดก็พุ่งพรวดออกไปด้วยความเร็วดุจสายลม  แน่นอนว่าอาวุธทั้งหลายต้องพุ่ใส่พวกเขาดั่งห่าฝน  แต่ผลก็ไม่ต่างกับการมีเกราะอากาศกั้นไว้  จริง ๆ ก็คืออาวุธของวอดก้า  พาราไดซ์  ไลอัสและนาโอกะต่างหาก 

 

พวกเขาจัดขบวนในการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วพร้อมกับใช้ในการปัดป้องอาวุธต่าง ๆ รวมถึงเสริมความเร็วในกับดัก   ทางด้านปีกขวาจะเป็นนักบวชและเจ้าชายหนุ่มปัดป้องอาวุธไม่ให้ไปถึงอีกฝั่ง  ในขณะเดียวกันที่ปีกซ้ายก็จะเป็นไลอัวและนาโอกะใช้ดาบกระแทกหรือให้เบี่ยงวิธีของอาวุธ  ด้านหลังเป็นซาไบอันและยูดาสที่ใช้กริชปัดป้องอาวุธต่าง ๆ เน้นความเร็วเป็นหลัก  มีบ้างโดยการปามีดพกติดตัวเข้าปะทะกับอาวุธที่คาดว่าไม่สามารถสกัดกั้นได้   หน้าสุดคืออาราอิที่ถือหอกในการฟาดฟันและนำอาวุธบางอย่างไปสู้ด้วย  เพื่อปกป้องใจกลางสุดหรือคือมิวาโกะที่ยิงลูกธนูในการป้องกันเหนือหัวของทุกคน

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าหญิงสาวคนนี้มีความแม่นที่แม่นมากขนาดยิงลูกศรปะทะกับปลายศรของธนูจนสามารถผ่ากลางลูกธนูดอกนั้นได้เลย  พวกเขาจึงไม่ต้องระวังมาก  แต่ที่สะใจที่สุดเห็นจะเป็น

 

“ เฮ้ย ๆๆ ดาบที่ไอ้เด็กนั่นปัดกรีดไปที่กำแพงจนเป็นรอยยาวแล้ว  อ๊าก” รุ่นพี่หอวสันต์คนหนึ่งกรีดร้อง  มองดูกำแพงสีนวลที่แตกเป็นริ้ว ๆ  เช่นเดียวกับอีกหลาย ๆ คนที่มองกำแพง  รูปภาพ  หรือแม้แต่โคมไฟระย้าที่มีสภาพเละคุ้มเป๊ะด้วยแววตาเซื่องซึม

 

“ ฮือ  ! โคมไฟระย้าแสง สองแสนฟรังค์ของแม่ !

 

“ อ๊าก ! ภาพสมัยพระเจ้าเหา ( ? ) แห่งสุไหงโกลก ( ? ) ของฉ้าน ~

 

“ ภาพคอขาดก็เปรียบเสมือนคอฉันขาดด้วย  แง ~

 

“ แม่จ้าพ่อจ้าชาตินี้ลูกคงไม่ได้มีวันตอบแทนคุณ ฮือ ๆๆ ”

 

“ ไอ้ครอส ! ถ้าขืนแกยังไม่หยุดส่งกับดักอาวุธฉันจะฆ่าแก   ! ” เสียงของกาซส่งออกมาตามสายพร้อมใบหน้าเหี้ยมเกรียมที่ลอยเด่นแล้วหายไป  ครอสมือแข็งค้าง  เมื่อเห็นสายตาอาฆาตของเหล่าเพื่อนที่อยู่หอวสันต์  ได้แต่จำใจลดมือลงแล้วมองเด็กทั้งแปดวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

 

“ นับว่านายยังฉลาดอยู่นะ ครอส ” ไอซ่าหัวเราะคิกคัก  มองเพื่อนที่ทำหน้าหมดอาลัยตายอยากเช่นเดียวกับแชร์  จูน  และวาเลียที่กลั้นเสียงหัวเราะกับใบหน้าผู้เป็นเพื่อน

 

เพียงไม่นานพวกเขาก็ไปถึงยอดหอคอยได้อย่างรวดเร็ว ( เพราะไม่มีกับดักขวาง ) หลังจากนั้นจึงไปตามแผนที่ต่าง ๆ จนครบ  ต่อจากหอวสันต์ก็เป็นหอเหมันต์ซึ่งเป็นการแนะนำสถานที่คล้าย ๆ กัน  ดูเหมือนว่าเกมส์สำหรับแกล้งเด็กจะไม่มีปัญหากับคนกลุ่มนี้เพราะระดับความหน้าด้านของคนทั้งกลุ่มอยู่ในขั้นซูเปอร์  ชั้นสูง ไม่มีความอายแม้แต่น้อยไม่เว้นเจ้าชายหนุ่มผู้เย็นชาหรือยูดาส   ขนาดมิวาโกะยังสามารถทำได้สบาย ๆ กลายเป็นสุดท้ายพวกเขาหัวเราะเหล่ารุ่นพี่ที่ทำหน้าเอ๋ออย่างเมามันส์

 

 

 

เวลา 23 ; 30 นาที

 

“ ฮาวนี่ก็ห้าทุ่มกว่าแล้วนะ เมื่อไหร่รุ่นพี่จะปล่อยเราเนี่ย ” นาโอกะ  ทายาทตระกูลสายรองของฟูจิโมโตะเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเบื่อหน่ายนิด ๆ เพราะดูเหมือนว่าเหล่ารุ่นพี่จะมามุกเดียวกันเกือบหมดจนตอนนี้เหลือเพียงเกมส์สุดท้ายก่อนหมดเวลา  ซึ่งที่ ๆ พวกเขากำลังอยู่คือ สวนสวรรค์อีเดน สถานที่อันเป็นความลับของปราสาทชาวฤดูร้อนทั้งหลาย   แต่พวกเขาก็เห็นเพียงไม้เถาย์และหญ้าคามากมายจนกลายเป็นรกร้างซึ่งพวกเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้

 

“ ง่วงกันแล้วหรือไง ” เสียงทุ้มติดขี้เล่นของเทรนดังขึ้นจากมุมหนึ่งของสวนอีเดนเรียกสายตาของทั้งหมดให้หันไปมอง  ตามหลังด้วยไฮท์ติด ๆ แต่พวกเขากลับไม่เห็นรุ่นพี่คนอื่นเลยสักคนเดียว

 

“ ถ้าฐานนี้ล่ะก็มีแค่พวกเราสองคนนี่แหละ ” ไฮท์เอ่ยขึ้นเมื่อรับรู้ความสงสัยจากเด็กปีหนึ่ง

 

“ แล้วฐานนี้จะเล่นเกมส์อะไรหรือครับ ? ” อาราอิเป็นคนถามต่อแต่หัวหน้าหอสราทเพียงอมยิ้ม   ทรุดตัวลงนั่งที่พื้นหญ้าพร้อมใช้มือตบเป็นเชิงบอกให้นั่งลง

 

“ ไม่ต้องรีบร้อน  ก่อนอื่นมาฟังเรื่องตำนาน สวนสวรรค์อีเดน กันก่อน ”

 

พวกวอดก้าทรุดตัวนั่งตามแล้วมองรุ่นพี่หนุ่มตาแป๋ว

 

“ สวนสวรรค์อีเดน  คือตำนานเก่าแก่อย่างหนึ่งของโรงเรียนอย่างที่พวกเธอรู้กัน  ซึ่งแต่ละหอก็จะมีตำนานของมันอย่างที่พวกเธอได้ชม  ได้แก่หอวสันต์ ตำนาน นางไม้ร่ายระบำ ที่ว่าหากมีผู้ปลูกต้นไม้รอบต้น อควาดาเลียส (  Aqradalais ) แล้วขอพร  ต้นไม้นั้นจะเจริญแล้วออกดอกเป็นสีทองพร้อมร่างนางไม้ห้าตนที่จะทำให้ความหวังเป็นจริง   

 

ตำนานแห่งหอวสันต์ เกล็ดหิมะแรกแย้ม อันเกิดจากตำนานที่ว่ามีเทพผู้ฝังและสถิตจิตวิญญาณไว้ที่ก้อนน้ำแข็งเย็นขนาดใหญ่  ซึ่งจิตวิญญาณนั้นล้วนเป็นที่รักยิ่งของเทพองค์อื่น ๆ ทำให้ก้อนน้ำแข็งนั้นแปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งเย็นรูปสลักของหญิงสาวที่มีหน้าตางดงาม  เมื่อใดที่น้ำตาของรูปสลักหลั่งริน  ผู้ที่บาดเจ็บด้วยโรคร้ายหรืออาการสาหัสจะถูกลมหนาวพัดพาเอาความเจ็บปวดทั้งมวลไป ”

 

เทรนหยุดเล็กน้อยเพื่อผ่อนลมหายใจก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

 

“ ตำนานแห่งคิมหันต์ จิตวิญญาณที่ถูกชำระล้าง ตำนานที่ว่าหากดวงวิญญาณใดที่ยังมีห่วงเพราะความกังวลต่อลูกหลานจะได้กลับมามีชีวิตหนึ่งวันด้วยกลีบใบ ไกอา ซึ่งเป็นใบรูปใบโพธิ์สีเขียวส่องดังแก้วมรกต  เพื่อปลดห่วงและได้พักผ่อนอย่างสุขสงบ  ด้วยละอองของใบไกอาที่จะชำระล้างดวงวิญญาณให้ขาวสะอาด  นอกจากนี้ยังช่วยในการขับไล่ปีศาจเมื่อยามมีผู้บริสุทธิ์ต้องลาจาก

 

สุดท้าย ตำนานของหอพี่ ” เทรนพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ แล้วผายมือไปทางตำหนักเล็ก ๆ ที่มีต้นไม้และรากไม้บดบังจนเกือบหมดแต่ยังพอเดาโครงร่างได้  แล้วเริ่มพูดเสียงร่าเริง

 

“ ตำนาน สวนสวรรค์แห่งอีเดน ว่ากันว่าหากมีผู้ใดต้องการแลเห็นอดีตที่ตนเองไม่เคยล่วงรู้หรือต้องการดูอดีตของผู้อื่น  เพียงหยาดน้ำตาจากใจอันบริสุทธิ์ลงในบ่อกลางตำหนักหลังเล็กนั้น  ผู้ที่ปรารถนาจะสมหวัง ”

 

“ แล้วทำไมถึงชื่อสวนสวรรค์” เสียงเรียบเย็นของยูดาสถามด้วยใบหน้านิ่ง ๆ อย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ได้  รุ่นพี่หนุ่มจึงพูดต่อ

 

“ เพราะที่นี่มีอีกตำนาน หนึ่งน่ะสิ  ที่ว่าหากคู่รักใดได้มาที่นี่แล้วเอ่ยรักต่อกัน  ความรักนั้นจะเป็นนิรันดร์ชั่วชีวี ซึ่งเกิดเพราะความรักของคนคู่หนึ่งที่ยินยอมตายและแหลกสลายแทนการแยกจากกัน   และทั้งคู่ได้อวยพรคู่รักทั้งหลายให้ที่มาบอกรักกันเพื่อไม่มีอะไรมาพรากทั้งสองออกจากกันได้แม้แต่ความตาย ” ประโยคท้ายเทรนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแต่กลับเหมือนมีมนตร์ขลังอย่างน่าประหลาดมากกว่าน่ากลัว  “ นอกจากนี้หากมีความรักใดที่บริสุทธิ์เกินพอ  เมื่อใดที่คนใดคนหนึ่งเป็นอะไรไปจะเกิดเป็นปาฏิหาร์ยที่จะชุบชีวิตของผู้ที่ตายจากไปเพื่อให้คู่รักคู่นั้นกลับมาอยู่ด้วยกันเช่นเดิม   เปรียบได้กับว่าสวนแห่งนี้เป็นที่เก็บรวบรวมทุกอย่างไว้  ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำ  ความรัก  และความสุขซึ่งจะตราตรึงชั่วนิรันดร์ ”

 

” เกิดความเงียบงันเข้าครอบครอง  เสียงลมพัดวีดวิ้วไปมาพร้อมต้นไม้และดอกไม้ที่โยกคลอน  วอดก้าเพ่งมองสวนแห่งนี้อย่างละเอียดก่อนภาพยามจิบน้ำชาในโลกห้วงใต้สำนึกกับผู้เป็นมารดาก็ผุดขึ้นมาในหัว

 

“ หรือว่า” วอดก้าคิดในใจ  ยิ่งเปรียบเทียบภาพในหัวก็ชัดเจนยิ่งขึ้น  ทั้งตำหนักนั่น  โต๊ะน้ำชาไม่ไกล  เก้าอี้นั่งและต้นไม้ที่งอกงามช่างเหมือนกัน  ไม่สิต้องบอกว่าเป็นที่เดียวกันเลยต่างหาก

 

“ คู่รักนั่นก็คือพ่อและแม่ของเจ้าอย่างไรล่ะ ” เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูคุ้นหูกระซิบแผ่วเบาเรียกอาการสะดุ้งนิด ๆ จากวอดก้าที่กำลังเหม่อ เมื่อเขามองไปทางอื่นก็ไม่พบใครแสดงท่าผิดปกติ   จึงเอ่ยถามในใจ

 

“ ท่านเอเวอลีนส์ ? ”

 

“ ถ้าไม่ใช่ข้าที่เป็นผู้พิทักษ์หอนี้แล้วจะเป็นใครล่ะ ” หญิงสาวตอบเสียงกลั้นหัวเราะ  แน่นอนว่าคนที่ได้ยินเสียงของเอเวอลีนส์มีเพียงวอดก้าเท่านั้น

 

“ จริงหรือคะที่คู่รักนั่นเป็นคุณพ่อกับคุณแม่ ”

 

“ อือหึ ” หากวอดก้ามองเห็นตัวเทพพิทักษ์ของหอเขาคงเห็นว่าเธอพยักหน้าหงึกหงักด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีเป็นแน่   เอเวอลีนส์มองใบหน้าที่แม้จะดูธรรมดาแต่เมื่อเธอลองส่องมองเข้าไปจนถึงจิตใจก็พบหญิงสาวหน้าตางดงาม  ถอดเค้าบิดาและมารดามาจนหมด  ก่อนเอเวอลีนส์จะอธิบายให้วอดก้าฟัง

 

“ จริง ๆ แล้วสำหรับคนเก่าแก่ของที่นี่หรือพวกจิตวิญญาณจะรู้ดีว่าคู่รักนั่นคือนานีย่าที่ชอบหนีมาเที่ยวเล่นและพบรักกับพ่อของเจ้า  ตอนแรกก็มีหลากหลายคนที่คัดค้านแต่ก็ละนะ ” เอเวอลีนส์ยักไหล่ “ มีพวกข้าเชียร์อยู่ซะอย่างจะไม่รักกันได้ไง  เป็นอะไรที่ยากมากกว่าจะวางแผนแต่ละแผนให้พ่อแม่เจ้ารักกันซะที  ข้าไม่อยากจะบอกหรอกนะ แต่คนหนึ่งรู้ใจตัวเองก็ไม่กล้าพูด  ส่วนอีกคนหนึ่งก็หัวช้าทั้งที่เริ่มรับรู้ความรู้สึกแปลก ๆ เฮ่อนึกถึงตอนนั้นแล้วข้าล่ะเครี๊ยดเครียด ! ” ประโยคท้ายเจ้าตัวบอกอย่างไม่จริงจัง  มีเสียงหัวเราะในลำคอดังมาอีกต่างหาก

 

วอดก้าจึงอมยิ้มน้อย ๆ แต่ยังไม่ทันจะถามเอเวอลีนส์ในใจต่อ  เทรนก็พูดขึ้นพร้อมโต๊ะและเก้าอี้สิบตัว

 

“ ต่อไปก็จะเป็นการเล่นเกมส์ซึ่งเกมส์นี้คือเกมพระราชาสั่งตอบคำถาม ( หลาย ๆ คนอาจจะเคยเล่นนะคะ ) 

 

“ กติกาคือ ” ไฮท์พูดต่อ “ จะมีขวดอยู่หนึ่งใบ   หนึ่งคนในกลุ่มที่เล่นเกมส์จะต้องหมุนขวดใบนั้นแล้วถ้าปากขวดหมุนไปหยุดที่ใคร  คนนั้นต้องถูกคนที่หมุนขวดถามหนึ่งคำถาม  ถ้าไม่ตอบจะถูกคนที่หมุนขวดหรือเราเรียกว่าพระราชาสั่งให้ทำอะไรหนึ่งอย่างซึ่งคราวนี้ต้องทำ ” รุ่นพี่หนุ่มพูดเสียงย้ำ

 

“ แล้วหลังจากนั้น  คนที่ตอบคำถามไปแล้วจะเป็นคนหมุนต่อเพื่อถามคำถามต่อไป  เราจะวนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะครบและจนกว่าจะหมดเวลา ”

 

“ เอาสิครับ  น่าสนุกเหมือนกัน ” วอดก้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าแสดงความสนใจ  แน่นอนว่าเมื่อทุกคนเห็นวอดก้าเดินไปทรุดนั่งก็เดินตามไปติด ๆ กลายเป็นว่าเริ่มเรียงจากเทรนตามเข็มนาฬิกาคือไฮท์   อาราอิ  นาโอกะ  ยูดาส  วอดก้า  พาราไดซ์   ซาไบอันและไลอัส

 

“ งั้นฉันจะเป็นคนหมุนคนแรกนะ ” เทรนว่าซึ่งก็ไม่มีใครโต้แย้ง   ขวดน้ำดริ่มหมุนด้วยความเร็วคงที่ก่อนจะเริ่มผ่อนความเร็วลงจนปากขวดค่อย ๆ หยุดลงที่……อาราอิ

 

“ อืมถามว่า ” เทรนทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มกริ่มโดยเริ่มมีสายตาไม่ไว้วางใจของทายาทตระกูลฟูจิโมโตะมองไปที่รุ่นพี่หนุ่ม “ เสียจูบแรกให้ใครไปหรือยังเอ่ย ? ”

 

อาราอิหน้าแดงในขณะที่คนอื่น ๆ เริ่มหัวเราะคิกคัก  แต่หูก็เงี่ยฟังคำตอบของชายหนุ่ม  ก่อนคนถูกถามจะตอบกลับพัลวัน

 

“ ระเรื่งอแบบนั้นคะใครจะไปเคนกันครับ !

 

“ งั้นก็ยังไม่มีใครเป็นเจ้าของจูบแรกสินะ  ว้านึกว่าจะได้รู้อะไรดี ๆ ซะอีก ” ประโยคท้ายเจ้าตัวพึมพำด้วยใบหน้าครุ่นคิดปนเสียดาย  เรียกอาการกระตุกยิ้มเหี้ยมจากอาราอิหากแต่เทรนก็คะยั้นคะยอให้เขาหมุนต่อ

 

“ หมุนต่อเลย ”

 

ขวับ ! ขวับ !

 

ขวดเริ่มหมุนอีกครั้งพร้อมกับผ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ปากขวดจึงหยุดลงที่ซาไบอัน  อาราอิทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะถามเสียงเรียบ

 

“ ช่วยบอกความสามารถพิเศษของคุณหน่อยครับ ”

 

“ เอ๋ความสามารถพิเศษ  หมายถึงการอ่านใจน่ะเหรอ ? ” เด็กหนุ่มร่างเล็กสองสายเลือดถามเสียงซื่อ  ซึ่งอาราอิก็พยักหน้าช้า ๆ โดยมีสายตาสนใจของเทรนและไฮท์ที่เริ่มมองมา

 

“ ก็นะ  ตาของเค้าจะเปลี่ยนสีแดงเลือน ๆ ล่ะ แล้วก็ต้องมองสบตาคนที่อยากอ่านใจแวบหนึ่งถึงจะรู้ความคิดเขาได้  แต่ก็เพียงนาทีกว่า ๆ เอง  ถ้านานกว่านั้นก็ต้องจ้องตา  ออเค้าต้องตั้งสมาธิด้วย  ไม่อย่างนั้นจะปวดหัวกับความคิดของคนอื่น ”

 

อาราอิพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจแล้วส่งขวดให้ซาไบอันหมุนต่อ

 

ขวับ ! ขวับ !

 

คราวนี้หยุดลงที่มิวาโกะ

 

“ เอถามว่าอะไรดีล่ะ อัสกี้ ” เจ้าตัวคนที่ต้องถามหันไปขอความคิดเห็นจากไลอัสแต่เจ้าตัวก็ปรายตาเย็น ๆ มาให้แล้วตอบสั้น ๆ

 

“ แล้วแต่ ”

 

“ งั้นทำไมมิวาจังยิงธนูเก่งจัง  ทำงานอะไรเหรอฮะ ” หญิงสาวผมสีฟางเอียงคอมองเล็กน้อยเป็นการทวนคำถามก่อนริมฝีปากบางจะเริ่มกลายเป็นรอยยิ้มเหยียดเย็นตอบเสียงอ่อนโยนและสั่นกลัวเช่นเดิมแต่ในครานี้ทั้งหมดกลับรู้สึกถึงความมั่นคงในน้ำเสียงของอีกฝ่ายไร้ซึ่งอาการเขินอาย

 

“ เรื่องธนูก็ฝึกบ่อย ๆ จนคล่องค่ะ  ส่วนอาชีพถ้าจะให้บอกจริง ๆ” หญิงสาวเว้นวรรคก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แสงจากไฟน้อย ๆ รอบกายกระทบเลนส์จนมองไม่เห็นนัยน์ตาคู่กลมพร้อมเสียงใสที่เอ่ยเรียบ ๆ

 

“ อาชีพก็เป็นนักฆ่าค่ะ ”

 

” เกิดความเงียบเข้าปกคลุม   ใบหน้าของแต่ละคนเริ่มเข้าสู่การคิดเช่นเดียวกับวอดก้าที่เริ่มนึกถึงนักฆ่าที่ใช้ธนูเป็นอาวุธ  เป็นผู้หญิงและมีชื่อเสียงพอตัว  ก่อนฉายาของใครคนหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว

 

“ รัตติกาลยมทูต ” สิ้นเสียงของวอดก้าที่เอ่ยพึมพำเบา ๆ สายตาหลากหลายคู่ก็มองมาที่วอดก้าเช่นเดียวกับหญิงสาวเจ้าของฉายา “ รัตติกาลยมทูต ” ที่หันมาเลิกคิ้วมองเนื่องจากคาดไม่ถึงว่าจะมีใครนึกถึงเธอได้เร็วขนาดนี้

 

รัตติกาลยมทูตคือฉายาของนักฆ่าที่ขึ้นชื่อมากพอสมควรเรื่องการลอบสังหาร  ใช้ธนูแกร่งในการยิงซึ่งมีความสามารถถึงขนาดไล่ติดตามเป้าหมาย   ลูกธนูมีลักษณะประหลาดคือบางเฉียบ  ทำจากเหล็กทั้งลูก  มีความหนาราว ๆ 3  มิลลิเมตรซึ่งถือว่าเล็กมากกว่าลูกธนูปกติ   ยาว 30 เซนติเมตรและมีอำนาจในการทะลวงสูง  ว่ากันว่าผู้ที่ถูก รัตติกาล ปลิดลมหายใจจะไม่รับรู้แม้กระทั่งความเจ็บปวด   จะรู้สึกตัวอีกทียามมองร่างไร้วิญญาณของตนเองและร่างยมทูตลึกลับที่ปรากฏเป็นเงาไกล ๆ

 

 วอดก้าหวนนึกถึงในครั้งหนึ่งที่เคยได้รับการช่วยเหลือโดยบังเอิญจากนักฆ่าหญิงคนนี้จึงยิ้มบาง ๆ ให้แล้วพูดเป็นปริศนา

 

“ พบกันอีกแล้วนะครับ  เรื่องในครั้งนั้นต้องขอบคุณมาก 

 

“ ? ” มิวาโกะเผลอขมวดคิ้ว  เพ่งพิศใบหน้าของวอดก้าแต่ก็ยังจำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร  เสียงใสจึงถามด้วยความสงสัย

 

“ เราเคยพบกันด้วยหรือคะ ? ” หญิงสาวถาม  เขาโบกมือไปมาเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ

 

“ ความ-ลับ-ครับ ”

 

“ งั้นหรือคะ ” มิวาโกะพึมพำเบา ๆ พอจะเข้าใจความจำเป็นของอีกฝ่ายบ้างเพราะเธอก็ไม่มีอะไรยืนยันตัวตนว่าเธอเป็นนักฆ่าคนนั้น  อีกทั้งยิ่งการเปิดเผยตัวของเธอรวมถึงอาชีพก็ใช่ว่าจะปลอดภัยกับตัวเธอเองด้วย  แต่ไม่รู้ทำไม  มิวาโกะถึงยอมพูดในสิ่งที่เป็นความลับของตนได้อย่างง่ายดาย  อาจเป็นเพียงแค่ความไว้วางใจก็เป็นได้

 

การละเล่นมีไปอย่างเรื่อย ๆ อย่างสนุกสนาน  ผลัดกันถามคำถามกวน ๆ ใส่กันจะยกเว้นแต่วอดก้าซึ่งยังไม่มีครั้งไหนที่ต้องโดนตอบคำถาม   ทำให้เทรน  พาราไดซ์  และยูดาสไม่สามารถถามคำถามที่พวกเขาต้องการคำตอบ

 

นายเป็นใครกันแน่ ?           

 

ทางด้านวอดก้าแม้จะตั้งสมาธิฟังสิ่งที่ทุกคนคอยพูดแต่อีกส่วนหนึ่งก็แบ่งสมาธิคุยกับท่านสี่เทพผู้พิทักษ์ประจำหอ  เสียงใสของเอเวอลีนส์แว้ดใส่ฟรอเรนไทน์  ผู้พิทักษ์หอคิมหันต์ที่ก่อกวนเธอทุกขณะในขณะที่วอดก้าก็เปลี่ยนเรื่องคุยกับท่านซาราเนียหรือผู้พิทักษ์หอเหมันต์และรีเจซ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงผู้พิทักษ์แห่งหอวสันต์

 

“ อืมข้าเห็นความมืดมิดอันบริสุทธิ์จากตัวเขารวมถึงกลิ่นอายของโลกเบื้องล่างจริง ๆ ” ซาราเนียว่าพลางปรายตามองไปทางยูดาส  ใบหน้างดงามราวรูปสลักมีความครุ่นคิดแฝงอยู่ก่อนรีเจซจะตอบเสียงเริงร่า

 

“ อย่าเพิ่งคิดมากเลย  เขาอาจจะส่งบุตรของเขาแค่ให้มาเรียนที่นี่เฉย ๆ ก็ได้นะ ”

 

“ นั่นสิคะ  แต่หนูก็ยังสงสัยอยู่ดี ”

 

“ เอาเถอะ  อย่าเพิ่งคิดมาก เขาอาจจะกลายเป็นมิตรเราในวันหน้าก็เป็นได้  หรืออาจจะเป็นศัตรูซึ่งเราก็ทำได้เพียงเตรียมตัวไว้เท่านั้น  ” ผู้พิทักษ์ฤดูหนาวว่าเสียงเนิบนาบก่อนเอเวอลีนส์ที่จัดการยำฟรอเรนไทน์เรียบร้อยแล้วมากระซิบข้างหูของวอดก้า

 

“ อย่างไรเจ้าก็ยังต้องระวังตัวด้วย  ห้ามคิดที่จะประมาทไม่งั้นบุคคลที่เจ้ารักอาจจะต้องตายไป ”

 

“ ค่ะ  ข้าจะระวัง ” วอดก้ารับคำเสียงหนักแน่นในใจ  ก่อนฟรอเรนไทน์จะโผล่หัวมาร่วมวงแล้วอุทาน

 

“ อ่ะเจ้าเด็กทายาทตระกูลสายรองโดนอีกแล้วนี่  มาเดากันไหมถ้าเกิดเจ้าหนูไฮท์อะไรนั่นถามแล้ว  ใครจะเป็นคำตอบของเจ้าหนูนี่กัน ” วอดก้าเลิกคิ้วหันไปมองนาโอกะที่ทำหน้าหมดอาลัยตายยาก  ตั้งแต่ถูกถามคำถามต้น ๆ ว่าสิ่งที่เป็นฝันเลวร้ายที่สุดคืออะไร  แน่นอนเจ้าตัวหอบซีดก้วยความหวาดหวั่น  พูดเสียงที่แทบไม่เป็นคำว่า

 

“ โดนเพศทะที่สามลากเข้าระโรงแรม ”

 

แล้วเอ็งรอดมาได้ไงฟะ

 

เทรนและไฮท์ทำหน้าสงสัยเพราะหน้าตานาโอกะก็ใช่ว่าจะขี้ริ้ว  ออกจะหล่อใส ๆ แบบดึงดูดใจทุกเพศ

 

  อาราอิช่วยตอบต่อเมื่อเห็นแววตาสงสัยจากรุ่นพี่หนุ่มทั้งสอง

 

“ แต่ผมไปช่วยทันอยู่นะครับ ”

 

น่าสงสารจริง ๆ

 

นั่นคืดเสียงในความคิดของทุกคนเพราะพวกเขาจัดไดว่าเป็นคนหน้าตาดี  พอจะเข้าใจความรู้สึกการถูกแทะโลมทางสายตาหรือความรู้สึกผวายามถูกเพศเอ่อเพศที่สามมอง ( เพศที่สามก็มีหัวใจนะไรท์เตอร์ ! : จ้า ๆ รู้แล้ว )

 

“ เอถามอะไรดีครับรุ่นพี่ ” ไฮท์หันไปถามความคิดเห็นจากเทรน  ชายหนุ่มผมสีม่วงแอบยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ พลางกระซิบที่ข้างหูคนเป็นรุ่นน้อง  เรียกรอยยิ้มชวนสยองจากไฮท์  ยิ่งสายตาของไฮท์กวาดมองรอบโต๊ะเล่นก็เริ่มเอาทั้งหมดระแวงเพราะคิดว่างานนี้พวกเขามีเอี่ยวแน่ ๆ เสียงทุ้มของรุ่นพี่หนุ่มเริ่มพูดเป็นคำถาม  เล่นเอานาโอกะหน้าทิ่มเช่นเดียวกับคนในกลุ่มที่ทำหน้าเหวอ

 

“ คิดว่าใครในกลุ่มนี้น่าจูบที่สุด !

 

เฮ้ย !

 

เอ่อพี่ครับ  กรุณาดูด้วยว่าเนี่ยมีผู้หญิงคนเดียวนะครับพี่

 

เจ็ดเสียงอุทานโดยพร้อมเพรียง ( ยกเว้นวอดก้าที่ได้รับอักขระข้อความจากผู้เป็นเพื่อนและกำลังแก้มนตร์อย่างเมามันส์เพื่ออ่านข้อความ )

 

ชิบหายแล้วตู

 

นาโอกะอุทานในใจ  ทำหน้าซีดยามเจอจิตสังหารของสามหนุ่มผู้เย็นชาพร้อมอาวุธคู่กายที่ถูกวางไว้บนตักเริ่มตั้งแต่ยูดาส เจ้าชายหนุ่ม  ไลอัสที่ส่งสายตาเย็นชามาให้   มือกระชับดาบและกริชไว้แน่นเสมือนถ้าอีกฝ่ายทำท่าจะตอบว่าเป็นตัวเขา  อาวุธในมือจะพุ่งไปปักคอหอยคนพูด

 

พอนาโอกะหันมามองอาราอิก็พบสายตาขอร้องว่าอย่าตอบว่าเป็นเขามาให้เล่นเอาอีกฝ่ายต้องเหลียวมองคนอื่นแทน  ก็พบนัยน์ตาสีเขียวแป๋วกำลังจ้องมองมา   ใบหน้าน่ารักนั้นเอียงคอมองด้วยความสงสัย  ริมฝีปากบางหันไปถามคนข้างกายด้วยความใสซื่อ

 

ได้แล้ว

 

ทายาทตระกูลฟูจิไซโตะอุทาน  อ้าปากเตรียมจะตอบว่าเป็นซาไบอัน   แต่ไลอัสกลับหันขวับมองคนจะพูดตาเขียว  ใบหน้าเย็นชานั้นทวีความเย็นเยียบมากขึ้นจนเขาต้องหุบปากฉับอย่างจำยอม  หันไปทางหญิงสาวคนเดียวในกลุ่มห็พบว่ามิวาโกะกำลังขัดเงาลูกธนูเหล็กในมืออย่างทะนุถนอม  มีการลองทำท่าเหนี่ยวยิงมาทางนาโอกะอีกต่างหาก

 

“ เลิกกิจกรรมรับน้องเสร็จแล้ว  กลับไปที่โรงเรียนท่านวิเวียย่าด้วย  เค้าอยากกินขนมอ่ะเติร์ก ” ข้อความเสียงแรกก็ดีอยู่หรอกแต่ข้อความหลังนี่สิ  มันบ่งบอกเจตนาที่อยากจะให้นักบวชหนุ่มกลับไปไว ๆ เช่นเดียวกับข้อความของคนอื่น ๆ ที่ตามมาต่อ ๆ กัน

 

“ นี่วอดก้า เค้าง่วงแล้วอ่ะ  แวะมารับหน่อยได้ไหม  เค้าขี้เกียจร่ายเวทไปเอง ” ข้อความจากรัมเริ่มขึ้น  มันแน่นอนล่ะ  รัมแล้วปกติเป็นคนนอนเร็วตื่นช้ามากอยู่แล้ว  การที่ต้องมาทำกิจกรรมจนต้องเลิกเกือบเที่ยงคืนจัดเป็นอะไรที่หนักมาก  แต่เท่าที่วอดก้าจำได้  เหมือนลูกชายของแพทย์หลวงจะได้อยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนผมสีรัตติกาลของเขาและจากที่ดูใครที่คิดเข้าหารัมคงเข้าไม่ง่ายนักเมื่อมีพ่อเสือตัวฉกาจคอยเฝ้าไว้อยู่

 

“ เค้าคิดถึงเท็ดดี้อ่ะวอดก้า ” จินเริ่มออกอาการงอแงตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลอีกตัวซึ่งอยู่ที่โรงเรียนหญิงล้วนทั้งที่เจ้าตัวมี มีมี่  ตุ๊กตาหมีสีขาวอยู่ในอ้อมแขนแล้วแท้ ๆ แต่คนมันชอบนี่นะ  ทำอะไรไม่ได้

 

“ ฉันไม่อยากอยู่ใกล้ไอ้หงอกนี่ ” ข้อความของวิสกี้ส่งตามมาติด ๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากวอดก้า  เวทส่งสารในรูปสัตว์จำแลงปรากฏผีเสื้อสีม่วงตัวเป็นประกายราวกับเพชรที่นิ้วชี้ของวอดก้า  เสียงทุ้มในรูปลักษณ์ของชายหนุ่มกระซิบแผ่ว ๆ กับผีเสื้อตัวน้อยที่เริ่มแบ่งตัวออกอีกสามตัวกลายเป็นสี่ตัวเพื่อส่งข้อความให้อีกสี่คน

 

“ อืมแล้วเจอกันที่ห้องวิเวียย่า  ฉันเองก็มีอะไรจะปรึกษาเหมือนกัน ฟาเนลล่า ” อักขระสีทองซึมเข้าไปในปีกคู่สวยของผีเสื้อสีม่วงจากการกำกับมนตร์ป้องกันไม่ให้ผู้อื่นอ่านเจอได้  ริมฝีปากบางได้รูปจุมพิตลงที่ปีกคู่สวยของผีเสื้อทั้งสี่อย่างแผ่วเบาเป็นการจบคำสั่ง  ก่อนพวกมันจะเลือนหายไปเพื่อไปทำหน้าที่ของมันเอง

 

“ วอดก้าครับ ! ” เสียงของนาโอกะตอบเสียงมั่น  เรียกให้เจ้าของชื่อหันไปมองด้วยความงงเพราะตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิดเดียว

 

“ เอ่อเรียกผมหรือครับ ”

 

วอดก้า  เมื่อกี้นายได้ยินคำถามของไฮท์หรือเปล่า ” เทรนถามช้า ๆ วอดก้าเอียงคอมองขณะที่หูเริ่มแว่ว ๆ เสียงของเทพผู้พิทักษ์ทั้งสี่

 

“ หุ ๆๆ วอดก้าจริง ๆ ด้วยสิ ” ซาราเนียว่าด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ในขณะที่เอเวอลีนส์ยิ้งแห้ง  พูดด้วยน้ำเสียงแสดงความเสียดายเบา ๆ

 

“ โธ่ฉันก็นึกว่าเจ้าหนูนี่จะตอบเด็กครึ่งเอลฟ์กับภูตซะอีก ”

 

“ นั่นสินะว้า  ทำไมเรื่องทายนี่ซาราเนียแม่นจัง ” ตามด้วยรีเจซที่แพ้พนันอีกคน  เช่นเดียวฟรอเรนไทน์

 

“ แต่ก็ช่างเถอะ  ไม่เห็นเป็นอะไรเลย  แต่วอดก้านี่เสน่ห์แรงจริง ๆ แฮะ ”

 

“ ก็ได้เชื้อมาจากแม่นี่นา ” เอเวอลีนส์พูดเสียงกลั้นหัวเราะ 

 

เอ่อไม่ได้ยินนะครับ ” วอดก้าขมวดคิ้วกับสิ่งที่เทพผู้พิทักษ์ทั้งสี่พูด  แต่สายตาเก้าคู่ที่มองมาก็ทำให้เขาตอบไปตามความจริง  เทรนทำสี่หน้าโล่งใจแต่ในขณะเดียวกันก็เพ่งมองใบหน้าของเด็กหนุ่มรุ่นน้องคนโปรดราวกับจะมองหาอะไรบางอย่าง

 

“ แล้วเรียกผมทำไมหรือครับ ? ” วอดก้าถามหากแต่ทุกคนก็เบือนหน้าหนี  ส่วนนาโอกะรีบหาทางเบี่ยงประเด็นเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

 

“ ปะเปล่า  ไม่มีอะไรนี่  ฉะฉันจะหมุนต่อนะ ” เจ้าตัวว่าเสียงเลิ่กลั่ก  แอบมองใบหน้าของวอดก้าอีกครั้ง  ไม่รู้ผีสางตัวไหนดั๊นดลใจให้เขาหันไปเห็นตัวเลือกสุดท้ายที่นั่งเงียบ ๆ อยู่

 

ภาพริมฝีปากที่ยิ้มพราว  ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก  ขยับเล็กน้อยเพื่อกระซิบข้อความพร้อมริมฝีปากแดงที่จุมพิตลงบนผีเสื้อตัวน้อยทำให้เขาเผลอตอบไปว่าเป็นนักบวชหนุ่มใกล้ ๆ และถือเป็นเรื่องดีที่วอดก้าไม่ได้ฟังคำถามในตอนแรก  ไม่เช่นนั้น  ฝีมือดาบที่เก่งกาจไม่แพ้เจ้าชายหนุ่มอาจจะได้ฆ่าเขาสักรอบ

 

ขวับ ! ขวับ !

 

เสียงขวดหมุนไปมาก่อนปากขวดจะหยุดที่พาราไดซ์  นาโอกะถามส่ง ๆ ไปว่า

 

“ จูบแรกของคุณคือใครครับ ? ”

 

โป๊ก !

 

เสียงหัวของเทรนกระแทกเข้ากับโต๊ะเมื่อได้ยินคำถาม  อุบัติเหตุที่เขาเป็นคนทำผุดขึ้นมาในหัวจนทำให้เจ้าชายหนุ่มต้องเสียจูบแรกให้กับผู้ชาย

 

รอยยิ้มแห้ง ๆ ปรากฏที่ปากของรุ่นพี่หนุ่มเมื่อเห็นสายตาคาดโทษจากผู้เสียหายทั้งสอง   พาราไดซ์สวนกลับไปอย่างว่องไวด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ  แต่ถ้าคนที่สังเกตดี ๆ อย่างวอดก้าจะเห็นนัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยยามตอบ

 

“ ไม่มี ”

 

“ โอเค  หมุนต่อเลยไดซ์ ” เสียงไฮท์บอกเมื่อมองเวลาแล้วพบว่าอีกสามนาทีก็จะถึงเวลาเที่ยงคืน  ใบหน้าของเจ้าชายหนุ่มมองสบกับนัยน์ตาสีส้มเข้มของวอดก้า  มือหนาเริ่มหมุนขวด  ก่อนปากขวดจะหยุดลงที่ร่างของคนที่ยังไม่ได้ถูกถามคำถามใด ๆ แม้แต่น้อย

 

วอดก้าเลิกคิ้วเมื่อเห็นปากขวดหยุดที่เขา  เสียงกระซิบตามสายลมจากพวกวิสกี้ดังเข้าหูเรียกรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับนักบวชหนุ่มแต่ในขณะเดียวกัน  นัยน์ตาคู่คมก็ไม่ได้ละจากผู้ที่ต้องถามตัวเขา

 

นายเป็นใคร ? ” สิ้นเสียงคำถามนั้น  ความเงียบปกคลุมในทันที  นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคล้ายคล้ายสีของรัตติกาลหันมามองคนถูกถามเช่นเดียวกับเทรนที่เปลี่ยนใบหน้ายิ้มแย้มเป็นเงียบนิ่ง

 

 วอดก้ายิ้มกว้างกว่าเก่า   มือเรียวค่อย ๆ ถอดแว่นออกเพื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดฝุ่นที่เลนส์  ปากเอื้อนเอ่ยช้า ๆ

 

“ ผมน่ะหรือก็นักบวชธรรมดาจากแดนนาโวลล์ยังไงล่ะครับ ”

 

“ ไม่ใช่ ” เจ้าชายหนุ่มสวนกลับทันควันก่อนจะจ้องนิ่งที่วอดก้า “ นายจริง ๆ แล้ว นายเป็นใคร ”  ทุกคนต่างเงียบเพื่อฟังคำตอบ  ไลอัสหันมามองคนตัวเล็กข้างกายซึ่งเหม่อมองวอดก้า  นัยน์ตาสีแดงหลุบต่ำลงก่อนจะบอกไลอัสเสียงเบา

 

“ อ่านอ่านใจของวอดกี้ไม่ได้  มันมีแต่ความว่างเปล่า ” แน่นอน  เรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านเทพพิทักษ์ทั้งสี่ซึ่งใช้พลังครอบความคิดของวอดก้าไว้ทำให้ไม่มีอะไรสามารถแทรกแซงหรือล้วงลึกขไปในความคิดและจิตใจของเขาได้   วอดก้าก้มลงมองนาฬิกาซึ่งเหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีจะถึงเวลาเที่ยงคืน  บิดขี้เกียจช้า ๆ ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มซุกซน

 

“ ผมคือรัตติกาลที่ว่างเปล่าหากแต่บางครั้งก็จะเป็นแสงสว่างในยามตะวันเที่ยงตรง   ผมคือชายผู้ที่แปลกประหลาดที่สุดที่ยากจะมีใครหยั่งถึง   ผมคือคนบาปเปื้อนเลือด   เป็นทั้งความหวัง  ความสุข  ความทุกข์  ความโลภ  เป็นสงคราม  ผมคือนายแห่งทุกสิ่งและทุกชีวิตที่ยังมีอยู่และสุดท้ายผมคือสิ่งที่ใคร ๆ หรือแม้แต่พวกคุณหวาดกลัว ” อย่างนักฆ่า

 

วอดก้ากระตุกยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาอันเงียบงันของทั้งหมด  ก่อนจะเผลอหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเล่นทำเอาแต่ละคนทำหน้าเอ๋อ  ก่อนวอดก้าจะพูดตบท้ายพร้อมเสียงหัวเราะว่า

 

“ ผมพูดเล่นน่ะครับ หึ ๆๆ 

 

 

แต่สายตานายนี่มันโครตจะบอกว่าที่พูดไปน่ะจริงทั้งหมด

 

 

ความคิดของหลายคนประสานกันก่อนร่างสี่ร่างของวิสกี้  จิน  รัมและเตกีล่าจะปรากฏที่ด้านหลังของนักบวชหนุ่ม  ก่อนนักพนันหนุ่มจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูวอดก้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซึ่งวอดก้าก็ฉีกยิ้มตอบ  หมุนตัวหันมาหาทั้งหมดแล้วพูดเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง

 

“ ที่ผมพูดไปน่ะพูดเล่นแต่ประโยคท้ายผมพูดจริง ”

 

ติ๊ง ! ติ๊ง !

 

เสียงระฆังซึ่งใช้เฉพาะการบอกหมดเวลาสำหรับงานสำคัญ ๆ บอกหมดเวลารับน้องซึ่งมันคือเวลาอิสระของพวกเขาแล้ว

 

“ เห็นทีชายผู้ประหลาดคนนี้คงต้องขอตัวลา  ฝากบอกพี่จีจี้กับพี่เนียร์ด้วยนะครับว่าเดี๋ยววันจันทร์ผมจะเอาขนมไปให้ ” รอยยิ้มเหยียดปรากฏที่ริมฝีปากของวอดก้าพร้อมหมวกใบหนึ่งที่จินส่งให้วอดก้าสวมใส่ จนกลายเป็นกลุ่มของพวกเขากำลังสวมหมวกพร้อมดึงให้ลงต่ำเพื่อไม่ให้มองเห็นนัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีเดิมแม้เส้นผมจะยังคงเดิมอยู่ “ และคงต้องขอลา ”  รอยยิ้มรื่นเริงปรากฏที่ริมฝีปากของทั้งหมด

 

ทันทีที่เอ่ยจบ  ยังไม่ทันที่เทรนหรือแม้แต่พวกพาราไดซ์จะได้เอ่ยอะไร  ร่างของคนทั้งห้าก็เลือนหายไปดุจสายลม  เสียงของไฮท์พึมพำเบา ๆ เมื่อรับรู้ถึงพลังเวทอันคุ้นเคย

 

“ เวทเคลื่อนย้ายงั้นเหรอ ? ตอนไหนกัน ”

 

แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้คนยิ้มยากสองคนกำลังเผยรอยยิ้มเพราะความถูกใจที่มุมปาก   พาราไดซ์และยูดาสลุกขึ้นบ้างก่อนจะหายตามไปติด ๆ พร้อมความคิดที่ประสานกัน

 

 

ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่านายเป็นใคร  เก็บความลับของนายไว้ให้ดีละกัน

 

 

“ ฟู่กว่าจะหลบออกมาได้ ” วอดก้าถอนหายใจเมื่อเจอคำถามอันกดดันใส่  ถ้าคำถามอย่างเดียวจะไม่ว่าเลยแต่ดั๊นมีจิตสังหารกดดันว่าถ้าโกหกพวกเขาจะสามารถรู้ได้ในทันที  ยิ่งการอ่านใจของซาไบอันก็มองมาตลอดเวลาซึ่งวอดก้าเลือกชั่วเวลาหนึ่งแกล้งสบตาของเด็กหนุ่มร่างเล็กพร้อมกับคิดอะไรที่ว่างเปล่ารวมถึงการขอให้ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าไม่สามารถอ่านใจเขาได้  ตอนนี้ทั้งห้าในชุดแต่งกายสุดแสนจะธรรมดาแต่ดูเท่ขาดใจกำลังยืนเป็นเหป้าสายตาให้สาว ๆ รุมแทะและเป็นเปลวไฟให้สายตาของเหล่าผู้ชายแผดเผาด้วยความอิจฉา

 

“ ว่าแต่จะเล่นที่นี่ก่อนจริง ๆ น่ะเหรอ ? ” วอดก้าถามพลางกุมขมับ  มองป้าย  ‘ Royal  Casino ’  สถานที่เก่าแก่ซึ่งเป็นที่เกือบแรก ๆ ที่พวกเขามาและผลาญเงินของคาสิโนเกือบร้อยล้าน

 

“ อืม ! สี่เสียงตอบกลับมาโดยพร้อมเพรียงพร้อมนัยน์ตาพราวประกายระยับ  แน่นอนว่าพวกเขากลับมาอยู่ในรูปลักษณ์ชายหนุ่มตามปกติเพียงแต่เปลี่ยนจากใบหน้าธรรมดาให้กลายเป็นหล่อเหลาเหมือนครั้งแรกที่มา

 

“ เอาเถอะน่าวอดก้า  มีเวลาหยุดทั้งที ก็ต้องเล่นให้สนุกสิ ”

 

“ ไม่น่าเชื่อว่าประโยคนี้นายจะเป็นคนพูดนะเติร์ก ” วอดก้ายิ้มแห้ง ๆ มองหนังสือในมือผู้เป็นเพื่อนซึ่งดูท่าว่าจะเพิ่งซื้อมา 

 

หลักการเล่นไพ่โป๊กเกอร์พื้นฐาน สมกับที่เป็นเพื่อนฉัน   ” วิสกี้ว่าเสียงร่าเริง  รัมยิ้มบางก่อนจะบอกความคิดของตนเอง

 

“ ผมคิดว่าเติร์กจะแฮกเข้าระบบของคาสิโนแล้วโกงซะอีก ”

 

“ ก็กะจะทำอยู่ ” เจ้าตัวบอกหน้าตาเฉยซึ่งวอดก้าก็ท้วงด้วยใบหน้ากลั้นหัวเราะ

 

“ ถูกจับได้นะ ”

 

“ ทำอย่างกับอาชีพอันแสนจะธรรมดา ( หา ??? )  ของเราไม่มีโอกาศติดคุกอย่างนั้นแหละ ” จินหัวเราะเริงร่า  ขยิบตาให้วอดก้าด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่นำพาให้เหล่าสาว ๆ ทั้งหลายกรีดร้อง

 

“ ตกลงจะเล่นจริงอ่ะ   เรามีเงินติดตัวกันแค่คนละหนึ่งพันฟรังค์นะ ” วอดก้าแกล้งถามอีกครั้งทั้งที่รู้คำตอบว่าเพื่อนรักทั้งสี่จะตอบว่าไง

 

“ แน่นอน  มันคือความสนุกของนักพนันเลยนะ  เรื่องความเสี่ยงนี่ ” นักพนันหนุ่มว่า  มองพนักงานในชุดสูทของคาสิโนที่ยังไม่ลืมพวกเขาทั้งห้า  วิ่งวุ่นเข้าไปบอกเจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้

 

“ เราควรจะมีเงินเก็บบ้างนะครับ ” รัมมองตาวาววับ  เริ่มทวนแปนการที่จะเล่นอะไรก่อนดี   ส่วนจินกอดตุ๊กตาหมีแน่นพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มซุกซน

 

“ ฉันจะซื้อตุ๊กตาเพิ่ม ”

 

“ เฮ่องั้นก็ตามใจ ” นักบวชหนุ่มแกล้งถอนหายใจหนัก ๆ ทั้งที่นัยน์ตาสีส้มปรากฏความเจ้าเล่ห์ไม่ต่างกัน  เส้นผมสีเงินถูกปล่อยปิดบังใบหน้าดั่งเช่นปกติ   มีหลายคนจำได้ว่าพวกเขาเคยสั่งเลี้ยงเครื่องดื่มของคนในคาสิโนฟรี  พากันชี้ชวนมาที่ทั้งห้าทั้งตระเตรียมเดินเข้าไปเล่นหาก  พวกเขาเข้าไป

 

“ งั้น” ทั้งห้าประสานเสียง  ยิ้มกว้างแล้วพูดโดยพร้อมเพรียง “ หล่อลุย  !!!

 

โดยชั่วแวบหนึ่งที่วอดก้าล้วงกระเป๋ากางเกงของตนสำผัสได้ถึงโลหะเย็นเยียบซึ่งก็คือเหรียญที่มีคำสลักนั่นเอง  เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อยามนึกถึงข้อความที่ต้องพูดเพื่อเคลื่อนย้ายตนเองกลับไปที่ลานน้ำพุ

 

“ จูบแรกฉันคือนายเจ้าชายเย็นชา ”

 

“ อย่าให้รู้นะว่าใครเป็นคนคิดข้อความ ” วอดก้าพึมพำเบา ๆ คาดโทษคนที่สลักเหรียญรวมถึงนึกปลงในความซวยของตนเองท่ดันเจอเหรียญที่ตรงกับความจริง  สุดท้ายวอดก้าก็เพียงยักไหล่  พยายามควบคุสติแล้วเดินตามอีกสี่คนเข้าไปในคาสิโนติด ๆ

 

“ ฮัดเช้ย !   เทรนเจ้าเก่าซึ่งต้องนั่งตรวจเอกสารกองเท่าภูเขาเพราะเป็นการทำโทษจากราชินีแห่งหอ  หรือจีจี้ที่กำลังจ้องอยู่นั่นเอง  หญิงสาวคนสวยละความสนใจจากหนังสือในมือแล้วเลิกคิ้วถาม

 

“ เป็นหวัดรึไง ”

 

“ ถ้าฉันเป็นหวัด เธอจะให้ฉันพักไหมล่ะ ” เทรนถามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความหวังอย่างเต็มที่แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อจีจี้แสยะยิ้มเหี้ยมให้  ตอบเสียงหนักแน่น

 

“ ไม่ย่ะ  ทำงานต่อไป ”

 

เทรนจึงได้แต่บ่นอุบต่อไป

 

“ รู้แล้วฮะฮัดเช้ย ! ใครนินทากัน ”

 

 

 

“ จูบแรกฉันคือนายนักบวชแสงจันทร์ ”

 

“ บ้าจริงอย่าให้รู้นะว่าใครคิดข้อความ ” อีกด้านหนึ่งเจ้าชายหนุ่มก็ยืนทำหน้าบึ้งเพราะทำยังไงเหรียญนี่ก็ไม่ยอมหายไปซะที  ดูเหมือนว่ามันจะลงอาคมขั้นสูงทำให้ทำลายลำบาก  แต่จริง ๆ แล้วด้วยพลังของพาราไดซ์สามารถที่ทำมันให้กลายเป็นผุยผงได้เลยด้วยซ้ำติดแต่คำพูดของไฮท์ที่บอกก่อนจะแยกย้าย

 

“ ต้องส่งเหรียญคืนในวันจันทร์ด้วย  ดังนั้นเก็บรักษาให้ดี ”

 

เขาคงจะไม่คิดมากถ้ามันเป็นประโยคอื่นนักบวชแสงจันทร์ผมสีเงิน  ตาสีส้มหรือสีแดงอมม่วง

 

เขาถอนหายใจขณะพิงเสาในมุมมืดของโรงเรียนก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยร่ายเวทแผ่วเบาพร้อมร่างที่เลือนหายไป  ปรากฏตัวในพระราชวังหรือห้องของหัวหน้าองครักษ์ชั่วคราวซึ่งเปรียบได้กับมือขวาของเขา

 

วูบ

 

กลิ่นไอเวทที่ปรากฏในพริบตาทำให้ เซย์นัส  หรือหัวหน้าองครักษ์ชั่วคราวของวังหลวงกระชากดาบที่เอวแล้วตวัดไปยังร่างผู้บุกรุก  แต่เมื่อเห็นร่างสูงและนัยน์ตาสีม่วงเข้มชัดตาก็รีบถวายความเคารพตามแบบฉบับราชองครักษ์ต่อรัชทายาทผู้เป็นนาย

 

“ ถวายบัง

 

“ ไม่ต้อง ” พาราไดซ์กล่าวแทรกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเช่นเดิมก่อนจะหวนมองพระจันทร์ซึ่งอยู่กลางหน้าต่างในห้องของเซย์นัสที่เปิดไว้แล้วหันมามองคนสนิทนิ่ง

 

“ สืบอะไรให้ฉันหน่อย

 

 

ดูท่าดวงเราจะสมพงศ์กันจริง ๆ นะคุณคู่แข่ง

 

 

พาราไดซ์คิดในใจ

 
 

 

 อัพแล้วววววววววว  แถม 100 % ด้วย  อาทิตย์ที่แล้วไรท์เตอร์ไม่ว่างจริง ๆ   ขออภัยเป็นอย่างสูงเพราะงานมันมากจนแทบเคลียร์ไม่ไหว  ไรท์เตอร์พยายามทำให้จบตอนแต่ไรท์เตอร์เห็นว่ามันยาวไป  พิมพ์ไปเรื่อย ๆ จากที่ดูก็เกือบ  71  แผ่น  ปกติไรท์เตอร์พิมพ์แค่ตอนละสี่สิบห้าสิบหน้าเองก็เลยตัดสินใจแบ่งตอน  ถ้าไรท์เตอร์ผิดอะไรก็ขออภัยด้วยจ๊ะ  ./ǀ\. 

 

 

แต่เหรียญของวอดก้าสลักเอาไว้ว่า  จูบแรกฉันคือนายเจ้าชายเย็นชา ซึ่งไรท์เตอร์นอนคิดตั้งนานกว่าจะหาทางเชื่อมโยงฉากอะไรได้  ตอนต่อไปจะเครียดสักเล็กน้อยเพราะจะมีตัวละครเกี่ยวกับเทพโผล่มา  ทำใจหน่อยนะคะ  ส่วนของเจ้าชายหนุ่ม  พาราไดซ์ลูกรักของสาว ๆ ก็คือ จูบแรกฉันคือนายนักบวชแสงจันทร์   แค่บอกว่านักบวช ( เก๊ ) เราก็รู้แล้วล่ะค่ะ  เพียงแต่แสงจันทร์ที่พูดถึงหมายถึง…………………หุ ๆๆๆ ไม่บอกดีกว่า  ไม่งั้นจะถือว่าสปอยล์ 

 
 

อย่าลืมคอมเม้นกันด้วยน้า  รักรีดเดอร์ทุกคน  จุ๊บ จุ๊บ   

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 37 : บทที่ 37 งานรับน้องอลเวง 4 - จบ ( อิ ๆๆ หวังว่าคงถูกใจ ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15009 , โพส : 59 , Rating : 14% / 166 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 59 : ความคิดเห็นที่ 14790
เนื้อหาตอนนี้ทำให้เราเดาเหตุการณ์ในอนาคตไปได้ไกลมากเลยล่ะค่ะ ทั้งเรื่องของ ทั้งเรื่องการสูญเสีย // อร๊ายยยย ชอบบบ
Name : statice46 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ statice46 [ IP : 113.53.144.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
# 58 : ความคิดเห็นที่ 9366
.................
Name : Chandra and Clover < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chandra and Clover [ IP : 119.76.69.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 11:03
# 57 : ความคิดเห็นที่ 7108
.
Name : Ponpun Sayngam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ponpun Sayngam [ IP : 223.204.249.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2558 / 23:15
# 56 : ความคิดเห็นที่ 6824
ขอตอนพิเศษ ตอนที่วอดก้าเจอกับมิวาโกะน่ะค่ะอยากรู้เรื่องราวตอนนั้น *-*
Name : gammyada < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gammyada [ IP : 110.168.229.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2558 / 10:33
# 55 : ความคิดเห็นที่ 6488
นักบวชแสงจันทร์???สับสน ปมเยอะ
Name : ~WINDY~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~WINDY~ [ IP : 27.145.134.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2558 / 17:45
# 54 : ความคิดเห็นที่ 6477
อ๊ายยย อยากรู้จังว่าถ้าพวกไดซ์รู้ความจริงเรื่งพวกวอดก้า หมดแล้วจะเป็นยังไงงง ~
Name : fairy_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fairy_devil [ IP : 101.109.110.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2558 / 11:57
# 53 : ความคิดเห็นที่ 5451
เอร๊ยยย ชอบประโยคบนเหรียญ >..<
PS.  Forever..
Name : Kemo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kemo [ IP : 58.9.230.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2558 / 14:09
# 52 : ความคิดเห็นที่ 4827
เทรนนี่ป่วนจังแหะ
เหมือนจะแปลความหมายคำพูดของอดก้าได้แหะ -..-
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : Hydrangea < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydrangea [ IP : 101.109.90.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2557 / 21:03
# 51 : ความคิดเห็นที่ 4158
อะไร?? สปอยแบบนี้ ก็คงต้องรีบไปอ่านสิคะ ><
Name : MSmile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MSmile [ IP : 171.7.52.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2557 / 19:03
# 50 : ความคิดเห็นที่ 4157
น่ารักมากกกกก สนุกมากคะ ชอบมากๆๆ
Name : MSmile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MSmile [ IP : 171.7.52.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2557 / 18:42
# 49 : ความคิดเห็นที่ 3949
ว้าว ไดซ์รู้ความลับนี้ของวอดก้าแล้วรู้ของคนอืนด้วยหรืิอป่าวเนี่ย สนใจเขาละสิถึงไปตามสืบ สู้ๆจ้า
PS.  One Piece สมบัติในตำนานโดยเชื่อว่าซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกสุดของแกรนด์ไลน์โดยจ้าวแห่งโจรสลัด โกลด์ โรเจอร์ โดยวันพีซไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาและรูปร่างเป็นอย่างไร [สมบัติอันล้ำค่าในตำนานนั้นคือ G-BOM ]
Name : —•’HeAvN‘•— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ —•’HeAvN‘•— [ IP : 1.46.197.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 20:22
# 48 : ความคิดเห็นที่ 2330
อ้ายยยยย >///<
PS.  境界の彼方...栗山未来...神原秋人
Name : sss.doofa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sss.doofa [ IP : 58.11.229.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2557 / 21:47
# 47 : ความคิดเห็นที่ 2165
โอยสนุกกกกกกกกกกกก
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 125.24.166.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2556 / 22:57
# 46 : ความคิดเห็นที่ 1590
เทรนนี่ป่วนตลอดเลยจ้า
PS.  ฉันมาเพื่อล่า ,,, ล่าสวาท นิยาย (<< นังนี่น่ากลัว T^T )
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 27.55.146.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2556 / 00:48
# 45 : ความคิดเห็นที่ 1268
อ๊ากกกกกกกกกก...
ชอบประโยคที่วอดก้าแนะนำตัว!
แล้วท่าดึงหมวกลงมาปิดสีตานั้นก็ฟิน 
ขอตายแป๊บ....
.
.
.
สรุป...นี้มันบ้าอยู่ตัวเดียว
------------------------------------------
ไรท์อัพไว้ๆนะคร้าบบบบ ผมรออยู่นะ -.-
Name : Lucius Domiticus Cicero < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucius Domiticus Cicero [ IP : 124.122.216.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2556 / 10:36
# 44 : ความคิดเห็นที่ 1267
อ๊ากกกกกกกกกก...
ชอบประโยคที่วอดก้าแนะนำตัว!
แล้วท่าดึงหมวกลงมาปิดสีตานั้นก็ฟิน 
ขอตายแป๊บ....
.
.
.
สรุป...นี้มันบ้าอยู่ตัวเดียว
------------------------------------------
ไรท์อัพไว้ๆนะคร้าบบบบ ผมรออยู่นะ -.-

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 กันยายน 2556 / 10:36
Name : Lucius Domiticus Cicero < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucius Domiticus Cicero [ IP : 124.122.216.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2556 / 10:34
# 43 : ความคิดเห็นที่ 1265
ไรเตอร์ อัพๆ ^^
Name : mona_naja < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mona_naja [ IP : 49.48.81.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กันยายน 2556 / 18:32
# 42 : ความคิดเห็นที่ 1260
อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากอ่านต่อแล้ว

///พรุ่งนี้อีนี่มีสอบ แต่ดูมันมาอ่านนิยายไม่ยอมอ่านหนังสือไม่ยอมนอน/////
PS.  http://youtu.be/ePVJdev77Gw my favorite song
Name : สาคูปากหม้อ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาคูปากหม้อ [ IP : 171.98.52.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2556 / 00:15
# 41 : ความคิดเห็นที่ 1252
ชอบๆๆๆๆ ลงอีกนร๊ ^6^ (ปลื่มอ่ะ อ่านจุใจเยย สองตอน อิอิ^^)
ไรท์เค้าหายงอลแระ....อย่าลงช้านะ
.
.
เค้าอยากอ่านเร็วๆๆๆๆอ่า น๊ๆๆๆๆๆ..
Name : xyz(อสูรน้อย) [ IP : 202.28.82.189 ]

วันที่: 3 กันยายน 2556 / 15:35
# 40 : ความคิดเห็นที่ 1249
โอมมมมมมมม
จงอัพซะ 2 วันแล้ว(นานจังเนอะ-_-)
หนูน้ำตาจะไหลแล้วง่าาาาาาาา
เค้าจะอ้านนนนนนนนนนนTOT
_V_สาธู้
Name : แฟนวอดก้า [ IP : 171.4.109.248 ]

วันที่: 2 กันยายน 2556 / 18:36
# 39 : ความคิดเห็นที่ 1246
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ชอบสองประโยคอ่ะ อัพไว ๆนะ
PS.  อา.....คุณพ่อเคยพูดเอาไว้ สีขาวกับสีดำแตกต่างกันยังไงไม่สำคัญ สำคัญแค่จำไว้ว่า...ชีวิตนี้คนที่สามารถไว้วางใจได้ก็มีแค่ตัวเราเองเท่านั้น หนู ๆ ทั้งหลาย ...^^...จำและเชื่อฟังคำของคุณพ่อให้ดีนะ
Name : แฟนพันธุ์แท้นิยาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฟนพันธุ์แท้นิยาย [ IP : 101.108.217.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2556 / 11:21
# 38 : ความคิดเห็นที่ 1244
ถูกใจ รออ่านอยู่จ้า อย่านานนัก จะขาดใจตาย
PS.  
Name : มิจิโกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มิจิโกะ [ IP : 112.142.15.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2556 / 22:07
# 37 : ความคิดเห็นที่ 1243
รักไรท์เตอร์ที่สุดเลย  ลงที่ฃเดียว 2 ตอนรวด  มาอัพต่อเร็วๆน้าาาาาา  อิอิ     ชอบที่สุด
Name : คลั่งนิยาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คลั่งนิยาย [ IP : 125.25.199.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2556 / 19:45
# 36 : ความคิดเห็นที่ 1242
ประโยคทั้งสองประโยคโดนมากอ่ะ ชอบบบบ >//////<

ปล.ต่อเร็วๆๆนะค่ะ
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 101.109.28.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2556 / 19:14
# 35 : ความคิดเห็นที่ 1238
มาทีสองตอนเลย 555 ดีจัง 

สนุกมากๆค่ะ ไรท์แต่งได้ดีมากค่ะ 
Name : ...Dalzo... < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ...Dalzo... [ IP : 115.67.68.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2556 / 14:22
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android