คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 78 : Special Valentine : ตอนพิเศษ ความรู้สึก ? 2


     อัพเดท 10 มี.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,776 Overall : 679,506
15,917 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7630 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 78 : Special Valentine : ตอนพิเศษ ความรู้สึก ? 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10617 , โพส : 102 , Rating : 21% / 115 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

Special  Valentine

ความรู้สึก ?

 

 

 

 

“  ฟี้ ~”  เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมแต่งตัวเตรียมเข้าสภาตามปกติ  ตาแอบเหลือบมองร่างสูงโปร่งซึ่งนอนหลับใหลอยู่ในห้วงนิทราบนเตียงสีครีม  เส้นผมสีเงินกระจายเต็มผืนหมอน  สะท้อนแสงอาทิตย์สีส้มอ่อนยามเช้า  เปลือกตาบางยังปิดสนิทขณะริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยอน้อย ๆ รอยยิ้มจาง ๆ ที่คลี่อยู่ของคนหลับทำให้คนแอบมอง  ต้องสะดุดที่หัวใจอีกครั้งอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

 

“  ...วอดก้า ” เสียงทุ้มเรียกชื่อคนนอนหลับแผ่ว ๆ ก่อนจะต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อความคิดอยากสัมผัสริมฝีปากนั้นผุดขึ้นมา  ใบหน้าคมคายของเจ้าชายน้ำแข็งแห่งหอสราทแดงระเรื่อ  ก้าวยาว ๆ ออกจากห้องแล้วปิดประตูดังปัง ! แผ่นหลังกว้างพิงนาบประตูห้องตน   พยายามปัดไล่ความรู้สึกกระดากและควบคุมหัวใจที่เดี๋ยวนี้  ชักเริ่มเต้นถี่ระรัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

 

และคนแรกที่เขารู้สึกด้วยคือคนป่วยที่อยู่ภายในห้อง

 

 

กึก !

 

นี่เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย ?

 

 

พาราไดซ์สะบัดศีรษะเล็กน้อย  เรียกความเยือกเย็นของตนกลับคืนมาเพื่อกลับไปทำงานทั้งในส่วนของตนและในส่วนรูมเมทหนุ่ม   โดยไม่สามารถจับสัมผัสกลิ่นอายของบุคคลสองบุคคล   ซึ่งเฝ้ามองคนที่นอนหลับใหลภายในห้องพักด้วยสายตาครุ่นคิดจากทางหน้าต่างห้อง     ก่อนหนึ่งในสองคนจะหายวูบไปเพื่อทำอีกภารกิจหนึ่ง

 

“  ไม่น่าเชื่อว่าเด็กนั่นจะเป็นคนจัดการนักฆ่ามือดีในสมาคมให้หมดฤทธิ์ไปง่าย ๆ  ”  เจ้าของร่างลึกลับในมุมมืดเอ่ยออกมาช้า ๆ ด้วยความสนใจ   เด็กนี่เป็นคนที่ขัดขวางการทำภารกิจสังหารเจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์นับครั้งไม่ถ้วน  จัดการนักฆ่ามือดีไปมากมายโดยการดักจับตอนกลางคืน...เวลาที่พวกเขาทำงานสะดวกที่สุด 

 

จากรายงานที่ได้รับ  เด็กหนุ่มอายุน้อยคนนี้เป็นรูมเมทของเจ้าชายพาราไดซ์  เซไลโด  ดิ ทริสทอร์  แต่ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่องครักษ์ส่วนพระองค์กลับลงมือมาขัดขวางพวกเขาทุกครั้ง  ทั้งยังคอยจัดการเก็บกวาดเรื่องต่าง  ๆ ให้เงียบไปได้อย่างรวดเร็ว   เป็นเด็กที่มีฝีมืออันตราย  แม้จะยังไม่เคยฆ่านักฆ่าที่ถูกส่งมาสักคน  แต่คนที่กลับไปก็ปางตายตลอด  จนกระทั่งพวกเขา  นักฆ่าระดับ 5 ถูกส่งมา ( เรียงลำดับความเก่งจากระดับ  เลขยิ่งน้อยยิ่งมีฝีมือมาก ) จากตอนแรกมีเพียงเป้าหมายเดียว  ตอนนี้มีอีกเป้าหมายที่ต้องกำจัดก่อนเพราะหากพวกเขาต้องรับงานฆ่าใครอาจถูกคน ๆ นี้ขัดขวางอีกก็เป็นได้

 

แต่ที่เขาสงสัย คือ ทำไมอีกฝ่ายยังไม่ลุกจากที่นอนทั้งที่ควรจะลุกไปพร้อมเจ้าชายพาราไดซ์แล้วแต่ช่างเถอะ  ตอนนี้เขาแค่จับตาดูอีกฝ่ายไปก่อนจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมก็เท่านั้น

 

...เช่นช่วงเย็นของวันนี้  หลังพวกเขาได้รับข่าวว่าหัวหน้าชั้นปีทุกระดับของหอสราทถูกเรียกประชุมใหญ่  กว่าจะเสร็จก็คงอีกราว ๆ สามสี่ชั่วโมงที่เพียงพอต่อการฆ่าใครคนหนึ่ง

 

เมื่อพวกเขาฆ่าเด็กนี่ได้  ทีมต่อไปก็จะเข้ามาจัดการกับเจ้าชายพาราไดซ์  ซึ่งเป็นงานใหญ่ระดับมังกรเลยทีเดียว  เห็นว่าจะส่งนักฆ่าระดับสูงหลายคนมาเอาหัวเจ้าชายรัชทายาทผู้นี้ให้ได้

 

ยังไงก็เถอะ...มังกร  ถึงจะเป็นลูกมังกรก็อันตรายอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 “  ไงไดซ์  ...วอดก้ายังไม่หายอีกเหรอ ? ”  บลัดดี้ส่งเสียงทักผู้เป็นเพื่อนในทันที

 

“  ........ ”  พาราไดซ์พยักหน้ารับเด็กน้อยขณะถือจานอาหารกลับมานั่งที่โต๊ะ  แน่นอนว่าทั้งหมดอยู่กันพร้อมหน้า

 

“  น้องวิสกี้ครับ  ก...กรุณารับนี่ไว้ด้วย ! ”  รุ่นพี่หนุ่มคนหนึ่งพุ่งมาหาวิสกี้ที่โต๊ะ  ก่อนละล่ำละลักพูดด้วยสีหน้าแดงเถือก  ยัดบางอย่างใส่มือนักพนันสาวในคราบพ่อค้าหนุ่มแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

ส่วนคนรับก็อึนไปตามระเบียบ

 

“  ...หา ? ” 

 

ฟุบ !

 

“  ขอดูหน่อย ! ”  มือหนาขององครักษ์หนุ่มผมเงินฉกฉวยกล่องสีหวานและกระดาษที่ใสซองจดหมายสีชมพูอ่อนไปอย่างรวดเร็ว  เริ่มจากการแกะจดหมายอ่านด้วยใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์พร้อมสลับกับมองกล่องไปมา  

 

ทันใดรอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้าของวิมเลท

 

“  นี่...วิสกี้ ”  เสียงทุ้มเรียกร่างโปร่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยโทนเสียงอบอุ่นขณะชูกล่องสีชมพูขึ้นมา “  ไอ้นี่น่ะ...ฉันขอได้ไหม ? ” 

 

“  เอ๋ ? ...แต่นั่น...รุ่นพี่เขาให้ฉันนี่ ” 

 

วิสกี้กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสงสัย

 

“  อ่า...ก็ใช่  แต่เขาบอกว่านี่เป็นของทำมือน่ะ  อยากให้ฉันช่วยดูให้ก่อนจะให้นาย  ”  เจ้าของดวงตาสีฟ้าใสที่ยังทอประกายยิ้มแย้มตอบ  นิ่งคิดชั่วอึดใจแล้วระบายรอยยิ้มหวานให้อย่างที่หนุ่มแท้ต่างรู้ไต๋กันดี  “  เดี๋ยววันนี้ฉันพาไปซื้อของหวานนอกโรงเรียนนะ ” 

 

“  งั้นก็โอเค ”   อีกคนรีบตอบรับทันทีด้วยความสนใจ   ก่อนจะบอกชายหนุ่มอีกครั้งด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ “ นายเอาไปเลยก็ได้  ถือว่าฉันให้  รุ่นพี่คงไม่โกรธหรอก  เขาอุตส่าห์ให้นายดูก่อนนี่ ” 

 

“  ฮะ ๆๆ นั่นสิ ”  วิมเลทหัวเราะรับเบา ๆ ก่อนวิสกี้จะขอตัวไปช่วยงานรุ่นพี่มาร์คทำงานต่อจนแผ่นหลังนั้นลับสายตา

 

“  หวา   วิสกี้ไม่รอเลย ”  จินผุดลุกตาม  มือยังถือตุ๊กตาหมีในอ้อมแขนก่อนยกชีทเอกสารขึ้น

 

“  ให้ผมช่วยไหมครับ ? ”  เคียร์รีบอาสาแต่จินเพียงส่ายหน้านิด ๆ รับ

 

“  ไม่เป็นไร  ไม่ค่อยหนัก  ฉันไปก่อนนะเคียร์  เดี๋ยวสาย ” 

 

“  ครับ ”  เจ้าของดวงตาสีมรกตยิ้มบางรับ  ตาเหลือบมองช่อดอกไม้สีสวยที่เจ้าตัวบอกว่าผู้หญิงคนหนึ่งให้มาพร้อมการ์ดสารภาพรักแม้พ่อค้าหนุ่มจะปฏิเสธไปแล้วก็ตาม

 

“  พรวด ! ” เตกีล่าพ่นนมที่ดื่มออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อหันไปสบตากับผู้ชายคนหนึ่งที่มองมาทางเขาตาไม่กระพริบด้วยแววตาระยิบระยับ

 

“  แค็ก ! ๆๆ ”  คนสำลักไอเต็มที่  โดยมีบลัดดี้คอยลูบหลังพร้อมส่งผ้าเช็ดปากให้

 

“  ไม่เป็นไรนะครับเติร์ก ”  บุตรชายเจ้ากรมข่าวสารถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย  เตกีล่าฝืนยิ้มรับ

 

“  อ่า...ไม่เป็นไร  ฉันต้องไปแล้ว  อาจารย์มาม่อนนัดฉันไว้ ” 

 

“  ระวังตัวด้วยนะครับ ”  ชายหนุ่มเรือนผมสีคาราเมลยิ้มให้จาง ๆ ซึ่งได้รับรอยยิ้มแบบเดียวกันตอบโดยคนพูดน้อย

 

เมื่อใครอีกคนลุกไป  ก็กลายเป็นหญิงสาวในร่างชายหนุ่มคนสุดท้ายที่นั่งอยู่ต้องอุทานเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

 

“  จริงสิ ! ลืมไปเลยว่านัดกับรุ่นพี่ไว้ ” 

 

“  ใครกัน ? ”  บราวน์ถามอย่างแปลกใจเพราะเมื่อวานเขายังไม่เห็นว่ารัมได้รับนัดอะไรเลย  เก้าอี้ถูกเลื่อนออก  ยามร่างเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

“  รุ่นพี่เฮนรี่  หอวสันต์น่ะ  เห็นบอกว่ามีของเกี่ยวกับดาราศาสตร์ให้ดู  ฉันต้องรีบแล้วล่ะ ” 

 

“  ...เดี๋ยว...”   ยังไม่ทันที่แพทย์หนุ่มจะได้เอ่ยปากเหนี่ยวรั้ง รัมก็เดินตัวปลิวจากไปแล้ว   ทำให้บรรยากาศในกลุ่มกลายเป็นเงียบงัน  โดยมีพาราไดซ์เฝ้ามองอากัปกิริยาของคนในกลุ่มนิ่ง ๆ

 

“  หึ...”   ชายหนุ่มผมสีเงินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอขณะปล่อยจดหมายลงบนโต๊ะ  มองกล่องสีหวานในมือนิ่งก่อนลุกเดินไปหารุ่นพี่สาวกลุ่มหนึ่งเพื่อมอบให้  แล้วเดินกลับมานั่งตามปกติ

 

“  จะดีหรือ ?...เอาของที่มีคนให้วิสไปให้คนอื่นแทนน่ะ ”  เคียร์เริ่มถามด้วยน้ำเสียงเหมือนจะเปรย  รอยยิ้มสุภาพไม่เคยจางหายจากใบหน้าเขาแม้ดวงตาสีเขียวมรกตลึกจะมองที่ช่อดอกไม้บนโต๊ะนิ่ง

 

“  ฉันว่าฉันก็ดีกว่านายล่ะนะ...ที่ถึงกับคิดจะเผาช่อดอกไม้นั่นไม่ให้เหลือเป็นซาก ”  วิมเลทหยัดยิ้มคุ้นตา  ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยสนใจอะไรนอกจากเพื่อน  เจ้านายและหนังสือกลับมาทำตัวดั่งเดิมยามไร้ใครบางคนเคียงกาย   เป็นเพื่อนที่สนิทขนาดมองตาก็รู้ใจ  ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามือซ้ายของคนเป็นเจ้านายคิดอะไรอยู่

 

“  ...นั่นสินะ  กำลังคิดอยู่เลยว่าจะเผาทิ้งตอนไหนดี ? ” 

 

“  สมกับที่เป็นพวกนายดีนี่  ส่วนฉัน...คงต้องจัดการพวกชอบตามตื้อให้รู้ซึ้งซะหน่อยแล้ว ”  บลัดดี้เป็นอีกคนที่เอ่ยด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม  อากัปกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เติร์กสำลัก  ทำไมเขาจะจับไม่ได้  เท่าที่เห็นสองสามวันมานี้ก็เห็นไอ้หมอนั่นคอยตามติดเติร์กมาตลอดแล้ว

 

“  ...ไม่สั่งสอนให้จำว่าอย่ามายุ่งกับคนอื่นคงไม่ได้ ”  บราวน์เป็นอีกคนที่ชกกำปั้นเข้ากับอีกมือของตัวเองตามประสาคนใจร้อน  ไม่รู้หรอกว่าไอ้รุ่นพี่เฮนรี่นั่นเป็นใคร  แต่ขืนมายุ่งย่ามกับรัมเกินความจำเป็น  เขาจะซัดให้ !

 

“  พวกนาย...ดูเปลี่ยนไปนะ ”   เสียงทุ้มที่พูดลอย ๆ ราวกับแปลกใจกับการกระทำของพวกเขาทำให้คนที่เหลือหันมอง

 

“  อ่า  เพราะนายจำไม่ได้...แต่บอกตามตรง  นี่แหละ...พวกเราตอนปกติเวลาที่มีใครมายุ่มย่ามกับพวกนั้น ” 

 

“  บ้าจริง  ไม่ค่อยอยากให้นายมาเห็นตอนนี้เลยแฮะ ”  บราวน์เสยผมขึ้น   ขณะมองสีหน้าเพื่อนอีกสามคนที่ฉายความกระดากเล็กน้อยเพราะแทบลืมไปแล้วว่าหนึ่งในคนที่จะ 'ออกอาการหนักสุด' นั้นได้เสียความทรงจำไป

 

“  เฮ่อ  ช่วยไม่ได้นี่นะ  ก็ปกติถ้ามีวิสกี้  จิน  รัม  แล้วก็เตกีล่า  ก็ต้องมีวอดก้าอยู่แล้ว ” บลัดดี้ทำท่าทางเหมือนว่าช่วยไม่ได้ “  ที่จริงถึงนายจะดู 'หึง'  วอดก้าน้อยที่สุด  แต่เวลาอารมณ์นายหลุดนี่น่ากลัวยิ่งกว่าพวกฉันซะอีก ” 

 

คนพูดไม่ได้ดูหน้าคนฟังเลยแม้แต่น้อยว่าใบหน้าคมคายเริ่มมึนงงกับคำว่า 'หึง' ที่ผู้เป็นเพื่อนเอ่ย  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรโต้แย้ง

 

“  ที่หนักสุดก็ตอนไปโพซิเด้นสินะ  ที่วอดก้าโดนขอแต่งงาน  ตอนนั้นรู้สึกจะเหวอกันหมดเลย  ”  วิมเลทพูดอย่างขบขันแต่ได้รับแรงกดดันจนสะดุ้งเฮือก  จากคนที่ยกชาขึ้นจิบช้า ๆ

 

“  แต่งงาน ? ”  เสียงทุ้มพูดเหมือนถาม  ทว่าเจตนาที่ส่งมาคือต้องการคำตอบอย่างชัดเจนจนเพื่อนทั้งสี่ได้แต่มองหน้ากันพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ให้พาราไดซ์เห็น

 

“  อ่าหะ ”  บราวน์รีบพูดต่อ “  ก็วอดก้าปลอมไปเป็นนักดนตรีในบาร์แล้วเล่นแซ็กโซโฟนส่งท้ายให้แขก  กลายเป็นว่ามีไอ้บ้าคนหนึ่งดันมาหลงใหลได้ปลื้มกับเพลงที่วอดก้าเล่น  เช้าวันต่อมาปุ๊บ  มันก็หิ้วช่อดอกกุหลาบมาให้วอดก้าแล้วก็มัดมือชกว่าจะให้วอดก้าแต่งงานด้วย ” 

 

เพล้ง !

 

แก้วชาแตกคามือคนถือก่อนร่วงลงไปกระทบพื้นหินอ่อนเสียงดังกิ๊ง ! เรียกความสนใจได้จากคนในโรงอาหารของหอไม่น้อย  แต่ก็ไม่มีใครกล้ามองนานเพราะต่างลือกันว่าเจ้าชายน้ำแข็งที่เคยอบอุ่นดูเหมือนจะทะเลาะกับรูมเมทหนุ่มมา

 

“  ............. ” 

 

“  .............  ” 

 

“  ............. ” 

 

“  แล้วตอนนั้น...” 

 

“  ? ” 

 

“  แล้วตอนนั้น...ฉันทำยังไง ? ”  เจ้ขาของคำพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง  ไม่มีแววล้อเล่น  พวกเขาเกาหัวกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นเพื่อน 

 

“  ทำไง ? นายก็เริ่มจากการเอาช่อดอกไม้นั่นมาเผาทิ้งด้วยเวทย์มนตร์แบบไม่ให้เหลือซาก  อะไรต่อนะวิม ”  บลัดดี้โยนให้ผู้เป็นเพื่อนต่อ

 

“  อ่า  นายเรียกกลาเดียโต้ออกมาเพราะคิดจะฟันไอ้หมอนั่นให้ร่างแยกจนพวกฉันต้องรีบจับตัวนายไว้ บอกตรง ๆ ตอนนั้นนายสติแตกมาก ” 

 

วิมเลทเกาหัวเมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น

 

“  ใช่   ฉันกับบลัดต้องหิ้วไอ้หมอนั่นไปทิ้งให้ไกลที่สุดก่อนที่นายจะฆ่าทิ้งด้วยมือเปล่าแล้วให้พวกฉันอำพรางคดีให้  สุดท้าย...” 

 

“  นายก็หายโมโหง่าย ๆ แค่วอดก้ากอดนายเท่านั้น ”   เคียร์กล่าวปิดท้ายยิ้ม ๆ

 

.......นาย...พวกนายชอบพวกนั้นจริง ๆ น่ะเหรอ ? ”  เจ้าชายหนุ่มแห่งทริสทอร์อดย้อนถามผู้เป็นเพื่อนของเขาอีกครั้งไม่ได้  ภาพที่เขาเห็นและคอยสังเกตมันมีแต่ความเป็นธรรมชาติและอบอุ่นอย่างที่พวกนี้ไม่มีทางแสดงได้ตลอดเวลา  การกระทำที่เอาใจใส่ทุกตัวตนของหนุ่ม ๆ แอลกอฮอล์  เขาปฏิเสธไม่ได้เลย

 

วิมเลท  เคียร์  บราวน์ และบลัดดี้มองหน้ากันก่อนฉีกยิ้มมั่นใจให้

 

“  แน่นอน  พวกเราไม่ได้แค่ชอบ...แต่รักเลยล่ะ ” 

 

 “ ...... ” 

 

ก่อนจะขอตัวจากไปทิ้งเพียงพาราไดซ์ที่แม้จะทำหน้าตาเรียบเฉยทว่าหัวสมองกลับตีกันไม่หยุดในเรื่องของคนที่ยังนอนหลับอยู่...เรื่องของวอดก้าเท่านั้น

 

 

 

 

 

ตอนเย็น 

 

“  ไดซ์  เดี๋ยวนายต้องไปประชุมต่อนะ  จะไปไหนล่ะนั่น ”  พาราไดซ์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเทรนส่งเสียงเรียกก่อนตอบสั้น ๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทกับอีกฝ่าย

 

“  ผมจะไปดูวอดก้าหน่อยน่ะครับ  เผื่อเขาตื่นแล้ว ”  แม้จะตอบเช่นนั้นแต่เจ้าชายหนุ่มรู้ดีว่าคงพรุ่งนี้หรือไม่ก็วันมะรืนนั่นล่ะ  ที่อีกฝ่ายจะตื่น

 

ทว่าเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง ถึงต้องการ...เห็นใบหน้าของคนหลับแม้นาทีเดียวก็ตาม

 

“  อ่า  รีบไปรีบมาล่ะ ” 

 

“  ทราบแล้วครับ ”  ชายหนุ่มรับคำอย่างว่าง่ายก่อนสาวเท้ายาว ๆ มุ่งไปยังห้องพักของตน

 

พาราไดซ์มองลูกบิดประตูเล็กน้อยก่อนตัดสินใจเปิดเข้าไป  สายลมกลุ่มหนึ่งพัดกรูเข้ามาจนเขาต้องหลับตาครู่หนึ่ง

 

เดี๋ยว...ลมงั้นเหรอ ?!

 

เปลือกตาบางเปิดขึ้นในทันทีพร้อมกวาดตามายังเตียงซึ่งควรจะมีร่างของใครบางคนนอนอยู่  ทว่าตอนนี้...ที่เตียงสีครีมอ่อนกลับมีมีดสามเล่มที่ปักในเนื้อจนมิดด้ามอยู่แทน !

 

ตรางูกินหางและดาบสองเล่มที่ไขว้กันทำให้ร่างสูงตาวาววับ   ม่านสีขาวพริ้วไหวไปตามแรงลม  เผยกระจกหน้าต่างที่แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ สภาพภายในห้องมีรอยดาบและร่องรอยกรต่อสู้เล็กน้อย  แสดงว่าอีกฝ่ายโจมตีจากทางหน้าต่างก่อนบุกเข้ามาเพื่อบีบให้คนภายในห้องออกไปยังด้านนอก

 

“  วอดก้า... ” 

 

นัยน์ตาสีม่วงคมเข้มหลุบต่ำ  ยามเห็นหยาดเลือดหยดเล็ก ๆ เป็นทางออกไปทางหน้าต่าง  กลิ่นคาวโลหิตจาง ๆ และรังสีอำมหิตที่ราวกำลังไล่ล่าใครบางคน  

 

...ใครบางคนที่เป็นรูมเมทของเขา...ใครบางคนที่ตอนนี้กำลังทำให้หัวใจของเขา...สับสน 

 

เพียงเท่านั้น  เสียงทุ้มก็เอ่ยคำรามลั่นในลำคอ  ยามขานชื่อใครคนนั้น  คนที่ทำให้หัวใจของเขาบีบรัดเมื่อไม่ได้เห็นหน้าและกำลังตกอยู่ในอันตรายในตอนนี้

 

“  วอดก้า !!! ” 

 

กล้าที่จะมาแตะต้องสมบัติมังกร...บางทีความตายอาจน้อยไป

 

 

 

 

 

ย้อนกลับไปเล็กน้อยก่อนพาราไดซ์จะกลับห้อง

 

ดวงตาคู่หนึ่งยังจับจ้องที่ร่างของเหยื่อไม่เปลี่ยนแปลง   ก่อนอีกร่างจะปรากฏข้าง ๆ

 

“  ว่าไง ? ”  

 

“  กำหนดการเหมือนเดิม  เจ้าชายพาราไดซ์ยังเข้าประชุม  คงไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว  ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่เด็กส่วนใหญ่ยังไม่กลับห้อง  ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วด้วย ”  คนที่คอยจับตามองเหยื่อตัวใหญ่แจกแจงอย่างละเอียด  ปรายตาสีดำสนิทมองคนที่ยังพริ้มตาหลับอยู่อย่างสงสัย

 

“  เด็กนั่นไม่ตื่นเลยเหรอ ? ” 

 

“  ใช่  ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร  แต่ช่างเถอะ... ”  มีดเล่มเพรียวบางสีเงินสว่าง  ที่ด้ามมีดถูกประทับตรางูสองตัวกินหาง  ไขว้กันเป็นเครื่องหมาย พร้อมดาบสองเล่มี่ไขว้ทำกันเป็นเบื้องหลัง  ตราสัญลักษณ์สมาคมนักฆ่า

 

ดวงตาจังจ้องที่เป้าหมายแรกที่ต้องกำจัด  ก่อนซัดมีดสามเล่มด้วยความแรงที่พุ่งทะลุกระจุกหนาได้อย่างสบายโดยไม่สนใจแม้จะน้อยว่าอาจทำให้ผู้อื่นล่วงรู้  หนึ่งเล่มหมายมาดดื่มเลือดที่ลำคอ  อีกเล่มที่กลางอกและอีกเล่มเข้าที่หัว

 
 

ฉึก ! ฉึก ! ฉึก !

 
 

มีดสามเล่มปักเข้าเต็มเนื้อ  ทว่าไม่มีหยาดเลือดหลั่งรินเมื่อคนเป็นเป้าหมาย  หยัดกายลุกจากที่นอน  เคลื่อนกายพริ้วไหวมายืนปลายเตียงด้วยร่างที่โอนเอน

 

“  หึ...ก็ไม่แปลกใจหรอกที่สามารถหลบได้ ”  พวกเขาเพียงยิ้มเล็กน้อยเพราะรู้ว่าเป้าหมายก็มีฝีมือไม่น้อย  ถ้าไม่สามารถหลบมีดพวกนี้ได้  เห็นทีพวกที่โดนเด็กคนนี้จัดการ  คงต้องไล่กลับไปฝึกใหม่แล้ว

 

“ เดี๋ยว...มันแปลก ๆ นะ ”  เพื่อนร่วมทีมของเขาเอ่ยเมื่อร่างนั้นไม่มีท่าทางจะเคลื่อนตัวตอบโต้  ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มรุ่นลูกยังดูเซ ๆ เหมือนคนยืนหลับ...

 

ยืนหลับ ?!

 

“  เด็กนั่น...หลับอยู่ ? ”  เขาพูดด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อสายตาตนเองเมื่อสายลมกลุ่มหนึ่งพัดเข้าไปในห้องทำให้เส้นผมสีเงินที่ปิดใบหน้าวอดก้าอยู่เปิดออก  เผยเปลือกตาที่ยังปิดสนิทไม่รู้เรื่อง

 

“  เป็นไปไม่ได้ ”  อีกคนทดลองปามีดใส่ร่างที่ยืนอยู่  เด็กหนุ่มขยับกายหลบเพียงเล็กน้อยแม้จะเฉี่ยวข้างแก้มไปก็ตาม  ก่อนจะกลับมายืนนิ่งเหมือนเดิม

 

“  หลับจริง ๆ เหรอเนี่ย ? ” 

 

“  เดี๋ยวฉันขอลองหน่อย ”  ร่างในชุดคลุมลองปามีดห่างจากวอดก้าเล็กน้อย  และร่างนั้นก็ไม่ได้ขยับ  ราวรู้สึกได้ว่ามีดนั่นอันตรายต่อตนเองหรือไม่

 

“  ในเมื่อเด็กนั่นไม่ยอมขยับ ”  เขาเริ่มเอ่ยช้า ๆ พร้อมเรียกดาบเล่มหนึ่งมาไว้ในเมื่อ “  เราก็ต้องลากเด็กนั่นออกมาแทน ” 

 

“  เข้าใจล่ะ  ไอ้ที่หลับตาก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ  แต่เหยื่อ...ยังไงก็คือเหยื่อ ”  อีกคนแสยะยิ้ม  พร้อมเรียกอาวุธของตนออกมาเช่นกัน

 

และการไล่ล่าก็ได้เริ่มขึ้น

 

 

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

“  ฟี้...”  เสียงลมหายใจดังเบา ๆ จากคนหลับตา  ที่ตอนนี้ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและคราบเลือดจากการพลาดถูกคมดาบเฉี่ยวเป็นแผล  เท้าเปล่าเองก็มีบาดแผลเล็กน้อยจากการวิ่ง  หลบหลีกสิ่งกีดขวางต่าง ๆ และเบื้องหน้าของวอดก้าคือร่างของนักฆ่าทั้งสองที่หายใจหอบถี่  ตาจ้องเขม็งยังคนที่ตอนนี้พวกเขาแน่ใจแล้วว่าหลับอยู่ด้วยความรู้สึกเหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

 

“  หมอนี่...ทำได้ยังไงกัน  ทั้งที่หลับอยู่แท้ ๆ ” 

 

“  ปฏิกิริยาตอบสนองต่ออันตราย...” 

 

“  ? ” 

 

“  ปฏิกิริยาตอบโต้เวลาร่างกายตกอยู่ในอันตรายแม้จะหมดสติหรือสมองไม่รับรู้อะไรก็ตาม  ร่างกายจะขยับไปตามสัญชาตญาณการอยู่รอด  เคลื่อนไหวให้หลบเลี่ยงอันตราย...มันคือร่างกายของคนที่ต้องฝึกให้ตัวเองอยู่รอดจากอันตรายตลอดเวลา ”  ตาเขามองร่างที่ยืนนิ่งอยู่  ก่อนแสยะยิ้ม “  แต่มันก็มีจุดบอดอยู่ ” 

 
 

ตูม ! ตูม !

 
 

เสาน้ำแข็งสองแท่ง  พุ่งจากพื้นดินเฉียดร่างวอดก้าจากทางด้านขวาทำให้ร่างกายเขานั้นเคลื่อนตัวหลบไปทางซ้าย  แต่...

 

ฉัวะ !

 

หยาดเลือดซ่านกระเซ็น  เมื่อเสาน้ำแข็งพุ่งขึ้นจากดินทางด้านซ้ายด้วยความเร็วที่มากเกินทำ  ยังดีที่วอดก้าเบี่ยงตัวหลบได้แต่เพราะถูกกักด้วยเสาน้ำแข็งสองแท่งแรกจำกัดพื้นที่หลบ  นักบวชหนุ่มจึงเกือบถูกแทงด้วยเสาน้ำแข็งแต่มันก็กินเนื้อเขาไปไม่น้อยที่สีข้างซ้าย

 
 

ติ๋ง ! ติ๋ง !

 
 

เลือดหยดลงพื้นหญ้า  เกิดเป็นแอ่งโลหิตสีแดงเข้มเล็ก

 

“  แต่เพราะไร้สติทำให้ร่างกายเคลื่อนหลบอันตรายโดยไม่สามารถไตร่ตรองสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อได้  และนี่คือจุดอ่อน ” 

 

ครืน

 

แท่งน้ำแข็งนับสิบพุ่งขึ้นจากพื้นรอบตัววอดก้า  กักร่างนั้นให้ถูกจองจำด้วยน้ำแข็งซึ่งเริ่มอาบด้วยโลหิตสีแดงสด  บาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ถูกแท่งน้ำแข็งบาดไม่ทำให้เจ้าของร่างที่หลับตารู้สึกใด ๆ วอดก้าขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถทำลายน้ำแข็งเหล่านั้นได้  นั่นทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นที่ใบหน้าของผู้ล่า

 

“  จบกันเสียที  เจ้าหนู ” 

 

เปลือกตาสีขาวเปิดขึ้นช้า ๆ เผยนัยน์ตาสีส้มสดใสที่แม้จะไร้แววมีสติ  ทว่าริมฝีปากสีซีดกลับผุดรอยยิ้มจาง ๆ

 

แท่งน้ำแข็งขนาดใหญ่พอที่จะฉีกกระชากร่างของคน ๆ หนึ่งพุ่งเข้าหาเป้าหมายที่มองนิ่ง...ราวรอชะตากรรมกำหนด

 

 

เปรี้ยง ! ตูม !

 

เพล้ง ! เพล้ง ! เพล้ง !

 

 

“  อะไรวะ !? ” 

 

ฝุ่นควันฟุ้งตลบอบอวลพร้อมเศษซากน้ำแข็งที่แตกกระจาย  ลอยในอากาศ  สะท้อนแสงพระอาทิตย์ที่เริ่มตกดินเป็นประกายระยิบระยับ  ร่างหนึ่งยืนขวางไว้พร้อมดาบใหญ่เล่มเพรียว  ซึ่งมีด้ามจับสีดำสนิทประดุจท้องฟ้ายามราตรี  เส้นผมสีรัตติกาลสะบัดไปตามแรงลมพร้อมเปิดเปลือกตาขึ้นเผยนัยน์เนตรสีม่วงเข้มงดงามบนใบหน้าคมคาย

 

ริมฝีปากหยักเรียบตึงดั่งทุกครั้ง  ทว่าครั้งนี้  ดวงตาที่เคยเฉยชาปรากฏแววสั่นไหวเมื่อเหลียวมองร่างโปร่งที่อาบด้วยโลหิตและถูกกักอยู่ภายในน้ำแข็ง   ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีเงินก้มต่ำเหมือนคนหลับสนิท  แต่บาดแผลที่ปรากฏตามตัวลาง ๆ ทำให้เขาต้องตวัดมองร่างในเสื้อคลุมทั้งสอง

 

“  กล้าดีนี่...ที่บุกเข้ามาในโรงเรียนแบบนี้ ” 

 

น้ำเสียงเย็นเฉียบเป็นยิ่งกว่าน้ำเย็นใด ๆ ที่ทำให้พวกเขาตัวชาได้เพียงรับฟัง  ขานชื่ออีกฝ่ายออกมาด้วยคำพูดสั่นเทา

 

“  จ...เจ้าชายพาราไดซ์ ” 

 

“  ......จับกลับไป ”  เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ ก่อนหายตัวไปในทันทีสร้างความมึนงงให้กับนักฆ่าทั้งสอง  หากไม่ใช่...ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกพร้อมสายโลหิตที่หลั่งรินออกมาพวกเขาคงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงภาพลวงตา

 

เงาร่างสูงสง่าเหลือบมองพวกเขาจากทางด้านหลังด้วยแววตาไร้ความรู้สึก...ยิ่งกว่ามัจจุราชคนไหน ๆ แต่ยามสายตาสีม่วงเลื่อนมองคนที่อยู่ภายในซากน้ำแข็ง  ความอบอุ่นจะปรากฏขึ้นราวคนละคน  และนั่นทำให้พวกเขาได้รู้ว่า...

 
 

พวกเขาได้ไปทำให้มังกรที่หวงสมบัติตนยิ่งกว่าอะไรโกรธแค้นเสียแล้ว

 
 

กร็อบ ! พลัวะ !

 
 

“  รับทราบ ”  บราวน์และวิมเมทที่หมุนคอนักฆ่าทั้งสองให้หมดสติไปแบกร่างยักษ์ขึ้นบ่าด้วยรอยยิ้ม  ขณะแสยะยิ้มร้ายกาจส่งให้ร่างที่หมดสติ

 

“  ดีจริง ๆ กำลังหาหนูลองยาพอดี ” 

 

“  เพลา ๆ มือหน่อยล่ะ  หน้าที่เราคือสอบสวนพวกนี้ ”  วิมเลทโต้กลับเรียบ ๆ ขณะมองแผ่นหลังของผู้เป็นนายที่หยุดยืนหน้าแท่งน้ำแข็งที่กักร่าง ๆ หนึ่งไว้

 

มือหนาสะบัดกลาเดียโต้เบา ๆ  แท่งน้ำแข็งที่เกิดจากเวทย์มนตร์ก็แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ร่างของวอดก้าล้มลงตามแรงโน้มถ่วงทันใดและเจ้าตัวคงจูบดินไปแล้ว  หากไม่มีร่างสูงของพาราไดซ์ที่พุ่งไปรับอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมแขนตนอย่างนิ่มนวล

 

“  ...ขอโทษ ”   พาราไดซ์เอ่ยได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น 

 

 

ขอโทษที่มาช้าจนนายเกือบตาย...

 

ขอโทษที่ไม่ยอมใส่ใจทั้งที่รู้ว่าต้องมีคนปองร้ายนายอยู่แน่...

 
 

ขอโทษที่ปล่อยให้พวกนักฆ่านั่นทำร้ายนาย...


                 และขอโทษ...ที่ปกป้องนายไม่ได้...

 

วอดก้า...

 

 

“ ไม่...เป็นไร...”  เสียงทุ้มที่กระซิบออกจากริมฝีปากสีซีดเซียวเบา ๆ ทำให้พาราไดซ์ถึงกับชะงักกึก  ก้มลงมองคนที่พิงตัวเขาอยู่แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มีท่าทางจะได้สติ  เขายิ้มจาง ๆ ...ยิ้มอ่อนโยนที่ไม่เคยมอบให้อีกฝ่ายตั้งแต่ฟื้นมา

 

“  อืม...” 

 

ก่อนจะช้อนร่างโปร่งขึ้นด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด  แบบที่...ไม่เคยทำกับใครคนไหนมาก่อนเพื่อมุ่งหน้ากลับห้องของพวกเขา

 

“     อย่างที่คิด...ต่อให้นายลืมกี่ครั้ง   คนที่นายจะตกหลุมรักทุกครั้งก็คือ...  วอดก้า ”  บราวน์กระตุกยิ้มที่มุมปากน้อย ๆ ก่อนพยักหน้ารับวิมเลทแล้วหมุนตัวหายไปเพื่อสอบสวนเหล่านักฆ่าให้ผู้เป็นนายอีกที

 
 

  

50%

 

พาราไดซ์วางร่างโปร่งลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน  ก่อนร่ายเวทรักษาให้อย่างรวดเร็ว   คนเจ็บนอนขดตัวอยู่บนเตียงขณะเริ่มปรือตานิด ๆ มองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

 

“  ไดซ์...”  

 

“  อืม...”  ชายหนุ่มขานรับก่อนทรุดนั่งข้าง ๆ วอดก้า 

 

“  เจ็บ...”  เปลือกตาเริ่มปิดทีละนิดแต่ริมฝีปากยังพึมพำแผ่วเบาด้วยถ้อยคำที่สร้างความกังวลใจให้กับพาราไดซ์  เขากวาดตามองหาบาดแผลของอีกฝ่ายแต่ก็พบเพียงคราบเลือดและเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อน  พาราไดซ์สะบัดมือ  สายน้ำชำระคราบเลือดตามตัวก่อนชายหนุ่มจะจัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกฝ่าย ( แม้จะหลับตาทำก็เถอะ )

 

“  เจ็บ ”  คนป่วยยังพึมพำซ้ำไปมาโดยที่พาราไดซ์หาสาเหตุจากความเจ็บปวดเจ้าตัวไม่ได้  ทั้งที่ลองใช้เวทย์รักษาขั้นสูงแล้ว  แต่คนป่วยก็ยังหลุดร้องไห้  ตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจหยุดยั้งจนในที่สุด  พาราไดซ์ก็ตัดสินใจล้มตัวนอนพลางดึงอีกฝ่ายมาไว้ในอ้อมกอด  มือหนาข้างหนึ่งกอดตัวอีกฝ่ายแน่นขณะอีกมือ...ลูบไล้เส้นผมสีเงินสลวยอย่างปลอบโยนจนเสียงสะอื้นได้หายไป

 

เจ้าชายหนุ่มมองเพดานห้องด้วยสายตานิ่ง ๆ ด้วยความคิดที่สับสนอยู่ในหัว  มือยังลูกเส้นผมสีเงินไปเรื่อยอย่างไม่รู้ตัวก่อนเปลือกตาจะเริ่มปิดอย่างเชื่องช้า

 

 

นี่เรา...ชอบวอดก้า ?

 

กึก

 

(ทำหน้าช็อคสุดขีด)

 

แย่แล้ว

 

 

ตาเหลือบมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน  จมูกได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ อันคุ้นเคยที่คุ้นชินหลายต่อหลายครั้งยามใกล้ชิดอีกฝ่าย  ทั้งตอนอุ้มคนป่วยออกมาจากห้องน้ำ  ตอนนอนกอด  แม้กระทั่งตอนที่จ...

 

อ้ากกกก

 

และดูจะเป็นครั้งที่แรกที่เจ้าชายหนุ่มสติแตก

 

 

 

 

“  ไดซ์...นาย  ดูเหมือนจะไม่ได้นอนเลยนะ ”  วิมเลททำหน้าสงสารพาราไดซ์ที่เอาหัวฟุบโต๊ะอย่างหมดมาดเจ้าชายน้ำแข็ง 

 

“  ไปทำอีท่าไหนถึงได้อดหลับอดนอนแบบนี้เนี่ย ” บลัดดี้อดเกาหัวไม่ได้  ส่วนคนอดหลับอดนอนก็ได้แต่ถอนหายใจ  ใครไม่มาเป็นเขาไม่รู้หรอกว่าทรมาณแค่ไหนกับการลบความคิดที่ฟุ้งซ่านในหัว   แต่ก่อนเขาสงสัยในทุกคำที่เพื่อนสนิทพูดถึงความสัมพันธ์ของเขากับวอดก้า  และดูจากสภาพเตียงที่ติดกันในตอนตื่น  หลังลืมความทรงจำเกี่ยวกับนักบวชหนุ่มไป  แสดงว่าเขาต้องเคยนอนกอดชายหนุ่มมาก่อน  ทั้งความคุ้นเคย  ความอบอุ่นที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายทุกครั้ง  จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าทนนอนกอดวอดก้าเฉย ๆ มาตลอดได้ยังไง ?

 

“  วอดก้า...”   

 

!!!  พาราไดซ์ลุกพรวดจากเก้าอี้  ใบหน้าคมคายหันซ้ายขวาเพื่อมองหาเจ้าของชื่อขณะที่คนพูดกระพริบตาปริบ ๆ

 

“  เอ่อ...ไดซ์ ฉันแค่ถามว่าวอดก้าเป็นยังไงบ้างเท่านั้นนะ  ”  วิสกี้เกาหัวด้วยอีกคนหลังเห็นท่าทางลุกพรวดของรูมเมทของผู้เป็นเพื่อน

 

ร่างสูงที่ได้สติเสยผมตัวเองไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะทรุดนั่งลงเหมือนเดิม

 

“  ยังไม่ฟื้นเลย ”   

 

“  งั้นเหรอ... ”  สาว ๆ ในร่างหนุ่ม ๆ ขานรับก่อนจะขอตัวไปช่วยทำงานในส่วนของวอดก้าที่ป่วยอยู่แทน  เรื่องที่เมื่อวานวอดก้าถูกตามล่าไม่มีใครรู้นอกจากบลัดดี้  บราวน์  เคียร์  วิมเลทและพาราไดซ์ซึ่งรอโอกาศนี้อยู่แล้ว

 

“  เรื่องสองคนนั้น... ”  เขาเริ่มพูดเกริ่น

 

“  อ่าเข้าใจแล้ว ”  บราวน์เสยผมตัวเองขึ้นแล้วเริ่มอธิบาย “ สิ่งที่ได้คือพวกนั้นมีเป้าหมายรองคือนาย  แต่มีเป้าหมายหลักคือวอดก้า ” 

 

“  ?  ”  พาราไดซ์ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

 

“  ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันจนสองคนนั้นเล่า (สารภาพ) น่ะ  ตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนที่นายลืมวอดก้า  ดูเหมือนวอดก้าจะได้สายที่บอกว่ามีคนจ้างวานฆ่านายแบบโจ่งแจ้งและสั่งงานผ่านทางสมาคมนักฆ่าโดยตรง  ช่วงนั้นวอดก้าก็เลยมาดักรอและดักจัดการนักฆ่าที่สมาคมส่งมาแทนนาย  แบบไม่ให้นายรู้  ดูเหมือนว่าวอดก้าจะจัดการแบบไม่ให้ตายแต่ก็สาหัสพอควรทุกคน  จะเก่งมากขนาดไหนก็จัดการเรียบ  พอสมาคมรู้เข้าก็เลยส่งคนมาสอดแนมนายแล้วก็วอดก้า  พอเห็นหมอนั่นคอยวนเวียนอยู่ใกล้นายแต่ไม่มากเกินไปทั้งตอนกลางคืนยังมาดักรอจนเกือบฟ้าสางในวันที่นักฆ่าจะลงมือ  พวกนั้นเลยทำอะไรไม่สะดวก ”   

 

“  ผ่านมาสองสัปดาห์แต่ยังแตะนายไม่ได้แม้แต่ปลายก้อย  จะวางยาพิษจะลอบกัดยังไงก็มีวอดก้าคอยขวางตลอด  ทางสมาคมนักฆ่าก็เลยรวบรวมคนส่งมาฆ่าวอดก้าก่อนเลยจะได้ปราศจากตัวขัดขวาง  จนเห็นว่าเมื่อวานนายติดประชุมใหญ่ตอนเย็น  คงเหมาะในการหาทางลอบฆ่าวอดก้าโดยไม่ให้ผิดสังเกตก็เลยลงมือ ” 

 

........... ”  คนฟังได้แต่ถอนหายใจ  ไม่รู้ว่าแม่คุณจะแมนไปไหน  แทนที่จะให้ผู้ชายเป็นคนปกป้องกลับเป็นฝ่ายปกป้องแทน  แถมยังทำได้ดีจนมีคนมาลอบฆ่าตัวเองในฐานะอุปสรรคอันยิ่งใหญ่อีก  แต่กลายเป็นทำดีลับหลังไม่ให้คนถูกปกป้องรู้ตัวเสียด้วยซ้ำทั้งที่ถูกเกลียดขี้หน้า (ซึ่งสาเหตุส่วนหนึ่งก็มาจากพวกเขานั่นล่ะ)

 

ดีนะที่เพื่อนของเขายังไม่รู้ว่าวอดก้าเป็นผู้หญิง (เอ๊ะ ! หรือไม่ดีหว่า ?)

 

“  แล้วนายจะเอายังไงกับสองนักฆ่านั่น ”  เคียร์เริ่มถาม  ขณะที่บลัดดี้อาสาหาข่าวตัวคนจ้างวาน

 

“  ใช้ผงความทรงจำกับพวกนั้นซะ ”  ก่อนหันไปสบตากับคนที่สามารถจัดการได้

 

“  เอาปริมาณเท่าไหร่ดี ”  บราวน์ย้อนถาม

 

“  ให้ลืมที่นายสอบสวนไป ” 

 

“  จัดให้ ” 

 

ร่างสูงนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

 

“  วิม  แจ้งให้คนของสภาเพิ่มการป้องกันการบุกรุกและเวรยามให้แน่นหนาขึ้น ” 

 

“  ไม่มีปัญหา  ”  องครักษ์หนุ่มรับคำ  ก่อนเจ้าชายหนุ่มจะลุกขึ้น  ขาก้าวยาว ๆ ไปทิศทางหนึ่งซึ่งสร้างความสงสัยให้กับคนทั้งหมด

 

“  เดี๋ยวไดซ์  จะไปไหนล่ะ  จะได้เวลาเรียนแล้วนะ ” 

 

“  ........ ” 

 

“  .......” 

 

“  จะไปดูวอดก้าหน่อย... ”  ก่อนจะรีบจ้ำพรวดไปทางห้องพัก  เรียกรอยยิ้มสมใจได้จากคนทั้งหมด

 

“  ว่าแต่จะดีเหรอ ? ทำไมนายถึงบอกพาราไดซ์ล่ะว่าวอดก้าเป็นผู้ชาย ”  เคียร์เริ่มเอ่ยขึ้นส่งสายตาเป็นคำถามไปทางบลัดดี้และบราวน์ผู้เริ่มเรื่องขึ้น

 

“  ก็ไม่เห็นน่าแปลก  ไอ้ที่ลืมความรู้สึกทั้งหมดไปน่ะก็พอเข้าใจอยู่  แต่ก็ดูจะเอาเปรียบวอดก้าเกินไป ”  บุตรชายแพทย์หลวงไหวไหล่

 

“  ฉันก็แค่อยากให้วอดก้าเข้าใจว่าถึงยัยนั่นจะเป็นผู้ชาย  หรือจะเป็นนักฆ่า  หรือเป็นลูกครึ่งเทพมาร  แต่ยังไงไดซ์ก็รักยัยนั่นที่ตัวยัยนั่น  ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม ” 

 

วิมเลทลูบคาง

 

“  เพราะงั้นถ้าบอกไปว่าวอดก้าเป็นผู้ชายก็คงดีสุดสินะ ” 

 

“  แล้วผลลัพธ์ก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ ”  บราวน์กระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อนึกภาพที่ผู้เป็นเพื่อนโอบอุ้มร่างโปร่งซึ่งเป็นบุรุษและเจ้าตัวเคยปฏิเสธนักหนาที่จะไม่เข้าใกล้อย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม

 

“  นั่นสิ ”   เคียร์ที่ตาไวเห็นใบหูแดง ๆ ของพาราไดซ์ขานรับ

 

“  จะยังไงก็เถอะ  คนที่เจ้านายเราจะตกหลุมรัก  ก็มีแค่วอดก้าเท่านั้นล่ะนะ ”  บลัดดี้เหยียดยิ้ม  ผิวปากสบายอารมณ์เมื่อทุกอย่างยังเป็นไปตามที่คาด

 

“  เห็นด้วย x3

 

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง  พาราไดซ์ที่พยายามเก็บงำอาการที่หัวใจเต้นถี่ยามนึกถึงใครบางคน  พยายามสูดลมหายใจลึก  เขารู้ว่าอีกไม่นานจะได้เวลาเข้าเรียนแล้วแต่ตอนนี้  เขาอยากมาดูคนป่วยให้แน่ใจว่ายังอยู่ดีและเมื่อเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ  หัวใจที่เต้นอยู่เมื่อครู่ก็คล้ายหยุดลงเมื่อเห็นเตียงสีอ่อนที่ว่างเปล่า

 

 

ผลัวะ !

 

 

มือหนาผลักประตูกระทบกำแพงด้วยแรงทั้งหมดที่มี  สาวเท้าเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกเหมือนตัวถูกน้ำที่เย็นจัดสาดใส่ร่างจนตัวชา  หูพลันอื้ออึงจนกระทั่งเห็นปลายเท้าขาวที่อีกด้านของเตียง  พาราไดซ์จึงเดินไปอีกก้าวอย่างเงียบเชียบ  ร่างร่างหนึ่งกำลังพริ้มตาหลับอยู่ในห้วงนิทราพร้อมกองผ้าห่ม

 

“  บ้าจริง ”  เจ้าชายหนุ่มไปไม่ถูกเลยทีเดียวเมื่อพบว่าอีกฝ่ายนอนตกเตียงเพียงเท่านั้น  เขาถอนหายใจยาวเหยียด  ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มที่พันตัวนักบวชหนุ่มออกแล้ววางบนเตียง  ดึงแขนเรียวข้างหนึ่งขึ้นก่อนจะก้มไปช้อนตัววอดก้าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

 

“  ...... ”  พาราไดซ์วางคนในอ้อมแขนลงบนเตียงแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อยดังเดิม  รอยยิ้มผุดจาง ๆ ที่ริมฝีปากเมื่อนึกขำกับความเป็นเด็กของอีกฝ่ายที่นอนดิ้นจนตกเตียงราวเด็ก ๆ

 

แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่วอดก้าได้ทำให้เขาแล้ว  รอยยิ้มนั้นก็กลายเป็นความเคร่งขรึม  มือหนายกเกลี่ยเส้นผมสีเงินอย่างเผลอไผลก่อนที่จะรีบชักออกราวถูกน้ำร้อน

 

ใบหน้าของพาราไดซ์ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยเมื่อคำพูดของผู้เป็นเพื่อนล่องลอยในหัว

 

 

 

“  ใช่  นายชอบวอดก้า  ชอบมาตั้งแต่ตอนแรก ๆ ที่เจอกันแล้ว ” 

 

“   หวงวอดก้ามากด้วย  ผู้ชายผู้หญิงที่ไหนเข้าใกล้เกินไปนายต้องแผ่รังสีเยือกเย็นตลอด ” 

 

“  แถมเอาใจใส่ทุกอย่างที่เป็นวอดก้า  ไม่ว่าจะอะไรแค่เกี่ยวกับวอดก้านายพร้อมจะเข้าไปหา ”

 

“  ที่สำคัญ  วอดก้าเป็นคนเดียวที่นายยอมเปิดกำแพงหัวใจให้และทำให้นายเปลี่ยนไปด้วย ” 

 

“  ผิดแล้ว  นายชอบวอดก้า  นายตกหลุมรักวอดก้า  และฉันขอย้ำ...นายรักวอดก้าที่เป็นผู้ชายอย่างไร้ข้อแม้ ” 

 

 “  ฉันเองก็ยืนยัน...นายหลงรักวอดก้า   ...เหมือนกับอีกหลายคน ” 

 

 

 

“  วอดก้า...ฉัน...คงชอบนายเข้าแล้วจริง ๆ ” 

 

เขานั่งอยู่จนกระทั่งใกล้เวลาเข้าเรียนจึงทำการร่ายเวทป้องกันไว้อย่างแน่นหนาไม่ให้อะไรเล็ดรอดเข้ามาทำร้ายคนที่อยู่ในห้วงนิทราได้  โดยไม่รู้เลยว่าคนที่นอนหลับนั้นหลังจากนั้นได้ลืมตาขึ้นด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ

 

“  นายเกือบทำฉันใจแป้วซะแล้วไดซ์ ”  จริง ๆ วอดก้าเพิ่งตื่นหลังจากตกเตียงนั่นล่ะแต่เพราะนอนมากเกินไปจึงทำให้ร่างกายไม่มีแรงชั่วครู่  พอได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา  ตอนแรกเขาคิดว่าอาจจะเป็นคนอื่นเพราะไม่คิดว่ารูมเมทร่วมห้องจะกลับมาทำให้เขาจำต้องยอมนอนอยู่นิ่ง ๆ เพื่อรอดูท่าทีไปก่อน

 

สุดท้ายถึงได้คำพูดที่พอทำให้ใจชื้นขึ้นมาหน่อยหลังถูกหมางเมินมาหลายสัปดาห์ 

 

แต่ที่สงสัยที่สุด...

 

“  ไดซ์ยังไม่รู้หรือเนี่ยว่าเราเป็นผู้หญิง ”  คราวนี้วอดก้าเกาหัวด้วยความมึนเลยทีเดียว  อย่าบอกนะว่าที่พยายามหนีห่างเธอในตอนแรกเพราะคิดว่าเธอเป็นผู้ชายจริง ๆ เลยไม่อยากเข้าใกล้  มิน่า....

 

“  สงสัยต้องไปถามพวกบลัดซะแล้ว โอย...หัว ”  เพิ่งรู้สึกตัวไม่ทันไรก็ต้องฟุบต่ออีกแล้ว

 

“  ไม่ดีนะวอดก้า  ต้องนอนก่อนรู้ไหม ”  เสียงอันคุ้นทำให้วอดก้าพอคาดได้ความง่วงงุนที่ถาโถมเข้ามานั้นมีต้นเหตุมาจากใคร

 

“  ต้องหลับนาน ๆ พักผ่อนชดเชยช่วงที่ไม่ได้นอนเลยนะ ” 

 

“  ท่านเอ...เวอลีนส์...ท่านซารา...เนีย ” 

 

“  จ้า / อืม ”  สองสาวเทพพิทักษ์ขานรับตามสเต็ปด้วยรอยยิ้มนิด ๆ เมื่อมองลูกสาวของเพื่อนพริ้มตาหลับไปอีกครั้งด้วยสายตาเอ็นดู    พวกเธอพอคาดไว้แล้วว่าวอดก้าต้องตื่นแต่ที่เธอทำให้หญิงสาวหลับไปเพราะถึงแม้ร่างกายวอดก้าจะได้รับการรักษาแล้วแต่ต้องพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูอาการบอบช้ำก่อน  เพราะฉะนั้น...

 

“  เจ้าต้องหลับพักทดแทนเวลาที่ไม่ยอมพัก ”  เซราเนียลูบเส้นผมสีเงินเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน  ก่อนจัดท่าให้คนหลับนอนสบายขึ้น  เช่นเดียวกับเทพผู้พิทักษ์ประจำหอสราทที่สะบัดผ้าห่มคลุมกายวอดก้าให้เรียบร้อย

 

“  ทำอะไรเกินตัวอีกแล้ว  ซีเวียร์น่า...เหมือนแม่จริง ๆ ”  เธอยิ้มนิด ๆ  แต่รู้ดีว่ายังมีอะไรที่จะสนุกอีกเยอะ

 

 

 

 

“  ไดซ์  ฝากหน่อยนะ ” 

 

“  ครับ ”  เจ้าชายหนุ่มขานรับงานใหม่ของตน  มือถือวางกองงานลง 

 

“  โทษทีไดซ์  ฝากส่งเอกสารให้อาจารย์มาม่อนที ”  เทรนที่ตอนนี้อยู่ในสภาพโทรมสุดขีดไหว้วานรุ่นน้องหนุ่มทั้งน้ำตา  ซึ่งเขาก็ปฏิเสธไม่ได้  ร่างสูงจึงถือเอกสารไปส่งที่หอกลาง  แต่แล้วปลายเท้าที่กำลังเดินอยู่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของหญิงสาวกลุ่มหนึ่ง  เขาคงไม่สนใจหากชื่อที่เอ่ยไม่ใช่ชื่อของเขากับรูมเมทหนุ่ม  เท้าที่กำลังเลี้ยวหยุดพิงกำแพงในทันใด

 

“  นั่นสิ  ไม่รู้ว่าทะเลาะอะไรรึเปล่า ” 

 

“  ฉันนี่แทบอยากเอาหัวชนกำแพงเพราะน้องไดซ์ทำเย็นชากับน้องวอดก้าสุดๆ ”  รุ่นพี่สาวหอสราทคนกล่าวเอาหัวฟุบโต๊ะ  พวกเธอมีอยู่สี่คน  นั่งคุยกันเล่นเพราะคาบสุดท้ายเป็นคาบว่าง

 

“  อ๊า...ฉันว่าฉันคิดถึงสายตาอบอุ่นของน้องเขามากกว่า  ถึงจะมีแค่น้องวอดก้าที่ได้รับแต่ฉันแค่มองไกล ๆ ก็พอแล้ว ”  อีกคนกุมแก้มขณะโดนเพื่อนเถียงใส่

 

“  จะบ้าเรอะ  เธอนั่งทำงานถัดจากน้องไดซ์ไปแค่สองแถวเองนะ ! ” 

 

“  โอ๊ะ ลืมไป ” 

 

“  นี่ ๆ ฉันได้ของมาแล้วนะ ”  อยู่ดี ๆ รุ่นพี่สาวอีกคนก็โพล่งขึ้น

 

“  ของ ??? ” 

 

“  อัลบั้มภาพน้องวอดก้ากับน้องไดซ์ไง ” 

 

“  !!!/!!?? ”  ไม่ใช่แค่สาว ๆ ในกลุ่มที่ตกใจ  แม้แต่คนแอบฟังยังพลอยขมวดคิ้วตาม

 

อัล...บั้ม  ?

 

“  กรี๊ดดด !!! ได้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ !? ” 

 

“  เมื่อวานนี้  ของท่าน Mr.AB  เชียวนะ  เขาคือนัมเบอร์วัน ( แน่นอนย่ะ  ระดับนี้ )” 

 

“  รู้ไหมว่าฉันเสียเงินไปมากเท่าไหร่ T^T ฉันต้องพยายามแย่งชิงอย่างหนัก  พยายามทำทุกวิถีทางให้ได้มันมา  เพราะงั้น  เราต้องเสพให้เต็ม...” 

 

“  เดี๋ยว...”  ขณะที่เจ้าของอัลบั้มภาพกำลังจะพูดด้วยสีหน้าสุขสันต์หนึ่งในเพื่อนก็โพล่งขัด “ เราลืมทำอะไรไปหรือเปล่า ? ” 

 

“  กรี๊ดดดดด ! ลืมส่งงานห้องของอาจารย์มาทีน ” 

 

“  ตายแล้ว !!! ”  รุ่นพี่สาวที่เหลืออุทาน  เสกกองเอกสารออกมาก่อนแบ่งกันแบกเพื่อหิ้วไปส่งที่หอกลาง  เพราะหอกลางห้ามใช้เวทย์มนตร์เด็ดขาด

 

“  เดี๋ยว ๆ อัลบั้มล่ะ ? ” 

 

“  ไม่มีใครมาเปิดดูหรอก  ฉันเอาเสื้อนอกคลุมไว้  รีบไปรีบกลับกันเถอะ ”  เจ้าของสมุดอัลบั้มพูดเสียงเร่งร้อน

 

“  กรี๊ด ! จะหมดเวลาส่งงานแล้ว ” 

 

“  ยัยบ้า  ทำไมเพิ่งมานึกออกเล่า ”  ก่อนสี่สาวจะวิ่งติดเกียร์ไปยังจุดหมายในทันที  ทิ้งเสื้อนอกที่คลุมบางอย่างไว้กับกองขนม  พาราไดซ์เดินไปที่โต๊ะนั้น  แม้เขาจะรู้ว่าไม่ควรแต่หลายอย่างกลับคาใจเขา 

 

 

ตัวเขาในอดีตที่ทุกคนบอกว่ามีคนพิเศษคือนักบวชหนุ่ม

 

ตัวเขาที่ล้วนจะคิดทำสิ่งใดก็เอาใจใส่กับคนเพียงคนเดียว

 

ตัวเขา...ในอดีตที่ดูจะรักวอดก้ามากเหลือเกิน

 

เขาอยากเห็นจริง ๆ

 

 

มือหนาวางกองเอกสาร  แล้วเลื่อนหยิบผ้าคลุมออกเผยให้เห็นสมุดหนังสีดำหนาอย่างดีที่หน้าปก   ปรากฏอักษรสีเงินสะดุดตา

 

 

P&V

 

 

By  Mr.AB

 

 

PARADISE  &  VODGA

 

ร่างสูงคาดเดาตัวย่อของอักษรได้ในทันทีเมื่อมันมาจากอักษรตัวแรกของเขาและวอดก้า 

 

!!! ”  ภาพที่ติดในอัลบั้มหนา  แม้จะดูเหมือนรูปแอบถ่ายแต่ในทุกภาพที่มีเขาล้วนมีวอดก้า  ไล่ตั้งแต่รูปแรก  เขาถูกรูมเมทหนุ่มล็อกคอจากด้านหลังพร้อมเอาคางเกยไหล่เขาเล่น  เขาในรูปจึงหันไปขมวดคิ้วทำตาดุใส่แต่กลับดูอ่อนโยนกับอีกฝ่ายนัก   รูปถัดมาคือรูปที่เขาแกล้งวอดก้าโดยการเอาปากกาจิ้มหัวอีกฝ่ายที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะ  มุมปากปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ส่วนรูปต่อมาคล้ายจะเป็นเหตุการณ์ต่อเนื่อง

 

วอดก้าลืมตาขึ้นมอง  ก่อนทำหน้าบึ้งใส่จนถูกพาราไดซ์ดึงแก้ม  อีกฝ่ายเลยแกล้งกลับโดยการตีไหล่หนา  พวกเขาอมยิ้มมีความสุขไม่ต่างกัน

 

ยิ่งเปิดดูเรื่อย ๆ เขาก็คล้ายจะรู้ความหมายที่หลายคนกล่าวถึงแล้วว่าตัวเขาเมื่อก่อนนั้นอบอุ่น  อ่อนโยนและหลงใหลในตัวตนอีกฝ่ายมากเพียงใด  ทุกสายตา  ทุกการกระทำจับจ้องเพียงคน ๆ เดียว   กำแพงที่เคยปิดกั้นไว้กับทุกคนเปิดออกอย่างง่ายดายเพียงอีกฝ่ายคือวอดก้า 

 

จนกระทั่งมือหนาที่เปิดได้มาหยุดที่ภาพซึ่งเป็นภาพของเขาที่ยิ้มบาง ๆ อย่างสุขใจเมื่อก้มหน้ามองคนที่นอนอ่านหนังสือบนตัก  มือไกล่เกลี่ยเส้ยผมสีเงินเล่นอย่างอ่อนโยน  รอยยิ้มที่เขาในตอนนี้แทบไม่เคยมี...

 

“  หืม...”  ก่อนจะชะงักไปเมื่อรูปทางซ้ายมือเป็นเหมือนรูปใครบางคนกำลังช้อนคางอีกฝ่ายขึ้นโดยให้เห็นเพียงนิ้วเร็วและคางเรียว   รูปถัดมาก็เช่นกัน  เป็นรูปคล้ายใครบางคนจูบใบหน้าของใครคนหนึ่ง  ซึ่งจงใจถ่ายแค่บริเวณริมฝีปากสีแดงสดที่ประทับบนผิวขาวโดยไม่ให้เห็นหน้า

 

“  คงไม่ใช่...”  อัลบั้มนี่...เป็นรูปของเขากับวอดก้า ? ถ้างั้น...

 

แกรก

 

มือหนาพลิกกระดาษอีกแผ่นในทันใดก่อนจะหน้าแดงวาบ   รู้สึกว่าเลือดไหลไปรวมที่ใบหน้าเป็นจุดเดียวเมื่อคราวนี้รูปนั้นได้ถ่ายให้เห็นครึ่งตัวของคนสองคน  ภาพที่คนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้...ซึ่งคือเขาเอง  และอีกคนยืนอยู่โดยมือขาวเชยคางเขาขึ้นแล้วอยู่ในท่าก้มจูบคางแกร่งเบา ๆ ( แอร๊ยยยยย )

 

ซึ่งเขาในรูปก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน  สีแดงระเรื่อได้แต้มบนใบหน้ายามอีกรูปวอดก้าได้ผละใบหน้าออก  สองรูปต่อมาคือวอดก้าเหมือนหันมาทางกล้องด้วยสีหน้าแปลกใจ  ก่อนจะยกนิ้วชี้ทาบริมฝีปากหยักที่บัดนี้ฉีกยิ้มหวานปนความเจ้าเล่ห์อันมีเสน่ห์ไว้  ราวขอให้ปิดไว้เป็นความลับ

 

ฉ่า  ฉ่า

 

คนดูภาพหน้าร้อนไหม้อย่างควบคุมไม่ได้  จนกระทั่งถึงแผ่นสุดท้าย...รูปสุดท้ายค่อนข้างมีขนาดใหญ่กว่ารูปอื่น  มีปากกาสีดำตวัดเป็นตัวอักษรสวยงามว่า

 

ตราบเท่านิรันดร์

 

 

เป็นภาพของพาราไดซ์ที่นอนเอนกายพิงต้นไม้ใหญ่อยู่   เขาพริ้มตาหลับมีหนังสือที่กางไว้บนตัก  โดยอีกแขนยกโอบคนที่หลับอยู่ข้าง ๆ ศีรษะทุยเอนเอียงไหล่หนาราวไม่คิดจะกังวลถึงสิ่งสิ่งใดทั้งนั้น  แสงอาทิตย์สาดลงมาทำให้บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ดูอบอุ่น  ทั้งสายลมที่พัดกลีบดอกไม้หลากสีให้ปลิวสยายเสริมความงดงามของภาพให้มากขึ้น  ให้ความรู้สึกราวไม่มีสิ่งใดขวางกั้นคนสองคนได้

 

ในรูปนั้นไม่มีคำว่าเจ้าชายกับสามัญชน  ไม่มีคำว่าผิดจารีต  ไม่มีกฏเกณฑ์ใด ๆ ทั้งนั้น  มีแค่คนสองคนที่บันทึกความทรงจำอันแสนสุขนั้นไว้

 

พาราไดซ์เลื่อนมือปิดอัลบั้มภาพ  เขารู้แล้วว่าต้องทำยังไง 

 

เขาจะเลิกหนีกับความจริงซะทีก่อนจะเดินเอาเอกสารไปส่งตามเดิม   ตอนนี้เขาแค่ต้องรอ...รอจนกว่าวอดก้าจะฟื้นเท่านั้น

 

โดยไม่รู้ตัว  ความรู้สึกหนักอึ้งและความสับสนในตอนแรกได้เลือนหายไป  รอยยิ้มบาง ๆ แต่งแต้มที่ริมฝีปากหยักของผู้ได้รับฉายาว่าเจ้าชายน้ำแข็ง

 

“  แก...รู้สึกเหมือนเมื่อกี้เห็นหลังน้องไดซ์ไว ๆ นะ”  เมื่อสาว ๆ กลับมาก็เห็นตอนรุ่นน้องหนุ่มกำลังเดินจากไปพอดี

 

อีกคนค้าน

 

“  น้องเขาแค่อาจเดินผ่านก็ได้  แต่ตอนนี้ฉันอยากดูอัลบั้มแล้ว ” 

 

“  จริงด้วย ” 

 

“  .....อ๊ายยยยยย ”  แล้วคนเดินผ่านก็มีอันต้องสะดุ้งเมื่อสาว ๆ ทั้งสี่ผลัดกันกรีดร้องไม่หยุดหลังมุงดูอะไรบางอย่าง

 

 

 

สามวันผ่านไป...คนที่ควรจะตื่นก็ยังไม่ตื่นสักทีจนหลายคนเริ่มเป็นกังวล  แน่นอนว่าต้องมีวิสกี้  จิน  รัมและเตกีล่ารวมอยู่ในกลุ่มนั้น  ทว่าไม่เท่าเจ้าชายหนุ่มที่วันนี้ถึงกับขอลาเฝ้าวอดก้าทั้งที่เป็นวันศุกร์อย่างคนอดทนไม่ไหว 

 

เพราะกลัว...กลัวที่จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันกับคนป่วยขึ้น

 

“  น่าแปลกนะ  วอดก้าไม่น่าจะหลับยาวขนาดนี้  ถ้านับตั้งแต่วันนั้นนี่ก็จะปาไป 5 วันแล้ว ” 

 

“  นั่นสิ  หรือจะมีอะไรที่เราไม่รู้ ? ”  เมื่อจินเป็นคนเริ่มจุดประเด็นความน่าสงสัย  วิสกี้ก็เหลือบตาวิมเลทที่ทำหนังสือตกอย่างจับผิดในทันที

 

“  ม...มีอะไร ”  วิมเลทถามเสียงทุ้มต่ำ  พยายามตีหน้านิ่งไว้ผิดแต่อีกฝ่ายกลับเริ่มพูดขึ้นลอย ๆ

 

“  รู้สึกว่าเมื่อ 3 วันก่อนนายจะไม่ได้กลับมานอนห้องนี่ ” 

 

กึก

 

! ” 

 

“  ไม่กลับมาจนเกือบตี 1 ฉันลองถามรุ่นพี่แล้ว นายไม่มีงานด่วนอะไร  ไม่ใช่เวรนายด้วย ”  ก่อนนักพนันหนุ่มจะมีสีหน้าหมองลง นัยน์ตาสีม่วงเข้มเริ่มหม่นแสง “  นาย...คงมีความลับที่ไม่อยากให้ฉันรู้สินะ ” 

 

“  เดี๋ยว...มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ  บลัด ” หันไปขอความช่วยเหลือกับผู้เป็นเพื่อน

 

“  ใสเจีย  เสียใจ  ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ”  หนุ่มผมสีคาราเมลส่ายหน้าพรืดก่อนหันไปอ้อนเตกีล่าต่อ

 

“  เคียร์ ” หันไปหาอีกคน  เคียร์ที่นั่งเพลิน ๆ สะดุ้งโหยงเมื่อจินหันมาเอียงคอมองด้วยอีกคน  ปฏิเสธในทันที 

 

“  ผมก็ไม่รู้เรื่องครับเหมือนกันครับ ” 

 

“  บราวน์... ”  คราวนี้วิมเลทแสยะยิ้มหลังเพื่อนที่น่ารักทั้งสองคนปฏิเสธการมีส่วนรู้เห็นไปเรียบร้อยแล้ว  เขาพูดต่อเมื่อเห็นบราวน์อ้าปากจะค้าน “  นายก็ช่วยฉันสอบสวนพวกนั้นด้วยนี่...คงปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าไม่มีส่วนปิดบังรัม ” 

 

เพื่อนเลว !!!

 

ถึงตรงนี้แพทย์หนุ่มอดสบถไม่ได้

 

ครืด

 

“  รัม...”  ร่างสูงร้องเรียกร่างเล็กเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายลุกออกจากเก้าอี้ด้วยใบหน้านิ่ง ๆ  

 

“  ฉันว่าฉันจะไปเก็บของหน่อย  พรุ่งนี้คงกลับเซนท์ปิแยร์ ” 

 

“  ด...เดี๋ยว ”  แต่รัมก็วิ่งไปก่อนซะแล้ว 

 

“  หุๆๆ ดูท่าจะงานเข้า ”  หนุ่มมาดนิ่งที่ดูจะทิ้งนิสัยเดิมชั่วคราวหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย  จินส่ายหัวด้วยความปลง

 

“  นี่นายจำไม่ได้หรือไงว่าวันนั้นสัญญาอะไรกับรัมไว้ ” 

 

“  อะไรนะ ? ” 

 

“  นายบอกรัมนี่ว่าจะพาออกนอกโรงเรียนไปซื้อสมุนไพรเป็นเพื่อนน่ะ   วันนั้นรัมรอนายตั้งนานจนหลับไป  พอวันต่อมานายก็ไม่ได้พูดอะไรเลย  รัมเลยคิดว่านายคงลืมไปแล้วน่ะสิ ” 

 

“  ......... ” 

 

“  ...ลืมจริง ๆ สินะ ”  เตกีล่ากล่าวตอกย้ำ  บราวน์ที่นิ่งค้างตัดสินใจลุกพรวดก่อนวิ่งตามทางที่รัมไปในทันทีพลางตะโกนบอกวิมเลท

 

“  วิม  นายเล่าไปเลยแล้วกัน ! อ่อ ! วิส  เมื่อตอนเที่ยงมีคนมาสารภาพรักกับหมอนี่อีกแล้ว  แถมยังชมผู้หญิงคนนั้นด้วยว่าน่ารักน่ะ ! ” 

 

...ซวยแล้ว

 

วิมเลทหน้าซีดในทันทีเมื่อถูกเอาคืนแถมเป็นเรื่องร้ายเสียด้วย  ยิ่งได้ยินเสียงเย็นชาจากคนที่มักอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา เขาก็รู้สึกหนาวเยือกแล้ว

 

“  น่ารักมากสินะ  ผู้หญิงคนนั้นน่ะ ” 

 

“  วิส...” 

 
 

อ้ากกกกก  ไอ้เพื่อนเลว !!!

 

 

 
 

 

 

แล้วก็ยังไม่จบตอนพิเศษ  คงต้องลงอีกตอนแล้วค่าาาาา ~ เดี๋ยวจะไปแต่งตอนหลักบ้างเพราะเดี๋ยวมันไม่ไปไหนกันพอดี

 

ประกาศ  พรุ่งนี้จะอัพ สายลมจ้าวหัวใจตอนที่ 5 เป็นตอนสุดท้ายแล้วเพราะเรื่องนี้เพียงแต่งให้ลอง  ยังไม่ได้ตัดสินใจจะเปิดเรื่องใหม่  อย่าลืมคอมเม้นกันน้าาาาา ~

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 78 : Special Valentine : ตอนพิเศษ ความรู้สึก ? 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10617 , โพส : 102 , Rating : 21% / 115 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
# 102 : ความคิดเห็นที่ 15180
ไรท์คะสารทมันหมายถึงฤดูใบไม้ร่วงคะส่วนคิมหันต์หมายถึงฤดูร้อน
Name : บุตรีแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บุตรีแห่งความมืด [ IP : 118.172.240.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2561 / 22:56
# 101 : ความคิดเห็นที่ 7975
แต่ละคนเข้าข่ายกลัว เมียทั้งนั้น555
Name : Yuiครัช < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yuiครัช [ IP : 180.183.11.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2558 / 15:41
# 100 : ความคิดเห็นที่ 7974
แต่ละคนเข้าข่ายกลัว เมียทั้งนั้น555
Name : Yuiครัช < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yuiครัช [ IP : 180.183.11.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2558 / 15:41
# 99 : ความคิดเห็นที่ 7307
อยากได้อัลบั้มบ้างง่ะ -////-
Name : Menight * < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Menight * [ IP : 1.20.159.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2558 / 12:12
# 98 : ความคิดเห็นที่ 6323
ไรท์หานไปเลยยย รออยู่นาา
Name : armyxols < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ armyxols [ IP : 171.96.182.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2558 / 22:06
# 97 : ความคิดเห็นที่ 6194
โตขึ้นท่าทางพวกหนุ่มๆจะกลัว เฮ้ย! ไม่ใช่แกล้งใจเมียน่าดู 555
Name : LiNa-LucKY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LiNa-LucKY [ IP : 171.99.253.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มีนาคม 2558 / 15:45
# 96 : ความคิดเห็นที่ 6160
เอ่อ... รู้สึกพวกนายจะกลัวผัว เอ้ย! เมียนะ 5555555555
Name : milkystar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ milkystar [ IP : 1.47.105.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มีนาคม 2558 / 01:33
# 95 : ความคิดเห็นที่ 6149
สมาคมคนกลัวเมีย
Name : เอ็มเทียน่า [ IP : 14.207.207.28 ]

วันที่: 16 มีนาคม 2558 / 19:48
# 94 : ความคิดเห็นที่ 6069
แต่ละคน สมาคมกลัวเมียสุดขอบจักรวาลชัดๆ
Name : An-amethyst < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ An-amethyst [ IP : 171.99.3.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 22:21
# 93 : ความคิดเห็นที่ 6068
อ๊ากกกกกกก ฟินนนนนนนนน ชอบมากๆเลยรออยู่นะค้าาาาาาาาา
Name : Noname < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Noname [ IP : 49.230.134.128 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 22:15
# 92 : ความคิดเห็นที่ 6063
ม่ายน้าาาา สายลมเจ้าหัวใจ มัน...ยั่วให้อยากแล้วจากไปชัดๆ งืออออออ
PS.  หัวผักกาดกับหัวไชเท้า มันก็อย่างเดียวกันนั่นแหละ!!! by หัวไชเท้าอินดี้
Name : LaZyBonEs.. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LaZyBonEs.. [ IP : 171.96.248.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 22:10
# 91 : ความคิดเห็นที่ 6060
อัพไวๆนะคะไรท์ รออ่านทุกวันเลย
Name : Few-za < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Few-za [ IP : 27.55.90.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 21:37
# 90 : ความคิดเห็นที่ 6056
น่ารักอ่ะ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
มากกกกกกกกกเลยยยยยย
ฟินฟุดๆ ^_^
Name : น้ำ [ IP : 49.230.218.61 ]

วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 20:54
# 89 : ความคิดเห็นที่ 6044
ฟินนนนน อัพไวๆน้า
Name : nonichan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nonichan [ IP : 49.230.167.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 17:25
# 88 : ความคิดเห็นที่ 6043
แงๆๆๆ อยากได้อัลบั้มมั่งง่ะ!! T^T
PS.  เรเซียค่ะ แต่เรียกอะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่มีคำว่าเซย์ ก็เข้าใจแล้วว่าหมายถึงเรา~
Name : resia2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ resia2 [ IP : 171.100.28.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 15:09
# 87 : ความคิดเห็นที่ 6042
55555555555555 สม อะไรคือไดซ์เขินนนนนน น่ารักกกกกกก
Name : neaumn_sm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ neaumn_sm [ IP : 58.10.67.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 14:31
# 86 : ความคิดเห็นที่ 6041
อัพต่อเร็วๆน้าาาาาา!! ><
Name : Piszerel < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Piszerel [ IP : 110.78.137.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 14:24
# 85 : ความคิดเห็นที่ 6040
หัวใจจะวายตาย -//////- ฉ่า (ได้ยินเสียงคนหน้าร้อน)
Name : Minakawa_nt < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Minakawa_nt [ IP : 49.230.154.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 13:07
# 84 : ความคิดเห็นที่ 6039
สู้ๆนะไรท์ รออ่านอยู่ค่า ;)
PS.  บางที...การมี "คนเข้าใจ"...ก็ดีกว่าการมี "คนรู้ใจ"
Name : Momo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Momo [ IP : 27.145.39.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 13:03
# 83 : ความคิดเห็นที่ 6038
ชอบมากเลยค๊าาาาา ><~ มาอัพต่อไวน๊าาาาาาา
อัพสายลมจ้าวหัวใจเป็นตอนสุดท้าย?? T_T น่าเสียดาย...ทั้งๆที่สนุกแท้ๆ หวังว่าจะเปิดเรื่องอย่างเป็นทางการนะค่ะ อยากอ่านแนวนี้
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : ธิดาหิมะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ธิดาหิมะ [ IP : 101.109.95.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 12:02
# 82 : ความคิดเห็นที่ 6037
ไม่ยอมตายคนเดียวสินะ ต้องลากเพื่อนตายด้วยกัน
Name : tainies < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tainies [ IP : 1.46.163.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 12:00
# 81 : ความคิดเห็นที่ 6035
กรี๊ดดดดดด ต่อเร็วๆๆๆนะคะ มันค้างมากกกก
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 202.28.78.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 10:05
# 80 : ความคิดเห็นที่ 6034
แล้วจะรออ่านนะคะ แต่ว่าขอให้แต่งตอนพิเศษจบก่อนไม่ได้เหรอค่ะ ไม่อยากค้างอ่ะ นะๆ
PS.  อารมณ์พาไปให้มาอ่าน
Name : ยัยหัวหยอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยัยหัวหยอง [ IP : 101.51.47.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 09:29
# 79 : ความคิดเห็นที่ 6033
สุ้ๆนะค่ะะะะ ไรต์อยากอ่านเมฆา ตุลา มากๆเลยยยยย. :)
PS.  อย่างฉัน เขาไม่เรียกว่า'โกง'หรอกน่ะ ก็แค่ เอาความฉลาดที่มีอยู่มาเอาเปรียบคนที่ด้อยกว่าเท่านั้นเอง!!
Name : Panna_Cotta < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Panna_Cotta [ IP : 171.100.129.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 09:22
# 78 : ความคิดเห็นที่ 6032
จนบัดนี้ก็ยังสับสนกับชื่อของบรรดาขนมหวานกับ แอลกอฮอสุดๆ 555

ชื่อมันคล้ายๆกันจนไม่รุ้ใคเปนใค แต่ก้พอรุ้ว่า ใคจับคุ่กับใคนะ 555

ที่จำแม่นคือ วอดก้ากับไดซ์นี่ละ นอกนั้นสับสนละ 

ยังไงก็พยายามเข้านะคะ 
PS.  ด่าเมื่อไร..ขอให้อ้วนอู๊ดๆ
Name : ดวงดาวแห่งแสง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดวงดาวแห่งแสง [ IP : 180.180.41.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2558 / 09:03
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android