คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 17 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 16 งานโรงเรียนอลวน 3 ♦♦


     อัพเดท 30 เม.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 463 Overall : 65,480
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 17 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 16 งานโรงเรียนอลวน 3 ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4997 , โพส : 35 , Rating : 12% / 84 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

: + WRITER + :

 

บทที่  16  งานโรงเรียนอลวน 3  100 %

 

 

“ ทำไมยังไม่มาอีกนะนายเอมมะเนี่ย ”  เสียงของเด็กสาวผมยาวพูดอย่างไม่ชอบใจเมื่ออีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาที่พอลต้องเข้าเวรเพื่อคิดเงิยและคอยช่วยคนอื่นเสิร์ฟอาหาร    

 

  ใจเย็นสิ  โมรา อีกตั้งครึ่งชั่วโมง  เขาก็ต้องมีธุระของเขานะ ”  อุจิสึ  เอมิเอ่ยปลอบเพื่อนสาวที่ขมวดคิ้วนิ้วหน้าอย่างทาคิบานะ  โมรา  เธอสองคนเป็นหัวหน้าและรองหัวหน้าห้องที่รับหน้าที่ทำอาหารโดยหัวหน้าห้องอย่างโมราจะเป็นคนทำ  มีเธอและเพื่อนอีกสองคนเป็นลูกมือในการทำอาหาร  แม้รายได้จะได้พอประมาณแต่พวกเธอก็ไม่ใส่ใจนักเพราะหวังเพียงฝึกฝีมือและกอบโกยประสบการณ์เพียงเท่านั้น

 

   ของมาแล้วหัวหน้า ”  นักเรียนอีกคนหนึ่งของห้องช่วยกันยกผักและเนื้อสัตว์ที่ไปซื้อมาเพิ่มจากเมื่อเช้าเข้ามา  ภายในห้องตกแต่งแบบญี่ปุ่นแต่โต๊ะจะเป็นโต๊ะกลมสีขาวสะอาด  เก้าอี้สีดำตัดกับพื้นห้องสีน้ำตาลอ่อน   ผนังของห้องเป็นสีครีมอยู่แล้ว  เพียงจัดวางของเก่าและของตกแต่งเล็กน้อยก็ได้ห้องอาหารหรู ๆ เงียบสงบและสวยงาม  นอกจากนี้มองออกไปนอกหน้าต่างยังเห็นต้นไผ่และต้นซากุระประจำโรงเรียนชัดเจนอีกด้วย  พนักงานเสิร์ฟก็จะสวมชุดกิโมโนหลากสีทำงาน  ค่าอาหารไม่แพงจนถึงเช้าก็มีลูกค้าสี่สิบคนได้แล้ว 

 

  ฮือฮา ”  เสียงนอกห้องที่จู่ ๆ ก็กระหึ่มดังเรียกสายตาของเอมิและโมราให้หันไปมอง  เมื่อกลุ่มผู้เป็นลูกค้าก้าวเท้าเข้ามา  โมราก็ต้องอ้าปากค้าง  รีบถลาไปต้อนรับในทันใด

 

  ...ยินดีต้อนรับท...ท่านประธานและท่านรองคะ ”  ลูกค้าผู้มาใหม่คือกลุ่มสภานักเรียนนั่นเอง  เรียกได้ว่ามากันครบทีมเลยทีเดียวตั้งแต่  ประธานสภาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและทรงอำนาจอย่างเนออน  รองประธานผู้เก่งกาจ  มือขวาของประธานนักเรียนไวท์และมือซ้ายอย่างฟรองเซีย   หัวหน้าผู้ควบคุมสื่ออิเล็กทรอนิกส์ของโรงเรียน โยโกะ  หัวหน้าผู้ดูแลทรัพยากรและสิ่งมีชีวิตในโรงเรียน โซระ และสุดท้ายหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนผู้คุมกฏนากิ 

 

 ขอรบกวนด้วยนะคะ ”  ฟรองเซียแย้มยิ้มอ่อนหวาน  ก้มศีรษะลงน้อย ๆ ขณะที่โซระมองไปรอบด้านอย่างสนใจ

 

  ห้องพอลจังหรือเนี่ย ? ตกแต่งห้องได้น่าสนใจดี ” 

 

  เก็บอาการหน่อย  เดี๋ยวเขาจะหาว่าบ้านนอกเข้ากรุง ”  โยโกะแขวะผู้เป็นเพื่อนที่หันมองตาขวาง  แยกเขี้ยวใส่ยิ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ 

 

  ขอโต๊ะขนาดใหญ่โต๊ะหนึ่งนะครับ ” ไวท์หันไปสั่งรุ่นน้องสาวที่มองพวกเขาตาลอยก็ฉีกยิ้มยิงฟันให้ต่อจนโดนโยโกะเขกหัวไปฐานม้อไม่เลือก 

 

  ...คะ ก...กี่ท่านดีคะ ” 

 

  6  คนค่า ”  รุ่นพี่สาวตัวเล็กตอบเสียงเริงร่า  เหล่าเด็กหนุ่มในห้องจัดโต๊ะให้แขกผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหมดในทันที  เมื่อพวกเขาทรุดนั่งลงต่างพากันดูเมนูอาหารที่โต๊ะแต่โซระกลับขมวดคิ้วเมื่อมองไม่เห็นพ่อครัวประจำกลุ่ม

 

  แล้วพอลจังล่ะ  ไม่มาทำอาหารเหรอ ? ”  ประโยคนั้นทำให้สายตาอีกห้าคู่ที่กำลังขะมักขะเม้นดูเมนูอาหารในมือเงยหน้าทันควัน  โมราที่เดินมารับรายการแทบเหงื่อตก  ตอบเสียงกล้าๆ  กลัว ๆ เมื่อเห็นแววตาคมกริบของแต่ละคน

 

  ...คือยังไม่ถึงว...เวรเขามาทำงานค่ะ ” 

 

  อีกนานไหม ? ” เลออนเอ่ยปากถามเรียบ ๆ ได้รับคำตอบว่าอีกราว ๆ ครึ่งชั่วโมง  ทั้งหมดจึงวางเมนูลงขณะที่โยโกะทำสีหน้าเบื่อหน่าย 

 

“ เฮ่อ...ตั้งครึ่งชั่วโมงเชียวเหรอ...หิวจัง ” 

 

  ...ถ้ายังไง  ...ให้ฉันทำ...  หัวหน้าห้องและหัวหน้าแม่ครัวอ้าปากพูดไม่ทันจบฟรองเซียก็เอ่ยตัดบทขึ้นอย่างสุภาพแทน 

 

  ไม่เป็นไรค่ะ  ทางเรารออีกครึ่งชั่วโมงได้  ขอน้ำส้มสองที่และน้ำเปล่าอีกสี่ที่ก็พอค่ะ ”  เด็กสาวหน้าเจื่อน  รับคำเสียงอ่อยแล้วเดินไปจัดการ เธอไม่เข้าใจเลยว่าตาแว่นเฉิ่ม ๆ บ๊อง ๆ นั่นมีอะไรดีคนในสภาถึงชอบนักโดยเฉพาะฝีมือทำอาหาร  ไม่เห็นเคยแสดงฝีมือสักครั้ง  ผมเผ้าก็ยุ่ง  ใส่แว่นตาเก่า ๆ แก่ ๆ ...เธอไม่เข้าใจจริง ๆ

 

สักพักทั้งห้องก็ต้องตื่นเต้นอีกครั้งเมื่อผู้ปรากฏตัวต่อมาคือผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างอาคาโนะที่โผล่มาพูดพร่ำทำเพลง  ลากเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ  มานั่งข้างฟรองเซียในทันทีพลางกวักมือเรียกเอมิเข้าไปรับรายการอาหาร

 

  ผอ.อยากกินนี่  กินนี่  แล้วก็นี่ด้วยนะ...อ้าว ...แล้วพอลจังล่ะ ” 

 

  ไม่อยู่ค่ะผอ.แต่เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะค่ะ ”  นากิตอบเสียงใสทำให้ผอ.( ผู้ไม่เต็ม ) ทำหน้ามุ่ย   เอนหลังกับเก้าอี้แล้วนั่งขาไขว้ห้าง  มือกอดอกอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ทำเอานักเรียนหลาย ๆ คนหนาวเยือก  ยิ่งดวงตาสีรัตติกาลไม่บ่งบอกอารมณ์ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท

 

  งั้นก็ยังไม่กิน  ฉันจะรอฝีมือพอลจัง ”  เจ้าตัวพูดเสียงเรียบ ๆ ใบหน้ายังไม่คลายความบูดบึ้ง  คราวนี้โมราอยากจะร้องไห้จริง ๆ กระซิบเสียงรอดไรฟันบอกเพื่อนชายข้าง ๆ

 

  โทรหาเอมมะเร็ว ๆ สิ  เดี๋ยวได้ตายกันหรอก ” 

 

  พยายามอยู่ ”  เด็กหนุ่มบอก  มือกดยิก ๆ โทรหาผู้เป็นเพื่อนที่ไม่เคยคิดยุ่งเกี่ยวทว่าตอนนี้หวังให้อีกฝ่ายกลับมาโดยไวที่สุด  นอกจากนี้ยังมีสภานักเรียนตำแหน่งสูงอีกหลายคนที่เข้ามาในห้องแต่พอรู้ว่าพอลไม่อยู่ก็ทำหน้ามุ่ยแล้วบอกว่าจะรอ  ทำให้เหลือนักเรียนและแขกคนอื่นอีกเพียงไม่กี่คนขณะที่นอกห้องก็มีกลุ่มคนหลายคนยืนออเพราะอยากเห็นหน้าตาของเหล่าสภานักเรียนให้ชัด ๆ

 

แต่ไม่มีคนรับ  เวล่าผ่านไปเกือบสิบนาทีเสียงคุ้นเคยของคนสองคนก็ดังขึ้น  เป็นช่วงเวลาที่นักเรียนในห้องรู้สึกดีใจเป็นที่สุด

 

  เฮ้ย ! อย่าให้ตกสิเดย์  ของแพงนะนั่น ” 

 

  แล้วนายจะเอามันมาทำไมเยอะแยะเล่า ! แล้วนี่มีแต่ของอันตราย ๆ ทั้งนั้น ” เสียงของเด็กหนุ่มผมสีดำปนน้ำตาลพูดสวนกลับห้วน ๆ แต่อีกเสียงก็ดังขัดขึ้น 

 

  เอาน่า ใจเย็น ๆ แต่พอลนี่เก่งสุดยอดเลยนะ  เล่นชนะชิโนะตั้งห้าตาแน่ะ ”  เสียงนั้นเป็นเสียงของอดีตแชมป์นักกีฬาเทควันโด้ที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแสดงความชื่นชมและตะลึงกับเพื่อนหนุ่มของเขาขณะที่เสียงเรียบเย็นอีกเสียงดังขึ้นสั้น ๆ   

 

  เดี๋ยวอีกตานะ ” 

 

  ครับ ๆ แต่ถ้าให้ของตกนะครับ  กว่าผมจะชนะมาได้เหนื่อยแทบแย่ ” 

 

“ ก็สมควร  ฉันเห็นยังปวดหัวแทนเลย เอ่อ...ขอทางหน่อยครับ ” 

 

  ก็คนมันอยากได้นี่  ขอโทษนะครับ...  และแล้วสองร่างที่ก้าวเข้ามาในห้องก็ทำให้หลาย ๆ คนในสภานักเรียนโห่ร้องที่เห็นสุดยอดพ่อครัวกลับมาแล้ว  ผมที่ก้าวขาเข้ามาได้เพียงข้างเดียวสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกระหึ่มเลยยิ้มทักทายคนอื่น ๆ ไป  มือทั้งสองข้างประคองกล่องใส่อุปกรณ์ที่ต้องใช้สมองช่วงชิงมันมาจากการแข่งขันโชงิ  ตอนแรกผมต้องการของรางวัลเพียงสองอย่างแต่ชิโนะกลับเอ่ยขอแก้มืออีกทั้งสามรอบหลังเมื่อแพ้ผม  ส่วนรอบที่ห้าเจ้าตัวขอเปลี่ยนเป็นหมากรุกซึ่งผมก็ไม่ขัดศรัทธาได้ของแพง ๆ มาทั้งนั้นเลยครับ

 

  ว้าย ๆ กินอะไรดีล่ะ  พอลจังมาแล้ว ” 

 

  อันนี้ก็น่ากิน  อันนั้นก็น่ากิน  ซี้ด...ฝีมืออากิระคุงยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว ” 

 

  เอาอันนี้ดีไหมน้า  เอาสปาเก็ตตี้ดีกว่า  ครั้งที่แล้วที่หัวหน้าทำเป็นอะไรที่สุดยอดมาก ” 

 

  ใช่ ๆ ฉันกินงี้แทบจะขึ้นสวรรค์ ” 

 

  ฮู้ว ! เลือกไม่ถูกเลยแฮะ” 

 

  เอมมะ  นาย...นายช่วยทำอาหารให้คนในสภาที พ...พวกรุ่นพี่เขาจะทานฝีมือนาย ”  โมราพูดด้วยสีหน้านิ่ง ๆ   

 

  อ้อ...เข้าใจแล้วครับ  ขอใบรายการด้วยครับ ”  เด็กสาวหัวหน้าห้องส่งรายการให้เด็กหนุ่ม  เอมิเสนอตัวช่วยแต่ผมก็ปฏิเสธไปอย่างนิ่มนวลสร้างความไม่พอใจให้ลุกมือคนอื่น ๆ ทำไงได้ล่ะครับ  ผมไม่ได้มีเจตนาอะไรนะเพียงแต่ผมทำคนเดียวจะสะดวกมากกว่าน่ะ 

 

  ขอโทษจริง ๆ ครับ  แต่ผมถนัดคนเดียวมากกว่า  อีกอย่างมันอาจเป็นอันตรายกับพวกคุณก็ได้ ” 

 

  อันตรายอะไร ? แค่ทำอาหารจะมีอันตรายได้ยังไง ”  โมราขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ  รายการอาหารกว่าสามสิบรายการจะทำคนเดียวเสร็จยังไง  แต่ผมก็ยืนยันคำเดิมทำให้คนที่เหลือจำต้องล่าถอยไปเงียบ ๆ เพราะเอมิบอกว่าให้ตามใจผม

 

ผมพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นครึ่งศอก  สวมผ้ากันเปื้อนแล้วถอดแว่นตาออกเช็ดฝุ่นแล้วใส่แว่นดั่งเดิม  เสยเส้นผมสีทองขึ้นแล้วรวบหางเต่าไว้ด้านหลังให้สะดวกขึ้นโดยไม่สนใจใบหน้านิ่งค้างของเพื่อนในห้องและคนในสถานักเรียนที่หน้าแดง   เดย์วอร์  ไนท์และชิโนะไม่ค่อยมองเห็นหน้าผมนักส่วนผมก็รวบรวมสมาธิ  หยิบผักและเนื้อสัตว์ให้พร้อม  แล้วล้วงมือหยิบของรางวัลที่ได้มาเรียงราย  มันคือ...

 

ชุดมีดเหล็กอย่างดีสองชุดที่ผมหมายตาไว้นั่นเอง !!!

 

มันคือชุดมีดที่มีความคมเป็นอย่างมากและช่วยให้การประกอบอาหารได้ง่ายดายขึ้น  ผมจัดวางพวกมันในตำแหน่งที่พอเหมาะ  ขณะที่คนอื่นๆ ในสภานักเรียนที่มาเคยเห็นผมทำอาหารพากันมองอย่างสนใจเนื่องจากเวลาผมทำอาหาร  ทุกคนจะยุ่งกับงาน  จึงรู้เพียงว่าฝีมือการทำอาหารของผมยอดเยี่ยมแต่ไม่เคยเห็นผมตอนทำอาหารสักครั้ง 

 

ผมเอียงคอกร็อบ  หักนิ้วเบา ๆ แล้วยกยิ้มให้ลูกค้าทั้งหลายที่มองรอยยิ้มนุ่ม ๆ นั้นตาค้าง  และแล้วโมราและเอมิก็ต้องเข้าใจกับคำว่าอันตรายของผม...

 

กึก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

เสียงซอยผักดังเป็นจังหวะถี่ยิบยิ่งกว่าเครื่องจักร  ผมจับเขียงแล้วสะบัดผักที่ซอยแล้วลงหม้อโดยที่ไม่ต้องหันไปดู  แล้วสะบัดข้อมือวูบหนึ่ง  มีดที่เคยอยู่ในมือตอนแรกพุ่งเข้าเสียบใส่ช่องเก็บมีดที่อยู่ด้านหลังโดยไม่ต้องมอง  และเพียงพริบตาที่สะบัดมีดเล็กออกไป  มีดอีกประเภทก็เข้าแทนที่เองเวลาไม่ถึงวินาทีที่ใคร ๆ ก็มองไม่ทัน  มือข้างซ้ายของพ่อครัวมีถุงมือหนาสีดำสำหรับจับของร้อน  เสียงซู่ซ่าของสเต็กทอดส่งกลิ่นหอมยวนใจ  ผมใช้มือซ้ายเปิดตู้อบขนมแล้งหยิบเค้กสตอร์เบอร์รี่ที่ทำใหม่ออกมา  ใช้มือขวาพลิกตัวปลาทอดจากกระทะใกล้ ๆ ก่อนจะตกแต่งหน้าเค้กอย่างว่องไวในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที  ตัดเค้กแล้วใช้มือดันเบา ๆ ถาดเค้กก็ถลาไปตามความยาวโต๊ะเคาท์เตอร์อย่างรวดเร็ว

 

เฟี้ยว ! ฉับ ! ฉับ !

 

เสียงเหวี่ยงมีดกลับเข้าซองเป็นเสียงเดียวเรียกเสียงกลืนน้ำลายเอือกได้จากโมราที่ลอบร้องคำว่าหวาดเสียว  เธอรู้แล้วว่ที่อันตรายคือมีดบินนี่เอง

 

นิ้วนางและนิ้วก้อยล็อกขวดไวน์ขาวราดเป็นเส้นบนสปาเก็ตตี้ครีมซอสอย่างงดงาม  ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจ  เมื่อผมราดไวน์เสร็จก็วางลงแล้วใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบปากขวดไวน์แดงราดซอสสเต็กต่อในทันที  เหมือนผมเพียงปาดมือผ่านโต๊ะเฉย ๆ ( o_o )  แทบไม่ต้องหยุดจังหวะ  การคว้าอุปกรณ์ต่าง ๆ ล้วนทำอย่างรวดเร็ว  ลื่นไหล  ไร้การติดขัดอย่างที่ไม่น่าเป็นได้ 

 

เหล่าคนมองอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง  มองดูการสับผักที่ต่อเนื่องลงกระทะข้าง ๆ ราวถูกทำโดยเครื่องจักร  ทั้งดูเหมือนอุปกรณ์ต่าง ๆ เหมือนจะมีชีวิตส่วนผู้เสกสรรมันนั้นยังทำอาหารด้วยความเร็วที่น่าทึ่งอย่างต่อเนื่อง  โมราและเอมิอ้าปากค้างเมื่อมีดสามเล่มพุ่งไปยังฝักมีด  การแล่  การหั่น  การปรุงอาหารล้วนเป็นธรรมชาติบ่งบอกความเป็นมืออาชีพที่ยอดเยี่ยม  พวกเธอมองจานสปาเก็ตตี้ซอสครีมด้วยท่าทางกระหาย  มันช่างน่ากินเย้ายวนใจอะไรอย่างนี้  กลุ่มคนที่ตอนแรกดูจากหน้าประตูได้กลิ่นหอม ๆ ลอยมาจึงเริ่มฮือฮากับความน่าทานของอาหารและฝีมือพ่อครัวที่ราวเชฟโลกมาเอง  ความน่าทาน   ราคาที่ถูกและรสชาติที่ยอมเยี่ยมราวกับอาหารภัตตาคารยิ่งทำให้เสียงเล่าลือมากขึ้นเรื่อย ๆ แขกหลาย ๆ คนพากันเข้ามาดูและต้องอึ้งกับฝีมือทำอาหารของพ่อครัวเอก

 

เสียงของเหล่าคนดูและรอคิวมากขึ้นเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เสียง 'อู้หู' ก็จะ 'อื้อหือ'  ไม่ก็  'โอ้โห' และ 'สุดยอด'  จนที่นั่งในร้านไม่เพียงพอ  โมราจึงเปลี่ยนให้ลูกค้าเมื่อรับอาหารแล้วให้จ่ายเงินสามารถนำออกไปทานข้างนอกได้  คิวจึงยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แขกที่มาชมงานยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อครัวหรือเจ้าของบริษัทหลาย ๆ อย่างพากันฝากนามบัตรไว้ที่โมราเพื่อชักชวนผมไปทำงานด้วย

 

  โอ้โห...ทำได้ไงกัน ”  เสียงอุทานอย่างทึ่ง ๆ ดังจากหลาย ๆ คนเมื่อผมโยนแครอท  มันเทศ  และฟักขึ้นเหนือหัว  มือขวาปาดไปมาส่งเสียงเบา ๆ แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน

 

ชิ้ง ! ชิ้ง ! ชิ้ง !

 

ผักทั้งสามอย่างก็ถูกตัดเป็นลูกเต๋าอย่างงดงามแล้วลอยเข้าสู่หม้อที่อยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว 

 

  เก่งมากเลย  เชฟใหญ่ที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย ” 

 

  ทำอาหารเร็วมากเลยนะ  มีแต่คนบอกว่าอร่อยสุดยอด  ยิ่งกว่าอาหารภัตตาคารห้าดาวอีก ” 

 

  จริงเหรอเนี่ย ? สุดยอด ” 

 

  ราคาไม่แพงด้วยนะ  ได้กลิ่นหอม ๆ ไหมล่ะ ” 

 

  เขาทำคนเดียวไม่มีคู่มือด้วยน้า  แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือหน้าตาน่ารักมาก ” 

 

  ใช่ ๆ ผู้ชายเขาบอกผมสีทองตาสีอำพันสวยมาก  ยิ้มที่ใจละลาย ” 

 

  ได้ยินเหมือนกันยิ้มทีจะละลาย  ผมสีทองระต้นคอ  ดวงตาคมกริบสีทอง  หล่อเวอร์  ทำอาหารก็เก่ง ” 

 

  ถึงจะใส่แว่นเชย ๆ แต่ก็ดูดีไปอีกแบบนะ ” 

 

  เนอะ ๆ ” 

 

  อย่างนี้ต้องไปดู ” 

 

 

  ข้างแกงกะหรี่โต๊ะ 5 โต๊ะ 6 โต๊ะ 5 ,7,8 และ 9 ” ข้าวราดแกงกะหรี่ถูกเหวี่ยงวางให้ถลาเรียงต่อกันเป็นทอด ๆ โดยมีโมราและเอมิคอยช่วยเสิร์ฟ  ผมหันไปรับออเดอร์คนต่อไปก่อนจะขยับยิ้มให้ 

 

  เอาสปาเก็ตตี้ซอสครีมเหมือนเดิมใช่ไหมครับ ”  ชายคนนั้นยิ้มเก้อ ๆ เพราะนี่เป็นรอบที่สี่แล้วที่เขามาต่อคิวซื้อสปาเก็ตตี้ซอสครีม  รสชาติอันนุ่มนวลและเส้นสปาเก็ตตี้นุ่มลิ้นแทบทำให้เขาขึ้นสวรรค์เหมือนทานเท่าไหร่ก็ไม่เต็มอิ่ม  แต่ที่ทำให้เขาเขินคือการที่พ่อครัวหนุ่มตรงหน้ายังจำหน้าเขาได้ต่างหากทั้งที่คนต่อคิวก็เกือบสองร้อยเข้าไปแล้ว 

 

  ครับ  สปาเก็ตตี้คุณอร่อยมากจริง ๆ ”  ผมเช็ดมือทำความสะอาดกับผ้าเช็ดมือแล้วขยับรอยยิ้มหวานละมุนละไมให้  พูดเสียงอ่อนโยนอบอุ่น 

 

  คุณชอบก็ดีแล้วครับ  รอสักครู่นะครับ ”  แล้วผมก็หมุนตัวกลับไปทำอาหารต่ออย่างรวดเร็วโดยไม่เห็นแววตาเคลิ้มฝันของผู้เห็นรอยยิ้มนั้นทั้งหญิงและชาย

 

พระเจ้า...รอยยิ้มนั้นมันทำให้คนมองตกหลุมรักโดยที่รู้ตัวจริง ๆ

 

 

 

อีก  40 % ค่าาาาาาาา ~

 

  สุดหล่อขา ~ อย่าลืมโทรมานะค้า ~  เสียงของสาวน้อยซึ่งเป็นลูกค้าคนสุดท้ายของร้านดังอย่างอาวรณ์เมื่อโมราทำการบอกว่าปิดร้าน  นักเรียนภายในห้องทรุดลงอย่างหมดแรงเพราะต้องวิ่งขาแทบขวิดกันเพื่อนำอาหารไปเสิร์ฟเพราะในสามชั่วโมงหลังมีโปรโมชั่นโทรสั่งได้แต่ต้องเป็นภายในโรงเรียน  นับว่าการค้าครั้งนี้ได้กำไรเกินคาดกว่า  60,000 เยน  นับว่าเยอะเป็นประวัติการของห้องเลยทีเดียว

 

และผู้ทำให้การค้าครั้งนี้ประสบผลสำเร็จไม่ใช่ใครเสียนอกจากพ่อครัวหนุ่มที่กลับมาสวมใส่แว่นตาเฉิ่ม ๆ ดังเดิมแม้จะเสยเส้นผมสีทองขึ้นก็ตามที  ความหล่อเหลาก็ไม่จางหายไปแม้แต่น้อย 

 

  คงเหนื่อยกันมากสินะ  ยังพอมีของเหลืออยู่บ้าง  เดี๋ยวฉันทำอาหารเย็นรองท้องให้ทาน ”  ผมพูดยิ้ม ๆ กับเพื่อน ๆ อีกทั้งสามสิบกว่าคน   ส่วนเดย์วอร์นั้นไปช่วยเคลียร์งานสภาให้เสร็จไวยิ่งขึ้น  อย่างที่บอกครับว่าพอเสร็จงานโรงเรียนแล้วทางสภานักเรียนมีงบที่จะไปเที่ยวทะเลกันในพรุ่งนี้  แน่นอนว่าผมต้องไปทำอาหารเย็นให้สภานักเรียนทานด้วย 

 

  ขอบใจมาก เอ่อ...แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยงานตลอดทั้งบ่ายด้วย ”  หัวหน้าห้องทำเสียงอึกอักขณะพูด  ผมตอบว่าไม่เป็นไรแล้วเริ่มเตรียมของ  อาหารพื้น ๆ ที่พอทำได้ก็คงเป็นข้าวผัด   ตอนแรกกะจะทำข้าวราดแกงกะหรี่แต่เนื้อและแกงไม่พอ   

 

  รอหน่อยนะ ”  ผมบอกแล้วเริ่มการทำอย่างว่องไว  ยี่สิบนาทีต่อมาข้าวผัดปูหม้อใหญ่ก็พร้อมให้ทั้งสามสิบคนทาน  กลิ่นหอมและควันขาวที่ลอยกรุ่นทำให้ทั้งหมดตาลอย  ต่างเข้าแถวรอตักอย่างเป็นระเบียบ  เพียงคำแรกที่ทานก็แทบจะละลายกับรสชาติอันยอดเยี่ยม  แต่ละคนจ้วงเข้าปากด้วยความเร็วราวกับกลัวว่าไม่ใช่ความจริง  เอมิส่งยิ้มให้ผมเมื่อรับจานอาหารขณะที่กล่าวอีกครั้ง

 

  ขอบคุณเอมมะคุงจริง ๆ นะจ้ะ   ที่ช่วยให้ร้านนี้ขายดีอย่างนี้ ”

 

ผมหัวเราะ  โบกไม้โบกมือปฏิเสธ   ไม่หรอก  ฉันก็เป็นพนักงานคนหนึ่งเหมือนกัน  แล้ว...ข้าวผัดพอจะทานได้หรือเปล่า ? ” 

 

  มัน...ยอดที่สุด T^T แต่ละคนชูนิ้วหัวแม่มือให้ผมบ่งบอกความอร่อยของมันเป็นอย่างดี  บางคนกัดปากด้วยความอยากทานอีกแต่รู้ว่าข้าวไม่พอจึงจำใจต้องจดจำรสชาตินี้โดยที่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ทานอีกหรือเปล่า

 

  งั้นก็ดีแล้ว ”  ผมถอดผ้ากันเปื้อนออก  ล้างมือให้สะอาดแล้วปัดผมให้ปรกหน้าตามเดิม  กลับสู่สภาพเด็กนักเรียนเฉิ่ม ๆ ตามเดิม  หมดมาดพ่อครัวใหญ่ผู้หล่อเหลาทันตา  ผมจึงบอกลาทั้งหมดเพราะเห็นว่าควรแก่เวลาแล้ว 

 

  จะไปทำอาหารให้สภานักเรียนสินะ ”  หนึ่งในห้องตะโกนถาม  ผมจึงพยักหน้ารับแล้วเก็บของตัวเองให้เรียบร้อย   

 

   แล้วเจอกันนะ !  เพื่อนหลายคนส่งเสียงทักผมด้วยรอยยิ้มแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ผมทักกลับแต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ก็ชะโงกหัวเข้ามาในห้องอีกครั้ง

 

  จริงสิ  อย่าบอกใครได้ไหมว่าฉันเป็นพ่อครัวที่ทำอาหารน่ะ   บอกว่าเป็นคนรู้จักก็พอแต่ไม่ต้องบอกรายละเอียด ” หลาย ๆ คนขมวดคิ้ว  โมราแย้ง

 

  ทำไมล่ะ  บอก ๆ คนอื่นไปสิว่านายทำอาหารเก่ง  ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ”

 

ผมยิ้มแหย ๆ แล้วพูดต่อ 

 

  น่า...นะ  ขอร้องล่ะ ”  เพื่อความสงบในชีวิตผมต่อไป

 

  ก็ได้ย่ะ ”   เพื่อนสาวจึงรับคำด้วยสีหน้าไม่พอใจ  โดยก่อนผมไปเอมิได้ส่งถุงบางอย่างให้ซึ่งมีขนาดใหญ่และหนักพอสมควร  ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวทันที

 

ถ้าชั่งขายจะได้กี่เยนหนอ...   

 

 

โดยชั่วพริบตาหนึ่งที่ผมมองไม่เห็น  ควันสีดำค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในถุงที่ผมถืออยู่  เท่านั้นเอง...หางคิ้วผมก็เริ่มกระตุกยิก ๆ ว่าอาจจะซวย

 

  ไงครับทุกคน ”  ทุกสายตาในสภานักเรียนหันขวับมามองอย่างรวดเร็ว  แล้วทำสีหน้ามุ่ย ๆ บ้าง  ไม่สบอารมณ์บ้างที่ผมอยู่ในสภาพเฉิ่มเชยตามเดิม  แต่เสียงทักก็ดังไม่ขาด 

 

  งานเป็นไงบ้างเดย์ ” ผมถามเพื่อนร่วมบ้านที่กำลังขะมักขะเม้นกับการเรียงเอกสารแล้วส่งกองที่แยกแล้วให้ไนท์ซึ่งเงียบไปพอสมควรเมื่อคนช่วยดันเป็นชิโนะ

 

  เกือบเสร็จแล้ว  ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็หมด ”  ไนท์รีบแย่งตอบเรียกเสียงหัวเราะหึ ๆ จากคนที่ผมถามในตอนแรก

 

  ก็ตามนั้นแหละ  ทุกคนเร่งกันทำงานมาก  ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็จะไปเที่ยวกัน ”  เดย์วอร์ตอบเสริม  ผมพยักหน้าหงึกหงัก  วางถุงกระดาษไว้กับพื้นพิงโต๊ะที่ชิโนะกำลังทำงานอยู่  สายตาสามคู่มองมันอย่างแปลกใจ    

 

  มันคืออะไรน่ะ ”  ไนท์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ หลากสีเต็มถุงกระดาษ  เขาเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมากำหนึ่งแล้วคลี่ดู  ตาสีส้มเบิกกว้างก่อนจะนิ้วจิ้มที่ชิโนะจึก ๆ   

 

  ... ” คุณหนูตระกูลอาคาดะขมวดคิ้วตามแล้วชะโงกหน้าเข้ามาดู  แล้วก็นิ่งตามไปอีกคน  ดวงตาสีน้ำเงินมองมาที่ผมเหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง  ส่วนผมน่ะเหรอ ? พอวางของเสร็จก็ใส่ผ้ากันเปื้อนเพื่อเข้าไปทำงานประจำสิครับ  เลยไม่ได้สนใจท่าทางประหลาดของไนท์และชิโนะ 

 

  กระดาษพวกนั้นมีปัญหาอะไรหรือไง ? ” สองหนุ่มไม่ตอบ  ยื่นให้เดย์วอร์ดูซึ่งตอนแรกเขาก็ดูจะอึ้ง ๆ ไปบ้างเมื่อมันมีแต่...

 

บริษัท Idol เดอะคอเปอร์เรชั่น

 

รายการทำอาหาร aaaa

 

โรงแรม xxxx

 

ภัตคารอาหาร nnnn

 

สนใจเป็นนักแสดงติดต่อ iiiiiii

 

สนใจเป็นดาราติดต่อ  oooo

 

  หึ ๆๆ ก็สมกับที่เป็นพอลจังดี ”  เดย์วอร์กลั้นเสียงหัวเราะไว้ในลำคอ  กระดาษเหล่านี้เป็นนามบัตรของคนที่สนใจในตัวพ่อครัวหนุ่มจึงทิ้งของที่ติดต่อเอาไว้ให้เผื่ออีกฝ่ายสนใจ   เท่าที่ดูก็เกือบ ๆ ร้อยใบ  เสน่ห์แรงจริงนะ

 

เดย์วอร์กระตุกยิ้มก่อนพริบตารอยยิ้มนั้นจะสลายไปเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันคุ้นเคยบางอย่าง  แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนเขาจับทางไม่ได้   นัยน์ตาสีแดงอมชมพูมองถุงกระดาษอย่างระแวดระวังแต่เมื่อไนท์เอ่ยทัก  เขาจึงปฏิเสธปัด ๆ ว่าไม่มีอะไร

 

  ขออย่าให้มีอะไรเลยแล้วกัน ”  เดย์วอร์พึมพำเบา ๆ แต่ดวงตาคมกริบยังมองถุงกระดาษใส่นามบัตรที่อาจจะมีปัญหาก็เป็นได้อยู่ชั่วครู่หนึ่ง  พลางคิดในใจ

 

การต่อสู้อาจมาถึงไวกว่าที่คิดก็เป็นได้นะ พอล... 

 

 

“ เอาล่ะทุกคน  ฟังให้ดี ๆ ใครมาสายก็อดทานอาหารฝีมือพอลจังนะยะ ”  โยโกะผู้ซึ่งเป็นเจ้าแม่กิจกรรมยืนบนโต๊ะสภาอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น  เท้าเอวตะโกนเรียกความสนใจจากทั้งหมดด้วยการเอาผมเป็นข้ออ้าง  แต่ไม่รู้ทำไมพอทุกคนได้ยินถึงหันขวับมามองกันหมด  หยุดทำงานชั่วขณะด้วยความกลัวว่าจะพลาดของอร่อยไป 

 

  พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวทะเลที่โอกินาว่ากัน  นั่งรถตู้ไปสนามบินแล้วขึ้นเครื่องไปทั้งสองรอบ  เตรียมพาสปอร์ตไว้พร้อมแล้วใช่ไหม ?  

 

  แล้วไปพักกี่วันดีอ่ะ  อาทิตย์หนึ่งดีไหม ? ”  หนึ่งในสภานักเรียนโบกมือถามพลางแสดงความคิดเห็นแต่โดนเพื่อนข้างกายตบผลัวะให้  ฐานพูดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้ปวดใจ 

 

  ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าโดดงานเท่ากับโดนหักคะแนน  ยังจะพูดให้เจ็บอีก ” 

 

  เอาล่ะ ๆ เราพักสองวันหนึ่งคืน  กลับวันอาทิตย์บ่าย ๆ คงถึงบ้านตอนเย็น  โรงแรมที่เราจะไปพักอยู่ในเครือของตระกูลมามิยะ  เอ้า ! ตบมือให้สองสปอน์เซอร์ใหญ่หน่อย ”  พี่น้องมามิยะ  โซระและจิอากิ พากันชูไม้ชูมือขึ้นเสมือนเป็นดาราใหญ่  มีสาว ๆ ในสภาที่แสร้งกรี๊ดกร๊าดเพื่อเอาใจเจ้าของโรงแรมดังจนไวท์ต้องเอ่ยปรามเพราะกลัวจะนอกเรื่องจนไม่จบ

 

  สิ่งที่เราจะไปทำก็คือเล่นน้ำจนถึงตอนเย็น ๆ ให้พอลจังทำอาหารให้ทานแล้วก็ร่วมงานเลี้ยงครบรอบ 33 ปีที่ก่อตั้ง  จะบอกให้เตรียมชุดสูททางการกับชุดราตรีไปด้วย  แล้วหลังจากนั้นก็เล่นเกมส์กันให้คุ้มค่ากับที่มาเที่ยว ” รองประธานนักเรียนบอกเสียงครุ่นคิด  พลางแสยะยิ้มเหี้ยมเมื่อนึกถึงความสนุกได้ 

 

เฮ้ย...หวังว่ามันคงไม่คิดเกมส์แผลง ๆ นะ

 

แต่ละคนทำหน้าแหยง ๆ ก็รู้อยู่ว่าไวท์มันเป็นตัวแสบ  ที่ไม่ค่อยกล้าทำอะไรในโรงเรียนเพราะมีท่านประธานสภาคุม  แต่งานนี้แม้แต่เลออนคงห้ามยาก

 

  ส่วนวันอาทิตย์เราจะตื่นแต่เช้าเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้นแต่ใครจะไม่ดูก็ตามใจเพราะของมันก็เห็น ๆ กันอยู่ทุกวัน  สาย ๆ จะดำน้ำไปดูปะการังแถวหมู่เกาะเค-รามา ” 

 

  มันอยู่ห่างเกาะใหญ่โอกินาว่าตั้ง  30-40  กิโลไม่ใช่เหรอ ? นั่งเรืออะไรไปอ่ะ ”  คนที่รู้จริงเอ่ยถามแล้วทำหน้าแหย   “ ถ้าให้ว่ายไปต้องขอบายนะ ” 

 

  หึ ๆ  ไม่รู้จักป๋าไวท์เสียแล้ว ” รองประธานสภาหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ  เสยเส้นผมสีน้ำตาลทองขึ้นแล้วยักคิ้วให้อย่างเก๊ก ๆ   ระดับป๋าก็ต้องเรือยอร์ชส่วนตัวอยู่แล้ว ” 

 

  เฮ้ !   เท่านั้นเสียงเฮก็ดังลั่นในทันที  เรียกได้ว่าคุ้มโคตรกับการไปครั้งนี้เพราะได้ไปเก็บไข่มุกจริง ๆ ด้วย  เนื่องจากเป็นข้อเสนอของฟรองเซียที่จะให้เก็บแล้วเอามาขายต่ออีกทอดหนึ่ง  หรือใครจะเก็บเอาไว้เองก็ได้  ส่วนเวลาที่เก็บก็เป็นตอนดำน้ำลงไปดูปะการังแหละครับ

 

  อย่าลืม  อย่าสาย  อย่าหาย  อย่าตาย  เวลาพรุ่งนี้เจ็ดโมงต้องขนของมาไว้โรงเรียนเลย  ใครจะขึ้นรถตู้ก็มาลงชื่อไว้  ส่วนใครจะจับกลุ่มไปกันเองก็ตามใจ ”  แต่เท่าที่ผมดู  ส่วนใหญ่ก็ตัดสินใจนั่งรถตู้ไปแหละครับเพราะจะได้อยู่กับเพื่อน ๆ กลุ่มใหญ่  แต่มีบางคนที่เป็นแฟนกันซึ่งเอารถส่วนตัวไป

 

หลังจากนั้นทุกคนจึงขอแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปเตรียมของ  เช่นเดียวกับผม  เดย์วอร์  ไนท์และชิโนะที่เดินกลับบ้านกันเป็นกลุ่มทว่าตอนที่ผมถือถุงกระดาษกลับสัมผัสได้ถึงพลังแปลกแยกบางอย่างแต่เพียงแวบเดียวมันก็หายไป  แต่ผมมั่นใจว่าใช่แน่ ๆ มีใครมาทำอะไรบางอย่างกับถุงกระดาษของผม  เดย์วอร์เองก็เหมือนสังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของน้องชายเจ้าของบ้านจึงเอ่ยเรียกผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

  พอล...นายก็สัมผัสได้ใช่ไหม ? ”  ผมนิ่งแล้วพยักหน้ารับอย่างเนิบนาบ  ไม่สนใจสายตาใคร่รู้ของเพื่อนอีกสองคน 

 

  นายจะว่ายังไงถ้าฉันจะเผามันทิ้ง ” 

 

  เผาทำไม ? ทำไมต้องเผากระดาษพวกนี้ล่ะ ”  ไนท์ชะโงกหน้ามาถามทันที  แต่พวกผมก็ไม่ได้หยุดเดินแต่อย่างไร  ผมคิด  ถ้ามีไรท์เตอร์มาทำอะไรบางอย่างกับสิ่งของพวกนี้จริง ๆ หากไม่ทำลายลงมันอาจสร้างปัญหาและอันตรายกับผม  รวมถึงไนท์และชิโนะก็เป็นได้  ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผมกลัวและไม่ต้องการที่สุด  ผมหันไปส่งยิ้มให้สองหนุ่มที่มองอย่างสงสัยแล้วส่งถุงกระดาษให้เดย์วอร์จัดการ   ขณะอธิบายให้ฟัง

 

  ฉันไม่จำเป็นต้องใช้มันน่ะ  อีกฝ่ายพี่พอสเกลียดพวกดาราหรือนักแสดงอะไรอย่างนี้  บอกว่าชอบหยิ่งเลยไม่อยากให้ฉันยุ่งกับวงการพวกนี้  ดังนั้นเผาทิ้งไปเถอะ ”   

 

  แต่น่าเสียดายไม่ใช่น้อยแฮะ  มีของพวกภัตตาคารกับโรงแรมหรูที่ชวนนายด้วยนี่ ”  ดวงตาสีส้มแสดงความเสียดายอย่างปิดไม่มิดก่อนมันจะหายไปอย่างง่ายดายเมื่อเด็กหนุ่มยักไหล่ง่าย ๆ “ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับนายนั่นแหละ  ก็ดีเพราะถ้านายไปทำงานพวกนี้  นายก็ไม่มีเวลาทำอะไรให้ฉันกินน่ะสิ ”

 

ประโยคนั้นเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากทั้งหมด  เช่นเดียวกับชิโนะที่เอ่ยทวงสัญญาจากผมเรื่องการเล่นโชงิ  ซึ่งผมก็รับปาก  ส่วนทั้งสองไม่จำเป็นต้องจัดของเพราะจัดกันตั้งนานแล้ว  ของก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านผมหมดแล้วด้วย  ก่อนถึงบ้านผมอีกเล็กน้อย  เดย์วอร์ก็วางถุงกระดาษลงแล้วบอกให้พวกผมเข้าบ้านไปก่อนส่วนตัวเขาจะจัดการกับกระดาษนามบัตรพวกนี้ 

 

  ถ้าใช่นายจริง ๆ ฉันคงต้องระวังมากขึ้นสินะ  สเฟียซ  เดย์วอร์เอ่ยพึมพำ  ดีดนิ้วเปาะ  ถุงกระดาษทั้งถุงก็ลุกไหม้อย่างรวดเร็ว  เขามองมันด้วยสายตาเย็นชาแล้วเดินกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปกติ

 

หารู้ไม่ว่ากระดาษที่เริ่มลุกไหม้จนเป็นเถ้าถ่านนั้นมีนามบัตรสีดำซึ่งมีอักษรสีทองเด่นวางอยู่โดยไร้อันตรายใด ๆ จากเพลิงสีส้ม  เวลาผ่านไปจนไฟมอด  นามบัตรนั้นยังวางอยู่ที่เดิมแล้วกลายเป็นควันสีดำพุ่งไปยังทางทิศทางหนึ่ง

 

“ อย่างนั้นเหรอ ...ทะเลโอกินาว่า  พอดีเลย...ฉันขอทดสอบไรท์เตอร์คนใหม่ที่ได้ครอบครองปากกาของแฮร์รี่  จ้าวแห่งจินตนาการที ”  ร่างสูงสง่าถือนามบัตรสีดำนั้นไว้มั่น  ดวงตาสีนิลสะท้อนภาพอักษรสีทองซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนแม้จะเป็นเวลามืดแล้วก็ตาม

 

LURK  IN  THE  DARK  ( ผู้แฝงตัวในความมืด )

สนใจติดต่อ  xx-xxxx-xxxx 

 

 

อัพแล้ว  เมื่อวานอัพวอดก้า  โคนัน แล้วก็ตุลา  อย่าลืมคอมเม้นกันน้า  ส่วนวอดก้าใครที่เข้าใจผิดโปรดอ่านนิดนึง  คือความหมายทิ้งท้ายของไรท์คืออัพตุลาในตอนเย็นเฉย ๆ ไม่มีอัพวอดก้าตอนเย็นนะค้า  ต้องขออภัยด้วยที่ทำให้เข้าใจผิด  แต่เดี๋ยวจะเร่งปั่นวอดก้าต่อ  เมฆาเค้าก็เริ่มแล้วด้วย  ดังนั้นรอก่อนเน้อ

 

ปล.  พอลจังมีบู๊แน่  รออ่านด้วย

 
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 17 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 16 งานโรงเรียนอลวน 3 ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4997 , โพส : 35 , Rating : 12% / 84 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 35 : ความคิดเห็นที่ 1435
ชอบมากฉากทำอาหารตอนนี้เป็นอะไรที่สุดยอดมากกกกกก
PS.  รักสึนะ ชอบอเลน
Name : KazukiRei < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KazukiRei [ IP : 125.24.60.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2560 / 19:51
# 34 : ความคิดเห็นที่ 351
กรี๊ดดด พอลจังมาแล้วๆ ><
PS.  นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เจอเธอ
Name : Fridayo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fridayo [ IP : 125.27.21.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2557 / 11:16
# 33 : ความคิดเห็นที่ 345
อัพเร็วๆน้า~~ รออยู่ อิอิ
PS.  Boss of BlackCat!! meawwww~
Name : BlackCat [Disappear!!] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BlackCat [Disappear!!] [ IP : 1.0.150.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2557 / 13:42
# 32 : ความคิดเห็นที่ 339
รอมานานเเล้ว อยากให้อัพเร็วๆ เป็นเเฟนพันเเท้เรืองนี้เลย
Name : หมา [ IP : 49.230.186.6 ]

วันที่: 22 เมษายน 2557 / 12:00
# 31 : ความคิดเห็นที่ 337
ม่วนหลายๆเด้อ
เย้..จะได้อ่านเมฆาแล้ว
Name : ralnumber < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ralnumber [ IP : 49.230.155.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2557 / 13:07
# 30 : ความคิดเห็นที่ 335
รอได้เสมอค่ะ  สัญญาแล้วนะเรื่องเมฆาอ่า><
PS.  ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ เพราะ กาลเวลาไม่เคยหยุดเดิน....
Name : นัตสึ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัตสึ [ IP : 124.121.105.104 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 18:51
# 29 : ความคิดเห็นที่ 334
ถูกใจความเห็นที่334 คิดเหมือนกันเลย =,.=
PS.  ผู้ใดอ่อนแอ ผู้นั้นจะสูญสิ้นทุกสิ่ง ข้าจึงไม่มีวันอ่อนแอและไม่สิ้นสิ้นความทระนงและศักดิ์ศรี
Name : อิชิมารุ คุมิโกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิชิมารุ คุมิโกะ [ IP : 125.27.104.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 18:36
# 28 : ความคิดเห็นที่ 333
อยากเห็นพอลจังใส่ชุดราตรี เอ๊ย! ชุดสูท คงสวยๆหล่อๆเนอะ^w^b
PS.  ตราบใดที่ยูแจซอกยังไม่ตาย...ไม่ได้เห็นตัวจริงของซงจีฮโย...ไม่ได้จับกล้ามของคิมจงกุก...รันนิ่งแมนยังไม่สูญสลาย...คิมดงจุนคนนี้จะไม่ยอมตายเด็ดขาด!!!(คิมดงจุนชื่อเกาหลีของตัวเองน่ะแฮะๆ=..=;)
Name : คิมดงจุน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิมดงจุน [ IP : 171.7.0.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 18:16
# 27 : ความคิดเห็นที่ 332
สนุกมากๆเลยค่า~ >.<
PS.  ทุกคนบนโลกไว้ใจไม่ได้ แม้แต่เพื่อน เพราะเพื่อนอาจเข้ามาเป็นเพื่อนเพียงเพราะหวังประโยชน์จากตัวเรา เพราะเพื่อนพร้อมที่จะหักหลังเราเสมอ เพราะฉะนั้นเราไม่ควรไว้ใจทุกสิ่ง สิ่งที่ไว้ใจได้มีเพียงตัวเราเอง
Name : มิยาโนะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มิยาโนะ [ IP : 171.100.17.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 13:49
# 26 : ความคิดเห็นที่ 331
มาต่อเยอะๆ ไวๆ สนุกๆ มากๆ (ย้ำเพื่อ)
ขอบคุณที่มาต่อค่ะ สนุกมากกกกกกก
Name : Rai [ IP : 1.20.19.158 ]

วันที่: 20 เมษายน 2557 / 13:08
# 25 : ความคิดเห็นที่ 330
โอ้!!!


มาแวววว


Name : - - [ IP : 171.98.237.122 ]

วันที่: 20 เมษายน 2557 / 12:46
# 24 : ความคิดเห็นที่ 329
รออ่านนิยายต่อไป
PS.  วายคือชีวิต ^-^++++*-*
Name : ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า [ IP : 171.6.230.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 12:39
# 23 : ความคิดเห็นที่ 328
มะ...มาแร้ว 40% ที่รอคอย น้ำตาจะไหล T^T
โอ๊ะ..โอ พอลจังเสน่ห์แร๊งเวอร์..นามบัตรเต็มถุงเยย
ไรท์..สู้ๆๆน๊..รักพอลจัง
Name : อสูรน้อย>< [ IP : 115.67.102.236 ]

วันที่: 20 เมษายน 2557 / 11:57
# 22 : ความคิดเห็นที่ 327
สนุกมากๆเลยค่ะ อย่าลืมมาต่อวอดก้านะคะ พยายามเข้านะคะ
Name : Punnie AND Minddie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Punnie AND Minddie [ IP : 223.206.251.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 10:46
# 21 : ความคิดเห็นที่ 325
มาต่อไวๆนะค่ะ จะนั่งปักหลักรอ ฮือๆอีก 40 เปอร์ TT
PS.  No mountain is too high to climb if you believe in yourself
Name : YOKKOY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ YOKKOY [ IP : 118.174.201.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2557 / 14:08
# 20 : ความคิดเห็นที่ 317
ง่า พอลจังงงงง
ในที่สุด ในที่สุด แว่นเฉิมนั่นก็ไม่อาจบดบังความน่ารักของหนูได้
ย่าฮู้ๆๆ //ฮาเร็ม จงมา จงมา 5555

มาต่อเร็วๆนะค้าาาา
สู้ๆๆค่ะ
Name : P.LeeHae [ IP : 101.109.251.94 ]

วันที่: 14 เมษายน 2557 / 12:14
# 19 : ความคิดเห็นที่ 315
>///< ฟินค่า~
เสน่ห์ของพอลรอยฟุ้งเลย
อัพ   อัพ อัพ
PS.  ทุกเวลา ทุกนาที ทุกวันเดือนปีนั้นมีค่า อย่าปล่อยเลยไปทั้งๆที่ยังไม่ทำอะไรกับมัน
Name : bigbowka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bigbowka [ IP : 223.206.250.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 17:22
# 18 : ความคิดเห็นที่ 314
พอลจังน่ารักอะ มาอัพต่อไวๆนะค่ะ อยากอ่านต่ออะ *0*
PS.  อ่านแล้วเม้น เป็นนิสัยของเพื่อนชาวเด็กดีจ้า
Name : ในนามแห่งนักฆ่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ในนามแห่งนักฆ่า [ IP : 1.10.235.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 15:12
# 17 : ความคิดเห็นที่ 313
น้ำตาไหล...
ในที่สุดคนอื่นก็รับรู้ถึงความน่ารักของพอลจังแล้ววววว
ฟินมากค่ะ อยากได้พอลจังมาไว้ที่บ้านมากๆ ทั้งทำอาหารเก่งและเป็นอาหารตา อาาาาาาา
มาอัพอีกนะคะไรเตอร์ เลิฟพอลจังงงงง
PS.  Drama CD , Otome Games , BL , Manga , Anime , Seiyuu เธ„เธทเธญเธ—เธตเนˆเธชเธธเธ”!!! //เธซเธฅเธ‡เธฃเธฑเธเธฎเธฒเน€เธฃเน‡เธกเธขเธฒเน‚เธญเธขเธ‚เธ™เธฒเธ”เธซเธ™เธฑเธ
Name : :: Mosifer :: < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :: Mosifer :: [ IP : 1.46.228.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 12:47
# 16 : ความคิดเห็นที่ 312
พอลจัง น่าร้ากกกกกก
Name : Black Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Black Angle [ IP : 114.109.158.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 11:35
# 15 : ความคิดเห็นที่ 311
พอลจังน่าร๊าก!!! ♥o♥ //สิงคอมรออีก40
PS.  ผู้ใดอ่อนแอ ผู้นั้นจะสูญสิ้นทุกสิ่ง ข้าจึงไม่มีวันอ่อนแอและไม่สิ้นสิ้นความทระนงและศักดิ์ศรี
Name : อิชิมารุ คุมิโกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิชิมารุ คุมิโกะ [ IP : 125.27.98.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2557 / 17:13
# 14 : ความคิดเห็นที่ 310
พอลลลลลล น่ารักเกินไปแล้วววว -///-

มาต่อไวๆนะค่ะ ชอบทั้ง พอลจังแล้วก็วอกก้ามากมาย
Name : saru_ken [ IP : 180.183.177.193 ]

วันที่: 12 เมษายน 2557 / 14:15
# 13 : ความคิดเห็นที่ 309
ฟินนนนน~~~~~
พอลจัง น่าร๊ากอ่าาาาาา>////// ค้างสุดๆเบย
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 223.205.116.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2557 / 13:57
# 12 : ความคิดเห็นที่ 308
อ่านแล้วฟินอะ พอลจังน่ารัก><
PS.   ความตายไม่ใช้สิ่งที่เรากลัว เเต่สิ่งที่เรากลัวจริงๆคือการลาจาก
Name : p_ice < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p_ice [ IP : 27.130.44.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2557 / 13:42
# 11 : ความคิดเห็นที่ 305
พอลน่ารักอ่าา~~
PS.  วายคือชีวิต ^-^++++*-*
Name : ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า [ IP : 115.67.162.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2557 / 12:07
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android