กุหลาบรัตติกาล (เฮอร์ไมโอนี่~~เดรโก)

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 29 ยอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    7 พ.ค. 61

                “เฮอร์ไมโอนี่ เดี๋ยว!” แฮร์รี่ตะโกน ขณะพยายามวิ่งมาดึงแขนเฮอร์ไมโอนี่ให้หยุดฟัง แต่เธอสะบัดออกอย่างรวดเร็ว

“อย่า มา แตะ ฉัน เลย นะ แฮร์รี่” เธอเน้นชัดถ้อยชัดคำ รอนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึง งอเข่าเอามือจับที่ชายโครงเขาหายใจหอบเพื่อที่จะวิ่งตามเฮอร์ไมโอนี่ให้ทัน ยังดีที่นี่เป็นช่วงเช้ามืด ทำให้ระเบียงทางเดินว่างเปล่า มีแต่เพียงพวกเขาสามคน พวกสลิธีรินไม่มีใครวิ่งตามมาแม้แต่คนเดียว



“ฟัง...พวกเรา...อธิบายก่อน” รอนพูดปนหอบ เฮอร์ไมโอนี่กอดอกจ้องเขม็ง

“ให้ฟังอะไรอีก” เธอชักเสียงแข็ง “พวกเธอสองคนรวมหัวเล่นตลกอะไรกับมัลฟอย แล้ว แล้วยัง แล้วยังจะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดติดขัดขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า จู่ๆ ตัวเองก็เคลิ้มไปกับคำพูดของมัลฟอย และยอมให้เขา...จูบเธอ เหมือนหัวใจของเธอกำลังปั่นป่วน แฮร์รี่เห็นเฮอร์ไมโอนี่นิ่งเงียบชะงักอยู่นานจึงชิงพูดขึ้นมาว่า



“พวกเราไม่ได้เล่นตลกนะ” แฮร์รี่บอก รอนรีบเสริม



“ใช่...เรื่องทั้งหมดที่พวกเราทำไปก็เพราะ...” รอนกำลังจะเอ่ยปากเล่าเรื่องทั้งหมดให้เฮอร์ไมโอนี่ฟัง  แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูด เนวิล ลองบัตท่อมโผล่มาจากทางด้านหลังของเฮอร์ไมโอนี่ท่ามกลางระเบียงทางเดินอันว่างเปล่านั้น  และเอ่ยทักแฮร์รี่กับรอนอย่างร่าเริง



“รอน แฮร์รี่...ดีใจจังที่เจอพวกนาย ไม่ยักรู้ว่าตื่นเช้ากันขนาดนี้ นี่ฉันมีอะไรจะบอกพอดีล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่หันมองตามเสียงของเนวิล เธอเม้มปาก ขณะที่เนวิลแตะแขนเฮอร์ไมโอนี่และยิ้มอย่างตื่นๆ “เอ้อ หวัดดีเฮอร์ไมโอนี่ ดีจังที่เธออยู่ที่นี่เพราะฉันกำลังจะบอกเรื่องสำคัญ...”


“ฉันขอตัวนะ” 


                              เฮอร์ไมโอนี่ตัดบทเนวิลอย่างไม่พร้อมที่จะฟังเรื่องอะไรก็ตามที่เนวิลจะพูด ก่อนที่เธอจะแหวกวงเพื่อนทั้งสามและสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งแฮร์รี่กับรอนยืนเหวออ้าปากค้าง เพราะพวกเขากำลังจะบอกความจริงกับเฮอร์ไมโอนี่แล้วแท้ๆ เนวิลเองก็ทำหน้าเหรอหราเพราะไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาทั้งสามคน เพราะไม่มีใครบอกเนวิลเรื่องแผนที่พวกเขาทำกันอย่างลับๆ เมื่อคืนนี้


“ให้ตายเถอะเนวิล” รอนหงุดหงิดใส่ “เรากำลังจะบอกความจริงกับเฮอร์ไมโอนี่อยู่เลย” เนวิลทำหน้าเจื่อน


“ฉันไม่รู้นี่ พวกนายทำอะไรกันอยู่ แล้วทำไมเฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนโกรธๆ ล่ะ” แฮร์รี่พยายามอย่างมากที่จะห้ามตัวเองไม่ให้จับเนวิลทุ่มกับผนังห้อง



“เอ้อ แต่ก็ช่างเถอะ” เนวิลกลับมาทำน้ำเสียงตื่นเต้นอีกหน “ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกล่ะ คือฉันได้...”

“ไว้ทีหลังเหอะน่าเนวิล” รอนบอกปัดอย่างไม่ไยดี “เรารู้ว่านายเจอเทรเวอร์แล้ว มันอยู่ใต้เตียงฉัน”

“ไว้เราค่อยคุยกับนายที่หลังนะ” แฮร์รี่ตัดบทอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะหันไปพยักเพยิดกับรอนให้วิ่งตามเฮอร์ไมโอนี่ไปโดยไม่ฟังเสียงตะโกนไล่หลังที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของเนวิลเลยแม้แต่น้อย




แฮร์รี่กับรอนกลับมาที่ห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์แล้วพบว่าเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้อยู่ที่นั่น แม้รอนพยายามตะโกนเรียกให้เฮอร์ไมโอนี่ลงมาจากหอนอน ก็ไม่มีเสียงตอบรับ จนแฮร์รี่กับรอนคิดว่าบางทีพวกเขาอาจจะต้องรอให้เฮอร์ไมโอนี่ตั้งสติสักหน่อย เพราะตอนนี้เธออาจจะทั้งโกรธทั้งสับสนและไม่อยากคุยกับพวกเขาเลย แฮร์รี่กับรอนเลยตั้งใจจะรอให้เฮอร์ไมโอนี่ใจเย็นลงก่อนที่จะหาจังหวะเหมาะๆ อธิบายเรื่องทั้งหมดให้เฮอร์ไมโอนี่ฟัง





.............................................

ทางด้านของมัลฟอย เขากลับมานอนจ้องเพดานของห้องนั่งเล่นสลิธีรินอย่างหมดอาลัยตายอยาก โดยมีแพนซี่ แครบ และกอยล์ นั่งอยู่ตรงโซฟาฝั่งตรงข้าม และมองไปที่มัลฟอยเป็นตาเดียวกัน แพนซี่กอดอกนั่งไขว่ห้างและเป็นคนแรกที่เริ่มพูดอะไรขึ้นมาก่อน



“นายจะมานอนแกร่วอยู่อย่างนี้ให้มันได้อะไร เดรโก” มัลฟอยไม่ตอบโต้ ซึ่งอันที่จริงแล้วเขาควรจะหันกลับมาตอกกลับใส่หน้าแพนซี่ด้วยซ้ำว่า เรื่องทั้งหมดก็เพราะเธอนั่นแหละแต่เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะทำแบบนั้นได้ ความสิ้นหวังกำลังกัดกินความรู้สึกของมัลฟอยทีละน้อย แครบกับกอยล์ถอนหายใจพร้อมกัน




“ให้เวลาเดรโกทำใจหน่อย” แครบบอกเสียงอ่อย เมื่อเห็นคนที่เป็นเหมือนลูกพี่และเจ้านายในคราวเดียวกันกำลังหมดอาลัยตายอยาก “ยัยเลือดสี...เอ่อ หมายถึง เกรนเจอร์คงจำอะไรเกี่ยวกับเดรโกไม่ได้แล้วจริงๆ ล่ะ”



“ยัยนั่นจำได้แต่เรื่องร้ายกาจ” กอยล์บอก

“ก็แหงล่ะ เดรโกร้ายกาจกับยัยนั่นจะตาย” แครบเออออไปด้วยโดยลืมเรื่องปลอบมัลฟอยไปซะสนิท “ฉันจะได้ตอนที่เขาเสกให้หม้อปรุงยาของเกรนเจอร์ระเบิดตอนปีสี่”

“ใช่ๆ ไหนจะแอบเอารายงานวิชาแปลงร่างของยัยนั่นไปซ่อนตอนปีสามอีก”




“นี่พวกแก!” แพนซี่ตวาดแว้ดใส่ แครบกับกอยล์สะดุ้งเฮือกหยุดชะงัก เธอมองทั้งสองคนตาเขียวปั้ด “เรื่องร้ายกาจพวกนั้นมันเป็นตอนก่อนที่ยัยเลือดสีโคลนจะรักเดรโกต่างหาก”เธอพูดเสียงแข็ง มัลฟอยค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างคนไม่มีแรง




“ที่พวกแกพูดมามันก็ถูกนะ ฉันทำร้ายกาจไว้เยอะ” มัลฟอยพูดเสียงแหบแห้งเพราะความหนาวเย็นเมื่อคืนเล่นงานเขา ดวงตาสีเทามีแววเศร้าสลด “ทั้งตอนที่ไม่ได้รัก หรือตอนที่รัก ฉันก็ร้ายกาจเสมอ...”



มัลฟอยถอนหายใจอย่างหมดหวัง

“ฉันว่า...ฉันยอม...”




แพนซี่เม้มปากบางสนิท ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะสูงแหลม




“เราควรขำหรอ” กอยล์กระซิบถามแครบ ที่สั่นหน้าเล็กน้อยเมื่อมองเห็นรังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากแววตาของมัลฟอยที่จ้องดูท่าทางขบขันของแพนซี่ตรงหน้า หล่อนไม่หยุดหัวเราะและไม่สะทกสะท้านต่อสายตาอันเชือดเฉือนของมัลฟอย





“น่าสมเพช...” แพนซี่บอกเสียงเย็น “นายมันน่าสมเพชจริงๆ ทั้งห่วยแตก ไม่มีความพยายาม สงสัยจริงๆ ว่ายัยเลือดสีโคลนหลงรักคนแบบนายไปได้ยังไง”





“เออ ฉันมาน่าสมเพช” มัลฟอยตอบกลับอย่างโมโห “มันไม่มีทางไหนที่จะทำให้เฮอร์ไมโอนี่กลับมารักฉันได้เหมือนเดิม มันเป็นคำสาปนะแพนซี่ คำสาปของไอ้ต้นกุหลาบกะโหลกกะลานั่น!” ทุกคนนิ่งเงียบไม่มีใครพูดโต้เถียงกับมัลฟอยอีก มัลฟอยกระทืบเท้าเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นสลิธีรินโดยไม่รอให้ใครก็ตามเรียกเขาไว้เลย






............................................................


                แฮร์รี่กับรอนนั่งรอเฮอร์ไมโอนี่ตลอดวันจนมาถึงตอนเย็น รอนแอบบ่นอุบอิบว่าเขาหิวมากแต่แฮร์รี่ก็ยังไม่ยอมลุกไปไหนจนกว่าเฮอร์ไมโอนี่จะลงมา จนรอนต้องหยิบเอาหมากรุกพ่อมดมานั่งเล่นฆ่าเวลากับแฮร์รี่และรอนชนะไปจนเกือบสิบกว่าตาแล้ว ภาพสุภาพสตรีอ้วนถูกเหวี่ยงเปิดออก เนวิลปีนผ่านช่องภาพเหมือนเข้ามาในห้องนั่งเล่นและหันมาพบแฮร์รี่กับรอนนั่งเล่นหมากรุกพ่อมดกันอยู่ตาที่ยี่สิบ


                “แฮร์รี่ รอน อยู่นี่เอง” เนวิลร้องทักอย่างกระตือรือร้น “เมื่อเช้าพวกนายยังไม่ได้ฟังเรื่องสำคัญที่ฉันจะบอกเลยนะ”

“ฆ่าเรือของมันเลยนั่นแหละๆ” แฮร์รี่สั่งตัวม้าของเขาให้เดินไปกินเรือของรอน “เอ้อ นายมีเรื่องอะไรจะบอกนะ เนวิล”



“อ๋อคือว่า...”

“เดินไปอีห้าแล้วฆ่าควีนซะ” รอนบอกตัวหมากรุกของเขา แฮร์รี่ทำเสียงจึกจัก ดูเหมือนทั้งสองคนจะไม่ได้ตั้งใจฟังเนวิลแม้แต่น้อย ในขณะที่เนวิลพยายามอธิบายเรื่องสำคัญของเขาให้ทั้งสองคนฟัง



“...แล้วทีนี้ฉันก็เลยบอกอาจารย์ว่า เรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไง...แล้วอาจารย์เลยบอกว่าให้ฉันช่วยเขาเรื่อง...”




“ฉันจะกินม้าของนายถ้านายคิดจะกินเรือของฉัน” แฮร์รี่ขู่

“ไม่มีทางแฮร์รี่ นายกำลังพูดกับเซียนหมากรุกนะ” รอนหัวเราะอย่างมีชัย เนวิลมองทั้งสองคนสลับกันแล้วเลยรู้ว่าไม่มีใครสนใจฟังเขาเลยแม้แต่นิดเดียว



“เฮ้ พวกนาย...” เนวิลร้องเรียกให้ทั้งสองหันกลับมาสนใจ

“เอ้อ เนวิล โทษที นายว่าอะไรนะ ขอใหม่อีกหน” รอนบอกแต่สายตายังไม่ละจากตัวหมากรุกเลย



“ฉันบอกว่า ฉันกับศาสตราจารย์เสปราต์กำลังคิดค้นน้ำยาที่จะทำให้เฮอร์ไมโอนี่จำคนที่ตัวเองรักได้ ฉันหมายถึงมัลฟอยน่ะ”




“หาอะไรนะ!” รอนตะโกน

“รุกฆาต!” แฮร์รี่ตะโกน ก่อนจะคิดทบทวนประโยคที่เนวิลเพิ่งพูดได้ เขาจับไหล่เนวิลแล้วเขย่า รอนเข้าไปกอดคอเนวิลอย่างตื่นเต้น



“นายไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ย” แฮร์รี่ถามอย่างยินดี รอนแอบปัดตัวหมากรุกบนกระดานออกให้หมดเพื่อไม่ให้แฮร์รี่จำได้ว่าเขาชนะ



“แต่มันก็ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ” เนวิลบอกอย่างไม่แน่ใจเหมือนกัน “คือเราไม่มีตัวทดลองนี่ คนทดลองได้ก็มีแค่เฮอร์ไมโอนี่คนเดียว”

“เอ่อ...แล้วมันจะปลอดภัยใช่มั้ย” รอนถามอย่างลังเลเมื่อเนวิลชูขวดสีแดงสดส่องแสงเป็นประกายในมือของเขาให้รอนกับแฮร์รี่ดู

“ศาสตราจารย์เสปราต์บอกว่ามันไม่น่าเป็นอันตรายถึงชีวิตหรอก...มั้งนะ” เนวิลบอกเสียงเบาหวิว รอนทำหน้าสยดสยอง

“ปัญหาคือ...” แฮร์รี่พูดอย่างเคร่งขรึม “จะทำยังไงให้เฮอร์ไมโอนี่ยอมกินมัน”




“ก็แอบเอาใส่แก้วน้ำฟักทองของเธอสิ” เนวิลบอก รอนส่ายหน้าไม่เห็นด้วย แต่แฮร์รี่ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจรับขวดยามาจากเนวิล



“เราจะลองดู” แฮร์รี่เก็บขวดยาใส่เสื้อคลุมอย่างมิดชิด เป็นจังหวะเดียวกับที่เฮอร์ไมโอนี่ที่เดินลงมาจากหอนอน เธอมองมาที่เพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะทำเมินใส่ และก้าวเท้าออกไปจากห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์ รอนทำท่าจะร้องเรียก แต่แฮร์รี่ห้ามไว้



“ปล่อยเธอไป ตอนนี้เธอไม่ฟังอะไรพวกเราทั้งนั้นแหละ” รอนพยักหน้าอย่างรู้กัน

“หวังว่ามันจะสำเร็จนะ” เนวิลบอกอย่างตื่นเต้นเพราะถ้าสำเร็จละก็ นอกจากเขาจะช่วยเฮอร์ไมโอนี่กับมัลฟอยได้แล้ว เขายังจะได้เป็นผู้คิดค้นน้ำยาถอนคำสาปของกุหลาบรัตติกาลด้วย



...............................................


                เฮอร์ไมโอนี่เดินตรงไปยังทะเลสาบ และหวังว่าจะอยู่อย่างเงียบสงบปราศจากผู้คนใดๆ มารบกวน เธออยากนั่งสงบจิตใจเงียบๆ คนเดียว แม้ว่าข้างนอกอากาศจะหนาวเพียงใดก็ตาม มันอาจจะช่วยดับความรู้สึกร้อนรนสับสนในใจของเธอได้บ้าง เฮอร์ไมโอนี่แอบเดินหลบมุมไปยังพุ่มไม้ริมทะเลสาบที่ขึ้นหนาพอให้ซ่อนตัวจากคนอื่นๆ แล้วเธอก็พบกับคนที่เธอไม่อยากจะเจอที่สุดในตอนนี้คือ เดรโก มัลฟอย กำลังนั่งเหม่อมองน้ำในทะเลสาบที่กำลังจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ไม่มีใครรู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ แต่ก็นานพอที่จะทำให้หิมะกลบรอยเท้าของเขาไปได้ทั้งหมด หนุ่มผมบลอนด์ไม่รู้ตัวว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่จากด้านหลัง จนกระทั่งเฮอร์ไมโอนี่พยายามเดินถอยหลังกลับไปอย่างเงียบๆ แต่เธอดันเหยียบกับกองกิ่งไม้แห้งที่ถูกหิมะบดบังอยู่ มัลฟอยหันกลับมามองตามเสียงและพบกับเฮอร์ไมโอนี่

                ทั้งสองสบตากันนิ่ง

“ฉัน...” เฮอร์ไมโอนี่อึกอัก เพราะความทรงจำครั้งสุดท้ายที่พบกับมัลฟอย ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก และเธอก็โกรธกิ่งไม้กองนั้นที่ทำให้มัลฟอยรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ตรงนี้

“ไม่เป็นไร...ฉันกำลังจะไปพอดี” มัลฟอยพูดเบาๆ พลางลุกขึ้นโดยไม่มองหน้าเฮอร์ไมโอนี่อีก

“ไม่...ไม่ต้อง” เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะบอกปฏิเสธ

“ฉันไปเอง”มัลฟอยบอกสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านเฮอร์ไมโอนี่ช้าๆ เฮอร์ไมโอนี่มองตามอย่างไม่เข้าใจ มัลฟอยหยุดชะงักชั่วครู่เหมือนเขาจะทำอะไรบางอย่างในมือก่อนจะเอี้ยวตัวกลับมา พร้อมกับไฟในขวดโหลสีเขียวสดที่อบอุ่นและดูสวยงาม เขายื่นมันให้กับเฮอร์ไมโอนี่ที่มองอย่างระแวดระวัง

“เอามาให้ฉันทำไม”

“ข้างนอกมันหนาว...และ...”มัลฟอยส่งยิ้มเศร้าๆ “ถือว่าฉันขอโทษกับเรื่องเมื่อคืนที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี แต่ฉันยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่เรื่องเล่นตลก”

“ขอโทษ?” เฮอร์ไมโอนี่ทวนคำอย่างแปลกใจ เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินคำขอโทษจากปากมัลฟอย

“และต่อจากนี้...” มัลฟอยดึงมือเฮอร์ไมโอนี่ที่กระตุกเล็กน้อยเมื่อได้รับสัมผัสจากปลายนิ้วของเขา เขาวางขวดไฟสีเขียวนั่นไว้บนมือของเฮอร์ไมโอนี่อย่างอ่อนโยน “ฉันจะไม่มารบกวนเธออีก” เฮอร์ไมโอนี่ยืนนิ่งอึ้งและไม่ทันได้ตอบโต้อะไรแม้แต่คำเดียว มัลฟอยเดินจากไปแล้วทิ้งให้เฮอร์ไมโอนี่ทวนประโยคสุดท้ายด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบๆ ในใจทั้งที่ไม่ควรเกิดความรู้สึกแบบนี้ เธอถือขวดไฟสีเขียวที่มัลฟอยยื่นให้และจ้องมองมันอย่างไม่แน่ใจว่าตกลงแล้ว ระหว่างเธอกับมัลฟอย มันมีอะไรที่มากไปกว่าสิ่งที่เธอจำได้หรือเปล่า



.......................................................................................................................................

ตอนหน้าพบกับตอนจบแล้วนะคะ น้ำยาแก้คำสาปจะใช้ได้ผลหรือเปล่าก็ไม่รู้อยู่ที่คนเขียน 555

ขอบคุณทุกๆ คนนะคะที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้

รักทุกๆคนมากๆเลย อาจจะแต่งร้ายบ้างแย่บ้างก็ขออภัยมา ณ ที่นี้นะคะ



สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

322 ความคิดเห็น

  1. #293 ★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:25
    เนวิลล์ผู้น่าสงสาร เพื่อนจอมบื้อสองคนก็บื้อจนไม่สนใจ โถ
    มีแต่คนบื้อ 😂😂😂😂
    แต่ก็รักอะ ลุ้นมาก 55
    #293
    0
  2. #286 fahzella (@ffahzella) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:02
    อย่าทิ้งเรื่องนี้นะไรต์รักมากกกก รออ่านอยู่นะ เป็นกำลังใจให้นะคะ มาต่อเร็วๆน้าาาา❤
    #286
    1
  3. #285 หยดหมึก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 00:31
    สงสารเดรโกมากๆเลยค่า สู้ๆก่อนนะคะพ่อหนุ่ม ไรเตอร์รีบมาต่อเร็วๆนะคะ รออ่านอยู่เสมอค่า
    #285
    1
  4. #284 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 08:28
    ไม่น้าาา เดรอย่าเพิ่งรีบตัดใจสิ

    เศร้าอ่าา เดรจะไป อากาศหนาวๆ ยังเป็นห่วงหนูเฮอร์อีก

    หนูเฮอร์รีบรู้ใจตัวเองเร็วๆเถอะน้าาา T^T
    #284
    1