Zen กับสายเลือดที่สาบสูญ

  • 98% Rating

  • 13 Vote(s)

  • 112,980 Views

  • 1,198 Comments

  • 2,051 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    21

    Overall
    112,980

ตอนที่ 35 : ดาบต้องสาป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 ก.พ. 58

ท่านปู่ครับ... คือ จริงๆแล้วมีดเล่มนี้มันคือดาบส่วนล่างที่ขาดหายไปของดาบลาติโซน่า...ที่ท่านปู่มีครับ

“!!1”

เซนบอกความจริงไปตรงๆเกี่ยวกับมีดที่เขาถืออยู่ เพราะยังไงซะหากเขาเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไปมันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี จึงเลือกที่จะบอกผู้ใหญ่ไว้ก่อนซึ่งมันก็ทำให้ชายชราตรงหน้าเซนนั้นมีสีหน้าตื่นตกใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่คาดคิดว่าเด็กตัวกระเปี๊ยกแค่นี้จะถือครองส่วนล่างของดาบในตำนาน

ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงรึ? เซนผู้อาวุโสถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาด แต่ถึงคำตอบที่ออกมาจะไม่เหมือนเดิมก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าดาบอีกส่วนที่อยู่ในกล่องไม้นั้นมันกำลังเรียกหามีดสนิมที่ตอนนี้กลายเป็นมีดคมๆอันวิจิตรแล้ว

ผมว่าถ้าดูเองน่าจะดีกว่านะครับ ...และผมก็มีสิ่งที่จะขอร้องด้วยเซนกล่าวพร้อมทั้งเดินไปยังกล่องไม้ที่ตอนนี้กำลังสั่นกุกกักๆเหมือนกับว่ามีคนถูกขังอยู่ข้างในนั้นและกำลังร้องเรียกหาคนช่วยยังไงยังงั้น

เซน เจ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าก็รู้ว่ามันคือดาบต้องสาป ถ้านำมันมาประกอบกันล่ะก็... ต่อให้เป็นข้าก็ไม่รู้ว่าจะรับมือไหวไหม เพราะงั้นเอามีดเล่มนั้นออกไปให้ห่างๆทีเถอะชายชราเอ่ยห้ามเซน เซนจึงหยุดและหันมาตอบกับผู้เฒ่า

ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมรู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำเซนกล่าวพร้อมทั้งยิ้มยิงฟันให้ชายชรา ทำให้เขาเป่าปากโล่งใจที่เซนไม่ทำอย่างที่เขาคิด

ฟู่~ งั้นก็ดีแล้ว ปู่ว่าถ้าเจ้านำมันมารวมกันนะคงเกิ- -เห้ยยยังไม่ทันที่ชายชราจะหายโล่งอกดี ก็พบว่าเซนได้เปิดกล่องไม้ขึ้นและนำมีดของตนหรือส่วนล่างของดาบลาติโซน่าไปวางไว้ในส่วนที่มันควรจะอยู่ และปรากฏว่าทันทีที่เซนวางดาบส่วนล่างลงไปติดกับส่วนบนมันก็เกิดแสงสีขาวขึ้น ณ ตำแหน่งที่มันขาดแยกกันและไม่นานก็เชื่อมต่อกันเองอัตโนมัติ

ในตอนนี้ทั้งสองต่างก็เงียบเพื่อดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นซึ่งผู้เฒ่าอาวุโสก็ได้ชูมือตั้งเตรียมรับมือสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น แต่พอผ่านไปประมาณสองนาทีก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนอกเสียจากความจริงที่ว่า ดาบลาติโซน่าได้กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างที่มันควรจะเป็นแล้ว

เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรน่าเป็นห่วง เซนก็เดินไปหวังจะหยิบดาบขึ้นมาตรวจสอบซึ่งท่านผู้เฒ่าก็หวังที่จะห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะตอนนี้ดาบลาติโซน่าในตำนานได้อยู่ในมือเซนเรียบร้อยแล้ว

เห็นมั้ยครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่ว- อึกก!” ทันทีที่เซนหยิบดาบสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งมีลวดลายสวยงามประดับไว้ตามใบดาบและดูไม่มีพิศมีภัยดาบทั้งเล่มก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำไร้ซึ่งลวดลาย เซนรู้สึกว่าตอนนี้ดาบเล่มนี้กำลังพยายามจะกลืนกินเขาโดยหารส่งกระแสความมืดผ่านมือของเขาที่กำลังกำดาบแน่น

เซนพยายามคลายมือออกจากดาบแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เขาจึงร้องเรียกคามานในใจให้ช่วยจัดการกับเรื่องนี้ด้วยเพราะเธอสัญญาไว้แล้วว่าจะจัดการในส่วนนี้เอง ซึ่งทันทีที่เซนเรียกหาคามานคามานก็ไม่ได้ตอบรับในทันทีจนผ่านไปครู่หนึ่งเธอจึงบอกว่ากำลังพยายามกำจัดความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจของเขาอยู่

ท่านผู้เฒ่าที่เห็นว่าเซนกำลังจะถูกกลืนกินก็พยายามวิ่งเข้ามาหมายจะปลดดาบออกจากมือของเซน แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวก็มีคลื่นสีดำความเข้มข้นสูงออกมาจากดาบสะบัดใส่ตัวเขาจนกระเด็นกระทบผนัง

เซนที่ตอนนี้เห็นว่าตนเองสติเริ่มเลอะเลือนก็คิดจะลองรีดพลังธาตุแสงออกมาต้าน แต่ยังไม่ทันได้ทำตามความคิดของตนเขาก็หมดสติไปเสียก่อน

               

ไอ้พวกชั่วช้า’ ‘ไอ้พวกเลวทราม’ ‘ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด’ ‘ข้าจะฆ่า..ข้าจะฆ่าพวกมัน!!

เซนที่ตอนนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในสถานที่แปลกๆที่รอบๆเต็มไปด้วยป่า หมอก และความมืด ซึ่งหลังจากเดินสำรวจได้ไม่นานจู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงปริศนาของผู้ชายมาจากทางด้านหน้าซึ่งกำลังก่นด่าอะไรบางอย่างด้วยความเคียดแค้น

เมื่อเดินแหวกแมกไม้ไปตามทิศทางของเสียงนั้น เซนก็พบกับดาบสีขาวเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งซึ่งเสียบไว้กลางเนินศพนับร้อยพร้อมกับมีแสงนวลของพระจันทร์ที่สาดส่องลงมายังดาบเล่มนั้นเหมือนกับพยายามจะปลอบประโลมมันให้หายจากความเศร้าและความเคียดแค้น

ไม่ทราบว่า นั่นเสียงใครเหรอครับเซนเอ่ยทักไปยังกองเนินศพซึ่งหากเป็นเด็กปกติคงจะกรีดร้องกับภาพที่เห็นตรงหน้าไปแล้ว แต่กับเซนที่เคยผ่านเรื่องราวร้ายๆมามากภาพที่เขาเห็นจึงไม่อาจสั่นคลอนจิตใจของเขาได้

เจ้าได้ยินเสียงข้ารึ?เสียงปริศนาตอบกลับมาซึ่งเป็นเสียงเดียวกันกับที่เซนได้ยินในตอนแรก

ได้ยินครับ แต่ไม่ทราบว่าคุณอยู่ตรงไหนเหรอครับเซนตอบกลับเสียงปริศนาพร้อมทั้งถามหาตำแหน่งเจ้าของเสียงนั้น เพราะบรรยากาศในตอนนี้เริ่มมีหมอกลงมาปกคลุมทัศนียภาพเบื้องหน้าแล้วทำให้เขามองอะไรได้ไม่เกินสามเมตรจึงเอ่ยถามออกไป ซึ่งในตอนนี้เซนจะจำเรื่องราวข้างนอกไม่ได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้เซนไม่รู้ว่าดาบที่ปักอยู่กลางเนินศพนั้นคือดาบอะไร

ข้าอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้วและอาจจะอยู่ตรงนี้ไป...ชั่วนิรันดร์

แต่ทำไมผมไม่เห็นคุณเลยล่ะเซนถามกลับอีกครั้งเพราะต่อให้มองไปทางไหนก็เจอแต่ศพที่กองเกลื่อนกลาดและที่เนินศพตรงหน้าก็มีเพียงแค่ดาบเล่มเดียวเท่านั้นและรอบๆก็ไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งมีชีวิต

....ไร้เสียงอันใดเอื้อนเอ่ยตอบโต้เซน ตอนนี้ทุกอย่างกลับไปเงียบเหมือนครั้งแรกที่เซนลืมตาตื่น ณ สถานที่นี้

เซนพยายามร้องเรียกหาเสียงปริศนาแต่ที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงสะท้อนก้องของตัวเองเท่านั้น เขาจึงเดินไปยังกองศพที่มีดาบปักไว้อยู่ซึ่งเป็นทิศทางของเสียงที่เขาได้ยินในตอนแรกพร้อมกับคิดเล่นๆว่าบางทีเจ้าของเสียงนั้นอาจจะถูกกองศพทับเอาไว้อยู่ก็เป็นได้

เมื่อเดินมาถึงจุดที่มีดาบสีขาวเล่มยาวปักไว้ เซนก็เดินมองหาคนที่อาจจะยังไม่ตายรอบๆกองศพเผื่อจะเห็นเจ้าของเสียงนั้น แต่ยิ่งค้นหาเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเจอผู้รอดชีวิต เขาจึงปีนขึ้นไปบนกองศพพร้อมทั้งใช้สายตาอันเฉียบคมมองไปรอบๆแต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติก่อนจะนั่งลงพักเหนื่อย

เมื่อไม่เห็นวี่แววว่าจะเจอเจ้าของเสียงปริศนานั้น เซนจึงยันตัวขึ้นยืนโดยใช้ดาบสีขาวที่ปักอยู่บนศพข้างๆที่เขาเห็นตอนแรกเป็นตัวค้ำแต่ปรากฏว่าทันทีที่เซนจับดาบ จู่ๆดาบเล่มนั้นก็เรืองแสงสีขาวนวลพร้อมทั้งคราบเลือดเกรอะกรังที่ติดตามใบดาบในตอนแรกก็หายไป

-นี่มันเซนที่เห็นว่าดาบเล่มนี้ไม่ธรรมดาจึงดึงดาบส่วนที่เหลือออกมาให้พ้นจากกองศพและชูขึ้นดูด้วยตาที่วาวเป็นประกาย

ในที่สุดเราก็ได้พบกัน...เผ่าพันธุ์แห่งข้า...ขอบคุณที่ปลดปล่อยและไม่ทอดทิ้งกัน เสียงๆหนึ่งดังมาพร้อมกับสายลมที่พัดผ่านจุดที่เซนยืนอยู่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้เซนที่ยืนบนกองศพก็โงนเงนไปมาก่อนจะล้มไถลลงไปตามพื้น

อั่ก…” สิ้นเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวดจากการที่หัวกระแทกโดนอะไรบางอย่างของเซน จู่ๆก็มีแสงสว่างมาจากดาบที่เขาถือมาด้วย มันเรืองแสงจ้ามากขึ้นๆจนเซนไม่สามารถมองได้ด้วยตาเปล่า เขาจึงหลับตาลงเพื่อหลบแสงนั้นก่อนที่สติรับรู้จะหายไป...

เซน เซน เจ้าเป็นยังไงบ้างเสียงของใครบางคนที่ดูคุ้นหูดังเรียกเขาทันทีที่เริ่มได้สติรับรู้สิ่งรอบข้าง เซนกระพริบตาเพื่อปรับภาพให้คมชัดขึ้นเพราะเมื่อกี้ภาพที่เขาเห็นมันพร่ามัวไปหมด

เมื่อเซนรู้สึกว่าอาการปวดหัวและตาพร่ามัวของเขาหายกลับไปเป็นปกติ เขาก็มองไปรอบๆเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นพลันสายตาก็ไปพบกับท่านปู่หรืออาจารย์ประจำชมรมตำนานและประวัติศาสตร์กำลังยืนจ้องเขาอยู่ เซนจึงคิดจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรเจ้าตัวก็เป็นฝ่ายถูกถามซะก่อน

เจ้าคือใครเสียงแหบพร่าแต่ดุดันดังออกจากปากของชายชรารูปร่างสูงใหญ่ ตอนแรกเซนนึกว่าท่านปู่ล้อเล่นแต่เมื่อเห็นสายตาดุดันที่จ้องมองมายังเขาทำให้เซนรู้ว่านี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่ๆ

-ผม เซนครับ ทำไมเหรอครับท่านปู่เซนตอบอย่างกล้าๆกลัวๆพร้อมทั้งก้มหน้าหลบสายตาชายชรา และทันทีที่เซนก้มหน้าพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นว่ามือข้างขวาของตนนั้นกำลังจับดาบสีขาวเล่มหนึ่งอยู่ เมื่อพินิจพิเคราะห์ดีๆว่าทำไมตัวเองถึงได้มานอนจับดาบอยู่ตรงนี้ เซนจึงจำเรื่องราวก่อนที่ตนเองจะสลบไปรวมถึงเรื่องราวที่ได้สนทนากับเสียงปริศนานั่นด้วย

ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่าจำได้แล้วสินะในระหว่างที่เซนกำลังใช้ความคิด อาจารย์วัยเกษียณก็เอ่ยขึ้นแทรก เซนจึงพยักหน้าช้าๆก่อนจะกล่าวขอโทษ

ขอโทษครับท่านปู่ ที่ผมบุ่มบ่ามทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน

ทันทีที่ชายชราได้ยินคำขอโทษออกมาจากปากเซน เขาก็ยิมพร้อมทั้งลูบเครายาวของตัวเองก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปว่า

อืม รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว ดีนะที่ดาบนี่มันยอมรับเจ้าไม่งั้นเจ้าคงโดนมันกลืนกินเป็นแน่ คราวหลังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกล่ะ ส่วนเรื่องดาบ...ถือซะว่าส่วนบนนั้นข้าให้เจ้าละกัน ยังไงซะมันก็คงจะดีกว่าหากไปอยู่ในมือของผู้ที่มีอนาคตไม่ใช่อยู่กับไอ้แก่หนังเหี่ยวที่รอความตายเช่นข้าหลังจากชายชราพูดจบ เซนก็มีสียิ้มแย้มพร้อมทั้งกล่าวขอบคุณด้วยความดีใจ

ขอบคุณมากครับท่านปู่ ขอบคุณมากๆครับ

ไม่เป็นไรๆ เมื่อไม่มีอะไรแล้วเจ้าก็รีบกลับหอซะเถอะนี่ก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้วหลังจากรับคำขอบคุณเสร็จ ชายชราก็ไล่ให้เซนกลับหอเพราะตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำแล้ว ทำเอาเซนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองสลบไปนานขนาดไหนต้องรีบเอ่ยลาชายชราทันที ก่อนจะแนบดาบกับตัวและออกตัววิ่งกลับหอทันที

 

นี่เซนๆ เป็นอะไรรึเปล่าทำไมดูง่วงจังล่ะ หรือเพราะเรื่องที่สลบเมื่อวานจูเลียเอ่ยทักเซนรวมถึงถามไถ่อาการหลังจากเห็นว่าเขามีท่าทางสลึมสลือเหมือนคนนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ จึงเป็นห่วงว่าเซนอาจจะได้รับผลข้างเคียงจากเรื่องที่เขาสลบไปโดยไม่ทราบสาเหตุ

ไม่มีอะไรหรอก ขอบคุณที่เป็นห่วงนะพอดีเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยเซนตอบตามความจริงเพราะเมื่อคืนนี้เขาท่องสูตรเวทย์ประยุกต์และสมการเวทย์ต่างๆจนดึก และเขาก็ท่องแบบนี้มาหลายคืนแล้วด้วยทำให้ตอนนี้เซนจำได้เกือบจะหมดเล่มแล้ว

งั้นเหรอ ถ้าไม่ไหวก็บอกนะเดี๋ยวฉันพาไปห้องพยาบาลเอง จะเป็นพยาบาลคอยดูแลนายอย่างใกล้ชิดเลยล่ะจูเลียตอบกลับเสียงใสก่อนจะหันหน้าไปคุยกับเซลีนแก้เขินเพราะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรไม่สมกับการเป็นกุลสตรีเข้าซะแล้ว

               

เมื่อถึงชั่วโมงเรียนวิชาคิดเลขซึ่งปกติจะเป็นของอาจารย์ชายท่านหนึ่ง แต่วันนี้กลับกลายเป็นว่าครูลาฟานครูประจำชั้นห้องของเซนได้เข้ามาแทนทำให้นักเรียนในห้องต่างแปลกใจ

นักเรียนจ๊ะ ครูขอเวลาอาจารย์แมท(ครูสอนเลข)เขาไว้แปบนึงนะคะเพราะงั้นช่วยเงียบและฟังครูด้วยครูสาวกล่าวหน้ากระดานพร้อมทั้งมองไปยังนักเรียนทุกคนเพื่อรอให้เสียงเงียบ เมื่อนักเรียนเงียบแล้วเธอจึงเริ่มพูดต่อ

คือทางโรงเรียนของเราจะปรับเปลี่ยนหลักสูตรนิดหน่อย โดยให้ทุกบ่ายวันพุธหรือก็คือพรุ่งนี้ให้นักเรียนชั้นปีที่ 1 ทุกห้องเรียนรวมกันในวิชาสมรรถภาพทางเวทย์และร่างกายที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาในหลักสูตร เพื่อให้นักเรียนทุกห้องได้สนิทสนมกันและไม่แตกแยกกันเองในระดับชั้น ที่ครูจะพูดก็มีแค่นี้แหละ ครูไปล่ะลาฟานบอกนักเรียนถึงหลักสูตรใหม่ที่เพิ่งได้รับการเพิ่มเข้ามาก่อนจะเดินออกไป

หลังจากเห็นว่าครูประจำชั้นออกไปแล้ว นักเรียนแต่ละคนในห้องก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมากันเกือบทั้งห้อง ฝั่งหนุ่มๆก็ดีใจที่ว่าจะได้เจอสาวสวยห้องอื่นในอิริยาบถน่ารักๆต่างๆ ฝั่งสาวๆก็ดีใจที่ว่าจะได้เจอหนุ่มหล่อห้องอื่นๆและทำความรู้จักกัน

ถึงแม้ชายหญิงในห้องหลายๆคนจะคิดไม่เหมือนกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาคิดเหมือนกันนั่นก็คือ การที่หนุ่มหล่อหน้าสวยในห้องตัวเองคนหนึ่งที่มีแต่สาวสวยระดับนางฟ้ารุมล้อมชมชอบจนหาที่ว่างเข้าแทรกไปจีบไม่ได้ แต่ดูท่าเจ้าตัวจะไม่ได้เลือกใครเป็นพิเศษแต่กลับทำดีกับทุกคน ทำให้คนในห้องต่างคิดว่าเจ้าหนุ่มหล่อหน้าสวยคนนั้นต้องคิดจะเปิดฮาเรมเป็นแน่

ฮัดชิ้ว เซนที่นั่งนิ่งๆก็รู้สึกคัดจมูกแปลกๆก่อนจะจามออกมาก่อนจะนั่งนึกถึงวิชาใหม่ที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาเขาจึงรู้สึกดีใจนิดๆที่จะได้ดูสมรรถภาพของห้องอื่นบ้างว่าเก่งแค่ไหน จะดีเหมือนที่เคยมีใครบางคนคุยไว้หรือเปล่า ว่าห้องตัวเองดีกว่าห้องห้า

หุหุหุหุหุหุ

หัวเราะอะไรคามานเซนทักหลังจากได้ยินคามานหัวเราะด้วยน้ำเสียงแปลกๆจึงคิดว่าอาจจะเป็นผลข้างเคียงจากเรื่องดาบเมื่อวาน แต่เธอก็บอกว่าไม่มีอะไรแค่ขำอะไรไร้สาระนิดหน่อย เซนจึงละความสนใจและกลับไปตั้งใจเรียนวิชาคิดเลขต่อ 


ps: ขอบคุณคอมเม้นคุณ
MooK_KunG_Zaa นะครับ สำหรับความรู้เรื่องบาดทะยัก ผมก็พอรู้ว่าโรคไม่ได้เกิดจากสนิมแต่ที่ผมหยิบมาใช้เพราะเรื่องนี้ถือว่าหัวโบราณนิดหน่อย งั้นก็ขอก็อปความรู้ที่คุณมุกได้ชี้แนะไว้ใน ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ขออภัยที่เอาเรื่องสนิมบาดมาเข้าในเนื้อเรื่องนะครับ

"ความรู้วิทย์บาดทะยักไม่ได้เกิดจากสนิมค่ะ แต่เกิดจากเชื้อที่เกลียดออกซิเจน มันเติบโตได้ดีในที่อากาศเข้าไม่ได้ เช่นบาดแผลลึกๆ ดังน้นไม่เกี่ยวกับสนิมค่ะ โดนแทงแผลลึก โดนเข็มสะอาดจิ้มก็เป็นบาดทะยักได้ทั้งนั้นค่ะ คนไทยเข้าใจผิดเรื่องนี้เยอะรบกวนแก้ด้วยนะคะ"

ตอบคำถามและข้อข้องใจนะครับ

เวอเซล คือ ไอ้เจ้าชายมนุษย์หมาป่าครับ

เรื่องมีด เดิมทีก็ไม่ใช่ของเซนอยู่เเล้วครับ ได้มาฟรี เพราะงั้นถ้าจะลองเสี่ยงให้มันโหดขึ้นก็น่าจะคุ้มที่จะลองเสี่ยงนา

ส่วนเรื่องที่มีคนบอกว่าเซนบอกลูคัสเรื่องไลท์เอลฟ์นั้น เซนไม่ได้บอกนะครับแต่ลูคัสรู้โดยบังเอิญเพราะมนุษย์หมาป่าเผ่าโบราณพูดถึงครับ

ขอบคุณที่ติดตามนะครับบ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #374 AvantCourier (@commanddie01) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:13
    ได้เวลาไปดูความเก่งชาวบ้านเอาไว้เพื่อในงานประลองซินะ ^^
    #374
    0
  2. #318 Mhew_happy (@mhew1209) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:44
    สนุกมากค่าา
    #318
    0
  3. #316 ping (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:27
    ไรต์ เซนยังไม่บอกเซลีนเรื่องคามานเลย น้าาาาา
    #316
    0
  4. #315 วายุจัง (@inu47) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:11
    สั่นไปนะ - -^
    #315
    0
  5. #314 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:02
    รอติดตามครับ 
    #314
    0
  6. #313 MooK_KunG_Zaa (@letsdance12) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:03
    ว้ากกก เขินค่ะ ;[];  ความรู้หางอึ่งสมัยมัธยมปลาย(ที่เลือนลางมาก ไม่ ฉันไม่แก่!!) ไม่แน่ใจว่าเป็นแบคทีเรียรึว่าอะไร (ลืมละ) เขินจัง กลัวผิด 55555 ตกใจที่ไรท์เอาขึ้นชื่อและโพสในตอน ยังไงก็ขอบคุณที่รับฟังเน้อ

    เซนตกลงนายจะฮาเร็มจริงๆสินะ ถถถถ
    #313
    0
  7. #312 mikikung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:30
    เห็นด้วยกะหลายๆคนคับ ตบเกรียนอ้ายยยเจ้าชายมันเลยลูก 55



    ปล.จะหวังดูฉากตบเกรียนเจ้าชายต่อหน้าทั้งระดับชั้นกะอาจารย์ได้ไหมเนี่ย เหมือนไรเตอร์จะชอบเขียนให้เซนดูกากๆและเก็บฝีมือไว้มากๆ อย่างดีไม่ใช่ว่าตบเกรียนสำเร็จแต่ไม่มีคนเห็นหรือมีคนเห็นไม่เยอะเหมือนตอนทดสอบอีก
    #312
    0
  8. #311 Nut Retspect (@torasr2600) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:59
    ใครมาดูถูกอีกก็ไล่ตบเกรียนมันให้หมดแล้วขึ้นเป็นอันดับ 1 ซะ 55555555555555

    #บ้าไปแล้ว
    #311
    0
  9. #305 1Bishop1 (@vbfip6db2010) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:50
    ตบเกรียนมนุษย์หมาป่า แย่งสาวคืน แล้วเยาะเย้ยซ้ำเติมโล้ด =w=
    #305
    0
  10. #304 kimurakung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:57
    ว้าววว ได้รวมดาบแล้ว คงเจ๋งขึ้น .. แถมวิชาก็ดลใจ คราวนี้เซนจะได้ตบเกรียนเวอเซลสักที
    #304
    0
  11. #303 วศิน สยามยืนยง (@toshimada) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:55
    นั้นสิคนอ่านก็คิดนะว่า จบเรื่องเซนมันต้องเปิดฮาร์เลมแน่เลย 
    #303
    0
  12. #301 Mhew_happy (@mhew1209) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:31
    สนุกมากเลยค่าา
    #301
    0