♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,598 Views

  • 3,093 Comments

  • 11,673 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,980

    Overall
    285,598

ตอนที่ 15 : บท14 l "อ่อย... หรือ... จีบ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 417 ครั้ง
    7 มี.ค. 61

Cr. Pic [F.GC]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ



บท14 l “อ่อย...หรือ...จีบ

 

กันต์ได้แต่อมยิ้มจนเต็มแก้มยามที่มองตามหลังน้องตัวเล็กที่เดินทำหน้ามึนออกจากห้องของเขาไปดูแล้วเจ้าตัวคงยังงงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ไม่น้อย แล้วไหนจะคำสารภาพของเขาอีกที่บอกว่า... ชอบ

 

ตอนพูดออกไปหัวใจของคนพูดก็เต้นระรัวเสียจนกลัวจะหัวใจวายไปก่อนหรือเปล่าเพราะมันทำงานหนักมากเหลือเกิน แม้กระทั่งตอนนี้จังหวะการเต้นของหัวใจก็ไม่ได้ลดลงเลยจนต้องยกมือนวดที่อกเบาๆ

 

“พอแล้ว... เลิกเต้นรัวแบบนี้ได้แล้ว” ได้แต่บอกกับหัวใจของตัวเอง

 

เดินมาทิ้งตัวนอนพาดอยู่บนโซฟาที่น้องนั่ง คว้าตุ๊กตาตัวที่น้องกอดมาวางบนหน้าท้องแล้วจ้องหน้ามันอยู่แบบนั้น สุดท้ายก็ขย้ำหัวมันไปที

 

“หมั่นไส้! ทำไมน้องถึงมากอดหะ! ห้ามมาแย่งน้องไปจากเรานะโว้ยเราไม่ยอมหรอก” แล้วก็เตะเจ้าหมีตัวนั้นลงไปนั่งไปที่พื้นโทษฐานที่น้องตัวเล็กกอด

 

ถอนหายใจออกมาแล้วก็ลุกไปคว้ามากอดเอาไว้แน่นแทน แล้วใบหน้าก็ปรากฎรอยยิ้มอีกรอบตอนที่นึกถึงหน้าตาอึ้งๆ งงๆ ของเดียร์ตอนที่เขาบอกว่าชอบ มันดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด

 

เขาคิดว่าตัวเขาชักจะอาการหนักจริงๆ แล้วเอาแต่นึกถึงใครอีกคนแล้วก็อมยิ้มอยู่แบบนี้ ช่างเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากจริงๆ ทั้งๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจหวั่นไหวได้แบบนี้เลยสักครั้งเดียว

 

“เด็กบ้าเอ้ย...” ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่ทั้งหน้าทั้งดวงตาก็เต็มไปด้วยความสุข

 

กันต์ผละจากความคิดเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ เจ้าตัวคว้ามาดูก่อนจะกดรับสวัสดีครับมัม

 

[ว่ายังไงครับ สอบเป็นยังไงบ้าง] ปลายสายส่งเสียงกลับมา

 

ก็ดีครับ คิดว่าไม่น่าตกนะครับตอบไปแล้วก็หัวเราะ

 

[ดูมีความสุขจังนะเพิ่งสอบมาไม่ใช่หรือยังไงกันครับ มีอะไรดีๆ หรือเปล่าลูกชายมัม]

 

กันต์นึกแปลกใจกับตัวเองว่าเขามีความสุขมากขนาดนั้นเลยหรือ ขนาดที่ว่าแสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัว ขนาดที่ว่ามัมพัทธ์แค่ฟังเสียงเขาก็รู้ว่าเขากำลังมีความสุข

 

หือ... ทำไมมัมคิดแบบนั้นละครับ

 

[ก็เสียงลูกชายมัมฟังดูมีความสุขมากน่ะสิครับ]

 

กันต์หัวเราะอีกรอบก่อนจะยอมรับก็ครับ น้องกันต์คงกำลังมีความสุขมากจริงๆ อย่างที่มัมว่า

 

[หือ... เรื่องอะไรกันครับ]

 

น้องกันต์เพิ่งบอกชอบ... น้องตัวเล็กไปครับรู้สึกเขินเหมือนกันที่เล่าให้มัมพัทธ์ฟัง แต่โดยปกติแล้วเขาไม่เคยมีความลับอะไรกับที่บ้านเลย

 

[โอ๊ะ! จริงเหรอ แล้วน้องเขาว่ายังไงบ้างล่ะ] อีกฝ่ายก็ดูแปลกใจไม่น้อยที่ได้ยิน ปนๆ กับตื่นเต้นไปกับลูกชายที่ได้บอกชอบกับคนที่แอบชอบอยู่

 

น้องก็... ยังงงๆ อยู่น่ะครับ ตลก... แล้วก็น่ารักดี

 

[มัมว่าคงน่ารักจริงๆ ไม่อย่างนั้นลูกชายมัมไม่ดูมีความสุขขนาดนี้หรอก เอาเป็นว่าถ้าจีบน้องติดแล้วอย่าลืมพามาแนะนำให้ที่บ้านรู้จักนะครับ]

 

ครับมัม...”

 

กันต์คุยโทรศัพท์กับมัมพัทธ์ต่ออีกเกือบชั่วโมง ทั้งถามสารทุกข์สุขดิบ เล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟัง เพราะเวลาช่วงสอบมัมจะไม่ค่อยโทรมาเท่าไหร่กลัวว่าจะรบกวนเขา พอสอบเสร็จได้โทรศัพท์คุยกันก็เลยคุยกันยาว

 

พอวางสายจากมัมพัทธ์เจ้าตัวก็ลุกไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวนอน ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ก่อนจะคว้าตุ๊กตาหมีตัวโตมากอดเอาไว้ หยิบโทรศัพท์มาเล่น ในเฟซบุ๊คมีการแจ้งเตือนเต็มไปหมด ทั้งคอมเมนต์ทั้งแชร์รูปที่เขาโพสต์ไปเมื่อตอนเย็น ภาพที่น้องตัวเล็กวิ่งเอามาให้เขาดูนั่นแหละ

 

เปลี่ยนไปเข้าแอปฯ รูปภาพแทน ไม่ได้มีแค่รูปเดียวที่ถ่ายเอาไว้ แต่มีเป็นสิบรูปสำหรับวันนี้ เห็นแก้มป่องๆ ที่พองตอนกินข้าวแล้วก็หลุดขำ เหมือนทั้งกระต่าย ทั้งหนูแฮมสเตอร์ แล้วก็เหมือนตุ๊กตาแมวน้ำด้วย

 

นึกแล้วก็ชักอยากจะได้ตุ๊กตาเอามาไว้ที่ห้อง... พรุ่งนี้คงต้องแวะไปดูเสียหน่อยแล้วว่ามีขายหรือเปล่า ไหนๆ เขาก็สอบเสร็จแล้วด้วย

 

เดี๋ยวพรุ่งนี้พาเพื่อนมาหา ดีไหมพูดกับคุณหมีตัวโตแล้วก็กอดเอาไว้แน่น สุดท้ายเจ้าตัวก็หลับไปทั้งแบบนั้น

 

รู้สึกตัวตื่นอีกทีตอนที่แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง กันต์ควานหาโทรศัพท์มือถือที่เมื่อคืนวางทิ้งเอาไว้บนเตียงก่อนจะหยิบมาเพื่อดูเวลา

 

เกือบสิบโมงแล้ว...

 

วางโทรศัพท์ทิ้งเอาไว้แบบเดิมก่อนจะคว้าตุ๊กตาหมีตัวโตมากอดแน่นแล้วซุกหน้าลงที่หมีแบบนั้นอยู่สักพักเพื่อให้หายงัวเงีย ก่อนจะลุกไปล้างหน้าอาบน้ำเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขาจะไปดูตุ๊กตา

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมากันต์ก็ขับรถออกจากคอนโดเพื่อตรงเข้าไปในตัวเมือง ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ มหา’ลัยก็มีแต่ก็แปลกที่เขากับเพื่อนชอบไปเดินเที่ยวในเมืองมากกว่าอาจจะเพราะว่าก่อนจะเข้ามหา’ลัยกันต์ก็อาศัยอยู่แถวใจกลางเมืองหลวงก็เลยชินกับแถวนั้นมากกว่า

 

ใช้เวลาขับรถอยู่ชั่วโมงกว่าก็ถึงที่หมาย แม้จะเป็นวันธรรมดาแต่ที่จอดรถในห้างฯ ก็เต็ม ขับวนอยู่สองสามรอบถึงจะเจอที่จอด

 

สิ่งแรกที่เขาเลือกจะทำหลังจากเดินเข้ามาข้างในก็คือหาร้านอาหารสักร้านเพราะตอนนี้ชักจะหิวแล้ว เดินไปยังโซนร้านอาหารสายตาก็หันไปเห็นตัวดุ๊กดิ๊กกำลังหันซ้ายหันขวาอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น กันต์เลยเดินเข้าไปหายกมือวางบนหัวอีกฝ่ายจนฝ่ายนั้นสะดุ้งโหยงหลุดเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ

 

“เหี้ย! พ พี่กันต์!” หันมามองก่อนจะร้องออกมา “ตกใจหมดเลยพี่ ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจจะด่าพี่นะ มันตกใจเลยอุทานออกมาเอง”

 

กันต์หัวเราะไม่ได้ถือสาเอาความอะไรเพราะรู้ว่าเขาเองที่ทำให้อีกฝ่ายจกใจ “แล้วทำไมมาอยู่นี่คนเดียวล่ะ เพื่อนไปไหน”

 

“มันสอบตอนบ่ายกันครับ ผมสอบแค่ตอนเช้าเลยเสร็จแล้วก็เลยมาฉลองที่นี่ แล้วพี่อ่ะ” หันซ้ายหันขวาเหมือนกับมองหาใคร “มาคนเดียวเหรอ”

 

“อือ จะกินอะไร หิวแล้ว” กันต์ถามก่อนจะจับอีกคนหันหลังแล้วดันให้เดิน “ร้านนี้แล้วกันอยากกิน”

 

“หะ...” เดียร์ได้แต่งงแล้วเดินตามแรงดันจากคนด้านหลังเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่น

 

กว่าจะกลับมาตั้งสติได้อีกทีก็ต้องที่เข้ามานั่งในร้านแล้วเรียบร้อย เจ้าตัวทำตาปริบๆ มองเมนูตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

“อยากกินอะไรก็สั่งเลย” กันต์บอกก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน “เอาชุดสเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือครับ”

 

แล้วก็ยังสั่งทั้งแซลมอนซาชิมิ แซลมอนโรลไปอีก ไหนจะมียำสลัดทูน่าอีกหนึ่งอย่าง เดียร์ได้แต่มองอีกคนอย่างอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าจะกินเยอะขนาดนี้ ตัวเขาสั่งไปแค่ชุดกุ้งเทมปุระกับซูชิรวมแค่นั้น

 

“พี่ชอบแซลมอนเหรอ” เพราะมันดูเงียบเกินไปและเดียร์ก็ไม่ชอบบรรยากาศเงียบๆ แบบนี้ก็เลยหาเรื่องคุย

 

“อือ อร่อยดีถ้าเป็นแซลมอนล่ะก็กินได้เพียบ” กันต์ตอบพลางมองสำรวจใบหน้าของเดียร์ ขนาดยังไม่มีอะไรอยู่ในปากแก้มขาวนั้นก็ป่องจนน่าหยิก

 

“เรามีฝาแฝดใช่ไหม” กันต์ถามพลางนึกไปถึงคนที่หน้าเหมือนน้องตัวเล็ก แต่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

 

คนถูกถามพยักหน้า “ครับ พี่เคยเจอเหรอ”

 

“เคย สองสามครั้งแล้วก็เคยคุยด้วยเมื่อวันที่เอาแพนเค้กไปให้”

 

“อ๋อ...” เจ้าตัวลากเสียงยาวหนักหน้าหงึกหงัก “พี่ชายฝาแฝดครับ ชื่อฮาร์ท”

 

“ฮาร์ท... ที่แปลว่าหัวใจน่ะเหรอ”

 

“ครับ ฮาร์ท หัวใจ เดียร์ ที่รัก แด๊ดกับมัมเคยบอกว่ากว่าจะได้หัวใจที่เป็นที่รักมากพวกเขาผ่านอะไรกันมาหลายอย่าง ผมกับพี่ชายก็เลยเป็นทั้งหัวใจเป็นทั้งที่รักน่ะครับ”

 

กันต์รับฟังแล้วก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้เมื่อเห็นคนเล่าพูดไปยิ้มไปอย่างมีความสุข “มีความหมายลึกซึ้งดีนะ”

 

“ใช่ไหมล่ะ! ผมละชอบมากเลย โอ๊ะ... มาแล้ว...” เดียร์ยิ้มกว้างก่อนจะร้องออกมาเมื่อเห็นพนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟ

 

เจ้าตัวตาเป็นประกายตอนเห็นกุ้งเทมปุระแล้วก็เนื้อปลาแซลมอนสีส้มสวย กันต์นึกขำกับท่าทางเหมือนเด็กๆ เวลาเจอของถูกใจ ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบแซลมอนซาชิมิให้คนที่ทำตาวาว

 

“สั่งมาเผื่อ กินเลย”

 

“อ่า... ขอบคุณครับ อย่างนั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ” มือจับตะเกียบคีบเนื้อปลาสีส้มไว้แล้ว

 

“อือ ตามสบายเลย”

 

พอได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างก่อนจะส่งปลาแซลมอนชิ้นหนาเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ท่าทางอารมณ์ดีจนคนมองยิ้มขำ อดใจไม่ได้ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูปน้องตัวเล็กเอาไว้ ใช้เวลาไม่นานอาหารทั้งหมดก็หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ นั่งย่อยกันสักแป๊บก็พากันออกจากร้าน

 

“แล้วนี่จะไปไหนต่อ” กันต์หันไปถามคนที่ยืนลูบท้องอยู่ข้างๆ

 

“ผมเห็นข้างล่างมีจัดงานเกี่ยวกับของกิน... เลยว่าจะลงไปดูน่ะครับ แล้วพี่ล่ะ”

 

“เพิ่งจะกินออกมาจากร้านจะลงไปดูของกินอีกแล้วเหรอ” มองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตัวแค่นี้แต่กินเยอะไม่ใช่เล่นเลย

 

เดียร์ยิ้มเผล่ “ก็เอาไปกินที่ห้องไง”

 

“หึ... ไปสิ มันอยู่ตรงไหนล่ะ เผื่อพี่จะซื้อกลับไปกินที่ห้องบ้าง”

 

“แล้วพี่ไม่ไปดูอะไรเหรอ”

 

กันต์ยกมือแตะที่ไหล่ของเดียร์ก่อนจะดันเบาๆ เป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายเดินนำ “เดี๋ยวค่อยไปดูก็ได้ เอาไว้จะกลับค่อยไปซื้อเพราะมันถือค่อนข้างลำบากน่ะ ไปดูอย่างอื่นก่อนได้”

 

“อ่อ... ครับ อย่างนั้นก็ตามผมมาเลย ผมเดินผ่านตอนขึ้นมาบนนี้เห็นร้านน่าอร่อยหลายร้านเลยด้วย” เดียร์พูดก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปที่บันไดเลื่อนเพื่อลงไปชั้นล่างที่มีจัดงานอยู่

 

คนเยอะเป็นพิเศษบริเวณนี้คงเพราะมีจัดงานอาหารอยู่คนเลยมาเดินดูกัน แต่ก็ยังดีที่คนไม่ได้แน่นถึงขนาดเบียดเสียดจนมองไม่เห็นอะไร กันต์เดินตามน้องตัวเล็กไปเรื่อยๆ อีกฝ่ายแวะร้านนู้นร้านนี้แต่ก็ยังไม่เห็นซื้ออะไร เจ้าตัวบอกขอเดินดูให้ครบก่อนแล้วค่อยจัดทีเดียว เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเออออไปกับอีกคน ปล่อยให้เดียร์เดินตามสบาย

 

“พี่กันต์ๆ ดูนี่สิ น่ารักอ่ะ” เดียร์หันมากระตุกแขนเสื้อของคนที่เดินอยู่ข้างๆ แล้วชี้ไปที่ร้านขนมที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะจัดการดึงอีกฝ่ายเดินเข้าไปใกล้ “อันนี้คืออะไรเหรอครับ โมจิเหรอ”

 

“ใช่แล้วค่ะ มีไส้มันม่วงกับราสเบอร์รี่ค่ะ” คนขายยิ้มกลับมาให้

 

เดียร์หันมามองกันต์ก่อนจะหันกลับไปขนมตรงหน้าอีกรอบ “ซื้อได้คนละสองชิ้นเหรอครับ”

 

“ใช่ค่ะ... วันหนึ่งเราทำจำนวนไม่เยอะมากเลยต้องจำกัดจำนวนซื้อน่ะค่ะ”

 

“อ่า...” เดียร์ครางรับ สีหน้าเจ้าตัวดูหงอยลงเมื่อรู้ว่าซื้อได้แค่สองชิ้นเท่านั้น “อย่างนั้นเอาสองชิ้นครับ เอาทั้งสองไส้เลย”

 

“ค่ะ สักครู่นะคะ”

 

“ของผมด้วยครับ ทั้งสองไส้” กันต์พูดกับคนขายหลังจากที่ยืนดูเงียบๆ อยู่นาน

 

คนตัวสูงกว่ายื่นมือไปรับถุงขนมจากคนขายพร้อมกับส่งเงินให้โดยให้คิดรวมทั้งสองกล่องไปเลยก่อนจะดึงน้องตัวเล็กที่ยังมองร้านขนมตาละห้อยให้เดินต่อ

 

เดินวนจนรอบ ได้ขนมมาอีกหลายอย่างกันต์ก็จัดการกึ่งพากึ่งดึงเดียร์ไปหาที่นั่งพักเพราะเขาเริ่มรู้สึกเมื่อยหลังจากเดินวนไปวนมารอบบริเวณงาน

 

“นี่... ผมขอยืมถ่ายรูปหน่อยได้ไหมอ่ะ” เดียร์ชี้ไปที่ถุงขนมที่ซื้อมาพร้อมทำตาปริบๆ

 

กันต์ไม่ได้ตอบอะไรแต่เลื่อนถุงขนมไปวางไว้ตรงหน้าให้อีกฝ่ายยิ้มกว้างหยิบกล่องขนมออกมาจากถุงรวมถึงของตัวเองด้วย

 

“มันน่ารักมากเลยอ่า...” เอานิ้วจิ้มๆ ที่โมจิสีขาวที่ทางร้านทำออกมาเป็นรูปแมวน้ำตัวกลมๆ อมยิ้มจนแก้มตุ่ย “อุ๋งๆ น่ารักอ่า น่าเสียดายเนอะให้ซื้อได้คนละสองชิ้นเอง อยากกินก็อยากกินนะ แต่ก็ไม่กล้ากินเพราะมันน่ารัก”

 

พูดไปก็จับเจ้าแมวน้ำโมจิหมุนไปหมุนมาเพื่อหามุมถ่ายรูป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้รูปที่ถูกใจ ก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์อยู่สักพักก็เก็บ เป็นอันว่าลงรูปไปแล้วเรียบร้อย

 

“อ่ะ... ขอบคุณนะครับที่ให้ยืมถ่ายรูป” เดียร์เก็บแมวน้ำโมจิของกันต์ใส่ถุงให้เหมือนเดิมแล้วเลื่อนไปคืนอีกฝ่าย “ผมจะกินเลยดีหรือเก็บเอาไว้ก่อนดี”

 

“สงสารมันไม่ใช่เหรอ”

 

“นั่นสิ... อยากกินก็อยากกิน สงสารก็สงสาร แต่จะไม่กินก็ไม่ได้ ถ้ามันเสียขึ้นมาก็เสียดายของ แค่จะกินไม่กินแค่นี้นี่มันยุ่งยากจริงๆ เลย” พูดจบเจ้าตัวก็ถอนหายใจออกมาเฮือกๆ อย่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์ตรงนี้

 

“ทีแพนเค้กคุณหมีน้อยยังกินได้เลย” กันต์ว่าพลางนั่งท้าวคางมองคนที่ทำหน้ายุ่งยากใจ

 

“ฮื่อ... ไม่เทียบกันสิ” เจ้าตัวทำท่างอแง

 

“นั่งตัดสินใจไปก็แล้วกัน” กันต์พูด หยิบเจ้าโมจิแมวน้ำมาพิจารณาดู มันดูน่ารักจนไม่กล้ากินนั่นแหละ เมื่อพิจารณาจนพอใจแล้วก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปเอาไว้ก่อนจะเก็บลงกล่องเหมือนเดิม

 

“ผม... จะกินแล้วนะ...”

 

“อือ ก็กินสิ”

 

เดียร์ทำหน้าเสียดายปนๆ กับสงสารเจ้าแมวน้ำโมจิแต่แค่แป๊บเดียวก็เปลี่ยนมาเป็นสายตามุ่งมั่นก่อนจะงับหัวเจ้าแมวน้ำเข้าปาก

 

“อร่อย~” พอกลืนลงคอเจ้าตัวก็อ้าปากพูดทันที “อร่อยอ่ะพี่ แต่ฮือ... เรากินตัวเองไปแล้วอ่ะ” ท้ายประโยคพูดกับโมจิแมวน้ำส่วนที่เหลืออยู่แต่ก็ส่งเข้าปากต่อทันที

 

กันต์มองแล้วก็ขำเดี๋ยวก็ทำหน้าฟินที่ได้กินของอร่อย เดี๋ยวก็ทำหน้าหงอยเพราะกินแมวน้ำเข้าไป “เด็กต๊อง”

 

“พี่ว่าผมเหรอ” คนหูดีเงยหน้าขึ้นมาถาม

 

กันต์ที่นั่งท้าวคางอยู่เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มออกมาด้วยประโยคหนึ่งที่ทำให้เดียร์รู้สึกทำตัวไม่ถูก มันคันยุบยิบไปหมดที่แก้ม ไม่รู้ว่าเป็นอะไร หรือจะแพ้เจ้าขนมแมวน้ำโมจิที่เพิ่งจะกินเข้าไปกันนะ

 

“เด็กต๊อง... เป็นเด็กน่ารัก”

 

อ่า... สงสัยเขาจะแพ้ขนมแมวน้ำโมจิแน่ๆ เลย อยู่ๆ ก็รู้สึกตาลายไปกับรอยยิ้มของคนตรงหน้าจนไม่กล้าจะสบตาได้แต่ทำเป็นคว้าน้ำมาดูดอึกๆ แทน





* * * ต่อค่ะ 100% * * *






หลังจากนั่งพักกันจนหายเหนื่อยกันต์ก็เป็นฝ่ายลากน้องตัวเล็กให้เดินตามเขาบ้างหลังจากที่เขาเดินตามอีกฝ่ายจนทั่วบริเวณจัดงานอาหารแล้ว

 

“พี่จะไปดูอะไรอ่ะ” คนที่เดินอยู่ข้างๆ ถามในมือยังมีถ้วยไอศกรีมที่เพิ่งแวะซื้อมาอยู่

 

“นายไง”

 

“หะ อะไรนะพี่” เดียร์ร้องออกมาอย่างไม่เข้าใจว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นหมายถึงอะไร

 

กันต์ไม่ได้ขยายความอะไรเพิ่มเติมนอกจากยิ้มขำกับใบหน้างงๆ ของน้องตัวเล็ก เดินวนขึ้นบันไดเลื่อนจากชั้นล่างสุดขึ้นไปชั้นบนโซนที่ขายพวกตุ๊กตา

 

“พี่จะมาดูตุ๊กตาเหรอ ซื้อให้ใครอ่ะพี่”

 

“ให้ตัวเอง”

 

ตากลมๆ นั้นเบิกกว้างตอนที่ได้ยินคำตอบไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฟาดไปหรือเปล่า “ให้ตัวเอง”

 

“ใช่ แปลกตรงไหนล่ะ” กันต์ตอบ เจ้าตัวเดินวนไปรอบๆ ชั้นวางตุ๊กตา เดินไปเดินมาอยู่สักพักก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าชั้นตุ๊กตาแมวน้ำ หันมาหาเดียร์แล้วกวักมือเรียก “มานี่หน่อย”

 

“อะไรเหรอครับ” เดียร์ทำหน้างงแต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาอีกคน

 

“ยืนเฉยๆ ก่อน” กันต์ตีมืออีกฝ่ายที่เอื้อมมาจับตุ๊กตาจนคนโดนตีทำหน้าบึ้งใส่ “ทำหน้าดีๆ ด้วย”

 

“อ้าว! อะไรของพี่เนี่ย ผมจะทำหน้าแบบนี้อ่ะทำไม” ว่าแล้วก็ทำหน้างอ ย่นจมูกแลบลิ้นใส่

 

“หน้างอแง” กันต์พูดพลางหยิบหมอนสีเหลืองที่เป็นหน้าอิโมจิมาเทียบ “เหมือนแหะ”

 

“พี่กันต์! ผมไม่ได้ทำหน้าน่าเกลียดแบบนั้นสักหน่อย”

 

กันต์หัวเราะ “อย่างนั้นก็ทำหน้าน่ารักก่อน”

 

“อ่ะ...” เดียร์ไปไม่ถูกเมื่อได้ยินแบบนั้น รู้สึกคันแก้มอีกแล้วแต่ก็พยายามไม่สนใจอ่ะไร “หน้าหล่อๆ ใช่ไหมล่ะ ทำหน้าไหนผมก็หล่อหมดแหละ”

 

กันต์ไม่ตอบอะไรนอกจากหันไปหยิบตุ๊กตาแมวน้ำตัวขนาดพอดีมือมาถือ ก้มมองแมวน้ำในมือสลับกับคนตรงหน้า หยิบตัวนู้นตัวนี้มาดูแล้วก็มองตุ๊กตาในมือสลับกับหน้าเดียร์อยู่แบบนั้น

 

“พี่เอาตุ๊กตามาเทียบหน้าผมเหรอ” เดียร์ที่ยืนมองอยู่เอ่ยถาม

 

“อือ”

 

“จะมาเลือกเหมือนหน้าผมทำไมอ่ะ แล้วหน้าผมกับแมวน้ำนี่มันเหมือนกันตรงไหนเนี่ย” เจ้าตัวโวยวายที่โดนเอาตัวเองไปเทียบกับตุ๊กตาแมวน้ำตัวกลม ”พี่จะหลอกด่าว่าผมอ้วนป่ะเนี่ย”

 

“หือ... อือ... ตัวนี้แหละ เหมือนสุดแล้ว” กันต์ขยับตุ๊กตาแมวน้ำตัวที่เพิ่งหยิบมาเทียบกับหน้าของเดียร์ จนคนโดนเทียบได้แต่กรอกตาไปมา

 

ตุ๊กตาแบบเดียวกันไม่ว่าจะตัวไหนๆ ก็หน้าตาเหมือนกันหมดไหมล่ะ

 

“ตกลงพี่ว่าผมอ้วนใช่ไหมเนี่ย”

 

“หือ” กันต์ละสายตาจากตุ๊กตาแมวน้ำมายังเด็กงอแงก่อนจะส่ายหน้าไปมา “น่ารักกันเหมือนต่างหาก”

 

แล้วเจ้าตัวก็หมุนตัวเดินเอาตุ๊กตาไปจ่ายเงินแบบไม่สนใจเลยว่าคนฟังลมหายใจสะดุดไปแล้วกับคำพูดที่เหมือนจะไม่มีอะไรนั่น

 

 

 

 

 

“สรุป... พี่เขาจีบมึง” ทัชพูดกับเพื่อนรักหลังจากที่เพื่อนตัวเล็กกลับมาถึงคอนโดพร้อมกับรุ่นพี่ปีสามที่เป็นอดีตพี่วินัย เดียร์ก็แยกตัวจากรุ่นพี่แล้วตรงมาหาเขาที่ห้องทันทีก่อนจะเล่าทุกอย่างออกมาให้ฟังพร้อมคำถามว่าทัชอยากจะด่ากลับเหลือเกิน...

 

มึงว่าที่พี่กันต์เขาพูดแบบนั้นคืออะไรวะ

 

ตอนที่ได้ยินเดียร์ถามนี่เขาอยากจะกระโดดถีบมันสักทีไม่ก็ตบหัวมันสักรอบจะได้เข้าใจสักที แล้วก็ตะโกนใส่หน้ามันด้วยว่านี่มึงโง่หรือมึงโคตรโง่ที่ดูไม่ออกว่ารุ่นพี่ปีสามคนนั้นกำลังจีบ

 

“จีบ... กูเหรอ” ยัง... มันยังทำหน้าเอ๋อใส่อีก

 

“พี่เขาจีบกูมั้งไอ้ฟาย! เขาอยู่กับมึงเดินอยู่กับมึงแดกอยู่กับมึงเนี่ย เขาคงจีบกูหรอก เขาจีบมึงนั่นแหละ” ทัชพูดไปก็ใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากเพื่อนตัวเองไปตามจังหวะการพูด

 

“โอ๊ยไอ้ทัช! กูเจ็บนะแล้วมึงนี่ก็ด่ากูอยู่นั่นแหละ กูก็ไม่ได้โง่โว้ย!!” เดียร์โวยวายกลับ ทำหน้าบึ้งหน้างอใส่

 

“เออ มึงไม่ได้โง่อย่างนั้นก็รู้ด้วยว่าพี่เขาจีบมึงอยู่”

 

เดียร์ได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เขาก็ไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าคำพูดของกันต์มีความหมายอย่างไร แต่แค่เขาไม่เคยคิดต่างหากว่าจะมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้น ตั้งแต่โตมาพอรู้ความในความคิดของเขาไม่เคยมีคำว่าแฟนหรือคนรักเลย มีบ้างที่แซ็วสาวๆ สมัยมัธยมแต่ก็แค่ความคะนองของปากไม่ได้คิดอะไร จะว่าไปแล้วทั้งเขาและฮาร์ทเลยไม่คิดเรื่องความรักเลยสักนิด เพราะรู้สึกว่าถ้าตัวเองยังดีไม่พอก็คงไม่กล้าจะไปรักใคร เขาอยากมีความรักที่ดีเหมือนแด๊ดดี๊กับมัมมี๊

 

พออยู่ๆ ก็มีใครบางคนเข้ามา เดียร์ก็อดที่จะงงไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่เปิดให้ใครเข้ามาแต่ปกติแล้วไม่มีใครเข้ามามากกว่า พอเจอกับกันต์ที่เหมือนจะจีบกันอย่างจริงจังก็เลยอดงงไม่ได้

 

เขาไม่เคยคิดเรื่องเพศอยู่แล้ว ก็แน่ล่ะทั้งแด๊ดดี๊กับมัมมี๊ของเขาก็เป็นผู้ชายทั้งคู่เขาเลยไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะมีแฟนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่เขากังวลมากกว่าว่าคนที่จะมาเป็นแฟนเขาจะรับครอบครัวเขาได้หรือเปล่า เพราะถ้าให้เลือกแน่นอนว่าเดียร์เลือกครอบครัวที่มีแด๊ดดี๊กับมัมมี๊อยู่แล้ว

 

“อย่างนั้นกูกลับห้องก่อนนะ มืดแล้วว่ะ” เดียร์บอกกับทัชก่อนจะเดินออกจากห้องของเพื่อนสนิทไปทันที แบบที่เจ้าของห้องก็ได้แต่ส่ายหน้า บทจะมาก็เดินมาเคาะประตูปังๆ พอบทจะไปก็เดินออกไปง่ายๆ เสียอย่างนั้น สรุปว่านี่ห้องของเขาหรือห้องของมันกันแน่...

 

เดียร์ขึ้นลิฟต์กลับมาที่ห้องของตัวเอง เจ้าตัวชะงักไปนิดเมื่อเปิดประตูเข้าไปเจอแฝดคนพี่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้อง แต่พอเห็นพี่ชายยื่นถุงขนมออกมาให้ก็ตาวาวแล้ววิ่งเข้าไปหาทันที

 

“ขนมอะไรอ่ะ อ้ากก... แมวน้ำโมจิ งุ้ยๆ นายไปซื้อมาเหรอ” เดียร์รีบคว้าถุงมาเปิดทันทีก่อนจะตาโตกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าข้างในคือโมจิรูปแมวน้ำที่ตัวเองเพิ่งซื้อกินไปเมื่อตอนบ่าย “แต่เขาให้ซื้อได้แค่คนละสองตัวนี่ นายซื้อมาได้ไงเยอะขนาดนี้”

 

“เปล่า ไม่ได้ซื้อมา” ฮาร์ทตอบพลางหันมามองน้องชายฝาแฝด “สรุปพี่คนนั้นจีบนายจริงๆ ใช่ไหมเดียร์”

 

“หะ... พ พี่คนไหน” เดียร์หน้าตาตื่นเงยหน้ามองพี่ชายทันที

 

ฮาร์ทหรี่ตามองน้องชายฝาแฝดของตัวเอง “อย่ามาทำเป็นไม่รู้ พี่ที่อยู่ห้องข้างๆ นี่ไง กำลังจีบนายอยู่ใช่ไหม”

 

“ท ทำไมคิดงั้นอ่ะ” เดียร์ไม่ได้ตอบแต่ถามกลับไปทันพลางหยิบแมวน้ำโมจิขึ้นมาพิจารณาดูใกล้ๆ เหมือนกับว่ามันมีอะไรฝังอยู่ในแป้งโมจิสีขาวๆ อย่างนั้นแหละ

 

“คราวก่อนก็แพนเค้กคุณหมี คราวนี้ยังมีโมจินี่อีก แล้วรูปก็ถูกแชร์ไปเท่าไหร่แล้วในเฟซทำไมเราจะไม่รู้” ฮาร์ทบอก

 

“หือ... ตัวรู้ด้วยเหรอว่าพี่กันต์เอาแพนเค้กคุณหมีน้อยมาให้ อย่างนั้นนี่ก็พี่กันต์เหรอ”

 

ฮาร์ทพยักหน้ารับ “อือ เขาเอามาฝากไว้ให้ บอกว่าทำเอง”

 

พอได้ยินแบบนั้นตาที่โตอยู่แล้วก็ยิ่งเบิกกว้างเข้าไปใหญ่ จับแมวน้ำโมจิในมือพลิกไปพลิกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคนคนนั้นจะทำอะไรมุ้งมิ้งแบบนี้ได้ด้วย แล้วก็เผลอยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว ก่อนจะเก็บแมวน้ำโมจิใส่กล่องเอาไว้เหมือนเดิม

 

“นั่นจะไปไหน” ฮาร์ทร้องถามเมื่อเห็นน้องชายฝาแฝดเดินไปที่ประตูห้อง

 

“ไปหาพี่กันต์”

 

“เดี๋ยว! จะไปหาเขาทำไม”

 

“ก็ไปขอบคุณเขาเรื่องนี่ไง” ชูถุงให้พี่ชายฝาแฝดดู

 

“ส่งข้อความไปขอบคุณเขาก็พอ”

 

“ฮื่อ... ได้ไง เขาเอามาให้ถึงห้องเลยนะ” เดียร์ทำหน้ามุ่ย

 

“แล้วจะไปหาเขาถึงห้องเนี่ยนะ” ฮาร์ทกอดอกขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่น้องชาย

 

“เราแค่จะไปขอบคุณเขาเอง เดี๋ยวเรามาไปแหละ” พูดจบเจ้าตัวก็เดินออกจากห้องไปทันทีไม่ทันที่ฮาร์ทจะได้พูดอะไรออกมาอีก

 

เดียร์เดินกอดถุงแมวน้ำโมจิมาที่ห้องข้างๆ ก่อนจะกดกริ่งเพื่อเรียกคนในห้อง ยืนรออยู่ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก เดียร์ยิ้มกว้างให้เจ้าของห้องก่อนจะเดินเข้าไปข้างในแบบไม่รอให้อีกฝ่ายเชื้อเชิญ เจ้าตัวเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าโทรทัศน์ก่อนจะหันมากวักมือเรียกเจ้าของห้องให้เดินไปหา

 

“มีอะไรหรือเปล่า” กันต์ถาม มองน้องตัวเล็กที่นั่งยิ้มหวานให้อยู่บนโซฟา

 

สาบานไหมว่านี่ไม่ได้มาอ่อยเขาถึงห้อง...

 

“พี่ทำนี่เองเหรอ” เดียร์ชูถุงที่ถือไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายดู “ฮาร์ทบอกว่าพี่เอาไปให้ผม”

 

“อือ ใช่ เห็นชอบก็เลยลองทำดู อร่อยไหมไม่รู้เพราะยังไม่ได้ชิม” กันต์พูด นั่งลงบริเวณที่ท้าวแขนของโซฟาเดี่ยวที่วางอยู่ใกล้ๆ กับโซฟาที่เดียร์นั่งอยู่

 

“จริงเหรอ อย่างนั้นผมชิมเลยนะ ตอนแรกนึกว่าฮาร์ทไปซื้อมาเสียอีกก็งงอยู่ว่าทำไมเยอะจัง” เดียร์พูดเจื้อยแจ้วหยิบกล่องขนมออกจากถุงหยิบเจ้าแมวน้ำโมจิขึ้นมาดูอีกรอบก่อนจะอ้าปากงับเต็มคำ “อร่อย~ มีไส้อะไรบ้างเหรอครับ”

 

“ถั่วแดง ชาเขียว แล้วก็มีถั่วแดงสตรอว์เบอร์รี่ เหมือนพวกไดฟุกุน่ะ”

 

“จริงเหรอเนี่ย พี่จะเก่งไปไหนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองพี่ทำได้ขนาดนี้เลยอ่ะ” เดียร์ตาวาวเข้าไปใหญ่

 

“ของมันมีอยู่แล้ว ที่บ้านก็ทำขนมกันอยู่แล้วเลยมีของกับอุปกรณ์พร้อมเพราะพี่เองก็ชอบทำมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ติดรสที่บ้านซื้อกินบางทีก็ไม่ถูกใจเลยทำเอง โดยเฉพาะพวกขนมจะทำบ่อย”

 

เดียร์พยักหน้ารับพร้อมกับส่งเจ้าแมวน้ำโมจิอีกครึ่งตัวที่เหลือเข้าปากไปด้วยพร้อมเคี้ยวตุ้ยแก้มป่อง เห็นแล้วน่าจับยืดให้เหมือนแป้งโมจิ แล้วไม่รู้ทำไม... ทั้งๆ ที่กันต์แค่คิดในใจแต่ขากับมือของเขามันขยับไปแล้ว ก้าวไปยืนใกล้ๆ ยื่นมือไปจับแก้มขาวๆ นั่นแล้วจับยืด

 

ทั้งคนทำทั้งคนโดนทำต่างก็ชะงักไปทันทีกับความใกล้ชิดที่กะทันหันแบบนี้และการสัมผัสเนื้อตัวแบบไม่ได้ตั้งใจ

 

กันต์ละมือออก เขายืดตัวขึ้นแล้วก้าวถอยหลังมา เสมองไปข้างๆ ไม่สบตากับเดียร์ตาโตที่เหมือนสติยังกลับมาไม่เต็มร้อย

 

“ขอโทษที... มือมันไปเอง เจ็บหรือเปล่า”

 

“ม ไม่เจ็บครับ” เดียร์ได้แต่ยกมือจับแก้มแล้วลูบไปมา ไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่สัมผัสอุ่นๆ ที่แก้มมันยังไม่หายไปไหน แถมยังรู้สึกว่ามันชักจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย

 

หลังจากตั้งสติเรียบร้อยแล้วเดียร์ก็หยิบขนมขึ้นมาอีกชิ้นก่อนจะยื่นให้กับคนทำ “กินไหม... พี่บอกยังไม่ได้ชิมเลยไม่ใช่เหรอ กินสิ... อุตส่าห์ทำทั้งทีจะไม่กินเองเลยเหรอ”

 

“ไม่เป็นอะไร กินไปเถอะ”

 

“กินสิ”

 

ก็คิดอยู่ตลอดว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กดื้อแต่ไม่คิดว่าจะดื้อขนาดนี้ เขาบอกไม่กินก็ยังจะให้เขากิน เอาแต่ใจตัวเอง...

 

แต่ถึงจะคิดแบบนั้นกันต์ก็เอื้อมมือไปรับเจ้าแมวน้ำโมจิที่เขาทำเองมาถือเอาไว้

 

“ถ้าผมอยากกินอีก ผมให้พี่ทำให้อีกได้ไหมอ่ะ ไปซื้อเองลำบากแถมได้น้อยด้วย”

 

“ถ้าอยากกินก็บอก ว่างก็จะทำให้” กันต์ตอบ หันมองเวลาที่แสดงอยู่บนนาฬิกาดิจิตอลแบบตั้งโต๊ะ ดึกมากแล้วแต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่สนใจว่าตัวเองมาอยู่ในห้องของคนอื่น

 

แถมคนอื่นที่ว่าคือคนที่แอบชอบเจ้าตัวอยู่ด้วย ขอถามอีกรอบว่าน้องตัวเล็กไม่ได้ตั้งใจจะอ่อยเขาจริงๆ ใช่ไหม

 

“ดึกแล้ว กลับห้องได้แล้วมั้ง” กันต์บอกชี้นิ้วไปที่นาฬิกาที่ตั้งอยู่

 

“จริงด้วย! อย่างนั้นผมกลับก่อนนะ แล้วก็ขอบคุณอีกรอบนะครับสำหรับขนมอันนี้” เดียร์พูดขอบคุณก่อนจะหอบเอากล่องขนมกลับโดยมีกันต์เดินตามไปส่งที่หน้าห้อง

 

“กลับห้องแล้วก็อาบน้ำนอนเลยนะ เลิกกินขนมได้แล้ว”

 

“ฮื่อ...”

 

“กินดึกๆ มันไม่ดีเดี๋ยวก็ปวดท้อง อ้วนหรอก” กันต์พูดต่อเมื่อเห็นท่าทางงอแงของคนตรงหน้า

 

“แต่มันอร่อยนะ...”

 

“เก็บเอาไว้กินพรุ่งนี้บ้างก็ได้ มันไม่ว่ายน้ำหนีไปไหนหรอก” กันต์ทำหน้าดุ “เข้าใจใช่ไหม”

 

“คร้าบ” เดียร์ลากเสียงยาว ก่อนจะเดินกลับห้องไป

 

กันต์ยืนรอดูจนกระทั่งน้องตัวเล็กเดินเข้าไปในห้องแล้วเขาถึงได้กลับเข้าห้องตัวเองบ้าง มองแมวน้ำโมจิที่เขาวางเอาไว้ในจานแล้วก็ยิ้มออกมา หยิบเข้าไปเก็บเอาไว้ในตู้หลังจากถ่ายรูปเอาไว้แล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยจัดการก็แล้วกัน... ขอเก็บเอาไว้อีกสักหน่อย แมวน้ำโมจิที่น้องตัวเล็กให้มาถึงแม้ว่ามันจะเป็นของที่เขาทำเองก็เถอะ

 

พอเดินเข้าไปในห้องนอนก็เจอกับเจ้าแมวน้ำตัวโตกำลังนอนอยู่บนเตียง ตาโตแป๋วๆ ของมันและรอยยิ้มของตุ๊กตาทำให้เผลอนึกไปถึงใบหน้าขาวๆ ของคนที่อยู่ห้องข้างๆ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึง เป็นเด็กที่ทำให้เขาเผลอยิ้มพร่ำเพรื่ออยู่เรื่อยเลย

 

ได้แต่ส่ายหน้ากับอาการหนักของตัวเองแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะเดินลากสลิปเปอร์รูปหมีสีเหลืองมาที่เตียง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างคว้าเจ้าแมวน้ำตัวโตมากอดเอาไว้แน่น หอมหัวมันไปทีอย่างมันเขี้ยวแล้วก็หลุดยิ้มออกมาอีกรอบ

 

“เด็กแสบเอ๊ย...” ขยันทำให้หัวใจของเขาทำงานผิดปกติจริงๆ

 

 

 

 

 

 

KAN_CHANAKAN

น่ารักเหมือนกัน... ต่างหาก ????

 

ภาพของตุ๊กตาแมวน้ำที่กำลังยิ้มใส่กล้อง แต่สิ่งที่กันต์เห็นและโฟกัสไม่ใช่รอยยิ้มของตุ๊กตาแต่เป็นใครอีกคนที่ติดมาในภาพ แม้ว่าจะเบลอๆ เพราะฟีตเตอร์ของกล้องที่เป็นแบบหน้าชัดหลังเบลอก็ตาม แต่ในความเบลอนั้นเขารู้สึกว่ามันชัดเจนมากเหลือเกิน

 

ชัดเจนจนรู้สึกว่า... รอยยิ้มนั้น น่ารักเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

FGU CUTE BOY ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 1 ภาพ

 

อะไรยังไง ใครรู้โปรดบอก น่ารักเหมือนกัน หรือเหมือนกันต์ กันคะ แล้วที่ว่าน่ารักนั่นคืออะไร หมายถึงตุ๊กตาแมวน้ำหรือคนที่ภาพติดแบบเบลอๆ นั่นกันแน่ะคะ จงใจหรือจงใจ! แอดมินจะต้องใจวายอีกกี่รอบกับความไม่ชัดเจนในความชัดเจนนี้ของพี่กันต์ สามีอันดับหนึ่งของแอดมิน T^T

 

#ให้เธอได้กับเขาและจงโชคดี #ใจต้องนักเลงแค่ไหนเหล่าชะนี #สาววายก็ฟินกันไปชะนีก็นกกันไป #กันต์เดียร์ #หนุ่มถา’ปัตย์หล่อบอกต่อด้วย

 

 

Wongwarit Seaz … ยังไม่ก็ไม่รู้ แค่เห็นเขาเดินข้างกันตลอด *แนบรูป*

 

 

 

 


************************************************

ออเจ้า... ข้ามาแล้ว... ข้ามิรู้จะดุน้องอย่างไรเลยดีที่เข้าออกห้องชายอื่นในยามวิกาลเช่นนี้ ใครก็ได้ช่วยสั่งสอนน้องที... เอิ่ม... ฟางว่าคุยแบบเดิมดีกว่าเนอะ คุยภาษาสมัยก่อนแล้วยากจริงๆ คือนี่ไม่รู้จะหมั่นไส้คนน้องหรือหมั่นไส้คนพี่ดี เลือกไม่ถูกเลยค่ะ อยากจะตีๆๆๆๆๆ ทั้งคนพี่คนน้องเลยจริงๆ นะ นี่เขาอ่อยกัน เขาจีบกัน หรือเขารักกัน?? บอกฟางทีค่ะ ฟางไม่เข้าใจเลยจริงๆ ฮ่า

 

หวังว่าคืนนี้อ่านแล้วจะไม่หิวกันเนอะ คือมาอัปดึกตลอดไม่พอ มาแต่ละทีน้องกินอย่างเดียวเลย ลูกเอ๊ย... จะไม่ใช่น้องตัวเล็กแล้วนะลูก ฟางขอย้ำอีกสักครั้งว่านิยายเรื่องนี้คือนิยายรักค่ะ ไม่ใช่นิยายพากินแต่อย่างใดนะจ๊ะ ฮี่....

 

สุดท้าย... ขอพาดพิงถึงนิยายอีกเรื่อง (อุ้มรัก’S) แต่งไม่ทันเจ้าค่ะ เลยไม่ได้อัป แหะๆ

 

แล้วเจอกันใหม่นะคะ ^^

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 417 ครั้ง

136 ความคิดเห็น

  1. #3073 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 13:32
    พี่หมีทำไมเป็นคนที่ดีขนาดนี้นะ
    #3073
    0
  2. #3047 Bowbiii (@Bowbiii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40
    พี่กันทำไมอบอุ่นขนาดนี้ㅠㅡㅠ
    #3047
    0
  3. #2918 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:55
    พี่อ่อย หรือ น้องอ่อย ดีต่อใจคนอ่านทั้งหมด อิอิ
    #2918
    0
  4. #2799 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 22:01
    ตั้ลล้ากกกกกกกกก
    #2799
    0
  5. #2714 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 10:53
    ขอสั่งซื้อผู้ชายแบบพี่กันต์ 1 คนค่ะ
    #2714
    0
  6. #2614 pk2087 (@0811589885) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 19:58

    เป็นการจีบน้องแบบค่อยเป็นค่อยไปแต่เขินหนักมาก

    #2614
    0
  7. #2418 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 15:58
    พี่กันนนนนน!!!!!! ทำไมพอพี่มุ้งมิ่งแล้วโซหลัวจังวะ ทีน้องมุ้งมิ้งทีนะน้องโคตรน้องแล้วววว โพซิชั่นชัดเจนมากเวอร์55555555
    #2418
    0
  8. #2268 Mukkarat_301 (@Mukkarat_301) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:49
    งงอ่ะะ มัมของเดียร์เป็นผู้ชายหรอ
    #2268
    4
    • #2268-3 FangiiLy_GC (@fang070535) (จากตอนที่ 15)
      28 ตุลาคม 2561 / 19:42
      ขอบคุณมากค่ะ ^^
      #2268-3
    • #2268-4 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 15)
      18 ธันวาคม 2561 / 22:01
      ตั้ลล้ากกกกกกก
      #2268-4
  9. #2251 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:51
    ชอบเรื่องนี้มาก...ชอบพี่กันต์ชอบน้องเดียร์...โอ้ยฟิน...อินจัด
    #2251
    0
  10. #2236 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:14

    โอ้ยยย มันเขี้ยวกับความงุ้งงิ้งของสองคนนี้จริ้งงงงง โอ้ยยยยๆๆๆๆๆ

    รูปตอนต้นในแต่ละตอนน่ารักมากๆ เลย
    #2236
    0
  11. #1963 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 23:32
    น้องซื่อนะอ่อยแบบไม่รู้ตัวไงอิอิ
    #1963
    0
  12. #1905 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 09:54
    ตกลงใครอ่อยใครก็ไม่รู้แล้ว แต่รู้สึกว่าน้องเดียร์หนูไปอ่อยพี่กันต์เขาถึงห้องเลยค่ะรูกกก ฮืออออ อ่านแล้วยิ้มตามตลอดเลย น่ารัก พี่กันต์ออกตัวแรงมาก
    #1905
    0
  13. #1486 Daiyuri (@Daiyuri) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 07:35
    น่าร๊ากกกกกก
    #1486
    0
  14. #1244 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 10:53
    น่ารักยาวไปปปปป 😊
    #1244
    0
  15. #1175 ttangkua (@ttangkua) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 15:01
    ทำไมนุ้งเดียร์ดูอ่อยพิกันต์เช่นนั้นล่ะเจ้าคะ เข้าห้องชายยามวิกาลมันไม่งามนะเจ้าคะนุ้งเดียร์ 😳😳😳
    #1175
    0
  16. #1174 atom190023 (@atom190023) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:03
    งุงุ้ยยยยย ทำไมน่ารัก
    #1174
    0
  17. #1173 Boliva (@Boliva) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 07:59
    น้องงงงงงงง
    #1173
    0
  18. #1172 creamfriday (@creamfriday) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 07:48
    น่ารักกก
    #1172
    0
  19. #1171 Lizt (@zealend) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:38
    หนั่นความอึนมึนของเดียร์ 555 พี่กันต์ก็จีบน้องได้ออกสื่อมากกกก แต่การู้ไม่ว่าน้องไม่เชคสื่อ ขำาา
    #1171
    0
  20. #1170 Thingyib (@Thingyib) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:55
    งุ้ยน่ารักก
    #1170
    0
  21. #1169 AreeyaBubphamart (@AreeyaBubphamart) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 16:52
    โง้ยละมุนไรเบอร์นี้ฮื่อออ
    #1169
    0
  22. #1168 ปลายปลายปลาย❄ (@plaisoo_2001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:09
    พี่กันต์แงงงแพ้แล้วววววว น้อวเดียร์ยิ่งโตยิ่งน่ารัก จะบ้าตายยยยฮืออออ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
    #1168
    0
  23. #1167 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 16:17
    งุ้ยยยย~ พี่กันต์น่ารักกกกก ><
    #1167
    0
  24. #1166 WonderfulRain (@WonderfulRain) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 16:12
    รออออออ
    #1166
    0
  25. #1165 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 12:45
    ออ นี้คือสาเหตุที่พี่ฮาร์ท ห้ามออเจ้าไม่ให้ไปห้องพี่กัน เพราะมันคือการอ่อยแบบไม่รู้ตัว....
    #1165
    0