♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,795 Views

  • 3,094 Comments

  • 11,675 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,177

    Overall
    285,795

ตอนที่ 4 : บท 03 l "เมธาวิน บริสตัน"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 449 ครั้ง
    14 ก.ค. 60

Cr. Pic [Pinterest]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ




บท03 l “เมธาวิน บริสตัน

 

คนที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนาขยับไปมาก่อนที่หัวทุยๆ จะโผล่ออกมา ใบหน้ายับยู่ยี่เพราะเพิ่งตื่นนอนหันซ้ายหันขวาก่อนจะยื่นมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงรบกวน

 

เจ้าตัวบิดขี้เกียจไปรอบก่อนจะล้มตัวลงนอนต่ออย่างคนไม่อยากจะลุกขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็คว้าเอาโทรศัพท์มือถือมากดดูการแจ้งเตือน เลือกกดเข้าแอพสีเขียวทักทายแฝดคนพี่ที่อยู่ห้องข้างๆ อย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน

 

เลิกส่งสติ๊กเกอร์มากวนได้แล้ว!

 

เสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์เรียกเสียงหัวเราะจาก เดียร์ เมธาวิน บริสตัน ได้เป็นอย่างดี อีกฝ่ายคงรำคาญที่เขารัวสติ๊กเกอร์ไปหาไม่หยุดจึงได้อัดเสียงตัวเองส่งมาแบบนี้ การได้ก่อกวนแฝดยามเช้าเป็นอะไรที่บันเทิงใจมาก

 

เมื่อก่อกวนคนอื่นเรียบร้อยเจ้าตัวก็ลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ฮัมเพลงอย่างสบายอกสบายใจไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากมายเพราะวันนี้มีเรียนบ่าย แต่ก็นัดกับไอ้ทัชเอาไว้แล้วว่าจะเข้าไปทำสมุดเพลงกันที่คณะ ไม่แน่ใจว่ามันโทรนัดกับเพื่อนใหม่อย่างหินผาหรือยัง แต่ก็คงเรียบร้อยแล้วล่ะนะ

 

แต่งตัวเรียบร้อยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นไอ้เพื่อนรักส่งข้อความมาพอดีว่าอีกสิบนาทีเจอกันที่ชั้นจอดรถ นัดกับหินผาเอาไว้แล้วที่ร้านข้าวหน้ามหาลัย

 

เขาส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับไป หันมาดูความเรียบร้อยของตัวเองอีกรอบ เช็คป้ายชื่อว่าอยู่และไม่เสียหายอะไรก็หันไปคว้ากระเป๋ามาสะพายก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

แตะคีย์การ์ดของตัวเองที่ลิฟต์เพื่อรอให้ลิฟต์เปิดก่อนจะกดลงไปที่ชั้นจอดรถ เห็นเพื่อนรักยืนอยู่ที่รถพอดีเจ้าตัวจึงรีบก้าวเดินไปหา

 

แกล้งอะไรไอ้ฮาร์ทอีกละ เห็นเดินหน้าบูดออกไป กูจะทักเลยไม่กล้าทักเลย ทัชทักทันทีที่เห็นเดียร์

 

เจ้าตัวหัวเราะชอบใจ ในขณะที่อีกคนทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจว่าไอ้ตัวเตี้ยมันหัวเราะอะไร เดียร์โบกมือเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายเปิดรถก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่ง

 

ที่จริงแด๊ดดี๊ก็จะซื้อรถให้คนละคัน แต่เดียร์ไม่เอาเพราะขี้เกียจรับผิดชอบ ผิดกับแฝดคนพี่ที่พยักหน้ารับทันทีตอนได้ยินแด๊ดดี๊เปรย ตอนนี้ก็ได้รถสัญชาติยุโรปที่มีโลโก้เป็นรูปดาวสามแฉก ส่วนเขาก็อาศัยเกาะพี่เกาะเพื่อนเอา สบายจะตายไม่ต้องขับเองให้ปวดขา

 

ตกลงไปแกล้งอะไรมันจริงๆ สินะ ทัชถาม ดูหน้าแฝดคนพี่กับแฝดคนน้องก็พอจะรู้เรื่องแล้ว

 

เปล่าสักหน่อย พูดไปก็หัวเราะไป นึกหน้าพี่ชายที่ทำหน้าบูดหน้าบึ้งแล้วก็ขำ ก็แค่กลัวพี่ชายตื่นสาย ไปเรียนไม่ทัน ไอ้เราก็เป็นห่วงก็เลยส่งสติ๊กเกอร์ไปปลุก

 

เดียร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดเสียงที่พี่ชายฝาแฝดส่งมาเมื่อตอนโดนเขาป่วนให้เพื่อนฟัง

 

เป็นกู กูไม่แค่ส่งข้อความเสียงมาหรอก กูตามมาเตะมึงถึงห้องเลย ทัชส่ายหัวกับนิสัยชอบแกล้งของเพื่อนรัก

 

ไอ้สองคนนี้ก็ไม่มีใครยอมใคร ผลัดกันแกล้งไปมา ตอนเด็กๆ นี่แกล้งกันแบบไม่ยอมแพ้เลย แต่พอโตมาฮาร์ทก็ไม่ค่อยแกล้งเท่าไหร่แล้ว ก็นะ... อีกฝ่ายเขาเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่ แต่ไอ้แฝดน้องเนี่ยเหมือนโตมาเป็นเด็ก เขาละนับถือแด๊ดดี๊กับมัมมี๊ของพวกฝาแฝดเลยที่อดทนเจ้าพวกนี้มาได้ เป็นเขาละเตะโด่งไปแล้ว

 

เดียร์หัวเราะชอบใจกับคำพูดของเพื่อน เอ่อๆ แล้วไอ้ผาอ่ะ นัดกันแล้วเรียบร้อย

 

เออ เรียบร้อย มันไปรอที่ร้านแล้วมั้ง หอมันใกล้ร้านข้าวมากกว่า ทัชตอบ

 

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงร้านอาหารที่นัดกันกับเพื่อนใหม่ โชคดีที่มีที่จอดรถว่างพอดี ทัชถึงได้ขับรถเข้าไปจอด เดินไปหน้าร้านก็เห็นเพื่อนรูปหล่อยืนกดโทรศัพท์เล่นอยู่แล้ว

 

ท่าทางมันอย่างกับนายแบบ หุ่นมันดี ผิวก็ดีถึงจะไม่ได้ขาวผ่องเหมือนอย่างเดียร์ก็เถอะ แต่ก็แปลกดีมันเป็นคนเหนือแท้ๆ แต่ผิวมันก็ไม่ได้ขาวอย่างที่เดียร์คิดว่าคนเหนือต้องผิวขาว

 

ไง ส่งเสียงทักทาย

 

หินผาเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยักคิ้วให้ กูกำลังจะทักไปถามเลยว่าถึงไหนแล้วจะให้กูสั่งข้าวไว้ก่อนไหม

 

เอ่อๆ ไปหาไรกินกันดีกว่า เดี๋ยวต้องเข้าไปทำสมุดเพลงอะไรนั่นอีก ทัชว่า ยกมือกอดคอเพื่อนเตี้ย แล้วก็เพื่อนตัวสูงพอๆ กับเขาเข้าไปในร้านอาหารติดแอร์เย็นฉ่ำ

 

ไม่ได้ไฮคลาสที่นั่งกินข้าวข้างทางไม่เป็น แต่ดูแดดประเทศไทยเถอะ เก้าโมงสิบโมงแดดอย่างกับเที่ยงวัน เลือกได้ก็ขอนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำดีกว่า

 

เมื่อไหร่จะหมดรับน้องนะ เดียร์พูด พ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เจ้าตัวเอากระเป๋าของตัวเองทาวางบนตักแล้วก็กอดเอาไว้ คางเกยอยู่บนกระเป๋า

 

อันนี้ก็ไม่รู้แหะ... ปกติเขารับกันนานไหมวะ ทัชเองก็ส่ายหน้าอย่างไม่รู้

 

หินผาเองก็ไหวไหล่แล้วก็ส่ายหน้าไปมา กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่กิจกรรมคงมีเกือบตลอดปีมั้ง นี่คณะเรายังไม่ได้หาคนประกวดดาวเดือนเลยนี่ แล้วไหนจะกีฬาเฟรชชี่อะไรอีก

 

เออว่ะ!.... ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน

 

กูจะเสียสละตัวเองด้วยการไม่ลงกีฬาห่าอะไรเลย เดียร์ว่า

 

จ้า พ่อคนเสียสละ

 

หินผาหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนใหม่สองคนนี้ ได้รู้จักกับทั้งสองคนเป็นอะไรที่สนุกสนานมากทีเดียว

 

โย่ว พี่ชาย

 

ทัชกับหินผาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงเดียร์เอ่ยทักใครบางคน พอทัชเห็นก็ยิ้มกว้างยักคิ้วให้เพราะรู้จักกันดี ผิดกับหินผาที่ทำหน้าอึ้งไป

 

คนมาใหม่กรอกตาไปมา ไม่คิดว่าจะเจอน้องชายฝาแฝดของตัวเองที่นี่

 

มานี่ๆ จะแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก เดียร์กวักมือเรียกพี่ชายฝาแฝด นี่หินผา เพื่อนใหม่ในคณะเรา ผานี่พี่ชายฝาแฝดชื่อฮาร์ท

 

หวัดดี หินผาทักทายพร้อมกับยิ้มให้

 

ฮาร์ทเองก็ส่งยิ้มกลับไปให้ ยกมือเขกหัวน้องชายไปที โทษฐานก่อกวนเมื่อเช้า มัมโทรมาถามว่าอาทิตย์นี้จะกลับบ้านไหม

 

ทำไมมัมไม่โทรหาเราอ่ะ เดียร์งอแงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ต้องรอดูก่อนว่าพี่เขาจะนัดหรือเปล่า นายกลับไหม

 

ยังไม่แน่ใจ แต่บอกมัมไปแล้วว่าเดี๋ยวบอกอีกที ไปล่ะไว้เจอกัน ฮาร์ทพูดกับเดียร์ก่อนจะหันไปหาทัชที่เขาเองก็สนิทสนมมา ไว้เจอกันมึง รวมถึงลาเพื่อนใหม่ของน้องชายฝาแฝดด้วย

 

ฝาแฝด เหมือนกันมากเลยนะ เมื่อคนหน้าเหมือนหายไปจากโต๊ะแล้ว หินผาก็พูดขึ้นมาทันที หน้าเหมือนกันมากเลย

 

ไม่นะ กูว่ากูหล่อกว่า พูดแล้วก็หัวเราะคิกคักชอบใจ โดนเพื่อนรักอย่างทัชโบกไปทีเลยได้แต่หันไปมองตาขวาง

 

มันเหมือนกันแค่หน้า ตอนเด็กๆ แม่งเหมือนกันกว่านี้อีกเพราะตัวเท่าๆ กัน ต่างกันแค่สีตา ไอ้นี่มันได้แม่มันมา ส่วนไอ้นู้นได้สีตาของพ่อ แต่ตอนนี้แยกง่ายแล้วเพราะไอ้นี่มันเตี้ย ไอ้นั่นมันสูงกว่า ทัชร่ายประวัติของเพื่อนสนิท รู้จักกันมานาน เข้าออกบ้านบริสตันมาหลายรอบ

 

สัส! เดี๋ยวกูก็สูง

 

สีตา... อ่า จริงด้วยแฝดนายตาสีสวยมาก เป็นลูกครึ่งเหรอ หินผาถามอย่างสนใจ ตัวเขาเองก็มีพี่ชายแต่หน้าตาไม่เหมือนกัน แล้วก็ไม่เคยรู้จักคนที่มีฝาแฝด พอเจอแบบนี้ก็รู้สึกสนใจมากทีเดียว

 

ไม่หรอก ลูกครึ่งน่ะแด๊ด พวกเรานี่ลูกเสี้ยวแล้ว แต่เชื้อแด๊ดแรง ยิ่งน้องสาวนะ ไปทางแด๊ดหมดเลย สีผม สีตา หน้าตาฝรั่งจ๋ามาก เดียร์เองก็เล่าอย่างไม่ปิดบัง ก็ไม่รู้จะปิดไปทำไมเรื่องแบบนี้

 

จริงเหรอ

 

หยุดเลยไอ้ผา ทำไมทำท่าทางสนใจขนาดนั้น ไม่ยกน้องสาวให้นะโว้ยบอกเลย เดียร์หรี่ตามองเพื่อนทันที

 

หินผาหัวเราะ ไม่ได้คิดอะไร ก็แค่สนใจเพราะเพื่อนที่เชียงใหม่นู้นก็ไม่มีฝาแฝด แล้วก็ไม่มีลูกครึ่งอะไรแบบนี้ด้วยน่ะ

 

แล้วไป

 

แต่กูจะบอกอะไรให้นะ เลิฟ... น้องสาวมันน่ะ สวยอย่างนี้เลย ทัชว่า ยกนิ้วโป้งให้พร้อมขยิบตาให้เพื่อนใหม่ สุดท้ายก็เลยโดนพี่ชายของน้องสาวตบเข้าให้จนหน้าเกือบจะทิ่มโต๊ะ

 

ไอ้เตี้ย! หันมากระซิบเสียงโหดใส่คนที่ลอยหน้าลอยตา ตั้งท่าจะเอาคืนไอ้เพื่อนเตี้ยตัวดีแต่ก็โดนขัดเสียก่อน

 

เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งตีกัน รีบกินก่อนดีกว่าไปๆ มาๆ จะสิบเอ็ดโมงแล้ว เดี๋ยวต้องเข้าไปทำสมุดเชียร์อีกนะโว้ย

 

เป็นหินผาที่เบรกเพื่อนทั้งสองคน เดียร์กับทัชชะงักก่อนจะก้มมองเวลาแล้วร้องออกมาพร้อมๆ กัน คราวนี้ละจากที่คุยกันเฮฮาก็พากันยัดข้างเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนไม่สามารถคุยกันได้

 

ถึงคณะก็เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงสามสิบนาที เลทจากที่ตั้งใจเอาไว้ไปครึ่งชั่วโมง แต่ก็ไม่เป็นอะไร เพื่อนๆ ที่ไม่มีเรียนก็มากันเยอะพอสมควร แต่ละคนก็ก้มหน้าก้มตาตัดกระดาษให้เป็นขนาด A6 เพื่อทำสมุดเพลง

 

พวกเขาทั้งสามคนมองหาที่ว่างๆ ก่อนจะเจอเพื่อนในเซคชั่นเดียวกันนั่งอยู่จึงเดินไปรวมกลุ่ม ถามเอาว่าต้องทำอะไรยังไงบ้างก่อนจะเริ่มลงมือทำ

 

สมุดเพลงขนาด A6 ประมาณยี่สิบหน้า กระดาษข้างในเป็นกระดาษถนอมสายตา ส่วนหน้าปกก็ใช้กระดาษคราฟท์ ที่มันเป็นสีน้ำตาลมาทำ

 

เดี๋ยวกูไปดูหน้าปกให้ว่าเขียนยังไง หินผาอาสาก่อนจะลุกไปขอเพื่อนที่ทำสมุดเสร็จแล้วดูว่าหน้าปกเขียนอะไรบ้าง

 

คณะพวกเขาให้ความสำคัญกับความเป็นหนึ่งเดียวมาก เพราะอย่างนั้นหน้าปกสมุดเพลงนี้ก็ต้องเขียนเหมือนกัน ใช้ปากกาเบอร์เดียวกัน ถ้ามีเวลาทำบล็อกตัวอักษร เขาก็เชื่อว่าคงทำไปแล้ว

 

เดียร์เหยียดขาออกไปด้านข้างเพราะรู้สึกเมื่อยหลังจากนั่งตัดกระดาษมาได้สักพัก ไม่ได้ตัดทำแค่ของตัวเอง แต่ก็ตัดเผื่อเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยังมาไม่ได้ด้วย เพื่อนกันก็ต้องคอยช่วยเหลือกัน

 

เมื่อยชิบหายเลย บ่นออกมาเบาๆ เอนหลังพิงเพื่อนทัชอย่างสบายอารมณ์

 

สัสเดียร์ หนัก!

 

แปบนึง ให้กูพิงหน่อย

 

กูไม่ใช่พี่มึงไม่ต้องมาอ้อนกู ไม่ได้ผลหรอก ทัชว่า

 

เดียร์ได้แต่ทำเสียงจิจ๊ะในลำคอ เอาหลังกระแทกเพื่อนไปทีก่อนจะเปลี่ยนไปพิงหินผาที่เดินมานั่งลงข้างๆ แทน

 

อะไรเนี่ย

 

เมื่อย พิงหน่อย เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนตัวสูงกว่าแล้วยิ้มทะเล้น

 

มึงอย่ายอมมันมาก เดี๋ยวมันเคยตัวไอ้คุณหนูนิสัยเสีย! ทัชว่าอย่างหมั่นไส้ในตัวเพื่อนรัก

 

คุณหนูเชี่ยไรมึง

 

ก็มึงไงไอ้คุณหนู คุณหนูน้อยของบริสตัน กูละไม่เข้าใจจริงๆ ว่ายายยุพินเรียกมึงว่าคุณหนูน้อยไปได้ยังไง ไม่ได้มีความเป็นคุณหนูน้อยเล้ย!

 

เพราะกูน่าเอ็นดูไง พูดไปก็เอียงคอซ้ายขวาประกอบคำพูด

 

น่าเอ็นดูตายห่า

 

หรือมึงจะดูเอ็นกูล่ะ หา~

 

หินผาหลุดขำพรืด ส่วนทัชที่กำลังกรีดกระดาษก็เผลอกรีดกระดาษเสียไปตอนที่ได้ยินคำพูดของเพื่อน เกือบจะได้เลือดแล้วไหมล่ะ หันมาโบกหัวเพื่อนรักไปอีกรอบ

 

ไอ้ห่า! เอาหน้าตาแบ๊วๆ ของมึงไปพูดอะไรที่มันสร้างสรรค์หน่อย ไอ้ลามกจกเปรต

 

คนโดนโบกชักสีหน้าใส่แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก มึงนี่ก็เอาแต่โบกกู เดี๋ยวกูจะฟ้องแด๊ด!

 

เออ เอาเลย กูก็จะฟ้องมัมของมึงว่ามึงพูดจาลามก

 

เดียร์ได้แต่ชี้หน้าเพื่อนตัวดี ไอ้นี่ชอบเอามัมมี๊ของเขามาขู่อยู่เรื่อย คิดว่าได้ผลหรือยังไงกัน คนอย่างเดียร์ เมธาวิน บริสตัน น่ะหรือจะกลัว

 

ก็แค่เกรงใจ... เท่านั้นเอ๊ง

 

มัมมี๊ของเขาไม่ค่อยใหญ่หรอก แค่เป็นรองคุณย่ามรกตแค่นั้นเอง แล้วก็แค่ใหญ่กว่าแด๊ดดี๊ที่ตอนนี้ขึ้นแท่นเป็นประธานบริษัทจิเวล บริสตันก็แค่นั้นเอ๊ง!

 

พวกมึงนี่ตลกดีชะมัดเลย หินผาว่าหลังจากที่นั่งหัวเราะเพื่อนทั้งสองคนเถียงกันจนเจ็บท้องไปหมด อยู่กับพวกมึงนี่กูน่าจะขำตายได้เลยนะเนี่ย

 

เอาๆ ใจเย็นมึง เดี๋ยวก็กรามค้าง นอนละเมอหรอกคืนนี้ ทัชหันไปตบหลังหินผาที่ยังหัวเราะไม่หยุด

 

นี่ก็งงกันนะว่ามันจะหัวเราะอะไรนัก นี่เถียงกับไอ้เตี้ยนะ ไม่ได้เล่นตลกกับไอ้เตี้ย ถึงจะได้มาขำจนท้องแข็ง น้ำตาไหลแบบนี้






✥ ✥ ✥ ต่อค่ะ 100% ✥ ✥ ✥





แฮ่กๆ

 

เสียงหอบแฮกดังมาจากคนที่กำลังวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อไปให้ทันเวลาเข้าเรียน เช้านี้เมธาวิน มีเรียนตอนเก้าโมงเช้า และเป็นวิชานอกคณะที่อาจารย์ประจำวิชาไม่ค่อยจะสอบเด็กคณะสถาปัตย์สักเท่าไหร่ ซึ่งเพราะอะไรนั้นเขาเองก็บอกไม่ได้ แล้วเมื่อถึงเวลาเรียนอาจารย์ก็จะล็อคห้องทันที และคาบนั้นก็จะถูกเช็คว่าโดดเรียนด้วย ไอ้คนตื่นสายเป็นกิจวัตรประจำวันอย่างเขาเลยต้องวิ่งหน้าตั้งมานี่แหละ

 

ไอ้เพื่อนตัวดีก็ไม่คิดจะรอกันบ้างเลย แต่จริงๆ แล้วมันก็รอนั่นแหละแต่เขาดันสายเอง มันเลยหนีมาก่อน

 

พลั่ก!

 

เหมือนเหตุการณ์จะซ้ำรอย คนที่เอาแต่วิ่งหน้าตั้งชนพลั่กเข้ากับใครอีกคนที่เดินสวนทางมา ข้าวของของอีกฝ่ายหล่นกระจัดกระกาย เดียร์ได้แต่มองตาค้าง ยิ่งพอเห็นว่าคนที่ตัวเองชนเป็นใครก็แทบจะร้องไห้แล้วหายตัวเองเลย

 

หนึ่งในพี่วินัยสุดโหดของคณะ...

 

เจ้าตัวยกมือไหว้แทบจะท่วมหัว ข ขอโทษครับพี่ ขอโทษครับ ผมรีบจริงๆ ไม่ทันมอง ขอโทษครับ” ก้มลงเก็บข้าวของให้อย่างรีบเร่งพลางภาวนาในใจว่าขอให้พี่แกอารมณ์ดีสักวันแล้วปล่อยเขาไป

 

“เด็กปีหนึ่ง...” อีกฝ่ายพูดเมื่อเห็นคนที่วิ่งมาชน จำหน้าได้แม่นเลยเชียวเพราะพวกเขาเคยลงโทษเด็กคนนี้ไปแล้ว อีกทั้งยังเป็นคนดังในชั้นปีด้วย

 

เดียร์ยิ้มเป็นรอยยิ้มที่ดูแห้งแล้งเหลือเกิน เจ้าตัวยกมือไหว้ขอโทษอีกรอบ “ขอโทษจริงๆ ครับ พอดีผมจะรีบไปเรียนเลยไม่ทันมอง”

 

“มีเรียนดนตรีเหรอ” พี่วินัยถาม เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่หน้าตึกของวิทยาลัยดนตรี

 

“ครับ ใช่ครับ”

 

“รีบไปเถอะ ถ้าเรียนกับอาจารย์สุธีร์ละก็นะ เดี๋ยวก็โดนตัดคะแนน วันนี้ผมจะปล่อยคุณไปก่อนแล้วกัน”

 

“ขอบคุณครับพี่ ขอบคุณครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบก็ส่งของให้พี่วินัยหน้าโหด ยกมือไหว้แล้วก็วิ่งจู๊ดเข้าอาคารไป

 

โชคดีที่เรียนอยู่ชั้นสอง วิ่งก้าวกระโดดขึ้นบันไดไปก็ถึง หวุดหวิดเกือบจะเข้าห้องไม่ทัน สุดท้ายก็มานั่งหอบแฮ่กอยู่ระหว่างทัชและหินผาที่หลังห้อง โดนอาจารย์มองแรงไปหนึ่งทีเพราะเข้าห้องสายสุด

 

“สายตลอดนะมึง” ทัชหันมาบ่นทันทีที่เดียร์นั่งลง

 

“เออ! เกือบจะมาไม่ทันแล้ว หวิดจะโดนพี่วินัยเล่นอีก” พอได้ยินแบบนั้นทั้งทัชแล้วก็หินผาหันมามองทันที แต่เดียร์ก็ยังไม่ได้เล่าหรือขยายความอะไรเพิ่มเพราะอาจารย์หันมาจ้องอีกรอบ พวกเขาเลยหันกลับไปสนใจหน้าห้องแทน

 

สองชั่วโมงกับวิชาดนตรีสากลที่นั่งดูแต่สไลด์ ไม่ได้เห็นเครื่องดนตรี ไม่ได้จับเครื่องดนตรี เรียนแต่ประวัติศาสตร์ของเครื่องดนตรีแต่ละชนิด นี่ถ้าเรียนตอนบ่ายคงหลับกันไปเรียบร้อย แต่พอดีว่าเป็นตอนเช้าไฟในการเรียนเลยยังพอมีอยู่บ้างแม้จะน้อยนิดก็ตามที

 

พวกเขาเก็บชีทใส่กระเป๋าก่อนจะทยอยเดินออกจากห้องเมื่ออาจารย์ปล่อยแล้ว พร้อมใจกันกอดคอเดินไปที่โรงอาหารกลาง เมื่อจับจองที่นั่งได้ทัชก็ล็อคคอเพื่อนรักเอาไว้ทันที

 

“ไหนมึงเล่ามาสิว่ามึงไปทำวีรกรรมอะไรมาอีกแล้ว”

 

เดียร์แยกเขี้ยวใส่ ปัดมือของเพื่อนออกจากคอของตัวเอง ก่อนจะเล่าเรื่องราวให้ฟัง “ก็... กูกลัวจะสายเข้าห้องไม่ทันไง กูก็เลยวิ่ง วิ่งแล้วก็ไม่ทันระวังไงก็เลยชนเข้ากับพี่วินัย”

 

ทัชทำหน้าประหลาดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น “มึงนี่... เป็นอะไรกับพวกพี่วินัยวะ แล้วมึงชนใคร”

 

“พี่คนที่ยืนนิ่งๆ น่ะ ที่ชอบทำเสียงโหดๆ”

 

ผลัวะ!

 

เพื่อนเตี้ยแทบจะหน้าทิ่มโต๊ะเพราะเพื่อนทัชตบเข้าให้ “พี่วินัยก็ยืนนิ่งๆ เสียงโหดๆ ทุกคนไหมล่ะมึง”

 

“ก็แล้วมึงรู้จักชื่อพี่วินัยไหมล่ะ” สวนกลับทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ พร้อมกับยกมือตบหัวเพื่อนไปทีด้วย

 

“ฮ่าๆ พอๆ พี่เขาไม่ได้ว่า หรือลงโทษอะไรใช่ไหมล่ะ” เป็นหินผาที่เอ่ยห้ามการทะเลาะกันของสองเพื่อนรัก เขาคิดว่าคงต้องทำหน้าที่ห้ามสองคนนี้เถียงกันไปเรื่อยๆ แล้วล่ะ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ก็เถียงกันได้ตลอด

 

เดียร์ส่ายหน้ากับคำถามของเพื่อนใหม่ “ไม่ได้ว่าอะไร บอกให้กูรีบไปด้วย”

 

“ก็ดีแล้วล่ะ กูว่าไปหาอะไรกินกันดีกว่า เดี๋ยวเที่ยงแล้วคนจะเยอะไปมากกว่านี้” หินผาพูด ซึ่งเพื่อนทั้งสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกันอย่างพร้อมเพียง ทีเรื่องแบบนี้ละพร้อมใจกันเชียว แต่เรื่องอื่นนี่ต้องเถียงกันก่อน

 

ทั้งสามคนกลับมาที่โต๊ะอีกรอบพร้อมกับของกินคนละอย่าง กำลังจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้าก็หันไปเห็นพวกพี่ปีสองเดินอยู่ใกล้ๆ ก็เลยทักทายชวนพวกพี่เขามานั่งด้วยกันเพราะที่ยังเหลือ

 

ไงพวกน้อง ไปเรียนอะไรกันมาล่ะ พี่โอทักพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มากันพร้อมหน้าพร้อมตาพี่โอ พี่ต๊อบ พี่นัท ผู้สร้างเสียงหัวเราะแล้วก็รอยยิ้มให้กับน้องๆ ปีหนึ่ง

 

เรียนดนตรีมาครับ เป็นหินผาที่ตอบคำถามของรุ่นพี่ ไม่ใช่อะไรเพราะมีแค่เขาคนเดียวที่ปากกำลังว่าง อีกสองคนนั้นข้าวเต็มปากเคี้ยวกันจนแก้มตุ่ย

 

อาจารย์ไร อาจารย์สุธีร์ปะ

 

ทั้งสามคนพยักหน้ารับพร้อมกัน แบบที่พวกปีสองก็หัวเราะ นัทยกมือตบไหล่ทัชที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำใจหน่อยนะ ตอนพวกพี่ก็เรียนกับอาจารย์แกนั่นแหละ คณะเราได้บีมาก็สวยหรูแล้ว

 

ทำไมอาจารย์แกดูไม่ค่อยชอบคณะเราเลยละครับ พวกผมงี้โดนจ้องประจำเลย

 

พวกพี่ก็ไม่รู้ว่ะ เรื่องมันคงยาวนานมากแล้วมั้งแต่ถามพี่ปีไหนๆ ก็บอกว่าอาจารย์ไม่ชอบนั่นแหละ อ๋อ! แต่ก็มีนะคนที่ได้เอจากอาจารย์แกน่ะ

 

ได้ยินแบบนั้นทั้งสามคนก็ตาวาวทันที เพราะเท่าที่ถามเพื่อนถามรุ่นพี่มาวิชานี้ไม่มีใครได้เอเลย อย่างมากก็บีซึ่งเปอร์เซ็นต์ที่ได้นั้นน้อยมากถึงมากที่สุด

 

ใครอ่ะพี่ แล้วทำยังไงเหรอ พวกผมไปขอคำปรึกษาได้ไหม

 

ก็ได้นะพี่เขาให้คำปรึกษาตลอดนั่นแหละ แล้วก็ตามตัวไม่ยากหรอกเพราะยังไม่จบด้วย ตอนนี้อยู่ปีสาม ปีที่แล้วพี่ก็ไปขอคำปรึกษามา ก็คว้ามาได้แค่บีนั่นแหละ

 

พี่ปีสาม... ใครเหรอพี่

 

เมื่อกี้เจอพี่เหนือเดือนถาปัตย์ด้วย! เท่มาก ลุคนี้ก็เท่ไปอีกแบบเนอะ

 

ใช่ๆ อยากกรี๊ดมาก อยากเข้าไปทักแต่พี่เขาดูรีบๆ โอ๊ยยย ฉันล่ะหลงรักพี่เหนือเดือนมาก

 

ยังไม่ทันที่พวกต๊อบจะได้ตอบอะไร เสียงกรี๊ดกร๊าดของกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงที่เพิ่งจะเดินเข้ามากลบเสียงของพวกเขาจนมิด

 

ขนาดพวกเธอเดินผ่านโต๊ะที่พวกเขานั่งไปแล้วก็ยังได้ยินเสียงอยู่เลย

 

เหนือเดือนถาปัตย์ คืออะไรเหรอพี่ต๊อบ เดียร์หันไปถามรุ่นพี่ เหมือนผมได้ยินคนพูดกันมาหลายรอบแล้ว จากคณะอื่นๆ น่ะครับ

 

คณะของเขานี่ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้จริงๆ พวกเขาเคยได้ยินคนพูดถึง เหนือเดือนๆ หลายรอบมาก โดยเฉพาะเวลาไปเรียนวิชานอกที่เรียนรวมหลายๆ คณะ หลายๆ ชั้นปี

 

รุ่นพี่ของคณะเราเองแหละ เอาไว้เดี๋ยวก็รู้จัก คณะเรายังมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะ นัทตอบพร้อมกับยักคิ้วให้น้องๆ ทั้งสามคน

 

“ใช่แล้วล่ะ พวกพี่ไปแล้ว ยังไงก็เจอกันเย็นนี้นะ”

 

“เอ่อ... เดียร์” ก่อนที่พวกพี่ทั้งสามคนจะพากันเดินไป โอก็หันมาเรียกรุ่นน้องที่กำลังตักข้าวเข้าปากให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมามอง “ระวังอย่าไปวิ่งชนใครเข้าอีกล่ะ เรานี่ท่าจะมีดวงกับพี่วินัยนะ”

 

ได้ยินแบบนั้นคนที่เพิ่งไปวิ่งชนพี่วินัยมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็แทบจะสำลักข้าวจนเพื่อนๆ ต้องทุบหลัง ลูบหลังให้ “พ พวกพี่รู้ได้ยังไงครับเนี่ย”

 

“ไม่มีอะไรที่พวกพี่ๆ จะไม่รู้หรอกนะ ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของพวกรุ่นน้องด้วยแล้ว พวกพี่วินัยเขาฝากมายังไงก็ระวังตัวหน่อย เดี๋ยวไปวิ่งชนเจ้าถิ่นที่ไหนเข้าแล้วจะแย่นะ”

 

“แหะ... ครับผม ผมจะระวังตัวครับ ขอบคุณนะคร้าบ”

 

 

 

 

 

“มีเสียงกันแค่นี้เองเหรอครับ พวกคุณมีกันตั้งกี่คน ยังร้องเพลงสู้น้องผมที่มีน้อยกว่าคุณไม่ได้เลย” เสียงโหดๆ ของพี่วินัยดังไปทั่วทั้งลานกิจกรรมใต้อาคารเรียนของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

 

ท้องฟ้ามืดลงแล้วเพราะดวงอาทิตย์ลาไปเมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน แต่นักศึกษาปีหนึ่งยังคงนั่งก้มหน้ากันอยู่ นับวันพี่วินัยก็ลงบ่อยขึ้น จากที่ลงอาทิตย์ละสามวันก็เปลี่ยนมาเป็นวันเว้นวัน บางวันก็มายืนมองอยู่รอบๆ สร้างความกดดันให้กับน้องปีหนึ่งได้เป็นอย่างดี

 

“พวกรุ่นพี่ที่เขาคิดแต่งเพลงคณะขึ้นมาคงร้องไห้เสียใจกันน่าดู เพลงคณะก็ถือเป็นสมบัติของคณะนะครับ พวกคุณไม่คิดจะช่วยกันรักษาเลยหรือยังไงกันครับ”

 

“ร้องกันแบบนี้อย่าร้องเลยครับ น้องผมไม่น่าสอนเลยครับ เสียเวลาน้องๆ ของผมหมด”

 

“สมุดเพลงที่ทำกันไปนี่ไม่มีความหมายเลยใช่ไหมครับ”

 

“พวกผมบอกให้ทำก็ทำกันไปอย่างนั้น ทำเสร็จก็ทิ้งเหรอครับ”

 

สมุดเพลงหลายเล่มถูกโยนลงมาบนพื้นให้น้องๆ ผู้หญิงสะดุ้งเฮือก หลายคนเริ่มน้ำตาคลอเบ้าเตรียมปล่อยน้ำตากันเต็มที่

 

“ทำแล้วก็ทิ้งขว้าง วางทิ้งไว้ไม่สนใจ จะทำกันไปทำไมครับ แล้วไม่คิดบ้างเหรอครับว่าถ้าคนอื่นมาหยิบไปจะเป็นยังไง”

 

“ของแค่นี้ยังรักษากันไม่ได้เลยนะครับ แล้วจะรักษาอะไรกันได้บ้างครับ”

 

“สัญญาอะไรกับพวกผมไว้ก็ทำไม่เคยได้ อย่างนี้จะมาเป็นรุ่นน้องพวกผมเหรอครับ พวกผมควรจะให้น้องๆ ของผมไปดูแลคุณไหมครับ”

 

“แล้วก็ไม่ใช่แค่สมุดเพลงนะครับ ป้ายชื่อ สัญลักษณ์ชั้นปีของพวกคุณก็วางทิ้งไว้ พวกพี่ๆ เขาตั้งใจทำให้ก็ไม่รักษา ไม่เห็นคุณค่า ไม่คิดว่าพวกพี่ๆ เขาที่ตั้งใจทำ ตั้งหน้าตั้งตาทำให้จะเสียใจเหรอครับ”

 

“ถ้ารักษากันไม่ได้ก็ไม่ต้องรักษาครับ ถอดออกมาให้หมดทั้งป้ายชื่อ ทั้งสมุดเพลง ส่งคืนมาครับ!

 

“พี่ปีสองครับ เก็บป้ายชื่อแล้วก็สมุดเพลงของปีหนึ่งมาให้หมดครับ!

 

เหล่าปีหนึ่งหันมองหน้ากันเลิกลั่กกับคำสั่งของพี่วินัย พวกพี่ปีสองเองก็ได้แต่ทำตาม แม้จะมีหลายคนที่ไม่ยอมส่งของให้ แต่เมื่อเจอเสียงของพี่วินัยคอยกดดันก็ได้แต่ถอดป้ายที่คล้องคออยู่ออก น้องปีหนึ่งผู้หญิงหลายคนต่างพากันร้องไห้จนพี่พยาบาลต้องเข้ามาดูแลเพราะกลัวน้องจะเป็นลมไปเสียก่อน

 

“ปีสามครับ เตรียมของด้วยครับ ในเมื่อปีหนึ่งเขาไม่อยากได้ของที่รุ่นพี่ทำให้ก็เผาทิ้งมันไปครับ”

 

พี่วินัยเดินไปรับป้ายชื่อของปีหนึ่งจากปีสองก่อนจะเดินไปนอกอาคาร พวกปีสามอีกหลายคนกำลังเตรียมของกันอยู่ ป้ายชื่อในมือพี่วินัยถูกทิ้งลงในปี๊บก่อนจะจุดไฟด้วยไม้ขีดไฟแล้วโยนลงในปี๊บใบเดิม โดยมีสายตาของน้องปีหนึ่งคอยมองอยู่

 

ความเงียบโรยตัวไปทั่วลานใต้อาคารทั้งๆ ที่มีคนอยู่ร่วมร้อยคน มีเพียงสะอื้นของน้องผู้หญิงที่ดังให้ได้ยิน ทุกคนยังคงตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

 

“น้องๆ ครับ...” เสียงของโอ รุ่นพี่ปีสองดังขึ้นเรียกความสนใจจากปีหนึ่ง

 

รุ่นพี่ปีสองต่างพากันเดินมานั่งล้อมน้องปีหนึ่ง คอยปลอบน้องผู้หญิงที่ยังร้องไห้ ตบไหล่ตบหลังน้องผู้ชาย

 

“ไม่เป็นอะไรนะ ป้ายชื่อพวกนั้นเราทำใหม่ก็ได้เนอะ ไม่เป็นอะไร” พี่นัทเข้ามาช่วยพูดให้บรรยากาศนั้นดีขึ้น “น้องๆ ก็ทำป้ายชื่อกันใหม่ ให้สวยกว่าที่พี่ๆ ทำให้ คราวนี้พวกพี่ปีสามเขาก็จะได้เห็นไงครับว่าน้องๆ ให้ความสำคัญกับสัญลักษณ์ชั้นปีของพวกน้องๆ แถมยังทำให้พี่เขาเห็นถึงความสามัคคีของพวกเราด้วยเนอะ ดีไหม”

 

“ครับ / ค่ะ” แม้เสียงที่ตอบกลับมาจะเบาแต่ทุกคนก็พร้อมใจกันตอบออกมา

 

“วันนี้น้องๆ คงเหนื่อยกันแล้วเนอะ พี่ว่าแยกย้ายกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวพวกพี่ๆ เดินไปส่งนะ” ต๊อบพูดกับน้องๆ ก่อนจะหันไปหาเพื่อน “พี่ๆ ครับ เอากระเป๋ามาให้น้องๆ หน่อยครับ”

 

น้องปีหนึ่งทยอยเดินออกจากใต้อาคารเพื่อแยกย้ายกลับหอกลับบ้านโดยมีรุ่นพี่เดินไปส่งขึ้นรถจนครบทุกคน น้องคนไหนอยู่หอแล้วบังเอิญอยู่หอเดียวกับรุ่นพี่ก็กลับกับพวกพี่ๆ ไปพร้อมกันเลย

 

เดียร์ ทัชแล้วก็หินผายกมือไหว้รุ่นพี่ก่อนจะพากันเดินไปที่รถ ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งถึงรถที่จอดข้างกัน เดียร์ยืนหันหลงพิงรถของทัชก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา

 

“นี่มันอะไรวะเนี่ย ถึงกับต้องเผาป้ายกันเลยเหรอวะ”

 

“จริงของมึง เออ... คนที่ลืมป้ายชื่อทิ้งไว้ก็ผิด แต่ผิดถึงขนาดที่จะต้องเผ้าของทิ้งกันแบบนี้เลยเหรอวะ” ทัชเองก็เห็นด้วยกับเพื่อนซี้ “ไหนบอกว่าพวกพี่ๆ ตั้งใจทำให้ไง แล้วทำไมมาเผาของที่พวกพี่ๆ เขาตั้งใจทำกันแบบนี้วะ”

 

ทั้งเดียร์และทัชหันไปมองเพื่อนอีกคนที่มักจะมีคำตอบ แต่คราวนี้หินผาเองก็หาคำตอบมาให้เพื่อนทั้งสองคนไม่ได้ “กูก็คิดเหตุผลของพี่ๆ เขาไม่ออกเหมือนกันว่ะว่าทำไมถึงได้ทำแบบนี้ จะว่าสอนให้พวกเรารู้จักรักษาของก็คงใช่ แต่ก็ทำกันเกินไปว่ะที่มาเผาป้ายชื่อกันแบบนี้”

 

“ใช่ไหม กูก็ว่าอย่างนั้น”

 

“กูไม่ยอมแพ้หรอก!” เดียร์พูดขึ้นมาหลังจากที่เงียบกันไป “กูจะไม่ยอมให้พวกพี่วินัยนั่นมาทำอะไรไปมากกว่านี้แน่นอน”

 

“แล้วมึงจะทำยังไง” ทัชหันไปมองเพื่อน

 

“ก็อย่างที่พี่ปีสองบอกไง ป้ายชื่อโดนเผาทิ้งแล้ว แล้วไงวะ ก็ทำใหม่ได้นี่ ต่อให้โดนเผาทิ้งอีกเป็นสิบก็ทำใหม่ได้อีกเป็นร้อยไม่ใช่เหรอวะ”

 

“แล้วมึงคิดว่าเพื่อนๆ จะมาทำกับมึงไหมหล่ะ”

 

“ถึงไม่อยากทำก็คงต้องทำแล้วล่ะเพราะส่วนหนึ่งก็สถานการณ์มันบังคับ แต่เราก็เปลี่ยนจากสถานการณ์บังคับให้เป็นการตั้งใจทำได้ไม่ใช่เหรอ” หินผาพูด ดูท่าแล้วเจ้าตัวจะเห็นด้วยกับความคิดของเดียร์

 

“เราเริ่มกันสามคนก่อน แล้วก็กระจายไปถึงคนอื่นๆ เดี๋ยวมันก็ทั้งชั้นเองนั่นแหละ ถ้าเราไปคุยกับพวกมิ้นท์ พวกเปียให้มาช่วยกันคิดช่วยกันทำป้ายชื่อได้ เดี๋ยวพวกนั้นก็ชวนคนอื่นๆ มาด้วยเองแหละ พวกนั้นเป็นศูนย์กลางปีเราอยู่แล้วนี่”

 

ทัชพยักหน้ากับคำพูดของเพื่อนทั้งสองคนเริ่มมองออกว่าจะเริ่มต้นอย่างไรกันดี

 

“เออ... ก็ดีนะ อย่างนั้นพวกเราต้องคุยกับมิ้นท์กับเปียก่อน แล้วให้พวกนั้นช่วยกระจายข่าวให้ ไหนๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์ นัดเพื่อนๆ มาประชุมกันก็น่าจะได้ มาไม่ครบก็ไม่เป็นอะไร”

 

“ดีๆ แบบนั้นก็ดีนะ นัดกันมาประชุมแล้วก็ออกแบบป้ายชื่อกัน ทำให้เหมือนๆ กันให้เห็นถึงความพยายาม ความสามัคคีของพวกเรา มึงว่าดีไหมวะผา” หันไปถาม

 

หินผาพยักหน้ารับ “ดีนะ กูว่าน่าจะดีเลยแหละ ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ เดี๋ยวกลับไปกูไปตั้งกลุ่มคุย มีพวกเราแล้วก็มิ้นท์ เปีย คุยกันตรงนี้ก่อน ตกลงอะไรเรียบร้อยค่อยกระจายข่าวอีกที”

 

“ตกลงตามนั้น อย่างนั้นเราแยกย้ายกันได้”

 

“เจอกันพรุ่งนี้มึง”

 

พวกเขาแยกย้ายกันขึ้นรถก่อนที่ทัชจะขับรถออกจากลานจอดรถของมหาวิทยาลัยเพื่อตรงกลับคอนโดโดยมีเพื่อนสนิทอย่างเดียร์นั่งมาด้วยอย่างทุกที เวลาสองทุ่มกว่าๆ ในมหาวิทยาลัยแทบจะไม่มีคนแล้ว ถนนด้านนอกก็โล่ง รถไม่ติด

 

“เออมึงๆ เดี๋ยวจอดให้กูลงตรงตลาดก่อนถึงคอนโดนะ กูแวะซื้อไรกินก่อน มึงจะแวะด้วยไหม” เดียร์บอกกับเพื่อนรัก

 

“ไม่อ่ะ เมื่อตอนบ่ายแม่กูแวะมาที่คอนโด เตรียมของกินไว้ให้กูพร้อมแล้ว แต่มึงจะให้กูลงไปด้วยไหมหล่ะ”

 

“ไม่เป็นไรมึง ปล่อยกูลงตรงนั้นแหละเดี๋ยวกูเดินกลับเอง”

 

“เออๆ ยังไงก็เดินดีๆ หล่ะอย่าไปเหยียบหางหมาจนมันวิ่งกัดเข้าหล่ะ” ทัชแซวเพื่อนรักไปที แล้วก็ได้อาการแยกเขี้ยวใส่กลับมาเป็นของขวัญ

 

“เจอกันพรุ่งนี้มึง” เดียร์โบกมือลาเพื่อนทัชก่อนจะกระชับกระเป๋าเดินเข้าไปในตลาด แม้จะเริ่มดึกแต่ตลาดก็ยังคงคึกคักอยู่ ร้านอาหารมากมาย หลิ่นหอมๆ ที่ชวนให้ท้องร้องจนไม่รู้ว่าจะแวะเข้าร้านไหนดี

 

หลังจากที่เดินวนอยู่ประมาณสองรอบ และในรอบที่สามเจ้าตัวก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าร้านขายผัดไท สั่งใส่ห่อไปหนึ่งห่อ หลังจากนั้นก็ไปต่อที่ร้านน้ำผลไม้ สั่งน้ำแตงโมปั่นไปอีกหนึ่งแก้วใหญ่ ตั้งใจว่าจะพอแค่นี้ แต่ระหว่างที่จะเดินกลับคอนโด สายตาก็เหลือบไปเห็นปังเย็นแบบใส่แก้วหน้าตาน่าทาน

 

เจ้าตัวหยุดเดิน ยืนมองร้านขายปังเย็นสลับกับน้ำแตงโมปั่นในมือ

 

“ป้าคร้าบ เอาปังเย็นชาเย็นแก้วหนึ่งครับ” สุดท้ายก็เดินเข้าไปสั่งจนได้

 

ระหว่างที่รอปังเย็นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นให้เจ้าตัวรวบของไว้ในมือเดียว ใช้อีกมือล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู ยิ้มร่าเมื่อเห็นคนโทรเข้ามาก่อนจะกดรับสาย “ว่าไงครับคนสวย”

 

[ทะเล้นจริงๆ นะเราน่ะ] ปลายสายตอบกลับมาให้เดียร์หัวเราะชอบใจ [แล้วนี่เลิกรับน้องแล้วเหรอ]

 

“เลิกแล้วครับ เดียร์กำลังซื้อของกินกลับไปกิน เดินอยู่ตรงตลาดข้างๆ คอนโด”

 

[อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นก็รีบกลับนะ ตอนเดินอย่าเอาแต่เล่นโทรศัพท์นะเดียร์ ระวังตัวด้วยรู้ไหม]

 

คนฟังทำหน้ามุ่ยแม้ปลายสายจะไม่เห็น “มัมชอบทำเหมือนเดียร์เป็นเด็ก เดียร์โตแล้วนะ อายุเท่ากับฮาร์ทด้วย”

 

[ครับๆ แต่เพราะมัมเป็นห่วงยังไงล่ะครับ ยังไงก็รีบๆ กลับนะครับ แล้วจะซื้ออะไรไปกินก็อย่าเยอะนัก มันดึกแล้ว พวกน้ำหวาน ขนมหวานก็ลดๆ บ้างนะรู้ไหม]

 

คนทางนี้ได้แต่ยิ้ม ก้มมองน้ำแตงโมปั่นในมือกับแก้วปังเย็นที่คนขายกำลังส่งมาให้ หนีบโทรศัพท์เอาไว้พร้อมกับยื่นเงินให้คนขาย รับแก้วปังเย็นแก้วโตมาถือก่อนจะเดินกลับคอนโด “ครับผม เดียร์รู้แล้วครับ มัมก็ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ อย่าโหมทำงานเยอะล่ะ เดี๋ยวแด๊ดเป็นห่วง อิอิ”

 

[ลูกคนนี้นี่... รีบๆ กลับได้แล้วครับ อาบน้ำ กินข้าว แล้วก็พักผ่อนเยอะๆ นะ เอาไว้พรุ่งนี้มัมโทรไปหาใหม่]

 

“คร้าบผม เอาไว้หมดรับน้องหมดกิจกรรมแล้วเดียร์จะกลับไปหานะครับ คิดถึงมัมนะ ฝากบอกตัวเล็กกับแด๊ดด้วย สวัสดีครับ”

 

เดียร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หลังจากที่วางสายของมัมมี๊ไปแล้ว รู้สึกอยากจะกลับไปกอดไปอ้อนมัมมี๊เร็วๆ ไม่อยากจะโม้หรอกนะ แต่มัมมี๊ของเดียร์น่ะน่ารักที่สุดในโลกเลย ทั้งน่ารัก ทั้งเก่ง สุดยอดไปเลยล่ะแถมยังใหญ่สุดในบ้านด้วย

 

แต่คนที่กำลังอารมณ์ดีๆ ก็ชะงักไปเมื่อเห็นใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเดินอยู่ข้างหน้า เจ้าตัวแทบจะกระโดดไปหลบหลังเสา ชะเง้อคอออกไปมองให้แน่ใจว่าคนที่เห็นนั้นใช่คนเดียวกับที่คิดหรือเปล่า

 

“อึ๋ย! อยู่คอนโดเดียวกันด้วยเหรอวะเนี่ย” บ่นพึมพำกับตัวเอง ยามมองคนตัวสูงๆ ที่หน้าตาเถื่อนๆ เต็มไปด้วยหนวดเคราที่กำลังยืนรอลิฟต์อยู่

 

พี่วินัยหน้าโหดที่สั่งลงโทษเขาตอนที่เขาวิ่งไปชน

 

นี่ไม่ได้แค้นฝังหุ่นอะไร แต่แค่จำได้ไม่ลืมก็เท่านั้นเอง

 

เจ้าตัวยืนหลบหลังเสา ยังไม่อยากจะเดินออกไปขึ้นลิฟต์ตอนนี้ รอให้อีกฝ่ายขึ้นไปก่อนแล้วกัน ยังไม่อยากจะใช้อากาศใกล้ๆ ร่วมกัน!

 

มองจนกระทั่งแน่ใจว่าอีกฝ่ายเข้าลิฟต์ไปแล้ว และประตูลิฟต์ก็ปิดสนิทแล้วถึงได้เดินออกมาจากหลังเสา แลบลิ้นใส่ประตูลิฟต์ที่พี่วินัยคนนั้นเพิ่งจะเดินเข้าไป

 

“ไอ้พี่วินัยหน้าเหี้ยม!

 




************************************************

พี่กันต์ค่าตัวแพงค่ะ เลยยังไม่ออก แต่ก็แหม... ชื่อตอนก็บอกอยู่เนอะว่าเป็นตอนของ เจ้าน้อง พี่เลยยังไม่ออกค่า มาแค่ชื่อที่ถูกพูดถึงและความโหดของพี่วินัย นี่น้องไม่ได้แค้นอะไรเล้ยยยย จริงๆ นะ ชื่อน้องมันเถอะค่ะ ฮ่า... นี่ขนาดไม่ได้แค้นนะ ถ้าแค้นนี่น้องคงไปสั่งทำตุ๊กตาวูดูเป็นคนพี่แล้วเอาเข็มแทงๆๆๆๆ แน่นอนจ้า

 

ส่วนตอนหน้าบอกเลยก็ได้ว่าได้เจอคนพี่แน่นอนนนน สลับกันออกเนอะ แบ่งๆ กันไป ค่าตัวของตระกูลกิจไพศาลกุลกับบริสตันนี่ไม่ใช่เล่นๆ จ้า ได้ตัวมาแล้วต้องเอาออกให้คุ้มหน่อย เจอกันตอนหน้านะคะ

 

ยังไงก็ฝากติดตามแล้วก็เอ็นดูเจ้าน้องกับเจ้าพี่ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

อ่านแล้วอย่าลืมให้กำลังใจคนแต่งนะคะ จะได้มีกำลังใจแต่งนิยายให้อ่านกันค่ะ อย่าเงียบนะคะใจคอไม่ดีเลยค่ะ คอมเมนต์คือกำลังใจของคนเขียนนะคะ ^^

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 449 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #3045 krumeawnaka (@krumeawnaka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:47
    พี่กันต์ กับ เหนือเดือน คือคนเดียวกันใช่ไหม???
    #3045
    0
  2. #3044 krumeawnaka (@krumeawnaka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:46
    พี่กันต์ กับ เหนือเดือน คือคนเดียวกันใช่ไหม????
    #3044
    0
  3. #3026 earnnearn (@earnnearn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:17
    สนุกมากเลยค่า
    #3026
    0
  4. #2906 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:48
    น้องมีออร่าของความน่ารักเต็มไปหมด
    #2906
    0
  5. #2787 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:59
    น้องมันแสบ
    #2787
    0
  6. #2408 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 08:16
    น้องเดียร์ท่าจะดื้อจริงๆนะ พี่วินัยต้องลงมาปราบน้องบ่อยๆแล้วนะ สดใสเป็นพระอาทิตย์แบบนี้คนจะชอบเยอะเด้ออออ
    #2408
    0
  7. #2326 AUNG_SK (@sunanteenee09) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 08:44
    ทั้งแสบทั้งซนจริงๆเลยนะคนนี้
    #2326
    0
  8. #1852 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 14:36

    ไม่ได้แค้นแต่ไม่ลืม จะพยายามเชื่อน้องเดียร์นะคะลูก 555555555555555 ระวังพี่วินัยเขาทันเห็นนะแลบลิ้นใส่พี่เขานะ เกรียนจริงๆเลยน้องเดียร์เนี่ย มันน่าจับน้องเดียร์บีบยืดแก้มมม

    #1852
    0
  9. #728 95ja (@95ja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
    สงสัย หินผาเป็นพี่เนียน อ่ะเปล่า
    #728
    0
  10. #723 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 20:28
    ไม่คิดว่าจะได้มานั่งอ่านรุ่นลูกแบบนี้นะเนี่ย555555
    #723
    0
  11. #630 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:29
    ชอบน้องเดียร์อะนางน่ารักกกกก
    #630
    0
  12. #530 AiTemmm (@itemskyaname) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 00:36
    หินผานี่แนวพี่เนียนเลยอ่ะ ส่วนเรื่องป้ายตอนเรารับน้องเป็นอะไรที่ศักดิ์สิทธิ์มาก ฮืออออ5555555555
    #530
    0
  13. วันที่ 26 กันยายน 2560 / 09:37
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #506
    0
  14. #468 SEANNNQ' (@seannnq) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 09:07
    หินผานี่พี่เนียนรึป่าวน้อออ
    ทำสมุดเพลงยึดป้ายเผาป้ายเหมือนคณะเราเลยค่ะ ฮือ นึกละสยอง55555555555
    #468
    0
  15. #464 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:30
    สนุกดีค่า
    #464
    0
  16. #401 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 15:19
    พี่วินัยโหดนะเนี้ย
    #401
    0
  17. #236 manabi kaminaga (@manabu_sensei) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 17:17
    คิดถึงมัมมม(กลับไปอ่านแปป) พี่กันมาแต่ชื่อแต่มีความโหดและหล่อ น้อง้ดียร์นี่ดูแล้วแสบมากแน่ๆ เริ่มสงสารพี่กันแล้ว5555
    #236
    0
  18. #216 napaswan boonyasthid (@peanutpie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 17:53
    คิดถึงสองครอบครัวนี้มากๆเลย ดูท่าแล้วพี่กันต์คงต้องปวดหัวกับน้องเดียร์อีกเยอะ แสบขนาดนี้ แล้วหินผา กับพี่ฮาร์ทนี้ ยังไงๆ จะมีซัมติงกันในอนาคตมั้ยคะ ลุ้นๆ
    #216
    0
  19. #215 maimaiwhan (@maimaiwhan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 14:14
    เผาป้ายชื่อเผื่อให้น้องทำกันใหม่ด้วยความสามัคคี ^_^ ก็ยังดีกว่าลงโทษแบบไร้สาระแหละเนอะ

    ปล.นานมากกกนานจนต้องนั่งจูนว่าใครลูกใคร 5555
    #215
    0
  20. #214 94Pu[244] (@0918874584) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 13:39
    แอ้ๆ เรามีความรู้สึกว่าภูพาเป็นพี่เนียน
    #214
    0
  21. #213 Gammmmmmmmmm (@Gammmmmmmmmm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:17
    พระเอกยังไม่มีบท 55555
    #213
    0
  22. #211 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 07:11
    ปากพาจนจริงๆนะเดียร์ พูดแบบนั้นเดียวได้เรื่องอีกแน่ๆ
    #211
    0
  23. วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:52
    พี่วินัยโหดอีกแล้วทำน้องๆร้องไห้กันระงมเลย ฮากับน้องเดียร์แลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่กันต์จะเห็นไหมล่ะ
    #210
    0
  24. #209 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 09:35
    โหดมากอ้ะ การรับน้องมันก็ดีนะ แต่ต้องแลกด้วยน้ำตาตลอด จะเพราะกดดันหรือซาบซึ้งก็ตามแต่สถานการณ์ สู้ๆนะทุกคน เดียร์นี่ก็ซนจริงๆเลย วันนี้หลบได้มันต้องมีสักวันที่ต้องเจอจังๆแหละ
    #209
    0
  25. #207 _XIAMX_ (@93nine) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 22:50
    ฮืออออ เดียร์น่าร๊ากกกกกก
    #207
    0