แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,185 Views

  • 107 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,344

    Overall
    41,185

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 5 เฮียเวยไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะหนู 2 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    2 ก.พ. 62


เป็นไปได้หรือที่เธอจะนึกชอบพอโจเวย?

เมื่อเกิดคำถามขึ้น คำตอบหลายเหตุผลก็พร่างพรายออกมามากมาย ก็ใครบ้างจะไม่ชอบหนุ่มหล่อมาดนิ่ง ร่ำรวยแถมยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือเธอจนเขาต้องเจ็บตัว ไหนจะภาพเปลือยทั้งตัวที่ยังติดตาจนกระทั่งตอนนี้อีกล่ะ

“โอ๊ย... จะใจแตกเพราะหุ่นเฮียเวยจริงๆ เหรอลูกพลับ”

ครวญครางออกมาแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มซึ่งรองรับทั้งร่างของเธอได้ดียิ่งนัก ต่อให้เขากอดเอาไว้แน่นจนสุดแรงยังไม่สร้างความหวั่นไหวได้เท่าเห็นเขาเปลือยทั้งตัว

ถ้าได้แตะลงบนกล้ามท้องอันแน่นตึงจะรู้สึกอย่างไรนะ?

ถ้าได้พันนิ้วเล่นกับขนหน้าอกจะรู้สึกเพลินมือไหม?

คิดแล้วต้องอับอายพลิกตัวนอนคว่ำพร้อมดึงเอาหมอนใบนุ่มมากอดแล้วซุกลงไปทั้งใบหน้า ก่อนจะสั่งตัวเองให้หยุดคิดซอกแซกในเรือนกายผู้ชายที่ตอนนี้เขารีบร้อนออกจากบ้านไปหาแฟน!

โอ... ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ทั้งสนุกระคนเขินอายในความอยากรู้อยากเห็นที่เกิด แต่พอคิดถึงชื่ออัลลี่จางก็เหมือนมีสายฟ้าฟาดผ่ากลางร่าง แล้วยึดเอาความรู้สึกดีๆ ไปเสียหมด

ก๊อก... ก๊อก...

พิชชุดาหน้าง้ำหน้างออยู่กับความคิดวกวนของตนเอง จนไม่แน่ใจว่าอยู่ในห้องเพียงลำพังหรือไม่ สาวน้อยผงกศีรษะขึ้นจากหมอน แล้วตั้งใจฟังว่ามีคนมาเรียกหรือแค่หูแว่วไป

“คุณพลับคะ หลับหรือเปล่าคะ คุณนายให้มาตามไปกินมื้อเย็นค่ะ”

เสียงเรียกของแม่บ้านที่ดังอยู่หน้าประตู ทำให้พิชชุดาต้องผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สองมือจัดเสื้อผ้าลวกๆ แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง

“ไม่ได้หลับค่ะ เดี๋ยวพลับตามลงไป”

หลังจากแม่บ้านรับคำอย่างมีมารยาท พิชชุดาก็เดินกลับเข้ามารวบผมตึงตบท้ายด้วยการทาแป้งเด็กอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ สาวน้อยเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะเห็นว่าเลยเวลาอาหารเย็นมาสิบห้านาทีแล้ว เพียงแค่เห็นร่างสูงใหญ่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ของโต๊ะอาหารทรงกลมพร้อมโจหลิน ก็ทำให้การก้าวเดินของเธอชะงักงัน

โจเวยนั่งอยู่ในทิศทางที่พิชชุดาเดินเข้ามาในห้องอาหาร นั่นทำให้เขาได้เห็นรอยยิ้มและแววตาแห่งความดีใจของเธอ เชื่อเถอะว่าสร้างความภูมิใจให้กับคนมองยิ่งนัก

“มาลูกพลับ มากินข้าวกัน” โจหลินชักชวนเมื่อเห็นสาวน้อยทำท่าละล้าละลัง


โต๊ะมุกจีนทรงกลม มีเก้าอี้มุกอีกสิบตัววางอยู่รอบโต๊ะ ทว่าจานชามที่จัดไว้สำหรับเธอกลับวางอยู่ข้างโจเวย ส่วนโจหลินนั้นนั่งถัดไปอีกสองที่ เป็นเรื่องที่พิชชุดาไม่ได้คิดถึงเหตุผลเพราะกำลังข่มความเคอะเขิน ก่อนจะรวบรวมกำลังใจเดินไปนั่งลงเคียงข้างเขา

“วันหลังอย่าลงมาช้านะ ให้ผู้ใหญ่รอกินข้าวมันไม่น่ารัก”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเป็นคำบอกกล่าวเสียมากกว่าการตำหนิ โจหลินจึงไม่ได้ออกรับว่าอย่างไร อีกทั้งเจ้าตัวก็รับคำโดยละม่อม

“ค่ะ” พิชชุดาตอบรับพลางหยิบตะเกียบขึ้นมาไว้ในมือ

โจหลินหยิบอาหารมาวางบนถ้วยข้าวของตน พลางหาเรื่องชวนคุยเพราะไม่อยากให้อาหารมื้อแรกระหว่างกันเป็นพิธีรีตองมากนัก

“ลูกพลับเพลียรึเปล่า ตัวร้อนไหม หน้าลูกดูแดงๆ นะ” โจหลินทักท้วงตามที่เห็น ทว่าจบคำพูดลูกชายของเธอก็ทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมาย

“ไหนมาดูซิ” โจเวยบอกแล้วเบี่ยงตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย วางมือข้างหนึ่งลงบนบ่าบอบบาง อีกข้างเลื่อนขึ้นมาอังเหนือหน้าผากมน ตามด้วยข้างแก้มที่เหมือนจะเห่อแดงมากกว่าเดิม

“ตัวก็ไม่ร้อนนะ แต่หน้าแดงจริงๆ”

พิชชุดาตัวแข็งทื่อ พูดไม่ออก ตอบไม่ถูก หากคนที่คอยเป็นแม่สื่อแม่ชักยังนึกสงสัยในใจว่า... ทั้งคู่ไปญาติดีกันตอนไหน เมื่อกลางวันนี้ยังหน้าบูดหน้าบึ้งใส่กันอยู่เลย

ความจริงแล้วโจเวยไม่ได้ลืมพายสับปะรดสงบศึกเลย  จะกินหรือยังไม่ได้กินมันก็ไม่สำคัญเท่ากับความตั้งใจที่เขาบอกกับตัวเองว่าจะไม่ตั้งแง่ มองเธอเหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่พร้อมด้วยวัยวุฒิเหมือนเดิมอีก มันน่าจะทำให้เรื่องระหว่างกันดูง่ายขึ้น

“เป็นอะไรไหมลูกพลับ แก้มแดงเชียว” ไม่ถามเปล่าแต่ยังแตะหลังมือเข้าที่ซอกคอนุ่มละมุน

เขาอาจจะเคยชินกับการแตะต้องเนื้อตัวของผู้หญิงสักคน หากแต่สาววัยสิบแปดปีที่สมองยังคิดวนเวียนอยู่กับเรือนกายของบุรุษเพศนั้นยังไม่คุ้นชินกับสัมผัสแปลกใหม่

“เปล่า พลับแค่ เอ่อ... เพิ่งตื่นค่ะ” โป้ปดมดเท็จทั้งเพ ความจริงแล้วเขินจนแทบอยากมุดลงไปนั่งเอามือทาบกับแก้มที่เห่อร้อนอยู่ใต้โต๊ะอาหาร

“แน่นะ”

“อื้อ...” พิชชุดาพยักหน้ารับเร็วๆมองตามฝ่ามือของคนที่ใช้ตะเกียบคีบอาหารมาวางไว้บนถ้วยข้าวของตน

“งั้นก็กินเยอะๆ”

ไม่เพียงแค่อาหารยังมีน้ำซุปที่เขาตักใส่ถ้วยแบ่งให้อีกด้วย ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นโต๊ะอาหารที่มีถาดหมุน ไม่ว่าจะนั่งอยู่ตรงไหนก็สามารถหมุนอาหารจานนั้นมาใกล้ๆ ได้อยู่แล้ว

การเอาใจใส่บนโต๊ะอาหารยิ่งสร้างความเคอะเขินให้เกิดกับพิชชุดา แล้วท่าทีที่เธอซ่อนเร้นเอาไว้ไม่มิดชิดนั้นมีหรือจะรอดพ้นสายตาของชายเจนโลกที่ผ่านชีวิตมาแล้วสามสิบแปดปี

หากเขาเลือกที่จะเงียบด้วยความที่ไม่มั่นใจว่าความเขินอายนั้นจะเกิดขึ้นเพราะความใกล้ชิด แล้วมันจะจางหายไปเมื่อเธอออกไปพบปะคนในวัยใกล้เคียงกันหรือไม่

“พลับนึกว่าเฮียเวยจะค้างที่เพนต์เฮาส์เสียอีก” ถามออกไปด้วยหวังว่าการพูดคุยจะลดความประหม่าอายลงบ้าง แต่เธอคิดผิด

“แล้วเรารู้ได้ยังไงว่าฉันไปเพนต์เฮาส์มา”

“ก็...” แอบฟังตอนคุยโทรศัพท์ เป็นความจริงที่พิชชุดาได้แต่คิดในใจ

หากโชคดีที่คำตอบของโจหลินช่วยชีวิตสาวน้อยเอาไว้โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว “อ๋อ... แม่เคยบอกลูกพลับเองแหละว่าส่วนใหญ่แล้วแม่อยู่บ้านคนเดียว เวยจะค้างที่เพนต์เฮาส์ น้องคงคิดว่าเป็นอย่างนั้น”

หาใช่การออกหน้ารับแทน แต่เพราะโจหลินเคยคุยกับพิชชุดาเช่นนี้จริงๆ พอเห็นทั้งสองคนปรองดองกัน หน้าตายิ้มแย้มคนเป็นแม่ก็พลอยโล่งอก พูดได้เต็มปากว่าเป็นวันที่เจริญอาหารที่สุด

ถึงลูกชายของเธอจะเป็นคนพูดน้อย สุขุม ภายนอกอาจดูเย็นชา แข็งกร้าวไปบ้างแต่ก็เพราะต้องรับผิดชอบธุรกิจของครอบครัว แม้ฐานะของตระกูลโจจะมั่งคั่ง แต่การรักษาความมั่งคั่งให้ยืนยาวนั้นใหญ่หลวงนัก

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ทายาทคนเดียวของตระกูลโจผ่านอุปสรรคในชีวิตมาไม่น้อย แต่พื้นฐานของจิตใจนั้นไม่ใช่คนหยาบกระด้าง ถ้าได้รักได้เอ็นดูใครแล้ว โจเวยจะใส่ใจในรายละเอียดของคนคนนั้น เหมือนเช่นที่กำลังปฏิบัติกับว่าที่ภรรยาตัวน้อยตรงหน้านี้

หากคนที่ไม่รู้ตัวว่าในอนาคตต้องเป็นคุณนายโจก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว ความร่าเริง สดใสเลือนหายในเวลาที่ได้นั่งเคียงข้างหนุ่มใหญ่ที่ปากแข็งแต่ใจดี

************

แหม... ภาพมันติดตาเนอะ

สะกิดนิดสะกิดหน่อยก็คิดถึงฟามผาดโผนของเฮียเวยแล้ว

ความจริงเฮียเวยปกตินะจ๊ะ 

เพียงแค่ลูกพลับไม่เคยเห็นตอนฮึกเหิมพร้อมรบไง 

เลยบอกว่าตอนสงบนิ่งนี่คือ ผาดโผน

อะคึๆ

อย่าลิมตามต่อว่าเฮียเวยจะจับได้ไหม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #38 coffee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:06

    รอเฮียจับได้จร้า

    #38
    1
  2. #37 pnhoi (@pnhoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:45

    ตามกันต่อไป????????????

    #37
    1
  3. #36 Chalisa_lek (@Chalisa_lek) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:07
    ติดแล้วค่ะ มี E-book ไหมคะ
    #36
    2