[ตีพิมพ์กับสนพ.รักคุณ] [YAOI] Still the One ...คือคนที่ผมรัก [END]

ตอนที่ 23 : Still the One EP22 || Dance With the One That Brought You [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    6 ต.ค. 60

Still the One EP22


[กาย]


วันนี้ผมว่างจากงานที่ทำอยู่ก็เลยมาดูหนังที่ห้างใกล้ๆ คอนโดใหม่ของผม มาคนเดียวตามประสาคนอกหักมาไม่นาน แต่มันก็คงเป็นเวรกรรมของผมนั่นแหละที่ทำกับปอนด์เอาไว้

มันสมควรแล้วแหละครับ

จะว่าไปแล้วที่ห้างแห่งนี้สมัยที่ผมกับปอนด์คบกันอยู่ ผมเคยพาเขามาดูหนังด้วยกันอยู่หลายครั้ง

เห็นแล้วก็คิดถึงวันเก่าๆ จัง… แต่เพื่อตัวปอนด์เอง ผมว่าผมไม่ควรยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาอีก ผมจะไปดูน้องเล่นเพลงตามคำเชิญของไอ้เฟิร์สมันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดไปตามที่เขาต้องการ


ถามว่าแล้วที่เพิ่งเลิกกับเจนล่ะ ไม่เสียใจบ้างเหรอ?

ผมขอตอบด้วยความสัตย์จริงว่า เสียใจครับ เสียใจที่เผลอใจไปกับคนแบบนี้ คนที่ไม่ได้รักผมอย่างแท้จริง

ที่เสียใจยิ่งกว่านั้นคือ เสียใจที่เป็นเหตุทำให้ปอนด์กลายเป็นแบบนี้


หนังที่ผมเพิ่งดูจบมาดูเป็นหนังเบาสมอง เป็นหนังตลกที่นานๆ ทีผมจะอยากดูทีนึง ปกติแล้วผมชอบดูหนังแอ็กชันมากกว่า ขนาดตอนไปดูกับปอนด์ เรายังเลือกหนังบู้ล้างผลาญดูแทนที่จะเป็นหนังรักโรแมนติกตามฉบับคู่รัก

อา… เผลอคิดเรื่องปอนด์อีกแล้ว


ผมเดินออกมาหน้าโรงหนังก็เกิดปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาครั้นจะกลับเข้าไปเข้าฝั่งในโรงก็ทำไม่ได้แล้วก็เลยต้องไปใช้บริการห้องน้ำในซอกอีกด้านหนึ่งแทน

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ผมกลับได้กลิ่นแปลกๆ มันไม่ใช่กลิ่นเหม็นแต่เป็นกลิ่นคาวเลือด พอเดินเข้าไปถึงผมกลับต้องผงะเมื่อเห็นว่ามีเด็กผู้ชายผมสีบลอนด์ทองในชุดนิสิตนอนจมกองเลือดอยู่

“คุณๆ ทำใจดีๆ เอาไว้นะ… เฮ้ย! ปอนด์!”

ผมเขย่าร่างนั้นเพื่อหมายที่จะเรียกสติให้กับเขาแต่ทว่าผมกลับต้องตกใจหนักยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าเด็กคนนี้คือ ปอนด์ แฟนเก่าของผม

ผมเอานิ้วไปอังตรงจมูกของเขาเลยรู้ว่าเขายังมีลมหายใจอยู่

“ปอนด์ ทำใจดีๆ เอาไว้นะ เดี๋ยวพี่ไปตามคนมาช่วยก่อน!”

ผมรีบวิ่งกลับไปยังฝั่งโรงหนังเพื่อขอให้พนักงานที่อยู่แถวนั้นช่วยตามรถพยาบาลให้ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาดูอาการของน้อง

ผมค่อยๆ ประคองหัวของน้องที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นก่อนนั่งขัดสมาธิเพื่อให้น้องสามารถหนุนขาผมได้

“เกิดเหี้ยอะไรขึ้นกับปอนด์วะเนี่ย!” ผมสบถลั่น

ทำไมถึงมานอนจมกองเลือดแบบนี้ได้?! ปอนด์ไม่น่าจะมาคนเดียวแน่ๆ

ไอ้เฟิร์ส! มันต้องมากับน้องแน่ๆ !


ทันทีที่คิดได้ผมก็รีบล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาไอ้เฟิร์สทันที มันกดรับสาย ผมกำลังจะกรอกเสียงลงไปแต่เสียงสบถก็ดังมาจากปลายสายก่อน

[โทรมาทำส้นตีนอะไรไอ้สัด! กูยิ่งเครียดๆ อยู่]

“เออกูรู้ไอ้เหี้ย แต่มึงต้องฟัง มึงอยู่ที่ไหนตอนนี้”

[อยู่ห้างกับปอนด์ แต่ปอนด์หายไปไหนก็ไม่รู้ โทรหาก็ตัดสายปิดเครื่องหนี กูกำลังตามหาปอนด์อยู่]

เสียงหายใจหอบของไอ้เฟิร์สทำให้ผมรู้ว่ามันกำลังวิ่งตามหาปอนด์อยู่

“ปอนด์อยู่หน้าห้องน้ำชั้น 6 ฝั่งตรงข้ามกับโรงหนัง มึงรีบมา น้องนอนสลบอยู่ น่าจะโดนทำร้าย”

[มึงว่าอะไรนะ?! เป็ดโดนทำร้าย?!] เฟิร์สหัวเสียยิ่งกว่าเดิม

“เออดิ กูให้พนักงานห้างเรียกรถพยาบาลให้แล้ว มึงรีบขึ้นมาดูน้อง”

[ขอบใจ กูจะรีบไป]

เฟิร์สตัดสายผมทิ้ง พอดีกับคนตัวเล็กเริ่มส่งเสียงอือๆ ออกมาด้วยความเจ็บปวด เปลือกตาเริ่มขยับก่อนปรือขึ้นอย่างช้าๆ

“พะ...พี่เฟิร์ส”


เสียงเรียกชื่อของอดีตเพื่อนสนิทของผมจากลมปากของปอนด์ในสถานการณ์แบบนี้ ประดุจหมุดตัวสุดท้ายที่ถูกตอกลงบนฝาโลง

หมุดที่ตอกย้ำผมว่าตอนนี้หัวใจของปอนด์ไม่เหลือผมแล้วจริงๆ

แม้จะเจ็บ แต่ก็ต้องยอมรับผลกรรมที่ทำไว้...


[เฟิร์ส]


“เสร็จแล้วค่ะน้องเฟิร์ส จ่ายเงินด้านหน้าเลยนะคะ” พี่เล็กยิ้มให้ผม เขาผายมือไปทางด้านหน้าร้านที่มีเคาน์เตอร์เก็บเงินอยู่

ผมมองไปก็เห็นว่าเป็ดยังไม่กลับมาจากห้องน้ำ

เอ… นานไปรึเปล่า นี่ก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ

พอจ่ายเงินเสร็จผมก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขา ทว่ากลับถูกตัดสายทิ้ง ครั้นโทรไปอีกครั้ง ก็พบว่าโทรศัพท์ถูกปิดเครื่องไป

ไม่น่าใช่เพราะแบตหมด เพราะตอนแรกมันถูกตัดสาย

เป็ดไปไหน?


ผมเริ่มออกเดินตามหาเป็ดในห้องน้ำชั้น 5 ทว่ากลับไม่พบ คิ้วของผมเริ่มขมวดเป็นปมเข้าหากัน

ผิดปกติมากๆ เป็ดไม่ใช่เด็กเหลวไหลที่จะทำอะไรแบบนี้

ผมจึงเริ่มออกวิ่งไปดูตามร้านรวงภายในชั้น แต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอสักที ผมเลยยิ่งมั่นใจว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับน้องแน่ๆ

ครืด… ครืด…

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมสั่นขึ้น เมื่อหยิบมาดูแล้วเห็นว่าเป็นไอ้กายที่โทรมา ผมที่หงุดหงิดอยู่แล้วกลับยิ่งหงุดหงิดหนักยิ่งขึ้นไปอีก

“โทรมาทำส้นตีนอะไรไอ้สัด! กูยิ่งเครียดๆ อยู่”

[เออกูรู้ไอ้เหี้ย แต่มึงต้องฟัง มึงอยู่ที่ไหนตอนนี้]

ปลายสายฟังดูตื่นๆ น้ำเสียงของกายดูเครียดกว่าปกติ ผมจึงตัดสินใจทำใจเย็นคุยกับมัน

“อยู่ห้างกับปอนด์ แต่ปอนด์หายไปไหนก็ไม่รู้ โทรหาก็ตัดสายปิดเครื่องหนี กูกำลังตามหาปอนด์อยู่”

[ปอนด์อยู่หน้าห้องน้ำชั้น 6 ฝั่งตรงข้ามกับโรงหนัง มึงรีบมา น้องนอนสลบอยู่ น่าจะโดนทำร้าย]

คำว่า ‘โดนทำร้าย’ ที่ออกมาจากปากไอ้กาย ทำให้ผมส่งเสียงดังลั่นห้าง

“มึงว่าอะไรนะ?! เป็ดโดนทำร้าย?!”

[เออดิ กูให้พนักงานห้างเรียกรถพยาบาลให้แล้ว มึงรีบขึ้นมาดูน้อง]

ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้มาอยู่ที่นี่ และผมไม่อยากรู้ด้วย สิ่งเดียวที่ผมสนใจในตอนนี้คือเป็ด

“ขอบใจ กูจะรีบไป”

ผมว่าจบแล้วตัดสายมันก่อนรีบวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้น 6


ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตำแหน่งของไอ้กาย พอเหลียวไปอีกด้านหนึ่งของโรงหนังก็เห็นว่ามีคนมุงดูอะไรสักอย่างอยู่

อยู่ตรงนั้นสินะ

ผมรีบวิ่งไป แหวกฝูงไทยมุงเข้าไปดู สิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมกรีดร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ ก่อนพุ่งลงไปเขย่าร่างของเป็ดที่นอนนิ่งอยู่บนตักไอ้กาย

“ไอ้เหี้ย! เป็ด! ใครทำอะไรเป็ด!”

“ไอ้เฟิร์สใจเย็นๆ ! น้องสลบอยู่ อย่าเขย่าน้อง!” กายใช้มือข้างที่ไม่ถือผ้ากดแผลเอาไว้ผลักผมออก ผมถึงได้สติอีกครั้ง

“เดี๋ยวรถพยายาลก็มาถึงแล้ว” กายว่าต่อ

“ตะ...ตกลงเป็ดเป็นอะไร ทำไมถึงนอนเลือดอาบแบบนี้” ผมถามไอ้กายด้วยเสียงตื่นๆ

“กูก็ไม่รู้ แต่น่าจะถูกอะไรตีเข้าที่หัวจนเลือดออกแล้วสลบไป”

ผมขยับตัวเข้าไปหาเป็ดอีกครั้ง ก่อนเอื้อมมือไปลูบใบหน้าของเขาเบาๆ

“เป็ด… พี่ขอโทษที่มาไม่ทัน”

น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้ร้องไห้…

“เฟิร์สมึงใจเย็นๆ นี่ไม่ใช่ความผิดมึง รอให้น้องตื่นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยให้ปอนด์เล่าดีกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

ผมพยักหน้ารับไอ้กาย ก่อนจะหันไปเห็นเจ้าหน้าที่มาพร้อมกับรถนอนกำลังวิ่งมาทางนี้


เป็ดถูกปฐมพยาบาลก่อนถูกแบกขึ้นเตียงเข็นออกไป

“คุณสองคนเป็นญาติใช่มั้ยครับ เชิญขึ้นรถตามไปด้วยครับ” เจ้าหน้าที่ผู้ชายคนนึงหันมาบอกผมกับไอ้กายแต่ไม่ต้องบอกผมกับไอ้กายก็วิ่งตามรถนอนไปอยู่แล้ว

ทว่าไอ้กายกับชะงักไปหลังถูกถาม

“ไอ้เฟิร์ส กูว่ากูไม่ไปดีกว่าว่ะ”

แม้เรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับไอ้กายในอดีตจะหวนกลับมาในหัวเมื่อเห็นหน้ามัน แต่ในวันนี้ผมกลับต้องขอบคุณมันที่เป็นคนที่เจอเป็ด

“ไม่เป็นไร มึงมาด้วยกันเถอะ”

ลืมเรื่องบาดหมางกันไปก่อนก็แล้วกัน วันนี้ผมเป็นหนี้มัน



เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เป็ดถูกนำตัวส่งเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อทำการปฐมพยาบาลทันที ส่วนผมก็ไปทำเรื่องคนไข้ให้เป็ด โดยสั่งให้ไอ้กายนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

พอทำเรื่องเสร็จผมก็กลับมานั่งรอเป็ดข้างๆ ไอ้กาย ในใจก็ร้อนรุ่ม ภาวนาให้น้องไม่เป็นอะไรมาก

“ใจเย็นๆ นะเว้ยเฟิร์ส ที่กูเห็นน้องมันก็แค่หัวแตกกับมีแผลที่ปากแล้วสลบไปเท่านั้น” ไอ้กายเห็นผมเครียดๆ มันเลยพยายามปลอบผม

“ขอบใจนะมึง”


ผมกับกายนั่งรอสักพัก ก็ถูกหมอเรียกไปเพื่อฟังอาการของเป็ด โดยหมอบอกว่าศีรษะถูกกระแทกด้วยของแข็งก็เลยแตก บนหัวนั้นมีแผลด้วยกันสองจุดอยู่ใกล้กัน ส่วนปากก็โดนกระแทกเช่นกัน โดยรวมแล้วไม่มีอาการบาดเจ็บร้ายแรง ที่สลบไปอาจเป็นเพราะตอนล้มแล้วหัวไปกระแทกกับพื้นซ้ำ คืนนี้หมอจะขอให้ดูอาการจนกว่าฟื้น จากนั้นก็จะได้สืบสวนสอบสวนหาตัวการที่ทำร้ายเป็ดจากเจ้าหน้าที่ตำรวจต่อไป

“เฮ้อ/เฮ้อ”

ผมกับไอ้กายฟังคำบอกเล่าของหมอจบก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เราสองคนมองหน้ากับแล้วหลุดขำออกมา

“ฮ่าๆ”

นานแค่ไหนแล้วที่เราสองคน อดีตเพื่อนสนิทไม่ได้หัวเราะด้วยกันแบบนี้


ปอนด์ถูกย้ายไปพักในห้องพักผู้ป่วยเดี่ยวที่ผมเป็นคนติดต่อเอาไว้ ผมกับกายนั่งลงข้างเตียงเฝ้าดูน้องที่ตอนนี้มีผ้าก๊อซพันแผลโพกหัวกับแปะอยู่ที่มุมปาก

“เฟิร์ส ตอนนี้กูได้บทเรียนใหญ่จากการกระทำของตัวเองเลยว่ะมึง กูอยากบอกให้มึงฟังจะได้มั้ย” กายพูดกับผมเบาๆ เพราะกลัวจะทำให้เป็ดตื่น

ตอนนี้ผมยังไม่อยากจะทะเลาะกับไอ้กายให้เครียดหนักกว่าเดิม ผมจึงพยักหน้ารับไป

“จงเต้นรำกับคนที่พาคุณไปงานเลี้ยง”

ผมขมวดคิ้วมองไอ้กายอย่างไม่เข้าใจ

“อะไรวะ”

“มันเป็นเพลงน่ะมึง” กายบอกผมก่อนหยิบโทรศัพท์ของมันออกมาพิมพ์อะไรบางอย่าง ไม่นานมันก็เลื่อนจอมาให้ผมดู


Dance With the One That Brought You - Shania Twain

‘You got to dance with the one that brought you

(จงเต้นรำกับคนที่พาคุณไปยังงานเลี้ยง)

Stay with the one that want's you

(จงอยู่กับคนที่ต้องการคุณ)

The one who's gonna love you when all of the others go home

(คนๆ นั้นที่รักคุณ อยู่กับคุณในยามที่คนอื่นๆ กลับบ้านกันไปจนหมด)

Don't let the green grass fool you

(อย่าให้หญ้าสีเขียวนั้นหลอกคุณ)

Don't let the moon get to you

(อย่าให้ดวงจันทร์ต้องตาคุณ)

Dance with the one that brought you and you can't go wrong

(จงเต้นรำกับคนที่พาคุณไปและคุณจะไม่มีวันเต้นผิดอย่างแน่นอน)’


“เนื้อเพลง?” ผมถามเพื่อความแน่ใจ

กายพยักหน้ารับ

“กูนี่ถูกหญ้าเขียวถูกดวงจันทร์หลอกเต็มๆ เลยว่ะ” กายแหงนหน้าขึ้นก่อนถอนหายใจออกมา

ผมเข้าใจที่มันจะสื่อ คำว่าหญ้าสีเขียวนั่น มันมาจากสำนวนภาษาอังกฤษที่ว่า The grass is always greener on the other side of the fence หรือแปลเป็นภาษาไทยว่า ‘หญ้าอีกด้านหนึ่งของรั้วมักดูดีกว่าเสมอ’

ส่วนดวงจันทร์ในนั้นก็หมายถึงคนที่ดูดี ดูโดดเด่นในงานเต้นรำ

แล้วก็ประโยคสุดท้ายนั้นที่บอกว่าไม่มีทางเต้นผิด เพราะยังไงถ้้าเราเต้นกับคนรักของเรา ต่อให้เต้นผิดเขาก็จะไม่มีทางว่าเราอย่างแน่นอน

สรุปแล้ว ใจความที่ไอ้กายอยากจะสื่อผมก็คือ…

“จงซื่อสัตย์กับคนรัก”

กายพยักหน้ารับก่อนว่าต่อออกมา

“อื้ม กูมันแย่เองจริงๆ กูยอมรับและสำนึกผิดแล้วจริงๆ”

มันว่าแล้วยกมือขึ้นยอมแพ้ก่อนยันตัวลุกขึ้นยืน

“กูไม่ควรอยู่ที่นี่ ถ้าเป็ดฟื้นแล้วถามว่าใครมาช่วย ขอให้บอกว่าเป็นมึงก็แล้วกัน กูจะมาเจอเป็ดเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่น้องมาร้องเพลงที่ร้านของมึง”

ไม่แฟร์… ถึงผมจะไม่ได้เป็นคนไปเจอเป็นคนแรก แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะโกหกอะไรแบบนี้

“เป็ดต้องรับรู้ว่ามึงเป็นคนไปเจอมันและช่วยเหลือมัน กูจะไม่โกหก”

“ทำไมวะมึง แบบนี้มันไม่ดีกว่าเหรอวะ”

ผมยกยิ้มเล็กน้อยมองหน้ามันแล้วพูดออกไป

“เมื่อกี้มึงเพิ่งบอกกูไปเองไม่ใช่เหรอว่าให้ซื่อสัตย์กับคนรักน่ะ”


[ปอนด์]


โอย… ปวดหัวชะมัดเลย แถมยังเจ็บปากอีกด้วย

หืม? พื้นนิ่มๆ แบบนี้มันเตียงนี่นา นั่นหมายความว่าผมไม่ได้นอนสลบเหมือดอยู่หน้าห้องน้ำแล้วสินะ

“กูไม่ควรอยู่ที่นี่ ถ้าเป็ดฟื้นแล้วถามว่าใครมาช่วย ขอให้บอกว่าเป็นมึงก็แล้วกัน กูจะมาเจอเป็ดเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่น้องมาร้องเพลงที่ร้านของมึง”

เสียงคนคุยกันทำให้ผมรู้สึกตัวขึ้น

“เป็ดต้องรับรู้ว่ามึงเป็นคนไปเจอมันและช่วยเหลือมัน กูจะไม่โกหก”

เสียงพี่เฟิร์สนี่ แล้วเขากำลังคุยกับใครอยู่

“ทำไมวะมึง แบบนี้มันไม่ดีกว่าเหรอวะ”

“เมื่อกี้มึงเพิ่งบอกกูไปเองไม่ใช่เหรอว่าให้ซื่อสัตย์กับคนรักน่ะ”

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะมองเห็นพี่เฟิร์สนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียง จากนั้นผมก็หันไปมองคนที่เขาคุยด้วยอยู่ เสื้อผ้าของเขาเปรอะเลือดเต็มไปหมดต่างจากพี่เฟิร์สที่ชุดยังสะอาดอยู่ และผมจำได้ว่าคนที่ผมเห็นตอนตื่นขึ้นมาแว๊บนึงนั้นใส่เสื้อสีดำ นั่นหมายความว่าคนๆ นี้คือคนที่ช่วยผมเอาไว้

ผมเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าของเขา ก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าคนๆ นั้นคือพี่กาย

แม้จะเกลียดเขาแค่ไหน แต่วันนี้เขาคือผู้มีพระคุณของผม ถ้าไม่ได้เขา ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องนอนจมกองเลือดอยู่นานแค่ไหน…

“พะ...พี่กาย โอย...” ผมหยีตาเพราะความเจ็บที่มุมปาก

“เฮ้ยไอ้เฟิร์ส ปอนด์ฟื้นแล้ว!” พี่กายชี้มายังเตียงที่ผมนอนอยู่ พี่เฟิร์สได้ยินก็ตาลีตาเหลือกรีบลุกขึ้นมาเกาะขอบเตียงผม

“เป็ด! เป็นไงบ้าง! ใครทำเป็ด!”

น้ำเสียง สีหน้า ท่าทางของพี่เฟิร์สทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผมสังเกตเห็นผมที่กระเซอะกระเซิงของเขาแม้ว่าจะเพิ่งถูกตัดมา หมายความว่าพี่เฟิร์สคงจะตามหาผมจนวุ่นเป็นแน่แท้

“เดี๋ยวเป็ดเล่านะ” ผมบอกพี่เฟิร์สก่อนหันไปมองพี่กาย

“พี่ใช่มั้ยที่ช่วยผม”

พี่กายไม่ตอบแต่หันไปมองหน้าพี่เฟิร์ส เขาพยักหน้าให้พี่กาย พี่กายเลยพูดออกมา

“ใช่ ปอนด์ พี่บังเอิญไปเจอปอนด์ที่ห้องน้ำ”

“ขอบคุณนะครับพี่กาย”

ผมยิ้มให้พี่กายเป็นคำขอบคุณ

นี่เป็นรอยยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เราเลิกกัน


ผมตัดสินใจแล้วว่า ผมจะยกโทษให้เขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะกลับไปรักเขาเหมือนเดิม เพราะหัวใจของผมในตอนนี้ถูกพี่เฟิร์ส ผู้ชายที่กำลังลนลานกดปุ่มเรียกพยาบาลรัวๆ คนนี้ครอบครองไปหมดแล้ว

เมื่อกดไปไม่รู้ต่อกี่ครั้งพยาบาลก็ไม่มาสักที พี่เฟิร์สก็เลยเดินออกไปเรียกด้วยตัวเอง ผมเลยใช้จังหวะนี้พูดกับพี่กาย

“พี่กายครับ ปอนด์จะไม่คิดเรื่องในอดีตอีกแล้ว ปอนด์เหนื่อยพอแล้ว”

“...”

เขานิ่งฟังผมพูดโดยไม่ตอบอะไรกลับ ผมจึงพูดต่อ

“ตอนนี้ปอนด์รักพี่เฟิร์สมาก”

พี่กายเหมือนคิดอะไรอยู่สักอย่างก่อนครางอืมออกมา

“อืม พี่รู้”

“แต่ปอนด์ยังเป็นน้องชายของพี่ได้นะครับ”

พี่กายเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดไป

“ตะ...แต่ พะ...พี่ละอายใจเกินไปกับสิ่งที่ทำกับปอนด์ พะ...พี่ไม่สมควรแม้กระทั่งเจอหน้าปอนด์อีก” พี่กายว่าอย่างตะกุกตะกัก

“ปอนด์เหนื่อยที่จะเกลียดพี่แล้วครับ” ผมถอนหายใจเบาๆ

“ได้จริงๆ เหรอปอนด์ ฮึก...” เขาเริ่มร้องไห้ออกมา

“ครับ เป็นพี่น้องกันนะครับ พี่กาย อะ...โอ๊ย” ผมคลี่ยิ้มให้เขาก่อนจะต้องหุบกลับเพราะความเจ็บ

“ฮือ… ขอบคุณครับปอนด์ ขอบคุณจริงๆ ฮือๆ”


หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีพี่เฟิร์สก็กลับมาพร้อมกับหมอและพยาบาล ผมถูกซักถามอาการซึ่งผมก็ตอบไปตามอาการที่เกิดขึ้น และดูเหมือนว่าผมจะไม่มีอาการทางสมอง ไม่มีปัญหาเกี่ยวกับความจำ ผมเลยโล่งใจที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก

พอหมอกับพยาบาลจากไป พี่กายก็ขอตัวกลับ

“เฟิร์ส กูกลับก่อนนะ อย่าลืมโทรบอกแม่น้องมันด้วยล่ะ” พี่กายที่เช็ดหน้าเช็ดตาแล้วบอกพี่เฟิร์ส ก่อนหันมาพูดกับผม

“หายไวๆ นะปอนด์ ขอบคุณจริงๆ”

เขาว่าแล้วก็เดินเปิดประตูออกไป เหลือผมกับพี่เฟิร์สสองคน

“นอนพักเถอะเป็ด เดี๋ยวพี่โทรบอกคนอื่นๆ ก่อนนะ” พี่เฟิร์สเดินเข้ามาลูบหัวผมเบาๆ ก่อนกลับไปนั่งบนโซฟา

“พี่เฟิร์ส” ผมเรียก

มือที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ชะงักไป

“ว่าไงครับคนเก่ง”

“เป็ดลืมพี่กายได้แล้วนะ ลืมพี่กายที่เคยเป็นคนรักของเป็ดได้แล้ว”

เขาย่นคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ตอนนี้เป็ดอยากจำเขาได้ในฐานะพี่ชายคนหนึ่งของเป็ด เป็ดเหนื่อยที่จะจมอยู่กับอดีตแล้ว”

สิ้นสุดคำพูดของผมพี่เฟิร์สก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาแล้วลุกขึ้นมาขยี้ผมสีบลอนด์ทองของผมเบาๆ

“ดีแล้วแหละ เก่งมาเลยเป็ดน้อยของพี่ ตอนนี้นอนก่อนเถอะนะครับ อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย พรุ่งนี้ค่อยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นนะ”

อา… จริงด้วยสินะ ยังมีเรื่องของยัยนี่อีกนี่นา



เขียนไปได้เกือบสามหน้าแล้ว แต่เหมือนจะเป็นหวัด น้ำมูกไหลทั้งวัน ขอพักก่อนนะครับ ไม่นานๆ 555

สีผมตอนเปรอะเลือดมันก็ประมาณรูปข้างล่างนี้แหละมั้ง



ส่วนตอนนี้ที่คิดไว้ชื่อ Dance With the One That Brought You นะครับ ซึ่งเป็นชื่อเพลงเช่นเดิม แปะท่อนที่จะคิดว่าเอาไปใช้ไว้ แล้วลองไปเดากันเล่นๆ ดูนะครับว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คงไม่อะไรมาก เพราะเรื่องเจนนี้จะเป็นมาม่าอันสุดท้ายแล้วครับ ให้น้องไปเล่นเพลงเถอะ 555


'You got to dance with the one that brought you
Stay with the one that want's you
The one who's gonna love you when all of the others go home
Don't let the green grass fool you
Don't let the moon get to you
Dance with the one that brought you and you can't go wrong'


ชิวู 05/10/17


มาแล้วเนอะไวกว่าที่คิดแล้วก็ยาวกว่าที่คิด มีตอนต่อจากนี้อีกตอนงอกตามความต้องการที่อยากให้จบใน 25 ตอน ฮ่าๆ

ป.ล. ตอนก่อนหน้าชิวูก็ยังรู้สึกว่าอ่อนแอไปหน่อย เมื่อเทียบกับสถานการณ์ตอนนี้ที่ปอนด์ดูค่อนข้างโอเคแล้ว แต่พอลองคิดอีกทีนึง 'เฮ้ย เป็ดมันก็ตกใจนะ นึกถึงตอนที่เห็นกายสิ' ให้อารมณ์แบบกลัวจนตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูก สรุปคือ เอาตามนั้นก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวขอไปนึกอะไรเพิ่มที่มันจะทำให้เลือดออกได้เยอะๆ หน่อย 555 (งานซาดิสม์ก็มา)

ชิวู 06/10/17






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

476 ความคิดเห็น

  1. #460 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:57
    ชอบประโยนนี้จัง "จงเต้นรำกับคนที่คุณพาไปงานเลี้ยง" การให้เกียรติคนรักคุณจะไม่มีวันผิดหวัง
    #460
    0
  2. #436 mayigot7 (@mayigot7) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:38
    อ่านตอนแรกๆไม่ค่อยเข้าใจนิสัยปอนด์เลยอ่ะแบบขัดหูขัดไปหมดแต่พออ่านไปๆมันทำให้เข้าใจในสิ่งที่ตัวละครเป็นมันทำให้เราเข้าถึงความรู้สึกถึงความรู้สึกปอนด์เลยอ่ะถึงจะพึ่งมาเจอแต่ชอบเรื่องนี้อ่ะสู้ๆต่อไปนะคะ
    #436
    2
    • #436-1 (@chiwu) (จากตอนที่ 23)
      1 ตุลาคม 2561 / 22:26
      ขอบคุณที่เข้าใจน้องเป็ดนะครับ ฮือออ
      #436-1
  3. #385 lascaboy (@lascaboy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:10
    *พี่ลู่สวยมากกกกก
    #385
    0
  4. #384 lascaboy (@lascaboy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:10
    พี่สวยมากกกกก
    #384
    0
  5. #354 Kang1a (@pkpk1188) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 20:47
    เกลียดนายเอกที่อ่อนแอจัง!!!! เอาจริงคนที่เป็นถึงจะตัวเล็กหรืออะไรก็ตามก็ไม่ได้อ่อนแอจนให้ผญมาตบตีได้ขนาดนี้นะ แบบเจนทำใว้ขนาดนั้นน่าจะโกรธแค้นเจอน่าจะโมโหแต่นี่อัลไล?? กลัวสั่นงี้ แบบตอนนี้ขัดใจมาก
    #354
    1
  6. #329 mystogan yty (@dhamma2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 18:38
    ลู่หานตามหลอกหลอนถึงในนิยาย
    #329
    1
    • #329-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 23)
      13 ตุลาคม 2560 / 19:20
      เก๊ามีแควนแย้ว - พิลู่
      #329-1
  7. #210 AbFirst (@AbFirst) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 22:54
    ปูสาดถ่าแล้วเด้อค่าเด้อออออ~ ฟังลำไปพร้อม มวนคือหยังนิ เบ้ย ไรท์ฯ มาต่อเร็วๆเด้อค่าสามีของรีดเดอร์ (พ่วนน่ะ)
    #210
    1
    • #210-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 23)
      6 ตุลาคม 2560 / 23:26
      ขอคำแปลได้มั้ย 55555
      #210-1
  8. #209 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 21:02
    งี้ต้องแจ้งความทำร้ายร่างกายแล้วก็พยายามฆ่าไปเลยนะ
    #209
    0
  9. #208 bwyy.29 (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:54
    เอาคืนหนักๆเลยนะ อย่าปล่อยไว้ให้เป็นภัยต่อตัวเองในภายภาคหน้า ต้องถอนรากถอนโคนทิ้งซะ!!!!!
    ปล.ไม่ได้อินไปใช่ป่ะ5555555555555
    #208
    0
  10. #207 ....DisPlay.... (@DisPlay) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:44
    จัดให้หนักๆเลยยย
    #207
    0
  11. #206 ApinyaWongngam (@ApinyaWongngam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:33
    ????????????????????????????????
    #206
    0
  12. #205 Namnapha (@Namnapha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:13
    จัดหนักๆให้นังนั้นเลยย
    #205
    0
  13. #204 Helen Luciano Raphael (@Twilight43) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:58
    เอาคืนเลย เอาให้หนักๆเลยนะ
    #204
    0
  14. #203 shirayuuki (@shirayuuki) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:40
    เอาคืนหนักๆเลยนะเป็ดดดด
    #203
    0
  15. #202 โสดสตอรี่ (@0945079061) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:39
    อินจัด. ขอให้เอาคืนเจนทีเถอะสาธุ
    #202
    0
  16. #200 khemkwun1a (@khemkwun1a) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 02:03
    อ่านรวดเดียวหมด หนุกมากมายยยยยย
    #200
    0
  17. #198 F♤RTUNE (@fortunenaruto) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 23:27
    ฆ่า มันนนนนนนนนน เจนสมควรตาย
    #198
    1
    • #198-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 23)
      5 ตุลาคม 2560 / 23:37
      ใจเย็นๆนะ 555
      #198-1
  18. #197 flowerhlaing (@flowerhlaing) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:38
    เจิมมมมม
    #197
    0
  19. #196 Nongphua (@Nongphua) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 21:14
    เจิมมมมมม
    #196
    0