CODENAME: ZIKE เจาะรหัสดับแค้น [ E N D ]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 78,398 Views

  • 1,483 Comments

  • 1,777 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    78,398

ตอนที่ 5 : แค้นที่4: สปาย [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

แค้นที่4: สปาย [1]

มอเตอร์ไซค์คัดสีดำตัดแดงวิ่งตรงดิ่งเข้ามายังโกดังเก่าภายในตัวเมืองด้วยความเร็วสูง เขาจะดริฟท์มันด้านหน้าโกดังอย่างแรง เสียงพื้นและยางล้อเสียดสีกับพื้นจนแสบแก้วหู ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านหน้าโกดังจึงต้องรีบวิ่งมาหา พร้อมกับฉายไฟส่อง เพื่อส่งดูว่าผู้มาเยือนยามวิกาลเป็นใคร
“คุณวีรภัทรครับ! กรุณาค่อยๆ ขับมาด้วยเถอะครับ ชาวบ้านแถวนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วนะครับ” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเค้นขอร้อง ทว่าดวงตาที่อยู่ภายใต้หมวกกันน็อคกลับมองเขาด้วยความไม่พอใจ
“หุบปากแล้วเปิดประตู” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกสั่งต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน ทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับหน้าถอดสี เขารีบล้วงเข้าไปยังกระเป๋ากางเกงพร้อมกับกดปุ่มของรีโมตจิ๋วด้านใน
พื้นข้างโกดังเริ่มเปิดออก เขาจึงขี่มอเตอร์ไซค์คันนั้นเข้าไปด้านใน เมื่อประตูปิดลงชายวัยกลางคนจึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่ออีกฝ่ายไม่เอาเรื่องตน
เมื่อจอดมอเตอร์ไซค์เรียบร้อยแล้ว ไซค์จึงถอดหมวกกันน็อคออก ก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำภายในลานจอดรถ โดยไม่ลืมหยิบกระเป๋าสะพายหนังสีน้ำตาลใต้เบาะมาด้วย ร่างสูงเดินไปยังห้องน้ำด้านข้างกับลิฟต์ เขาวางกระเป๋าลงด้านหน้าอ่างล้างมือ แล้วจึงรูดซิบกระเป๋าใบนั้นออก พร้อมกับหยิบขวดน้ำยา ตลับคอนแทคเลนส์ และผ้าขนหนูสีขาวออกมาและผ้าขนหนูสีขาวออกมา
น้ำด้านในตลับถูกเททิ้ง พร้อมกับมือหนาเอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำ เพื่อล้างและเช็ดมือของตนให้สะอาด ดวงตาสีฟ้าจ้องเข้าไปยังใบหน้าของตนที่ถูกสะท้อนบนกระจก เขาใช้มือทั้งสองข้างสัมผัสดวงตาข้างขวา นิ้วกลางข้างซ้ายดันเปลือกตาบนขึ้น ในขณะที่นิ้วกลางข้างขวานั้นดึงเปลือกตาล่างลงมา นิ้วชี้สัมผัสไปบนดวงตาสีฟ้าอย่างแผ่วเบาแล้วจึงเลื่อนมันลงมา เผยให้เห็นดวงตาสีเขียวมรกต! ไซค์หยิบคอนแทคเลนส์สีฟ้าออกมาทำความสะอาด ก่อนเขาจะทำแบบเดียวกันกับดวงตาอีกข้าง
เมื่อเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดแล้ว เขาจึงสัมผัสเข้าที่เส้นผมสีน้ำตาลเข้มของตน ก่อนจะค่อยๆ ดึงมันออกมา เผยให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนใต้เน็ต เมื่อไซค์จัดแจงเก็บวิกผมสีน้ำตาลเข้มแล้ว เขาจึงดึงเน็ตผมสีดำออก มือหนาขยี้ไปที่ผมสีน้ำตาลอ่อนที่เปียกชื้นจากเหงื่อที่อับอยู่ใต้วิก ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อแทน ในขณะที่อีกข้างนั้นหยิบสร้อยคอรูปมงกุฎสีทองขึ้นมาสวมใส่ ..สร้อยคอที่บอกถึงตำแหน่งสูงสุดของหน่วยที่เขาสังกัดอยู่
เหนื่อยชะมัด..
เขาคิด พลันเสียงทุ้มที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ไซค์ต้องหันไปมองร่างสูงวัยเดียวกันที่ยืนพิงอยู่หน้าประตูห้องน้ำ
“ถ้าทางจะเหนื่อยนะ ไอ้งานสปายเนี่ย?” ร่างหนาเจ้าของผมสีส้มสะท้อนแสงยาวประต้นคอถามออกมาอย่างขบขัน ดวงตาคมสีดำสนิทดูน่ากลัวของเจ้าตัวจ้องมองไปยังร่างที่เตี้ยกว่าตนราวๆ ห้าเซนติเมตร เขาจ้องมองมายังใบหน้าของไซค์ที่ต่างจากตอนอยู่ในSS ราวกับคนละคน
“อย่าพูดเรื่องนี้ในองค์กร” ไซค์สั่งเสียงเย็น แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ
“ไม่เบื่อบ้างเหรอ ต้องมาทำอะไรแบบนี้ทุกวัน” เขาถาม
“ว่างมาถามนักหรือไงแฟนต้า?” สปายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ขณะเก็บของทั้งหมดลงกระเป๋าตน
“ก็เปล่า แค่ได้ยินเสียงไอ้บ้าตัวนึงมันดริฟท์มอเตอร์ไซค์ลั่นก็เลยมาดู” แฟนต้าตอบด้วยน้ำเสียงยียวน
“พอดีรีบ” ไซค์ตอบเสียงห้วน ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ ทำให้แฟนต้าต้องหลีกทาง
“แล้วนายจะขึ้นหน่วยเลยหรือเปล่าไซค์ หรือจะแวะไปหน่วยฉันก่อน?” เขาถามพร้อมกับยิ้มกว้าง
“วันนี้ต้องรีบกลับหน่วย” ไซค์ตอบทันที ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนเมื่อไม่ถึงชั่วโมงที่แล้ว กลับกลายเป็นเกรี้ยวกราด คิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดแน่นจนแทบจะเป็นปม ดวงตาสีเขียวมรกตเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ทำไม เกิดอะไรขึ้น?” แฟนต้าถามทันทีที่เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะของไซค์
“จินมันบอกฉันว่าหน่วยคอมพิวเตอร์ของDDC ไปแฮกเข้าแผนกมัน แต่โชคดีที่เอาข้อมูลอะไรไปไม่ได้” ไซค์กัดฟันกรอด
“คนของนายทำงานพลาด?” แฟนต้าถาม แต่ไซค์กลับส่ายหน้า
“มันไม่ได้พลาด..แต่ไม่ได้สั่งให้ทำ” ไซค์ตอบด้วยท่าทางนิ่งเฉย
“นายเลยจะรีบไปที่หน่วยงั้นเหรอ ไปพักก่อนไม่ดีกว่าเหรอฮะ เพิ่งไปรับส่งนังนั่นไม่ใช่หรือไง” แฟนต้าถาม พร้อมเอ่ยถึงน้ำฟ้า
“ไม่เป็นไร” ไซค์ตอบเสียงห้วน แต่คำตอบนั้นทำให้แฟนต้าต้องถอนหายใจ
“นายจะบอกว่าฉันอาจประมาทจนทำงานพลาดได้อย่างนั้นสินะ?” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แฟนต้าจึงเค้นเสียงหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง พร้อมกับแสยะยิ้มกว้างด้วยท่าทางเดียวกัน
“ก็ไม่รู้สินะ? แต่หมารับใช้ DDC อย่างพวกเราทำงานพลาดได้ซะที่ไหนล่ะ? นายก็รู้กฎขององค์กรเราดีที่สุดไม่ใช่หรือไง?” แฟนต้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน ก่อนจะกดไปที่เลขสี่และเจ็ดทันทีพร้อมกับลิฟต์ที่เคลื่อนตัวลง
“หึ ทำไมฉันจะไม่รู้กฎพวกนั้นดีล่ะ? ในเมื่อคนที่จัดการกับไอ้พวกแหกกฎนั้นก็คือฉัน ” ไซค์เอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้มเย็น
“เหอะๆ เกิดเป็นนายนี่ลำบากชะมัดอะไซค์ ทั้งต้องดูแลระบบของDDC จัดการไอ้พวกทำงานพลาด แถมยังต้องไปเป็นสปายในSS อีก” แฟนต้าเอ่ยอย่างขบขัน แต่ไซค์กลับถลึงตามองเขาด้วยความเกรี้ยวกราด
“ฉันว่าฉันบอกนายไปแล้วนะแฟนต้า ห้ามพูดเรื่องสปายเด็ดขาด! รู้อยู่ว่าในองค์กรเราก็มีสปายของไอ้พวกสวะนั้น” ไซค์ต่อว่า แฟนต้าที่ได้ยินดังนั้นจึงต้องหลุดหัวเราะในลำคอ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสี่ ไซค์จึงก้าวออกไป
“จะเชือดไอ้พวกทำงานพลาดเมื่อไรเรียกฉันด้วยแล้วกัน” แฟนต้าเอ่ยในขณะที่ไซค์เดินออกไปจากลิฟต์ พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เมื่อประตูลิฟต์ปิดลงร่างสูงของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีจึงเดินไปตามทางข้างหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตลอดเส้นทางนั้นต่างไม่มีใครกล้าที่จะสบตากับเขาแม้แต่คนเดียว
เมื่อเดินไปได้ราวๆ ยี่สิบเมตร เขาจึงมาหยุดตรงหน้าห้องกระจกสีฟ้าอ่อน มือหนาผลักเข้าไปยังห้องนั้นอย่างแรง โดยไม่แม้แต่จะมองป้ายด้านบน
CM Institute (หน่วยคอมพิวเตอร์)
เมื่อไซค์เดินเข้าไปสายตาหลายสิบคู่จึงหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน พร้อมกับแรงกดดันภายในห้องที่เพิ่มขึ้นสูง เสียงของระบบคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมายดังอย่างไม่ขาดสาย เหล่าพนักงานด้านในต่างนั่งประจำอยู่กับตำแหน่งของตน ไซค์ปรายตามองพวกเขาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
เขาเดินตรงไปยังโต๊ะขนาดใหญ่ที่มีเอกสารมากมายกองอยู่ด้านข้าง หน้าจอคอมพิวเตอร์สามตัวถูกต่อเข้าด้วยกันพร้อมด้วยคีย์บอร์ดหลายตัว นิ้วเรียวของไซค์เคาะไปบนโต๊ะที่มีร่างหนาวัยราวๆ ยี่สิบหกปีนั่งทำงานอยู่ ดวงตาคมกริบของเจ้าของโต๊ะเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดการทำงาน ก่อนใบหน้าของเขาจะซีดเผือดลงทันทีที่เห็นว่าใครเป็นผู้ที่มารบกวน
“ส่งรายงานทั้งหมดมารวมทั้งเรื่องนั้นด้วย” ไซค์สั่งเสียงห้วน โดยไม่สนว่าคนตรงหน้าอายุมากกว่าตน
“ครับหัวหน้า!” คนอาวุโสกว่าขานรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไซค์จึงเดินเข้าไปยังห้องกระจกสีฟ้าอีกห้องด้านหลังโต๊ะ
“มาแล้วงั้นเหรอคะ?” เสียงหวานของลิน หญิงสาวที่ไซค์อ้างว่าเป็นพี่สาวตนเมื่อครู่ดังขึ้นมาจากด้านข้าง ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีดำปลายน้ำเงิน ใบหน้าสวยมีแว่นตาสีน้ำเงินเป็นประกายประดับอยู่ ดวงตาสีน้ำเงินจากคอนแทคเลนส์จ้องมองร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอของตนตามเดิม
“อืม” เด็กหนุ่มเดินไปยังโต๊ะที่เต็มไปด้วยหน้าจอและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย ด้านข้างของโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสารที่ถูกแยกประเภทอย่างเป็นระเบียบ ไซค์เปิดระบบทั้งหมดเพื่อตรวจเช็ก ในขณะนั่งลงบนเก้าอี้ พลันเสียงเคาะประตูจึงดังขึ้น พร้อมกับที่ชายเมื่อครู่ที่ห้องยกกองเอกสารเข้ามา
“เอกสารส่วนที่เหลือผมกำลังคัดอยู่ครับ คาดว่าคงใช้เวลาไม่นานนัก” เลขาหน่วยคอมพิวเตอร์รายงานตามจริง ไซค์จึงพยักหน้า ในขณะที่กำลังตรวจสอบระบบทั้งหมดขององค์กร แต่แล้วเขากลับเงยหน้าขึ้นถามเลขาของตนด้วยความไม่เข้าใจ
“ฤทธิ์.. เราได้ติดตั้งระบบป้องกันของหน่วยวิจัยใหม่หรือยัง?” คำถามของเขาทำให้รองหัวหน้าสาวกับเลขาหนุ่มต้องหันมามองคนที่เด็กที่สุดด้วยความฉงน
“ผมสั่งคนให้ติดตั้งระบบแล้วครับ ตอนนั้นรองหัวหน้าเองก็อยู่ด้วย” ฤทธิ์เอ่ยตอบ ก่อนจะมองไปยังลินที่พยักหน้ายืนยัน พลันสีหน้าของไซค์จึงตึงเครียดขึ้นมา ดวงตาสีเขียวมรกตวาวโรจน์พร้อมกับจ้องมองข้อมูลตรงหน้าด้วยความโกรธา
“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอคะ?” ลินถาม ไซค์จึงตวัดสายตาไปยังเธอ พร้อมกับกดส่งลิงค์บางอย่างให้
“Gray Hat!” ทันทีที่เธอเปิดดู ก็ต้องหลุดร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก
Gray Hat Hacker หรือ แฮกเกอร์หมวกเทา หนึ่งในสี่ประเภทของแฮกเกอร์ทั้งหมด พวกเขาคอยหาช่องโหว่ของระบบเว็บไซต์หรือระบบองค์กรต่างๆ เพื่อเผยแพร่ลงอินเตอร์เน็ต พวกเขาถือเป็นแฮกเกอร์จำพวกที่ทั้งดีและร้ายในคราเดียวกัน
ดีที่ชี้ช่องโหว่ให้องค์กร และร้ายที่เผยแพร่ข้อมูลนั้นกับสาธารณะ!
“ใช่ ลินเธอรีบลบเว็บนั้นซะ ฤทธิ์นายไปหาตัวคนที่วางระบบมาให้เจอ! เอามาพร้อมไอ้โง่ที่เจาะระบบSS วันนี้เลย! มันทำบ้าอะไร ระบบถึงได้มีช่องโหว่ขนาดนี้! ฉันจะรีบตรวจสอบระบบทั้งหมดเองว่ามีช่องโหว่อีกไหม” ไม่ต้องให้ย้ำ ฤทธิ์รีบวิ่งออกไปตามคำสั่ง ในขณะที่ลินรีบจัดการข้อมูลบนเว็บไซต์นั้น..
ก่อนที่องค์กรคู่อริของพวกเขาจะพบ!
“แล้วเรื่องGray Hat นั้นล่ะคะ?” เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ ..เหตุใดคนตรงหน้าถึงยอมปล่อยแฮกเกอร์รายนั้นให้ลอยนวลไปได้ล่ะ?..
“ถ้ามันเป็นGray Hat เราก็จะส่งYellow Hat ไปหามัน” ไซค์เอ่ยเสียงเหี้ยมพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน มือหนาข้างซ้ายล้วงโทรศัพท์ทั้งสามในกระเป๋าออกมาทันที ในขณะที่มืออีกข้างรัวแป้นคีย์บอร์ดอย่างไม่ขาดสาย เพื่อหาช่องโหว่ที่เหลือ ดวงตาของเขาปรายตามองสีโทรศัพท์ของตน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์สีดำขึ้นมากดหมายเลขโทรศัพท์ที่จำได้ พร้อมกับหยิบหูฟังขึ้นมาสวมไว้
‘ว่าไง?’ เสียงทุ้มกวนประสาทดังจากปลายสาย ทำให้ไซค์คิ้วกระตุก
“หาตัวเกรย์แฮตที่เผยแพร่ข้อมูลหน่วยฉันที” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่อีกฝ่ายกลับยังคงใช้น้ำเสียงกวนประสาทกลับมา
‘แหม่ บทงานด่วนล่ะโทรมาจังนะ งานปกติไม่มีมาให้บ้างหรือไง?’ อีกฝ่ายตอบกลับมาเสียงใส ทำเอาไซค์ต้องกัดฟันกรอด เขาถอนหายใจเพื่อระงับอารมณ์
“จะทำไม่ทำ? ถ้าไม่ทำฉันจะไปจ้างคนอื่น” ไซค์เอ่ยเสียงเครียด
‘มีเยลโลว์แฮตคนไหนที่นายเชื่อใจมากกว่าฉันอีกเหรอไง?’ อีกฝ่ายถามต้อน
“แค่มีเงินพวกYellow Hat อย่างนายมันก็กระดิกหางตามมาเป็นฝูงแล้วไม่ใช่หรือไง?” ไซค์ย้อนกลับอย่างรู้ทัน แฮกเกอร์ประเภทนี้เป็นแฮกเกอร์ที่เห็นเงินเป็นพระเจ้า พวกเขารับงานโดยไม่สนว่างานนั้นจะถูกหรือผิดกฎหมาย ขอแค่มีเงินจ้างไม่ว่างานไหนพวกเขาก็จะรับทำ
‘แต่ถ้าเยลโลว์คนอื่นรับงานจากองค์กรอรินายมา นายไม่ซวยเลยเหรอ? พ่อหัวหน้าหน่วยคอมพิวเตอร์แห่งDDC’ อีกฝ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงชอบใจ
“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะลูมเมอร์.. จะรับงานหรือไม่ตอบมาให้ไว ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับนาย” ไซค์ถามด้วยน้ำเสียงที่ใกล้จะหมดความอดทน ลินปรายตามองหัวหน้าตนด้วยความหวาดผวากับบรรยากาศที่เริ่มคุกรุ่นและตึงเครียดที่แผ่ออกจากร่างเขา
‘รับสิ! ถ้าเป็นงานที่นายขอให้ช่วย ยังไงฉันก็รับหมดแหละ’ เขาเอ่ยเสียงหวาน
“ก็ดี” ไซค์ตอบเสียงห้วน
“แต่อย่าลืมไปเที่..” ไม่ทันที่จะพูดจบ ไซค์จึงกดตัดสาย แล้วจึงส่งรายละเอียดให้อีกฝ่าย
ผ่านไปไม่นาน ฤทธิ์จึงวิ่งเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับรายงานหัวหน้าตนด้วยใบหน้าขาวซีดที่เต็มไปด้วยเหงื่อใส น้ำเสียงและลมหายใจติดขัดถูกเอ่ยอย่างรวดเร็ว
“ห..หัว..หัวหน้า หัวหน้าครับ! ผมเจอคนที่มันวางระบบส่วนนั้นแล้วครับ!” ฤทธิ์เอ่ยอย่างเหนื่อยหอบ ทำให้ไซค์และลินต้องเงยหนาขึ้นมาจากหน้าจอของตน
“คนที่เจาะSS ล่ะ?” เขาถาม ขณะหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าตน
“อยู่ในกลุ่มเดียวกันครับ” คำตอบนั้น ทำให้ไซค์คิ้วกระตุก ลินที่พอจะเดาอารมณ์ของหัวหน้าตนออก จึงต้องเอ่ยแทน
“พาตัวพวกมันเข้ามา” ลินสั่ง ฤทธิ์จึงเปิดประตูออก พร้อมกับร่างหนาและร่างบางรวมสี่คนจะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหวาดผวา
“หัวหน้า.. พ..วก.. พวกเราขอโทษที่ทำงานผิดพลาดค่ะ” หญิงสาวเพียงคนเดียวเอ่ยด้วยใบหน้าซีดเผือด น้ำใสเริ่มคลอขึ้นมาบนดวงตาสีดำสนิทของเธอ ไม่ต่างจากร่างหนาอีกสามคน เธอจึงโยนปืนสีเงินกระบอกหนึ่งไปยังร่างที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหน้า
“คงรู้นะ ว่าต้องทำยังไง” คำพูดของลิน ยิ่งทำเหล่าลูกน้องยืนตัวสั่น ไม่กล้าที่จะจับปืนขึ้น ฤทธิ์จึงต้องเอ่ยเร่ง
“หรือพวกนายอยากให้หัวหน้าเป็นคนลงมือแทน?” เขาถาม ก่อนชายคนหนึ่งจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“พวก..พว..กเรา..พวกเราขอโอกาสแก้ตัวได้หรือไม่..ท่านหัวหน้า?” เสียงทุ้มอ้อนวอนเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่า ทว่าไซค์กลับยังคงไม่สนใจ ลินจึงต้องเอ่ยต่อ ก่อนที่หัวหน้าของเธอจะหมดความอดทน
“ตอนที่รับพวกนายเข้ามา ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าพวกนายกล้าทำงานพลาดแม้แต่นิดเดียว นั้นก็หมายถึงชีวิตของพวกนายDDC ของเราจะต้องไม่มีความพลาด! ถ้าพวกนายรู้จักตรวจเช็กระบบให้ดีเสียก่อน เรื่องก็คงไม่เป็นอย่างนี้! แถมยังมีไอ้บัดซบในกลุ่มพวกนายสะเหล่อไปเจาะระบบของSS อีก ดีนะที่ทางนั้นเห็นแค่เป็นการก่อกวน ไม่ใช่การประกาศศึก!” ลินตวาดลั่น ก่อนเธอจะจัดการถอนรากถอนโคนเว็บไซต์ที่พบ
“แต่.. แต่พวกเราแค่ผิดพลาดเป็นครั้งแรกนะคะหัวหน้า! ถ...แถมเราไม่รู้ด้วยว่าใครกันที่เจาะ SS” พนักงานสาวเอ่ยราวกับจะปล่อยโฮ ทว่าสัญชาตณาญกลับบอกว่าเธอไม่ควรทำเช่นนั้น
เพราะบุคคลตรงหน้าเธอนั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความตาย!
“ฉันให้โอกาสพวกนายตายด้วยมือตัวเอง” ไซค์เอ่ยราวกับไร้ความรู้สึก ดวงตาสีเขียวจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้า ก่อนชายอีกสองคนที่ยังไม่ได้เอ่ยอะไรจะตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

___________________________________________________________________

สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เพจ พิราบนักฝัน เพนกวินนักฝัน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1481 Mind-kun (@2582584284856384) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 13:30
    อุ้ย!! โหด
    #1481
    0
  2. #1452 1235421 (@1235421) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 04:45
    มันส์มาก
    #1452
    0
  3. #30 !o_[D]esTinY_o! (@blackjoker) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 08:13
    โอ้ว
    อัพแล้ว><
    แงๆ รอมานานแสนนาน
    รีบๆอัพน้า*-*
    #30
    0