คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 77 : Special Valentine : ตอนพิเศษ ความรู้สึก ?


     อัพเดท 16 ก.พ. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,219 Overall : 678,949
15,910 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 77 : Special Valentine : ตอนพิเศษ ความรู้สึก ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11101 , โพส : 91 , Rating : 21% / 116 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

Special  Valentine

ความรู้สึก ?

 

 

 

 

ไดซ์...

 

ไดซ์...

 

เดี๋ยว...

 

เฮือก !!!

 

“  ไดซ์  ! เป็นอะไรหรือเปล่า ! ”  ร่างสูงเปิดเปลือกตาขึ้นทันใดด้วยอาการหอบถี่  ลมหายใจสับสนจนเวลาผ่านไปสักพักเขาจึงรู้สึกตัว  และเมื่อพบว่ามือข้างหนึ่งกำข้อมือใครบางคนแน่น  เขาจึงเริ่มคลายมือออกช้า ๆ

 

ร่างสูงของชายหนุ่มผมเงินที่เส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิง  ใบหน้าดูยังไม่ตื่นดีแต่นัยน์ตาสีส้มยังฉายความเป็นห่วงเขาชัดเจนจนทำให้หัวใจของเขา...ราวกับสะดุดไปชั่วขณะแต่แล้วเจ้าชายหนุ่มก็ตั้งสติกลับมาอย่างว่องไว

 

“  นายไม่สบายหรือ...” 

 

เพี๊ยะ !

 

มือเรียวที่เอื้อมมาทาบหน้าผากเบา ๆ ราวจะวัดไข้กลับถูกปัดออกไปอย่างไม่ไยดี  พาราไดซ์ส่งสายตาเย็นเยียบให้รูมเมทของเขาพลางกระซิบเสียงห่างเหิน

 

“  อย่ามายุ่ง ” 

 

ร่างสูงโปร่งสะอึกเล็กน้อย  หัวเราะในลำคอแผ่วเบาก่อนจะขอโทษเสียงเอื่อยเฉื่อยปกติ

 

“  อา  โทษที ๆ ลืมไปนายไม่ชอบให้ใครแตะตัว ” 

 

แม้น้ำเสียงจะไร้พิรุธ...ทว่านัยน์ตาคู่สีส้มกลับทอความปวดร้าวและเจ็บปวดอยู่ภายใน  ที่ทำให้พาราไดซ์กลับกลายเป็นฝ่ายสะอึกแทน  ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมเพียงเห็นแววตาแสนเศร้าของอีกฝ่าย  เขาถึงได้เจ็บปวดตาม  และเพียงร่างนั้นก้าวถอยห่างเขาก็เผลอขานเรียก

 

“  เดี๋ยว...”   อีกฝ่ายชะงักปลายเท้า

 

“  มีอะไรเหรอ ? ” 

 

“  เปล่า...” 

 

“  นายรีบนอนเถอะ  พรุ่งนี้ยังมีงานอีกเยอะต้องสะสาง  เดี๋ยวรุ่นพี่จีจี้ได้บ่นกันพอดี ”  แม้จะพูดเสียงเจือขบขันและเอ่ยเป็นเชิงเตือนผู้เป็นเพื่อนทว่ากลับกลายเป็นอีกฝ่ายเองที่หมุนตัวนั่งทำงานต่อทั้งที่ดึกดื่นแล้ว

 

“  แล้วนาย...ไม่นอนหรือไง ? ”  อีกคำถามหลุดออกจากริมฝีปากหยักเรียบตึงที่แม้แต่เจ้าตัวเองยังไม่ทันคิดว่าจะพูดออกไปด้วยซ้ำ

 

“  ฮะ ๆๆ บอกตรง ๆ ว่าฉันนอนไม่หลับแต่ไม่เป็นไร  เคลียร์งานวันนี้เยอะ ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้พักเยอะเองนั่นล่ะ ” 

 

ชายหนุ่มผมยาวส่งรอยยิ้มกว้างให้ก่อนจะหันหลังจับปากกาเขียนเอกสารต่อ

 

ร่างสูงจึงทำได้เพียงเอนกายลงนอนอีกครั้ง  นัยน์ตาสีม่วงเข้มเหลือบมองเตียงเดี่ยวสีขาวอีกเตียงที่ขยับชิดมุมห้อง  ห่างจากเขาราวเว้นระยะ ทว่าหัวกลับครุ่นคิดถึงคำพูดเพื่อนสนิทตนที่เอ่ยบางอย่างออกมาเหมือนจะกลั่นแกล้งเขา

 

 

“  หึ  ถ้านายไม่รู้  ฉันขอบอกไว้เลยว่าวอดก้าคือคนที่นายตกหลุมรัก ” 

 

“  มันไม่เกี่ยวว่าเป็นผู้หญิง  ผู้ชาย แต่...คนเดียวที่เปลี่ยนนายได้มีแค่วอดก้า ” 

 

“  และเชื่อเถอะ...คนที่นายจะตกหลุมรักก็มีแค่วอดก้า  วอดก้าคนเดียวเท่านั้น ” 

 

 

คำที่บอกว่าเขา  เจ้าชายรัชทายาทพาราไดซ์  เซไลโด ดิ ทริสทอร์  ตกหลุมรักรูมเมทตัวเองซึ่งเป็นบุรุษทั้งยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนอย่างวอดก้า  เอลนาโวลล์โรลล์ !

 

หึ  เขาไม่มีวันเชื่อเรื่องพรรค์นั้นหรอก

 

แต่ว่าเมื่อกี้...เขาฝันเรื่องอะไรนะ

 

เจ้าชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่สีหน้ายังราบเรียบดั่งเดิมก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราเพราะเขาเองก็มีงานเยอะเหมือนกันกว่าจะได้พัก

 

ทางด้านวอดก้าที่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานถอนหายใจหลังเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง  นัยน์ตามองร่างสูงที่นอนหลับใหลด้วยอารมณ์ไร้ความรู้สึก   เขาถอนหายใจยาวเหยียดอีกครั้งก่อนเงยหน้ามองเพดานห้องสีเข้มสบายตา   ในใจก็อดครุ่นคิดไม่ได้ว่าเมื่อไหร่...เจ้าชายคนเดิมของเขาจะกลับมาสักที

 

และเมื่อไหร่...ความรู้สึกเจ็บปวดนี่จะหายไป

 

“  ไดซ์...อย่าทำให้ฉันต้องหนีนายเพราะความรู้สึกแบบนี้เลย ” 

 

วอดก้าพึมพำเบา ๆ ก่อนปิดเปลือกตาเพื่อพักสมอง  โดยอดไม่ได้ที่จะย้อนไปยังเมื่อสองสัปดาห์ก่อน

 

“  นายจะอาบน้ำก่อนไหมไดซ์ ”  วอดก้าที่ถอดเสื้อนอกออกถามเจ้าชายหนุ่มเสียงอ่อนล้าหลังมาราธอนทำงาน   และเพิ่งจะได้กลับเข้าห้องเมื่อตอนหกโมงเย็น

 

“  นายอาบก่อน ”  พาราไดซ์ว่าอย่างเสียสละให้  เนื่องเพราะเขาต้องทำเอกสารอีกหนึ่งชุดโดยด่วนก่อน  

 

วอดก้าพยักหน้ารับเหนื่อย ๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งเจ้าชายหนุ่มก็นั่งลงทำงานอย่างฉับไว  มือพลิกหน้าเอกสารไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งกล่องพัสดุกล่องหนึ่งตกที่พื้นพรมกลางห้องดังตุบ  ทำให้เขาต้องละมือจากกระดาษเพื่อไปดู

 

พัสดุถึง xxxxxx

 

ที่ TTTTT

 

โดย LLLLL

 

ชื่อ  ที่อยู่  และผู้ส่งไม่ใช่ชื่อของเขาหรือของวอดก้า   ดังนั้นพาราไดซ์ที่รีบเร่งทำงานตัดสินใจหยิบกล่องพัสดุขึ้นแต่กลับกลายเป็นว่าทันทีที่แตะ  อักขระที่ฝังอยู่ที่กล่องก็เปล่งแสงเจิดจ้า  เริ่มการทำงานของมันในทันทีซึ่งก็คือ  การเปิดกล่องพัสดุ

 

ฟู่

 

ไอสีฟ้ากระจายไปทั่วทั้งห้องรวมถึงดอกไม้ดอกหนึ่งที่ดีดสัมผัสใบหน้าของพาราไดซ์ที่ไม่ทันตั้งตัวและเพียงได้กลิ่นหอมและสัมผัสละอองสีฟ้า  ร่างของชายหนุ่มก็ล้มโครมไปในทันที

 

ซึ่งก็คือสองสัปดาห์ก่อนพาราไดซ์ได้รับพัสดุพิเศษซึ่งเป็นของที่ส่งผิดมาและได้รับการเขียนอักขระให้เปิดในทันทีที่ถึงมือผู้รับ  สิ่งที่อยู่ในนั้นคือดอกเรนเดียร์สีฟ้า  หรือก็คือดอกไม้ที่จะทำผงลบความทรงจำ   พาราไดซ์โดนเข้าไปเป็นปริมาณมากทั้งยังถูกเกสรของดอกเรนเดียร์ส่งผลให้เจ้าตัว...ลืมความทรงจำทั้งหมดก่อนที่จะมาอยู่เซนท์ปิแอร์  รวมถึงพวกวอดก้าที่เจอกันที่ตลาดด้วย  

 

ซึ่งวอดก้าก็ไม่เข้าใจ  เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงยังไม่ค่อยไว้ใจตัวเขานักเพราะลืมเรื่องราวทั้งหมดไปแล้ว  แต่ไม่รู้ทำไม...เพียงเขาแสดงความเป็นห่วงหรือเข้าใกล้อีกฝ่ายไปตามความเคยชิน  พาราไดซ์จะรีบถดถอยห่างจนราวกลัวที่จะเข้าใกล้...ซึ่งคงเป็นไปไม่ได้  ตอนนี้เธอถึงได้มานั่งกลุ้มกับอาการหมางเมินและเย็นชาของพาราไดซ์อย่างที่นึกวิธีอะไรไม่ออก

 

แน่นอนว่าไม่สามารถทำยาแก้ได้  ทางเดียวคือต้องรอเวลาให้เจ้าตัวนั้นจำได้เอง  และเพราะพาราไดซ์เองก็ลืมไปแล้วว่าวอดก้าเป็นผู้หญิงจึงไม่ได้มีใครปริปากบอกเรื่องนี้   แต่มันก็ยังแปลกอยู่ดีที่พาราไดซ์พยายามหนีเธอ   ไม่ยุ่งเกี่ยว  ไม่ข้องแวะยกเว้นเรื่องงานจนทำให้เธอทำได้เพียงคอยเฝ้ามองห่าง ๆ เท่านั้น

 

เจ็บปวดจริง ๆ

 

คิดแล้วก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้

 

 

PARADIES  TALK

 

“  ไดซ์  นายเป็นยังไงบ้าง ”  เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงราวกับถูกค้อนทุบหัวอย่างไงอย่างงั้น  แม้สภาพรอบด้านจะเบลอไม่น้อยแต่กลิ่นยาก็พอทำให้เขารู้ว่าคงอยู่ห้องพยาบาลหรือที่ไหนสักแห่ง

 

“  ไดซ์  ได้ยินฉันหรือเปล่า ”  ชายหนุ่มผมเงินยาวสลวยที่มีนัยน์ตาสีส้มสดใสมองมาที่เขาอย่างเป็นกังวล  ก่อนหมุนตัวไปหยิบแก้วน้ำใบหนึ่งประคองให้เขาจิบ  ซึ่งชายหนุ่มก็ดื่มมันลงไปแต่โดยดี 

 

“  ไดซ์  เป็นอะไรมากหรือเปล่า ? ”  บราวน์ที่เดินตามเข้ามาขมวดคิ้วมองผู้เป็นเพื่อนที่ถูกประคองให้ลุกขึ้นนั่ง  โดยวอดก้า แต่ถูกสะบัดออกมาเบา ๆ เป็นเชิงให้เว้นระยะเรียกอาการขมวดคิ้วจากคนสามคน  คนแรกคือนักบวชหนุ่มที่มองอาการของอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ  อีกคนคือบราวน์ที่ชักเริ่มเป็นกังวลเมื่อนึกถึงบางสิ่งได้และอีกคน  คือคนป่วยที่มองคนข้างกายเขานิ่ง ๆ

 

“  นาย...เป็นใคร ? ” 

 

“  ! ” 

 

 

“  ดูเหมือนเพราะเกสรดอกเรนเดียร์จะทำให้ไดซ์ลืมความทรงจำตั้งแต่ออกจากโรงเรียนเพื่อหาซื้อของซึ่งกินเวลานานมาก  ทำให้ตอนนี้คนในโรงเรียนไม่มีใครที่เขารู้จักยกเว้นพวกฉันที่เป็นเพื่อนกับเขาตั้งแต่เด็ก ”  บราวน์สรุปหลังเช็คอาการผู้เป็นเพื่อน  โดยภายในห้องพยาบาลนั้นได้อยู่กันครบทุกคนไม่ว่าจะเป็นวิสกี้  จิน  รัม  เตกีล่า  วอดก้า  บลัดดี้  เคียร์และวิมเลท

 

โดยวอดก้าที่กอดอกพิงผนังนิ่ง ๆ เริ่มส่งเสียงถามหลังนายแพทย์หนุ่มอธิบายอาการให้ฟัง

 

“  แล้วไดซ์จะจำเรื่องที่ลืมไปได้ไหม ? ” 

 

“  ได้น่ะมันได้  แต่เป็นเรื่องยากเพราะไดซ์ได้รับผงลบความทรงจำเขาไปมาก  คงไม่สามารถจำได้ง่าย ๆ ” 

 

“  แล้วทำยาแก้ไม่ได้เลยเหรอ ? ”  จินถามบ้าง

 

“  ไม่ได้หรอก  มันเป็นผงที่แก้ฤทธิ์ไม่ได้ ”   รัมที่มีความรู้ตอบแทน  ก่อนพวกเขาจะหันไปมองวอดก้าเป็นตาเดียวอย่างเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่าย  ซึ่งวอดก้าก็ส่ายหน้าช้า ๆ เป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไรก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

“  ฉันว่าจะไปดูวอดก้าหน่อย ”  เตกีล่าเป็นคนแรกที่เอ่ย  ตามด้วยรัม  วิสกี้และจินที่ตามออกไปติด ๆ ทิ้งเพียงหนุ่ม ๆ ที่กอดอกเป็นเชิงครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ

 

“  ไดซ์...นายจำไม่ได้จริงเหรอว่าวอดก้าเป็นใคร  ? มีความสำคัญขนาดไหนกับนาย ? ”  บลัดดี้ถามย้ำ ซึ่งผู้เป็นนายก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจกับประโยคที่ว่าอีกฝ่าย  'เป็นใคร'  และมี 'ความสำคัญกับเขาขนาดไหน'

 

“  ใช่  ...แล้ววอดก้าเป็นใคร ? ” 

 

พาราไดซ์ย้อนถามบ้างทว่าอะไรบางอย่างก็บอกเขสว่าชายหนุ่มผมสีเงินยาวสลวยกับนัยน์ตาสีส้มลึกคือคนที่เขาเอ่ยถาม

 

“  วอดก้าก็คนผมสีเงินตาสีส้มนั่นล่ะ ”  เคียร์ถอนหายใจขณะตอบด้วยความกลัดกลุ้ม  เมื่อดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาจะลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าวอดก้านั้นเปรียบเสมือนหัวใจของตน  เหมือนกับพวกเขาที่มีใครบางคนที่อยู่ในหัวใจ

 

“  แล้วยังไง ? ”  พาราไดซ์ถามต่อ  ในเมื่อพวกเขาเรียนด้วยกัน  อีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขานั่นล่ะ  แล้วมีอะไรสำคัญนักรึไง

 

“  ไดซ์เอ๋ย...”  วิมเลทตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ

 

“  ฟังนะไดซ์  วอดก้า  ...คือคนที่นายรัก ” 

 

“  ....นายล้อเล่นอะไร ? ”  น้ำเสียงทุ้มมีความเย็นชาทบทวีเมื่อได้ฟังประโยคที่คล้ายกำลังล้อเล่นกับเขา

 

“  ฉันเปล่า ”   องครักษ์หนุ่มโต้กลับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมท่ามกลางการสนับสนุนของคนอื่นอย่างหนักแน่น

 

“  ใช่  นายชอบวอดก้า  ชอบมาตั้งแต่ตอนแรก ๆ ที่เจอกันแล้ว ” 

 

“  หวงวอดก้ามากด้วย  ผู้ชายผู้หญิงที่ไหนเข้าใกล้เกินไปนายต้องแผ่รังสีเยือกเย็นตลอด ” 

 

“  แถมเอาใจใส่ทุกอย่างที่เป็นวอดก้า  ไม่ว่าจะอะไรแค่เกี่ยวกับวอดก้านายพร้อมจะเข้าไปหา ” 

 

“  ที่สำคัญ  วอดก้าเป็นคนเดียวที่นายยอมเปิดกำแพงหัวใจให้และทำให้นายเปลี่ยนไปด้วย ” 

 

“  ฉัน...ชอบผู้ชาย  เป็นไปไม่ได้ ”  พาราไดซ์ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าใครคนนั้นไม่ใช่เขาแน่จึงปฏิเสธไปแบบไม่ต้องคิด  เขา...เจ้าชายรัชทายาทพาราไดซ์ไม่มีทางที่จะกระทำเรื่องผิดจริยธรรมแน่

 

ทั้งหมดมองหน้ากัน ในตอนแรกลูกชายเจ้ากรมข่าวสารทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ก่อน  ขณะที่บราวน์ที่คิดอะไรได้มองคนบนเตียงสีขาวนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยย้ำ

 

“  ผิดแล้ว  นายชอบวอดก้า  นายตกหลุมรักวอดก้า  และฉันขอย้ำ...นายรักวอดก้าที่เป็นผู้ชายอย่างไร้ข้อแม้ ” 

 

“  บราวน์...”  วิมเลทกับเคียร์หันไปขมวดคิ้วใส่เมื่อผู้เป็นเพื่อนไม่บอกอีกฝ่ายว่าวอดก้าเป็นผู้หญิงแต่กลับย้ำว่าไดซ์ชอบผู้ชายแทน  ซึ่งราวกับรับรู้  เพื่อนหนุ่มหันมาสบตาแวบหนึ่งเป็นเชิงไม่ให้พูดอะไร   ส่วนบลัดดี้ที่หรี่ตาลงครุ่นคิดเล็กน้อยก็เข้าใจกระจ่าง...เขารู้แล้วว่าเพื่อนของเขาคิดจะทำอะไรจึงพูดตอกย้ำด้วยอีกครั้ง

 

“  ฉันเองก็ยืนยัน...นายหลงรักวอดก้า   ...เหมือนกับอีกหลายคน ” 

 

“  หมายความว่าไง อีกหลายคน ”  น้ำเสียงทุ้มพลันแข็งกระด้างขึ้นโดยที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวเรียกอาการใจชื้นได้จากหนุ่ม ๆ ชื่อเป็นของหวาน  เมื่อพบว่าผู้เป็นเพื่อนของเขาอาจจะยังไม่หลงลืมอีกฝ่ายจนหมด

 

“  เรื่องนั้นนายต้องรอดูเอง ” 

 

เคียร์ตอบกลับสั้น ๆ ซึ่งคำตอบนั้นกลับกลายเป็นอะไรที่สร้างความขุ่นมัวบางอย่างให้เจ้าชายหนุ่ม  ทว่าเขาก็เลือกที่จะปัดมันออกไป

 

หลังจากนั้นทั้งหมดก็ผลัดกันเล่าเรื่องสาเหตุที่อีกฝ่ายลืมความทรงจำหลายอย่างไป  และเล่าถึงบุคคล  ตำแหน่งและหน้าของพาราไดซ์คร่าว ๆ โดยมีข้อมูลหลายอย่างอำนวยความสะดวกให้กับผู้ลืมเลือนโดยบลัดดี้

 

“  และที่สำคัญ...วอดก้าเป็นรูมเมทนายด้วย ”  วิมเลทกล่าวทิ้งท้ายแล้วปล่อยให้คนป่วยนอนพักผ่อนไป

 

ทางด้านวอดก้า

 

เพียงก้าวออกจากห้องได้ไม่กี่ก้าว  ร่างก็ถูกดูดวูบไปยังห้องอันคุ้นตาห้องหนึ่ง...ซึ่งมีสี่ร่างเอนหายอยู่ ณ เก้าอี้  และไม่นาน  เพื่อนของเธอก็ตามมาติด ๆ พร้อมรูปลักษณ์ที่กลับคงเดิมหญิงสาว

 

“  ท่านเอเวอลีนส์  ท่านซาราเนีย ”  สองสตรีแห่งหอสราทและหอเหมันต์พยักหน้ารับก่อนเอ่ยปากไล่ชายหนุ่มอีกสองคนซึ่งเป็นสองในสี่เทพผู้พิทักษ์ประจำหอ 

 

“  ฟรอเรนไทน์กับรีเจซออกไปได้แล้ว  สาว ๆ จะคุยกัน ” 

 

“  พวกเราอยู่ไม่ได้หรือไง ”  เทพพิทักศ์หอคิมหันต์อดแย้งไม่ได้เช่นเดียวกับเทพพิทักษ์หอวสันต์ที่ทำท่าจะแย้งตามแต่พอเห็นสายตาโหดเหี้ยมจากสาว ๆ ก็เป็นอันต้องหมุนตัวหนี

 

เปาะ !

 

เก้าอี้หนังหรูปรากฏขึ้นถึงห้าตัวเพื่อให้สาว ๆ ที่มาใหม่นั่ง  สองเทพผู้พิทักษ์ถามเข้าเรื่องในทันทีเนื่องจากพวกตนรู้เรื่องแล้ว  แต่ที่เรียกวอดก้ามาเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของหญิงสาว

 

“  ไม่เป็นอะไรนะ ซีเวียร์น่า ”   เอเวอลีนส์ถามด้วยความเป็นกังวล  ชุดราตรีสีเพลิงถูกสะบัดเบา ๆ เมื่อขยับกายเปลี่ยนอิริยาบท 

 

วอดก้าพยักหน้ารับน้อย ๆ ความเรียบนิ่งและไร้ความรู้สึกในตอนแรกพลันเลือนหายเหลือเพียงใบหน้าเป็นกังวลและใจเสีย

 

“  ไดซ์แค่ลืมความทรงจำเท่านั้น  ของแบบนั้นสร้างใหม่ก็ได้   ” จินที่กอดตุ๊กตาหมีเอ่ยปลอบวอดก้า

 

“  มันไม่ใช่แค่นั้นหรอกจิน ”   วอดก้าถอนหายใจขณะเปลือกตาปิดเบา ๆ “  ฉันรู้สึกได้เลยว่าตอนตื่นมา  ...ตาคู่นั้นมันว่างเปล่า  มันไม่ใช่แค่ฉันที่กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขา  แต่สำหรับฉัน...เขาไม่ใช่ไดซ์ที่ฉันรู้จัก  แต่เป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉันเหมือนกัน ” 

 

“  ....... ” 

 

วอดก้ารู้สึกได้  การกระทำ  ความรู้สึกและบรรยากาศของชายหนุ่มไม่มีสิ่งใดเหมือนเดิม  ความอบอุ่น  อ่อนโยนที่ได้รับทุกครั้งไม่ปรากฏเลยแม้แต่น้อย  มีเพียงความเย็นชา  กำแพงที่ปิดกั้นและอารมณ์ที่เรียบนิ่งดั่งไร้ความรู้สึก

 

“  ไดซ์คนนี้...ฉันไม่รู้จัก ” 

 

“  ....... ” 

 

“  เพราะว่าไดซ์คนนี้...คือไดซ์คนที่ปิดกั้นหัวใจ  ” 

 

“  ...... ” 

 

“  คือไดซ์...ที่ฉันไม่มีทางรู้จัก ...อย่างเด็ดขาด  พาราไดซ์...ที่ไม่มีวันเหมือนเดิม ” 

 

“  เฮ่อ...”   คนที่เหลือก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะรู้ว่าผู้เป็นเพื่อนไม่ต้องการความสงสาร  ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกเธอถูกลืมก็คงเจ็บไม่แพ้กัน

 

“  แต่มีเรื่องสำคัญกว่าคือลุงส่งข่าวมาบอกว่าให้ช่วงนี้ระวังตัวหน่อย ดูเหมือนจะมีขุนนางรายใหญ่จ้างนักฆ่าจากสมาคมนักฆ่าให้ตามฆ่าฉันแล้วก็ไดซ์ ” 

 

“  ลุงคาลอสน่ะเหรอ ? ”  วิสกี้เลิกคิ้วถาม  เนื่องเพราะวอดก้าได้แนะนำผู้เป็นลุงให้พวกเธอรู้จักกันแล้ว  ชายอดีตนักฆ่าอันดับหนึ่งที่ถอนตัวออกจากวงการเพื่อเลี้ยงดูเด็กทารกตัวน้อยที่พบเจอตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณ

 

“  ใช่ ”  นักฆ่าสาวพยักหน้ารับ

 

“  ที่จ้างฆ่าเธอเนี่ย  ในฐานะไหน  วอดก้า  เอลนาโวลล์โรลล์หรือฐานะเทพบุตรนักฆ่า ”  เตกีล่าส่งเสียงถาม  มือรัวแป้นคีย์บอร์ดเพื่อหาข่าวเกี่ยวกับการจ้างวาน  ไม่จำเป็นต้องให้ร้องขอ  พวกเธอพร้อมทำด้วยความเต็มใจ

 

“  เทพบุตรนักฆ่า  อาจจะยังไม่รู้ว่าคือวอดก้า  เอลนาโวลล์โรลล์แต่ลุงบอกว่าเป็นคนที่มีฝีมือ  คงต้องระวังตัวหน่อย ” 

 

“  จะให้บอกพวกวิมหรือเปล่า ”  วิสกี้ถามถึงองครักษ์ทั้งสอง  แต่วอดก้ากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“  อย่าเลย  จะวุ่นวายเปล่า ๆ ฉันมีแผนจะสาวหาตัวคนจ้างวานอยู่แล้ว  อีกอย่าง...”   น้ำเสียงทุ้มใสแฝงเล่ห์นัยและความเหี้ยมเกรียมเล็กน้อยยามเอ่ยถึงเรื่องในอดีต “  ฉันเองก็ค่อนข้างมีหนี้ที่ต้องชำระกับสมาคมนักฆ่าอยู่ด้วย ” 

 

และนั่นทำให้พวกเธอนึกขึ้นได้ถึงเรื่องเล่าจากลุงคาลอส...ที่เล่าเป็นเชิงขบขันว่าตนเคยถูกสมาคมนักฆ่า  สมาคมที่รวบรวมเหล่านักฆ่าทั้งหลายทั้งเด็กทั้งแก่  ทั้งอ่อนด้อยทั้งเก่งกาจไว้ตามไล่ฆ่าจนเกือบเอาตัวไม่รอด  ทั้งยังมีหลายครั้งที่วอดก้าถูกคนของสมาคมเล่นลอบกัด

 

“  คงใช้เวลาเล็กน้อยนะกว่าจะได้ข้อมูลครบ ” 

 

เตกีล่ากล่าวเป็นเชิงบอกให้รู้ซึ่งนักฆ่าสาวก็พยักหน้ารับหน่อย ๆ

 

เอเวอลีนส์และซาราเนียชวนวอดก้าและสาว ๆ อยู่คุยต่อเพื่อผ่อนคลายจนกระทั่งคิดว่าได้เวลาพอสมควรแล้วจึงปล่อยสาว ๆ กลับห้อง

 

แอ๊ด

 

หนึ่งในเจ้าของห้องเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพักก่อนสายตาจะชะงักกับเตียงเดี่ยวทั้งสองที่ถูกจับแยกกันตามเดิม  ซึ่งคงไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหนแต่คงเป็นคนป่วยที่ดูจะปรับตัวเรื่องงานได้ไวเกินคาดถึงได้มานั่งจัดการเอกสารของสภาอย่างคล่องแคล่วเช่นนี้

 

เนตรสีม่วงเข้มไม่แม้แต่จะปรายตามองรูมเมทหนุ่ม ทำให้วอดก้าทำได้เพียงถอนหายใจก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำชำระกายและมาช่วยงานพาราไดซ์ต่อราวไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

 

วอดก้าวางตัวเหินห่างราวเป็นแค่เพื่อนธรรมดา ๆ กับพาราไดซ์โดยไม่ผิดสังเกตุซึ่งก็คงไม่แปลกเพราะแม้แต่เจ้าตัวองค์ชายหนุ่มก็ดูจะพยายามไม่ใกล้ชิดกับเขานัก  เพียงแต่ก็มีบ้างที่วอดก้าเผลอตัว...แสดงท่าทีสนิทสนมกับอีกฝ่ายจนเกินไป  ผลคือ...

 

“  อย่ามาแตะ ” 

 

“  อย่ามาทำตัวสนิทสนม ” 

 

“  ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่น ” 

 

“  ไปทำงานซะ ” 

 

และ

 

“  อย่ามายุ่งกับฉัน ”  ทุกครั้งที่ได้ฟังถ้อยคำดังกล่าว  นักบวชหนุ่มจะเพียงยิ้มบาง ๆ รับและเว้นระยะห่างอย่างเข้าใจดังเดิม  นอกจากเรื่องงานแล้วพวกเขาทั้งสองก็แทบไม่ได้คุยกันอีกจนเวลาผ่านไปสองสัปดาห์  ความทรงจำของเขาก็เริ่มกลับมาแต่กลับไร้ความทรงจำที่มีชายหนุ่มผมเงินอยู่   ยังมีเพียงภาพเลือนลางที่เขาไม่สามารถคาดเดาได้และความฝัน...ที่ราวกับตนได้สูญเสียบางอย่างไปทว่าเมื่อลืมตาตื่น  ก็กลับจำไม่ได้

 

 “  ไงไดซ์ ”  บราวน์ทักพาราไดซ์อย่างเคยชินก่อนลากรัมมานั่งด้วยข้าง ๆ เช่นเดียวกับวิสกี้  วิมเลท  เตกีล่า  บลัดดี้  ส่วนจินกับเคียร์ไปยกน้ำมาให้ให้พวกเขา 

 

ทันทีที่เขาทรุดนั่ง  ข้าวต้มทรงเครื่องร้อน ๆ ก็วางลงตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มเจือจางของรูมเมทหนุ่ม

 

“  ดูเหมือนฉันจะกินไม่ได้แล้วล่ะ ”  วอดก้าทักคนรอบโต๊ะก่อนหันมาบอกเขาซึ่งขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจในข้อความนั้น

 

“  อ้าว  ทำไมล่ะ  งานเยอะขนาดนั้นเชียว ”   วิมเลทขมวดคิ้วถามบางอย่างสนิทสนมทำให้พาราไดซ์อดงุนงงไม่ได้เนื่องไม่คิดว่าเพื่อนที่พูดน้อยจะไถ่ถามคนอื่นอย่างเป็นห่วงและดูสนิทกันขนาดนี้

 

“  ผอ.เรียกพบน่ะ ”  วอดก้าตอบสั้น ๆ ก่อนแท็กมือกับบลัดดี้และบราวน์ 

 

“  ผอ.อีกแล้วเหรอ  ใช้งานวอดก้าจัง  เดี๋ยวต้องไปหาซะหน่อยแล้ว ”  รัมหรี่ตาเอ่ยจึงได้รับอาการลูบหัวจากคนถูกใช้งานเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

 

“  ไม่เป็นไรหรอก  มันเป็นเรื่องสำคัญน่ะ  เดี๋ยวฉันต้องไปแล้ว ทานให้อร่อยนะไดซ์ ”  นักบวชหนุ่มเอ่ยอย่างเริงร่า  แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงปล่อยให้เสียงนั้นผ่านหูไป

 

“  จะไปไหนหรือครับ ”   เคียร์ที่เดินมาถึงโต๊ะถาม

 

“  ไปทำงานให้ราฟาเอลน่ะ ” 

 

“  อย่าหักโหมมากนะวอด  ช่วงนี้นายยิ่งไม่ค่อยได้พักอยู่ ”  จินพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวลบ้างแต่ได้รับการบอกปัด ๆ จากวอดก้าตามเดิมก่อนร่างสูงจะเดินหายไป

 

“  ไดซ์...จริง ๆ แล้วนายควรจะเป็นคนพูดคำนั้นนะ ”  วิมเลทอดพูดไม่ได้  ทำให้โต๊ะสนทนากลายเป็นความเงียบงัน

 

“  ทำไมฉันต้องพูด ”  ร่างสูงสวนตอบกลับอย่างเฉยเมยโดยราวไม่ใส่ใจคนที่เพิ่งจากไปสักนิด  ทำให้เตกีล่า  รัม  วิสกี้และจินชักจะเดือดแทนบ้าง

 

“  ก็หมายความว่านายต้องพูดอะไรให้กำลังใจวอดก้าหน่อยน่ะสิ  ไม่ใช่ทำท่าทีแบบนี้ใส่เพื่อนฉัน ”  หนุ่มอารมณ์ดีอย่างวิสกี้ชักจะเริ่มโมโห  สองสัปดาห์แล้วที่เขาต้องมองดูเพื่อนรักทำตัวเงียบขรึมแตกต่างจากเดิม  แววตาเศร้า ๆ และเสียใจยังฉายชัดอยู่ภายในเพียงแต่เจ้าตัวกลับเก็บซ่อนมันไว้ในห้วงลึกทุกครั้งไม่ให้ร่างสูงรู้ตัว

 

“  นั่นสิ  ถึงจะรู้ว่าความจำเสื่อมก็เถอะแต่ทำแบบนี้มันทำให้วอดก้าเสียใจ รู้หรือเปล่า ? ”  รัมตอกย้ำแต่ก็ได้รับเพียงใบหน้าเรียบนิ่งตามเดิมกลับมาทำเอาสาว ๆ ในร่างชายหนุ่มกัดฟันกรอด  แต่จะโทษมากก็ไม่ได้เพราะการที่อีกฝ่ายพยายามหลบเลี่ยงวอดก้าก็เพราะคำพูดของพวกเขาอีกทีนั่นแหละ

 

“  ใจเย็น ๆ ครับจิน  อย่าจิกเล็บที่มือ  เดี๋ยวเลือดจะออก ”  จินที่กำมือแน่นถูกมือหนาจับคลายออกและกุมไว้หลวม ๆ ด้วยความรวดเร็วทำให้จินเผลอจิกเล็บเข้าที่มือองครักษ์หนุ่มเต็มแรง  พอเห็นอีกฝ่ายสะดุ้งเธอถึงเพิ่งรู้สึกตัว  นัยน์ตาสีอำพันฉายความรู้สึกผิด

 

“  ข...ขอโทษ เคียร์  ฉันขอโทษ ” 

 

“  ไม่เป็นไรครับ ”  เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้ขณะอีกมือยกลูบเส้นผมนุ่ม “  ถ้ามันทำให้จินไม่ต้องทำร้ายตัวเอง  เจ็บแค่นี้ไม่เป็นไร ” 

 

เมื่อคู่แรกเริ่มเข้าสู่โลกส่วนตัว  หนุ่ม ๆ ที่เหลือจะรีรออยู่ทำไม

 

“  แหงะ  หัวหอมนี่นา ”  บราวน์แกล้งเขี่ย ๆ หัวหอมออกจากจานด้วยสีหน้าแหยง ๆ เพราะความไม่ชอบโดยทำทีเป็นเรียกร้องความสนใจจากรัม  จึงถูกชายหนุ่มข้าง ๆ ดุเพราะอาการเป็นเด็กของอีกฝ่าย

 

“  อย่าทำตัวเป็นเด็กนะบราวน์   หัวหอมมีประโยชน์จะตาย  กิน ๆ เข้าไปเลย ” 

 

“  แต่มันรสชาติแหยะ ๆ นี่ ”  ชายหนุ่มโต้กลับ  ก่อนจะหน้าเจื่อนลงเมื่อเห็นใบหน้าติดดุของคนข้าง ๆ ซึ่งถามเสียงทุ้มต่ำ

 

“  จะกินหรือไม่กิน ” 

 

“  ...กินก็ได้ ”  บราวน์รัมคำเสียงอ่อยก่อนกล้ำกลืนฝืนทนกินมันเข้าไปจนหมด  ตามด้วยกระดกน้ำเปล่าเข้าไปอีกหลายแก้วเรียกสีหน้าพึงพอใจได้จากรัมไม่น้อย

 

“  ดีมาก  เดี๋ยววันนี้ไปนอนด้วยละกัน ”  รัมพูดเป็นเชิงให้รางวัลอีกฝ่ายที่ยอมทำตัวเป็นเด็กดี

 

“  จริงดิ๊ ”  ใบหน้าคมคายพลันเจ้าเล่ห์ทันควันเรียกอาการตาปริบ ๆ และหวาดระแวงได้จากรัมหลังเห็นซึ่งคนเจ้าเล่ห์ก็ดูจะรู้ตัวจึงได้ปรับใบหน้าให้เป็นปกติขณะแสร้งเปลี่ยนเรื่องพูดไม่ให้อีกฝ่ายจับได้  ทว่านัยน์ตาสีเขียวจางกลับทอระยิบระยับด้วยแผนการทั้งหลายแหล่

 

“  วิม ! อย่ามาแย่งฉันกินซิ  นี่มันพายฉันนะ ”  สองรูมเมทที่ชอบพายเป็นชีวิตจิตใจเริ่มโต้เถียงกันแล้วเนื่องเพราะร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเงินที่อยู่ ๆ แอบตักพายของวิสกี้เข้าปากด้วยสีหน้าไปรู้ไม่ชี้  จึงถูกตุบตั้บไปสองหมัด

 

ใบหน้าหล่อเหลาขององครักษ์หนุ่มยิ้มเผล่เมื่อเห็นใบหน้างอง้ำของอีกฝ่าย

 

“  น่า ๆ ฉันก็อยากลองพายสตอเบอร์รี่บ้าง  อร่อยดีแฮะ ”  ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ

 

“  เดี๋ยวเถอะ ! ”  พอเห็นว่าแกล้งพอสมควรแล้ว  วิมเลทจึงตักพายชิ้นหนึ่งแล้วให้วิสกี้อ้าปาก

 

“  อ้าปากเร็ว  เดี๋ยวสั่งพายให้เพิ่ม ”   คนฟังอ้าปากอย่างว่าง่ายจึงได้รับเสียงทุ้มที่หัวเราะร่วนตอบแทนมา

 

วิสกี้ค้อนขวับน้อย ๆ ผลัดกันป้อนวิมเลทบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็ตักเข้าปากกินเองล่ะนะ

 

“  เติร์กครับ  ผมป้อนขนมนะครับ ”  บลัดดี้ว่าพลางตักเค้กสตอเบอร์รี่ให้ชายหนุ่มสวมแว่น  เตกีล่าขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะปฏิเสธ

 

“  ฉันกินเองได้ ” 

 

“  แต่ผม...อยากป้อนเติร์กนี่ครับ ” 

 

“  ......” 

 

“  นะครับนะ เติร์ก  ผมอยากป้อนเติร์ก ”  ชายหนุ่มผมสีคาราเมลว่าพลางเริ่มเข้าสู่โหมดออกอ้อนชายหนุ่มผมสีเพลิงที่ดูจะแพ้ลูกอ้อนของใครหลายคนโดยเฉพาะอีกฝ่าย

 

“  แต่ฉัน...”  พอเจ้าแม่วงการข่าวสารจะอ้าปากปฏิเสธอีกรอบ  นัยน์ตาคู่สวยสีแดงอมชมพูก็หมองลงและถ้าดวงตาหลังเลนส์แว่นมองไม่ผิด ...ดูจะเห็นหูลู่ลงด้วย  พอมือข้างที่ถือช้อนเตรียมป้อนเค้กตกลงเพื่อวางที่  มือเรียวก็คว้ามืออีกฝ่ายหมับและเอาเข้าปากทันใด  ใบหูขาวแดงระเรื่อขณะเบือนหน้าไปทางอื่น

 

“  จะป้อนก็ป้อนสิ...ฉันรออยู่ ”  บลัดดี้ได้แต่อึ้ง  ริมฝีปากหยักพยายามกลั้นยิ้มเต็มที่  แต่อดพุ่งไปกอดแขนอีกฝ่ายตามนิสัยไม่ได้

 

“  เติร์ก...น่ารักที่สุด ” ใครจะว่าเขาทำตัวเป็นเด็กก็ช่าง  แต่ขอแค่คน ๆ นี้ก็พอแล้วสำหรับเขา 

 

“  พวกนาย... ” 

 

 พาราไดซ์มองความสนิทสนมของคนทั้งแปดนิ่ง ๆ และดูเหมือนเพื่อนของเขาจะรู้ตัวจึงได้หันมามองสบนิ่ง ๆ ก่อนพยักหน้ารับน้อย ๆ

 

“  อย่างที่นายคิดนั่นล่ะ  ไม่ใช่แค่นายหรอกที่ตกหลุมรัก 'แอลกอฮอล์' ที่จำเป็นใน 'ขนมหวาน' ”  บราวน์เป็นฝ่ายพูดก่อนลอย ๆ ท่ามกลางความงุนงงของเหล่า  'แอลกอฮอล์' ทั้งหลาย ที่ยังไม่เข้าใจ

 

“  พวกเราก็ตกหลุมรัก 'แอลกอฮอล์' พวกนั้นเหมือนกัน” วิมเลทกระตุกยิ้มน้อย ๆ ขณะโยกหัวคนที่ตักพายเข้าปากไม่หยุดด้วยสายตาเอ็นดู

 

“  แถมพวกเราก็หวงมากด้วย  หวง...และไม่อยากให้ใครแตะต้อง ”  เคียร์ยิ้มอ่อนโยนให้จินซึ่งแหงนหน้ามองน้อย ๆ ใช้นิ้วปาดครีมที่มุมปากอีกฝ่ายออก

 

“ ใช่...เพราะพวกเขาเป็นคนสำคัญสำหรับเรา ”  บลัดดี้พูดย้ำขณะยิ้มกว้างมีความสุข  สาว ๆ ในร่างหนุ่ม ๆ ที่งงตอนแรกก็เริ่มรู้ตัวว่ากำลังถูกประกาศรักอ้อม ๆ จึงพากันหน้าแดงระเรื่อ  บ้างออกกำลังโดยการทุบคนข้าง ๆ  ( วิสกี้ )  บ้างฟุบกับโต๊ะ ( รัม )  บ้างฟุบกับอกคนบ้างคน ( จิน ) และบ้างแอบเบือนหน้าหนี ( เตกีล่า ) ด้วยความขัดเขินจึงได้รับรอยยิ้มหวานจากชายหนุ่มทั้งหลายไปแทน

 

“  ยังไง ๆ 'วิมเลท'  ก็ต้องคู่กับ 'วิสกี้' ล่ะนะ ”  วิมเลทพูดคนแรกก่อนถูกวิสกี้ลากออกมาก่อนจะอายไปมากกว่านี้

 

“ ถูกครับ  ส่วน 'เคียร์ติ' ก็ต้อง 'จิน' เท่านั้น ”  ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่าเคียร์บ้ามาจากคนที่ต้องคู่กับขนม  คู่นี้ก็ลุกตามผู้เป็นเพื่อนไปทันทีทันใดเพราะไม่อยากอยู่นาน

 

“  ขนม 'บลัดดี้' น่ะ ขาด 'เตกีล่า' ไม่ได้อย่างเด็ดขาดนะ ”  หันไปบอกกับคนชื่อเป็นแอลกอฮอล์เล็กน้อยก่อนจะอมยิ้มเมื่อถูกอีกฝ่ายดึงออกมา

 

“  สุดท้ายเราก็ต้องคู่...” 

 

“  ไม่ต้องพูดเลย ”  รัมรีบแทรกด้วยสีหน้าแดงก่ำจึงได้รับเสียงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอไป  พวกเขาลุกขึ้นยืนเป็นคู่สุดท้าย  โดยบราวน์ไม่วายกล่าวทิ้งท้ายไว้

 

 

“  ถึงนายจะยังไม่ยอมรับก็ตามแต่เชื่อเถอะ  คนที่นายตกหลุมรักได้มีแค่วอดก้าเท่านั้น  และนายอาจจะลืมไป...'พาราไดเซ่' ถ้าขาด 'วอดก้า' ไปก็ไม่มีทางเป็น 'พาราไดเซ่' ที่สมบูรณ์หรอก ” 

 

นายแพทย์หนุ่มกล่าวย้ำก่อนจะเดินจากไปทิ้งเพียงอาการสับสนของผู้เป็นเพื่อนไว้ให้ทบทวนอะไรคนเดียว

 

'พาราไดเซ่' ที่ขาด 'วอดก้า' ไม่มีทางเป็น 'พาราไดเซ่' ที่สมบูรณ์งั้นเหรอ ?

 

เขา...ควรจะทำยังไงดี ?

 

 

  

 

45 %  จ้า

 

“  ไดซ์  มาหาพี่หน่อยสิ ”  จีจี้กวักมือเรียกรุ่นน้องหนุ่มให้มาหา  พาราไดซ์วางเอกสารลงก่อนลุกเดินไปช้า ๆ อย่างว่าง่าย

 

“  ครับ  รุ่นพี่ ”  เขาพอจะจำรุ่นพี่สาวได้จากความทรงจำที่ผุดขึ้นมาเมื่อหลายวันก่อน

 

“  ทะเลาะอะไรกับวอดก้าหรือเปล่า  ฉันเห็นว่าไม่ค่อยได้คุยกันมาหลายวันแล้ว ”   จีจี้เอ่ยเข้าเรื่องในทันที  ไม่ใช่แค่เธอที่ผิดสังเกต  แม้แต่เนียร์  เทรน  มาร์ค  เฮดิสและเซราสยังสัมผัสได้  พาราไดซ์...ถ้าไม่จำเป็นจะไม่เข้าไปยุ่งกับวอดก้าและพยายามหลบเลี่ยงรูมเมทหนุ่มของตัวเองเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่วอดก้าก็ราวกับจะรู้จึงเว้นระยะห่างและเข้าหาตอนจำเป็นจริง ๆ เท่านั้น

 

ยามสนทนา  บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนนั้นก็เลือนหายไป  กลายเป็นความเย็นเยียบที่ราวกับคนแปลกหน้าคุยกัน  แต่หญิงสาวยังเห็นลึก ๆ ว่านักบวชหนุ่มจากนาโวลล์นั้น  ยามที่เจ้าชายหนุ่มไม่ได้มองมาทางตนจะจับจ้องอีกฝ่ายด้วยดวงตาเศร้า ๆ และแฝงความเจ็บปวดอยู่ในที  แต่แล้วความรู้สึกนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาตามอีกฝ่าย

 

“  ....... ”  พาราไดซ์ไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะเขาไม่ได้ทะเลาะกับอีกฝ่าย...เพียงแต่พยายามหลบเลี่ยง...ก็เท่านั้น

 

จีจี้ได้แต่ถอนหายใจ

 

“  แต่ยังไงก็เถอะ  คืนดีกันเร็ว ๆ ล่ะกัน  บอกตามตรงว่าพี่ชอบตอนนายยิ้มแล้วก็ดุวอดก้ามากกว่าตอนทำท่าเย็นชาใส่  แล้วอีกอย่าง...”  นัยน์ตาคู่สีชมพูฉายชัดถึงความจริงจัง “  นายรู้หรือเปล่าว่าวอดก้าเข้าไปทำอะไรที่ห้องพยาบาล 3 ครั้ง ” 

 

“  ห้องพยาบาล ? ”  ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อทวนคำ  ก่อนจะนิ่งงันเมื่อได้ฟังสิ่งที่รุ่นพี่สาวเอ่ย

 

“  ใช่  แชร์มาบอกฉันว่าเห็นวอดก้าเข้าไปทำแผลในห้องพยาบาลกับอาจารย์เชอรีน 3 ครั้งเห็นจะได้  ถึงนายจะทะเลาะกับวอดก้าแต่ก็ดูเขาให้หน่อย  เฮ่อ...”  จีจี้ถอนหายใจอีกครั้งขณะเอ่ย “  นายก็รู้ว่าวอดก้าเป็นคนยังไง  ชอบปิดบังเรื่องที่จะทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้วเก็บเอาไว้คนเดียว  นี่คงปิดพวกวิสกี้เอาไว้ไม่ให้รู้  อย่างน้อยนายเตือน ๆ เขาหน่อยจะดีมาก  ช่วงนี้งานยิ่งเยอะเป็นกองด้วย ” 

 

“  ...ครับ ”  ร่างสูงรับคำสั้น ๆ ด้วยใบหน้าไม่ปรากฏอารมณ์  แต่เมื่อรุ่นพี่สาวเดินจากไป  นัยน์ตาสีม่วงเข้มก็ทอประกายครุ่นคิด

 

“  ห้องพยาบาล...งั้นเหรอ ? ” 

 

 

 

 

“  ไปทำอะไรมาฮึ  ถึงได้แผลพวกนี้มา ”  อาจารย์สาวหัวหน้าห้องพยาบาลกำลังเท้าเอวตีหน้าดุใส่คนป่วยที่ยกยิ้มแห้ง ๆ ให้   วอดก้าหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นมาใส่  ปิดบาดแผลที่ได้รับการรักษาแล้วอย่างรวดเร็ว

 

“  นิดหน่อยนะครับ  ขอบคุณมากที่ช่วยแล้วก็...”  วอดก้าทำท่าจะพูดต่อแต่อาจารย์เชอรีนก็พูดต่ออย่างรู้เท่าทัน  เนื่องเพราะครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 แล้วที่ลูกศิษย์คนนี้มาขอให้เธอช่วยเพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องแผล

 

“  แล้วก็ช่วยปิดเป็นความลับให้ด้วยล่ะสิ ” 

 

“  ครับ ”  นักบวชหนุ่มได้แต่หัวเราะจืดเจื่อนให้อีกฝ่าย  ก่อนรับยาแก้วหนึ่งมาดื่มเมื่ออาจารย์สาวบอกว่าจะช่วยให้แผลสมานตัวเร็วขึ้น  ก่อนเขาจะนั่งฟังสิ่งที่เธอบ่นใส่โดยตอบโต้ด้วยรอยยิ้มเจือจางกับความเป็นห่วงนั้น  หัวก็อดคิดถึงใครบางคนไม่ได้

 

“  แล้วเรื่องพาราไดซ์เป็นยังไงบ้าง ? ”  เธอพอได้ยินมาว่าสองคนนี้ดูเหมือนจะทะเลาะกัน  ช่วงนี้จึงไม่ค่อยได้คุยกัน  ด้านคนถูกถามก็เพียงเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจก่อนจะตอบเสียงเอื่อยเฉื่อย

 

“  ก็เรื่อย ๆ น่ะแหละครับ ” 

 

เรื่อย ๆ ที่ว่านี่ยังคงไม่มีอะไรคืบหน้าอ่ะนะ

 

“  ดีแล้ว  พวกเราก็พลอยกังวลกับพวกเธอสองคนไปด้วย ”  อาจารย์สาวถอนหายใจ  มองดูนักเรียนคนโปรดสวมเสื้อนอกสีดำ-แดงทับให้เรียบร้อยและเตรียมตัวจะกลับห้อง  เธอที่มองใบหน้าอิดโรยของวอดก้าอดถามด้วยสายตาจับผิดไม่ได้

 

“  นี่ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว ” 

 

“  ...... ”   วอดก้าไม่ได้ตอบ  ใครจะกล้าบอกว่าเกือบสัปดาห์แล้วที่ไม่ได้นอนเต็มอิ่ม

 

“  เอานี่ไปกินเลย เร็ว ๆ ”   เชอรีนยัดเม็ดยาสีแดงเรื่อให้คนป่วยกินพร้อมบีบบังคับทางสายตาให้วอดก้ากลืนมันลงไป  ด้วยความที่เริ่มเหนื่อยทำให้วอดก้าจำยอมกินไปดี ๆ แต่อดถามไม่ได้

 

“  มันคืออะไรครับ ? ” 

 

“  ยานั่นแหละ  กินควบคู่กับยาที่ให้ไปตอนแรกจะดีขึ้น  กลับห้องไปก็พักสักแป็บนะจะได้ลดอาการเจ็บ ๆ ลง ” 

 

“  ครับ ”   

 

“  อย่าลืมนะ  กลับห้องปุ๊บต้องนอนพักปั๊บไม่งั้นเดี๋ยวไม่หาย   แล้วอาการจะแย่ลง  เข้าใจไหม ? ” 

 

“  คร้าบ ๆ ”   นักฆ่าสาวได้แต่รับคำอย่างมึน ๆ เมื่ออาจารย์สาวตอกย้ำอยู่หลายครั้งให้กลับไปถึงห้องแล้วนอนพักในทันที  ห้ามทำงานอะไรอีกเด็ดขาดจนกระทั่งแผ่นหลังของนักเรียนหนุ่มเดินหายไป  เชอรีนก็อดถอนหายใจไม่ได้ขณะพึมพำ

 

“  หวังว่ายานอนหลับขนานแรงที่ให้กินไปจะเอาอยู่นะ ”  เธอหลอกวอดก้าว่ายาตัวสุดท้ายที่ให้กินไปเป็นยารักษาแผล  แต่จริงๆ  เป็นยานอนหลับขนานแรงที่จะออกฤทธิ์หลังกินไปภายใน 15 นาทีเพราะเธอมั่นใจว่าหลังวอดก้ากลับไปต้องดันทุรังทำงานต่อแน่  ก็หวังแต่ว่าคนป่วยจะยอมเชื่อเธอซะหน่อย  หยุดนั่งพักที่เตียงบ้างเพราะเดี๋ยวจะได้สลบไปเลยแบบไม่ต้องเจ็บตัวเพิ่ม

 

“  วอดก้านะ วอดก้า  ไปทำอะไรมากันแน่ ”   เธออดส่ายหัวไม่ได้  สัปดาห์ก่อนอีกฝ่ายมาหาเธอครั้งแรกด้วยบาดแผลถูกแทงที่ท้องทำเอาเธอแทบกรี๊ดลั่นเพราะอีกฝ่ายโผล่มาตอนดึกดื่นค่อนคืนพร้อมเลือดโชกตัว  และขออาศัยนอนห้องพยาบาลก่อนตอนเช้าจะไปทำงานตามปกติ  ครั้งที่สองแผลที่ท้องเริ่มหายเพราะเวทย์รักษาและสมุนไพรแต่ก็กลายเป็นถูกมีดบาดเฉี่ยว ๆ ที่แขนซ้ายและข้อเท้าแทน   ครั้งที่สามแขนขวาหักและครั้งที่สี่รอบนี้ถูกฟันที่แผ่นหลัง  ดูเหมือนวอดก้าจะรักษาตัวเองลวก ๆ ไปเพราะถูกผอ.ควบคุมพลังเวทย์อยู่ทำให้ใช้เวทย์ชั้นสูงไม่ได้  เธอเองก็เช่นกัน  ทำได้เพียงใช้เวทย์รักษาขั้นกลางและเย็บแผลให้

 

ส่วนเรื่องของวอดก้ากับพาราไดซ์  ...เรื่องของคนสองคนก็ปล่อยเคลียร์กันไปเองล่ะกัน

 

“  อาจารย์ค่ะ  สมุนไพรล็อตใหม่มาแล้ว  จะให้แยกเลยไหมคะ ” 

 

“  จ้ะ  ฝากหน่อยนะ ”  แต่แล้วก็ราวกับจะนึกอะไรออก  เธอขมวดคิ้วขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงสภาพเส้นผมสีเงินยวงที่ยาวสยายโดยไม่ได้มัดรวบไว้ดั่งทุกครั้งตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อนแล้วอย่างอดสงสัยไม่ได้

 

ทำไมวอดก้าถึงไม่รวบผมกัน ???

 

นี่เป็นคำถามที่เธอยังไม่รู้คำตอบ

 

 

19 : 48 นาที

 

“  กลับมาแล้ว...”  วอดก้าพูดด้วยเสียงแผ่ว ๆ ขณะเปิดประตูเข้าห้องแม้จะรู้ว่าคงไม่มีประโยชน์อะไร  ใบหน้าเรียวขาวซีดและอิดโรยจากการทำงานหนัก

 

..... ”  พาราไดซ์หันมามองนิ่ง ๆ โดยไม่ได้ทักตอบตั้งแต่ลืมเรื่องของวอดก้าจนหมด  ซึ่งวอดก้าก็พยายามที่จะไม่ใส่ใจ  เดินตัวลอยไปให้อาหารปลา 

 

เจ้าชายหนุ่มมองตามจนกระทั่งอีกฝ่ายเข้าไปในห้องน้ำ  เขาจึงหันมาสนใจงานของเขาต่อ  ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก...เขาก็เริ่มรู้สึกผิดสังเกต

 

เหลียวดูนาฬิกาพบว่าผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มีท่าทีจะออกมา  พาราไดซ์ที่ลังเลในตอนแรกตัดสินใจเดินไปที่หน้าประตูห้องน้ำ  ก่อนใช้หลังมือเคาะเบา ๆ พลางส่งเสียงเรียก

 

“  เสร็จหรือยัง ? ” 

 

“  .......... ”   แต่ก็ยังมีเพียงความเงียบงันกับเสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลออกมาเบา ๆ เป็นคำตอบ

 

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว  ส่งเสียงให้ดังขึ้นอีกครั้งเพราะรูมเมทร่วมห้องอาจแค่ไม่ได้ยินเสียงของเขา

 

“  เฮ่ ! เป็นอะไรหรือเปล่า ? ” 

 

“  ......... ”   แต่ก็ยังไม่มีเสียงขานรับใด ๆ

 

 วอดก้า ”   

 

“  ......... ”   

 

“  วอดก้า ! ”   

 

“  ......... ”   

 

คราวนี้เจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์ผู้เงียบขรึมถึงกับกำมือทุบประตูกระจกหนาอย่างแรงหวังให้มีเสียงขานตอบบ้าง  ไม่ใช่ความเงียบที่ทำให้เขาเป็นกังวลเช่นนี้

 

“  วอดก้า ! ได้ยินฉันไหม ! วอดก้า ! ” 

 

ปึง ! ปึง ! ปึง !

 

มือหนาทุบกระจกรัวจนในที่สุด   ความอดทนของเขาก็หมดสิ้น  กลาเดียโต้ปรากฏที่มือขวาพร้อมฟันผ่าประตูสวยให้แหลกเป็นเสี่ยง ๆ

 

เพล้ง !

 

ปลายเท้าก้าวเข้าไปภายในก่อนจะพบว่าคนที่ร่ำร้องเรียกเมื่อสักครู่  บัดนี้กำลังพริ้มตาหลับไร้การตอบสนองริมอ่างอาบน้ำ  แขนข้างหนึ่งตกห้อย  อีกแขนรองศีรษะคนหลับที่ขอบอ่างทั้งที่ไม่น่าจะใช่ที่นอน  ฝักบัวที่เปิดน้ำทิ้งไว้ยังรดหัวอีกฝ่าย  เขาที่เริ่มตั้งสติได้รีบหมุนวาล์วปิดน้ำแล้วช้อนร่างคนที่นอนหลับอยู่ขึ้นไว้ในอ้อมอก  สาวเท้ายาว ๆ เดินออกไปแล้ววางร่างคนในอ้อมแขนลงบนเตียงอย่างรวดเร็วและแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว

 

ใบหน้าคมคายปรากฏความลนลานไม่น้อยแม้จะสงสัยที่ชายหนุ่มผมเงินจะใส่เสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงขายาวลงนอนแช่ในอ่าง  แต่แล้วเขาก็เริ่มสังเกตเห็นว่าหยาดน้ำจากร่างอีกฝ่ายที่ซึมลงบนเตียงขาว...มีหยาดโลหิตสีแดงเจือปนอยู่ 

 

ใบหน้าคมเคร่งขรึมลงทันตา  ก่อนเริ่มแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของอีกฝ่าย  ออกอย่างรวดเร็ว  จนกระทั่งร่างกายที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลปรากฏ  เลือดสีแดงกระจายตัวไปตามผ้าพันแผลสีขาว  เนื่องจากตอนแรกวอดก้าใส่ชุดสีดำทำให้เขามองไม่ออกและไม่ได้สังเกตอาการของอีกฝ่าย

 

เมื่อเลิกชายกางเกงขึ้นยังพบผ้าพันแผลใหม่ ๆ ซึ่งพันที่ข้อเท้าขึ้นมาจนถึงหน้าแข้งยิ่งทำให้ประกายคมกล้าในดวงตาคู่สวยฉายความกรุ่นโกรธยิ่งขึ้น

 

คำพูดของรุ่นพี่สาวผุดขึ้นมาในหัว

 

“  ห้องพยาบาล ?

 

“  ใช่  แชร์มาบอกฉันว่าเห็นวอดก้าเข้าไปทำแผลในห้องพยาบาลกับอาจารย์เชอรีน 3 ครั้งเห็นจะได้  ถึงนายจะทะเลาะกับวอดก้าแต่ก็ดูเขาให้หน่อยเถอะ  เฮ่อ...” 

 

“  นายก็รู้ว่าวอดก้าเป็นคนยังไง  ชอบปิดบังเรื่องที่จะทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้วเก็บเอาไว้คนเดียว  นี่คงปิดพวกวิสกี้เอาไว้ไม่ให้รู้  อย่างน้อยนายเตือน ๆ เขาหน่อยจะดีมาก  ช่วงนี้งานยิ่งเยอะเป็นกองอยู่ด้วย ” 

 

และบทสนทนาที่เพื่อนของเขาเอ่ย

 

“  ไดซ์...จริง ๆ แล้วนายควรจะเป็นคนพูดคำนั้นนะ ” 

 

ในตอนนั้นเขาไม่ใส่ใจเกี่ยวกับรูมเมทหนุ่มแม้แต่น้อย  เนื่องเพราะไม่อยากข้องเกี่ยวและเชื่อว่าเขาเป็นผู้ที่รักบุรุษเช่นเดียวกับผู้เป็นเพื่อน  แต่ตอนนี้เขาไม่ควรคิดอะไรมากนักเพราะคนป่วยที่นอนพริ้มตาหลับอยู่ต้องได้รับการดูแลโดยด่วน

 

อย่างแรกก็ต้องแกะผ้าพันแผลออกก่อนแผลจะอักเสบ  เขาปลดผ้าเปื้อนเลือดออกไปอย่างรวดเร็วและทำการเช็ดตัวคนบาดเจ็บให้แห้ง  ส่วนกางเกง...เขาตัดสินใจใช้เวทย์ไฟทำให้มันแห้งแทนที่จะเปลี่ยนให้อีกฝ่าย 

 

เวทย์รักษาขั้นสูงถูกร่ายออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาบาดแผลทั้งหมดบนร่างวอดก้า  จนกระทั่งเขาเห็นว่าเรียบร้อยแล้วจึงหาเสื้อหนา ๆ มาให้คนบาดเจ็บใส่  ...แน่นอนว่าเขาเป็นคนใส่ให้แต่เพียงแตะตัวอีกฝ่าย ก็สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน

 

“  ให้ตายเถอะ...”  พาราไดซ์เดาได้ไม่ยากว่าเป็นเพราะการที่อีกฝ่ายเปิดน้ำแล้วเผลอหลับคาอ่าง  แช่น้ำอยู่เป็นนานโดยไม่มีท่าทีจะตื่น  ทำให้แผลอักเสบและเกิดเป็นไข้ขึ้นมา   เขาต้องเช็ดตัววอดก้าใหม่เพื่อลดอาการไข้  และย้ายอีกฝ่ายไปยังเตียงที่แห้งสนิทแล้วเพื่อไม่ให้อาการหนักขึ้นเพราะความชื้น

 

“  วอดก้า...วอดก้า ”  ร่างสูงสะกิดปลุกคนที่นอนหลับเป็นตายให้ตื่นแต่ดูท่าว่าจะไม่ได้ผล  อาจเป็นเพราะความเพลียหรือเพราะฤทธิ์ไข้  รูมเมทร่วมห้องของเขาจึงไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อย 

 

พาราไดซ์มองยาลดไข้ในมือนิ่ง ๆ หลังพยายามปลุกคนป่วยให้ตื่นมากินยาแต่ไม่ได้ผล  ก่อนร่างสูงจะหลับตาอย่างคนพยายามสงบสติอารมณ์  ดึงคนที่นอนอยู่มาประคองให้พิงอกตัวเองในท่านั่ง  ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพร้อมยา  ก่อนอีกมือหนาจะบิดใบหน้าคนเป็นไข้ให้เงยขึ้นพร้อมประกบริมฝีปากลงไป

 

“  ......... ”  ลำคอของคนป่วยกลืนยาและน้ำที่ถูกป้อนให้ลงไปอย่างเชื่องช้า  โดยไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว  และนั่นทำให้คนป้อนรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายยังหลับอยู่  ในหัวอดสับสนกับการกระทำของตัวเองไม่ได้ว่าทำไม...ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง   เขาถึงได้กล้าป้อนยาแบบนี้กับอีกฝ่าย  ทั้งที่คนป่วยเป็นชายหนุ่ม...และเป็นคนที่เขาพยายามจะหลีกหนี

 

ริมฝีปากหยักค่อย ๆ ถอนจากริมฝีปากบางของอีกคนอย่างช้า ๆ ดวงตามองริมฝีปากที่เริ่มแต่งแต้มสีแดงระเรื่อน้อย ๆ ขณะเอ่ยแผ่วเบา  ทว่าเขาได้ยินชัด

 

“  ...ไดซ์ ” 

 

“  ! ”  แรกเริ่มเจ้าชายหนุ่มรู้สึกตกใจไม่น้อย  แต่เมื่อสังเกตดี ๆ จะพบว่าวอดก้าเพียงแค่ละเมอเท่านั้น  ร่างสูงจึงตั้งใจจะปล่อยให้คนป่วยนอนพักผ่อนไปก่อน  แต่กลับพบว่า...มือข้างหนึ่งของคนป่วยกำชายเสื้อเขาแน่น  คิ้วขมวดราวรุ่มร้อนแต่ร่างกายกลับหลั่งเหงื่อเย็นเยียบออกมาทำให้เขาไม่กล้าดึงมือเรียวออก

 

“  กึกๆ ”  ร่างโปร่งสั่นนิด ๆ เมื่อลมหนาวที่หน้าต่างพัดเข้ามา  พยายามขดกายสร้างความอบอุ่นแต่ดูจะไม่เพียงพอ 

 

พาราไดซ์ที่ไม่กล้าทำอะไรโบกมือใช้เวทย์ปิดหน้าต่างลงอย่างรวดเร็วแต่แผ่วเบา  เขาหันขวางมองงานที่เหลือเพียงเล็กน้อยเพราะการช่วยเหลือของคนป่วยที่ยังทำหน้าที่ตนเองได้ดีเยี่ยม  หัวปรากฏภาพเตียงเดี่ยวสองเคียงที่เคยวางชิดกันในครั้งแรกที่เขากลับมาหลังพบว่าตัวเองความจำเสื่อม  และจับแยกกันด้วยความไม่วางไว้วางใจในตัวอีกฝ่าย

 

ร่างสูงถอนหายใจ  โบกมืออีกครั้ง  เตียงของตัวเองที่เว้นระยะห่างและถูกเวทย์อัคคีทำให้แห้งแล้วก็ถูกดึงเข้ามาชิดเตียงเดี่ยวของอีกคน 

 

“  ไดซ์...”  คนป่วยยังไม่วายละเมอเรียกชื่อคนดูแลอย่างไม่รู้ตัว  พาราไดซ์ที่เห็นว่าร่างสูงโปร่งยังไม่หายตัวสั่นจึงปรับท่านอนอีกฝ่ายแล้วดึงร่างนั้นเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเพื่อที่จะได้มอบความอบอุ่นให้อีกฝ่ายอย่างถนัด ๆ ในใจอดคิดไม่ได้ว่า เห็นแก่ที่ไม่สบายและไม่รู้สึกตัวหรอก  เขาจึงยอมทำเรื่องแบบนี้

 

“  รีบ ๆ หายได้แล้ว...เพราะเห็นที  เราคงมีเรื่องต้องคุยกัน ”  เขากระซิบเสียงแผ่วเมื่อนึกถึงบาดแผลสาหัสที่เห็นลาง ๆ จากการรักษา  ต่อให้ต้องคาดคั้นเขาก็ต้องเอาคำตอบมาให้ได้ว่าอีกฝ่ายไปทำอะไรมากันแน่

 

โดยไม่รู้เลยว่า...หัวใจส่วนหนึ่งกำลังเต้นระรัวด้วยความรู้สึกอันคุ้นเคยบางอย่าง...

 

เมื่อตื่นเช้าขึ้นมา  พาราไดซ์พบว่าไข้ของวอดก้าลดลงแล้ว  หลังเช็ดตัวให้อีกฝ่าย  ชายหนุ่มจึงไม่รอช้าที่จะไปหาอาจารย์สาวห้องพยาบาลเพื่อถามเรื่องอาการบาดเจ็บของวอดก้า

 

“  เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้ล่ะ...”  อาจารย์เชอรีนถอนหายใจเล็กน้อยหลังเล่าจบเนื่องเพราะทนความกดดันและสายตาเย็นชาของลูกศิษย์หนุ่มที่ต้องการรู้เรื่องบาดแผลของคนเจ็บที่นอนซมอยู่ไม่ได้ 

 

พาราไดซ์ถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

 

“  อาจารย์ไม่ทราบว่าแผลพวกนั้นมาจากไหน ? ” 

 

“  จ้ะ  อาจารย์แค่ช่วยรักษาแผลให้คุณเอลนาโวลล์โรลล์และช่วยปิดเรื่องนี้ไว้เพราะเขาขอ  บอกว่าไม่อยากให้ใครเป็นห่วง  จริง ๆ อาจารย์ก็กะจะบอกกับเธออยู่แล้วล่ะว่าให้ดู ๆ วอดก้าหน่อย  แต่เห็นพวกเธอสองคนยังทะเลาะกันอยู่เลยหาจังหวะบอกดี ๆ ไม่ได้ ” 

 

หญิงสาวถอนหายใจ  ก่อนเริ่มถามถึงฤทธิ์ยานอนหลับขนานแรงที่ให้ไปบ้าง

 

“  แล้วคุณเอลนาโวลล์โรลล์เป็นยังไงบ้าง  ยังไม่ตื่นใช่หรือเปล่า ? ” 

 

“  ครับ  ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ”  พาราไดซ์ตอบสั้น ๆ ครบถ้วนทุกใจความจึงได้รอยยิ้มจากอาจารย์สาวที่ฉายความโล่งอกตอบมา

 

“  ดี ๆ นึกว่ายานอนหลับนั่นจะเอาไม่อยู่ซะแล้ว ”  เธออดพึมพำไม่ได้  แหม  ลูกศิษย์เธอคนธรรมดาที่ไหน  อึดจะตายถ้าไม่เล่นมุกประมาณนี้ต่อให้พูดเท่าไหร่คงไม่มีทางยอม

 

“  ยานอนหลับ ? ”  เขาทวนด้วยความแปลกใจในทันที

 

“  ใช่จ้ะ  อาจารย์แอบหลอกเขาให้ทานยานอนหลับขนานแรงเข้าไปก่อนจะให้กลับห้อง   แล้วก็ย้ำว่าไปถึงให้พักผ่อนเลยเพราะมันจะออกฤทธิ์เร็วพอสมควร  เขาจะได้ไม่แอบฝืนทำงาน ” 

 

“  .......... ” 

 

“  เอ๊ะ หรือยามีปัญหาหรือจ้ะ ”  เชอรีนชักเอะใจเมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งไป

 

“  เปล่าครับ  ยา...ได้ผลดีมาก ”  มิน่า  วอดก้าถึงได้หลับคาอ่างไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว  และปลุกเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น  เพราะได้ยาแรงมาก่อนนี่เอง

 

“  ขอบคุณมากครับที่ช่วยดูแลวอดก้า  เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง ”  เขาโค้งให้ตามมารยาทก่อนเดินออกจากห้องพยาบาลไป  อาจารย์สาวคาดว่าอีกสองสามวันวอดก้าก็คงจะตื่น  ดังนั้นจึงฝากเขาดูแลด้วยโดยไม่ขอรับผิดชอบ

 

แอ๊ด

 

ประตูห้องพักเปิดออกอีกครั้ง  หลังเข้าประชุมสภาเสร็จ  พาราไดซ์ก็รีบกลับห้องในทันทีโดยให้คำตอบพวกวิสกี้ว่าวอดก้าไม่สบายจึงต้องอยู่พักสองสามวันที่ห้อง

 

“  งั้นให้ฉันดูแลให้ไหม ? ”  วิสกี้และจินขออาสาดูแลคนป่วย  ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าจะต้องได้รับคำตกลงมาแน่ ทว่า...

 

“  ไม่...” 

 

“  อะไรนะ ? ” 

 

“  ฉัน...”  เจ้าของนัยน์ตาสีม่วงเข้มเบือนมาสบขณะเอ่ยหนักแน่น “  ฉันจะดูแลวอดก้าเอง ” 

 

“  นี่ฉัน...ทำอะไรลงไป  ”  ส่วนคนที่รับปากและปฏิเสธการช่วยเหลือของคนอื่นก็ได้แต่กุมขมับเพราะราวกับไม่ใช่ตัวเองเลยสักนิดที่เป็นคนเอ่ยออกไป  แต่เมื่อรับปากแล้ว  ไม่ทำคงไม่ได้

 

ปลายเท้าก้าวเข้าไปภายในห้องที่มีใครบางคนหลับใหลอยู่  ร่างสูงทรุดนั่งปลายเตียงก่อนจะชะงักเมื่อภาพบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวจนรู้สึกเจ็บ  แต่กระนั้นใบหน้าคมก็เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

“  ตื่นได้แล้ว ”  ภาพที่เขากำลังก้มมองใครบางคนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า  พร้อมกับนิ้วที่เกลี่ยเส้นผมสีเงินยวงที่ปรกตาอีกฝ่ายออก 

 

เปลือกตาขาวค่อย ๆ ปรือเปิดช้า ๆ เผยนัยน์ตาสีส้มสดใสที่สะท้อนภาพของเขา  ร่างในอ้อมแขนอ้าปากหาวน้อย ๆ อย่างน่าเอ็นดูแม้จะอยู่ในรูปลักษณ์ผู้ชาย  ก่อนเจ้าตัวจะยิ้มพราย  พูดเสียงทุ้มนุ่ม

 

“  อรุณสวัสดิ์ครับ ” 

 

เขาก้มลงประทับริมฝีปากกลางหน้าผากอีกฝ่ายราวเพื่อกลั่นแกล้ง  และได้เห็นใบหน้าแดงก่ำที่ติดดุน้อย ๆ ส่งให้  ทำให้ชายหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้ขณะขานรับ

 

“  อรุณสวัสดิ์...วอดก้า ” 

 

“  วอดก้า...”  เจ้าชายหนุ่มกระพริบตาถี่ ๆ เมื่อเผลอขานชื่อรูมเมทหนุ่มออกมา  มือหนายกคลึงขมับ

 

“  ภาพพวกนั้น...” 

 

ทว่าอะไรก็ไม่เท่ากับ...หัวใจที่บัดนี้กำลังเต้นระรัวอยู่

 

พาราไดซ์หันขวับไปยังคนหลับ  หลังเวลาผ่านไปสักพัก  เขาก็ตัดสินใจขยับตัวเข้าไปใกล้คนที่กำลังนิทราอยู่  นัยน์ตาสีม่วงฉายความจริงจังยามโน้มใบหน้าลงไป  ริมฝีปากหยักสัมผัสที่ลำคออีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาก่อนไล่เรื่อยขึ้นมายังคาง  

 

ตึกตัก

 

จมูกโด่งเป็นสัน

 

ตึกตัก

 

หน้าผากมนขาวนวล

 

ตึกตัก

และสุดท้ายก็ย้อนมาที่ริมฝีปากบาง

 

ตึก ๆ ตึก ๆ

 

เพียงสัมผัสแผ่วเบาที่ราวกับลักหลับคนป่วย  เจ้าชายหนุ่มก็ต้องรีบลุกพรวดเมื่อรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าว  หัวใจเต้นระรัวราวกับจะระเบิดในวินาทีใดวินาทีนั้น  เขาพุ่งเข้าห้องน้ำก่อนเปิดฝักบัวให้รดน้ำลงศีรษะ  เมื่อเงยหน้าขึ้น  พาราไดซ์ก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อเห็นภาพสะท้อนในกระจก

 

ใบหน้าที่เคยทอความเรียบนิ่งและเย็นชา  บัดนี้กำลังขึ้นสีแดงก่ำราวคนเป็นไข้  ความสั่นไหวปรากฏฉายชัดในแววตา  เจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์หลุบตาต่ำ 

 
 

ความรู้สึกนี้...

 

“  บ้าจริง... ”  ชายหนุ่มได้แต่สบถเบา ๆ กับตัว

 

เขายกมือปิดหน้าแต่รู้ว่าอาการนี้คงไม่หายไปง่าย ๆ แน่...

 

เขาจะทำยังไงดี ?

 

 

 

 

ยืนยันคำเดิม  เลิกคิดแล้วแต่งงานกับวอดก้าาาาาา ~

แหม  ยาวได้อีก  สงสัยอาจต้องเปิดตอนใหม่ซะแบ้ววววววว

แล้วเจอกันค่า  เจ้าชายของเราจะทำยังไงกับความรู้สึกเหล่านี้  แต่แอบมีลักหลับคนป่วย  คุคิได้อีก

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 77 : Special Valentine : ตอนพิเศษ ความรู้สึก ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11101 , โพส : 91 , Rating : 21% / 116 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 91 : ความคิดเห็นที่ 7306
ตอนพิเศษนี่ฟินตล๊อดดดดดดดดดดดดด
Name : Menight * < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Menight * [ IP : 1.20.159.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2558 / 11:59
# 90 : ความคิดเห็นที่ 6232
สาหนุกสุดๆๆๆ
Name : ปริยากร โคสิตานนท์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปริยากร โคสิตานนท์ [ IP : 27.55.43.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2558 / 18:56
# 89 : ความคิดเห็นที่ 6192
สงสารวอดก้ามากๆเลยค่าาา แต่ก็แอบฟินมากๆตอนที่ไดซ์แอบลักหลับวอดก้า ><
Name : LiNa-LucKY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LiNa-LucKY [ IP : 171.99.253.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มีนาคม 2558 / 15:00
# 88 : ความคิดเห็นที่ 5922
นี่ๆ เราอ่ะชอบมากอ่ะ
อ่านเท่ารัยๆ ก้อสนุ๊ก สนุกอ่ะ
มาอัพต่อไวๆนะ
เรารออ่านอยู่
อ๋อ เราเป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆ^_^
Name : night [ IP : 49.230.165.200 ]

วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:18
# 87 : ความคิดเห็นที่ 5915
มาอัพต่อเร็วๆน้า มันค้าง
Name : เนยบ [ IP : 1.4.217.78 ]

วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:36
# 86 : ความคิดเห็นที่ 5912
อยากอ่านต่อแล้วค่า ไรท์หายไปไหนเนี่ย นานจุงงง
PS.  I\'m ELF Love SJ Forever 13+2 =LOVE ... สาววายมาเจอกันได้นะค่ะ
Name : MooMam_ELF < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooMam_ELF [ IP : 49.230.101.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:50
# 85 : ความคิดเห็นที่ 5908
ชอบอ่ะไรท์...นั่งอ่านตอนนี้มาเป็นสิบๆรอบเเล้วเมื่อไรจะมาอัพอีก~~~~~มันค้างมันค้างมานค้าง~~~~~
มาอัพเร็วๆนะไรท์(ขอร้อง+กราบงามๆหนึ่งที//•/\•)

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:28
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:29
Name : รัตติกาลสีเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลสีเลือด [ IP : 110.168.232.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:27
# 84 : ความคิดเห็นที่ 5903
อัพต่อไวๆนะค่า สนุกมากๆเลย
Name : Few-za < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Few-za [ IP : 27.55.101.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:23
# 83 : ความคิดเห็นที่ 5901
อัพๆๆๆ ไรท์ตอนหน้าขอยาวๆเลยนะคะ ><
Name : Ai'Corn Ufo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ai'Corn Ufo [ IP : 1.2.240.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:16
# 82 : ความคิดเห็นที่ 5895
ไดซ์รีบจำให้ได้เร็วๆน๊าา รู้สึกสงสารวอดก้าอ่า
Name : รินเน่ [ IP : 115.87.24.53 ]

วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:43
# 81 : ความคิดเห็นที่ 5888
จะร้องไห้แทนวอดก้าเลยอ่ะ
Name : love-lee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ love-lee [ IP : 171.96.247.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:43
# 80 : ความคิดเห็นที่ 5881
ไรท์ค่ะ รีบมาต่อเลยนะ ค้างสุดๆๆ
Name : Tuk-Toon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tuk-Toon [ IP : 49.230.163.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:13
# 79 : ความคิดเห็นที่ 5880
ยังจำไม่ได้ใช่ไหม  จะได้สนับสนุนให้วอดก้าสร้างฮาเร็ม
PS.  👿💕👼 Y 😇💝😈วายคือชีวิต ^-^++++*-*
Name : ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า [ IP : 49.49.250.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:08
# 78 : ความคิดเห็นที่ 5879
จำได้สักทีเถอะสงสารวอดก้า
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 1.10.213.37 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:41
# 77 : ความคิดเห็นที่ 5877
รต์ต่ออออ
Name : yo-ghurt < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yo-ghurt [ IP : 49.230.111.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:33
# 76 : ความคิดเห็นที่ 5868
อัพวันไน่น้าาา อยากอ่านเร็วๆจังเลย ไรต์ อัพเร็วๆๆๆๆๆนะครัช
Name : Dgjki Sgjo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dgjki Sgjo [ IP : 49.230.222.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:46
# 75 : ความคิดเห็นที่ 5866
มาต่อไวๆ น่ะ ได้โปรดด 
PS.  ทรายในนาฬิกาไม่เคยทำให้เวลาหายไปไหน ยังกลับด้านคว่ำแล้วเริ่มร่วงใหม่เหมือนมิตรภาพใสที่ไม่เคยจบลง. I should study hard and think about the path I should take.
Name : Parrot Little Star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Parrot Little Star [ IP : 27.55.37.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:26
# 74 : ความคิดเห็นที่ 5865
กำลังอ่านเพลินๆเลย ต่อไปจะเปนงัยน้าา ///'''''//// อัพไวๆนะค่ะ รอยุ ^^
Name : Dgjki Sgjo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dgjki Sgjo [ IP : 49.230.222.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:17
# 73 : ความคิดเห็นที่ 5863
มาอัพต่อเลยได้ป่าววววววววววววว  
PS.  อย่างฉัน เขาไม่เรียกว่า'โกง'หรอกน่ะ ก็แค่ เอาความฉลาดที่มีอยู่มาเอาเปรียบคนที่ด้อยกว่าเท่านั้นเอง!!
Name : Panna_Cotta < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Panna_Cotta [ IP : 171.6.246.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:49
  • ความคิดเห็นที่ 5863-1 (จากตอนที่ 77)
    แต่งต่อนะคะ ขอร้องงงง
    Name : แองจี้ [ IP : 223.204.90.96 ]

    วันที่:18 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:05
# 72 : ความคิดเห็นที่ 5862
ง่าาาาา มันค้าง มันค้างงง อารมณ์ มันค้างอ่าาาาา ไรท์รีบๆมาต่อเน้อออ
Name : kaokaew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaokaew [ IP : 49.230.173.206 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:59
# 71 : ความคิดเห็นที่ 5861
อัพเร็วๆน้าาาา
Name : nonichan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nonichan [ IP : 27.130.61.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:04
# 70 : ความคิดเห็นที่ 5859
เอ่อ...อ่านแล้วค้างยาวมั่ยค่อยชอบเลยง่ะมาต่อไวๆนะ
Name : Rose37 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rose37 [ IP : 49.230.143.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:10
# 69 : ความคิดเห็นที่ 5858
มาต่อไวไวนะค่า..#สนุกมากๆๆเลย
Name : Darknass < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Darknass [ IP : 1.46.67.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:42
# 68 : ความคิดเห็นที่ 5857
กรี๊ดดดดดดดด
Name : khaojung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khaojung [ IP : 49.230.116.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:53
# 67 : ความคิดเห็นที่ 5856
สนุกมากค่ะตอนนี้มีต่อไหมอ่ะค่ะ
Name : คน_เทพ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คน_เทพ [ IP : 1.10.197.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:10
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android